1.036 περί μυρμηρίασης

δεν ξέρω ποιον να ευχαριστήσω που λείπει από το DNA μου το ανατολίτικο αίμα της μυρμηρίασης, του αναμασήματος της δυστυχίας, δλδ.

Τ. Σταμ.
την τύχη σου τι άλλο

Σ. Χ.
Δυστυχώς αυτός ο λαός, αν και είναι από τόσο καλή πάστα, ζει μια επιτηδευμένη βλακεία και κακογουστιά, μια ψυχαναγκαστική χαρά κι αδιαφορία, λες και μιλάς ώρες ώρες με νήπια. Κι όπως κάθε βλάκας, γίνονται ξαφνικά νυφίτσες με παρωπίδες, όταν πρόκειται για χρήμα για να εμπορευθούν τον άνεμο εμφιαλωμένο. Περιμένουν το θαύμα να τους κάνει να ανθίσουν παραγνωρίζοντας πως το θαύμα είναι οι ίδιοι.

Marina Rodia
αναφέρεσαι σε "αυτόν τον λαό" λες και παρατηρείς, λες και δεν είμαστε όλοι μέρος του και δεν εκπλήσσομαι επειδή θέλω επίσης να βγαίνω απέξω, μόνο που συνέρχομαι σχετικά σύντομα και μένω μέσα, μαζί με όλους μας, ίσως γιατί δεν γνωρίζω τι επιφυλάσσει το μέλλον και πότε θα ενσκήψει η στιγμιαία βλακεία

Σ. Χ.
Είναι λίγο αντιφατικό το σχόλιο σε σχέση με την αρχική ανάρτηση. Τελικά έχεις τη μιζέρια της φυλής ή όχι, βρε Μαρίνα μου, χαχα! Το θέμα είναι πόσο υποκριτικά στεκόμαστε προς τον εαυτό μας. Γιατί το τίμημα της υποκρισίας είναι η αυτοκαταστροφή. Προσωπικά έχω άλλα προβλήματα αλλά όχι αυτά: Πώς να είμαι παρηγορητικός με τους ανθρώπους ενώ βλέπω το μαύρο, πώς να επιπλέω σε μια απειρότητα σκοπών κενών νοήματος, πώς να είμαι θρησκευόμενος χωρίς τον θεό, διαμαρτυρόμενα άθεος ακόμη κι αν υπήρχε θεός που σχεδίασε τη φύση παρανοϊκά, κωμικά έως τον τρόμο, πώς να διαισθάνομαι την άτη και την ύβρι. Οι σοφοί πέφτουν σε μεγαλύτερες ανοησίες και η κουλτούρα αποβαίνει ρακοσυλλεκτισμός αλλά τουλάχιστον αποδοκίμασαν το σισύφειο τούτο ταξίδι με αυτή τη βάρκα που μπάζει από παντού νερά, για να αντιληφθούν τα όρια του χαρτόκουτου όπου είμαστε παγιδευμένοι. Ο χρόνος είναι φριχτό δώρο, έστω κι εξαρχής χαμένος κι όλη η συνείδησή μας πεπερασμένη και αξιωματική, μη ικανή να περιγράψει παρά ποιητικά και έναντι. Δεν μπορείς να βασανιστείς αν δεν υπάρξεις σε αυτή τη θεία κωμωδία. Και είναι παρηγοριά η θαυμαστή γελοιότητα της αγάπης. Αλλά οι νεκροί όπως τα έμβρυα διέρχονται τον καταρράχτη πάντοτε άνευ κτερισμάτων. Η επινοητικότητα στη γλώσσα ξεκινάει από τη μη πίστη της σε αυτήν. Και η κριτική στο υψηλότερο επίπεδο ξεκινά από την αδυναμία της να κρίνει. Για να μιλήσεις για τις πόρνες χρειάζεται να είσαι μεγαλύτερη πόρνη από αυτές, να έχεις την πορνεία της αθωότητας, το βλέμμα του βρέφους. Οι άνθρωποι όσο κι αν πασχίζουμε να γίνουμε σκληροτράχηλες πόρνες, παραμερίζοντας από το φόβο του ευάλωτου τη συναισθηματική μας γλώσσα, αποζητούμε εντέλει το ανέγγιχτα αγνό. Είμαι λοιπόν κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της παράνοιας του εκάστοτε υψίστου, ένα καρτούν. Διαλυτικά μαύρο, κατακόκκινο. Και παγερά λευκό. Φυλαχτείτε, γιατί δεν θέλετε να ξέρετε τι βλέπω. 😘😊

Marina Rodia
χαίρομαι να δίνω τροφή για σκέψη! παρατρίχα διατριβή βλέπω 🙂