1.553 βία και ΜΜΕ

σκέφτομαι ότι έχουμε γίνει υπερευαίσθητοι και αυτό είναι κατόρθωμα των ΜΜΕ και άλλων μέσων (εξουσιαστών δλδ) που ασκούν τρομοκρατία. Πλημμυρίσαμε από ένα σωρό διαβαθμισμένες "βίες" (έμφυλη, διαφυλική, ενδοοικογενειακή, εναντίον των ζώων και των ζωών, κλπ) ξεχνώντας ότι η Βία είναι Μία. Αδιαβάθμιστη. Κανονικά, θα έπρεπε να τιμωρείται και το πάτημα ενός μυρμηγκιού, αλλά μπορεί να ρωτήσει κάποιος "έχουν και τα μυρμήγκια ψυχή;" οπότε περνάμε στο επόμενο κεφάλαιο με τίτλο "Τι ψυχή έχει ένα γερόντιο (ή παιδί, κατά περίπτωση) σε μια διάβαση πεζών" και ανακαλύπτουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για άσκηση βίας αλλά για ένα απλό πάτημα.

1.552 το ξεμάτιασμα

η γιαγιά μου η βλάχα κατάλαβε ότι μάτιαζε όταν κάποτε, μικρή, πέρασε από μιαν αυλή και είδε μια κλώσσα με τα κλωσσόπουλα και σκέφτηκε "αχ, τι όμορφα πουλάκια" κι όταν γύρισε από τον ίδιο δρόμο αντίκρυσε τα κλωσσόπουλα όλα καταγής, ψόφια. Τρόμαξε το λοιπόν η γιαγιά μου κι από τότε όλο "φτου φτου φτου" έφτυνε (χωρίς σάλιο) τον πάσα ένα που της γυάλιζε στο μάτι, ιδίως εμάς τα εγγόνια της. Επίσης, ήταν ειδική στο ξεμάτιασμα και δεν παρέλειψε να μου δείξει και μένα. Να μη ξεχάσω να γράψω ότι με ξεμάτιαζε καθημερνά εξ αποστάσεως και μάλλον σε αυτό οφείλω την επιβίωσή μου! Αυτά.

1.551 ο Σφουγγοκωλάριος

ο Σφουγγοκωλάριος ήταν τοποθετημενος κατω απο τον απόπατο, περιμενοντας πότε ο αυτοκράτορας θα τελειωνε την αποπάτηση ώστε να του σκουπίσει τον πισινό. Συνέβαιναν και μερικά ατυχήματα, όπως π.χ. να φάει κανα σκατό στη μούρη ο αξιωματούχος ή, αν ο αυτοκράτορας έσκυβε (μετά την αποπάτηση) να δει στη γούρνα τα προϊόντα του, να μη ξεχωρίσει ο Σφουγγοκωλάριος τι ακριβώς ειναι αυτό που ασπρίζει απο πάνω (πισινός ή πρόσωπο) και να σκουπίσει τη μούρη του αυτοκράτορα, συχνά με το ίδιο πανί, γιατι το χαρτί ήτανε πολυ ακριβό τότε, ισως και να μην υπηρχε.

Οπως μπορούμε να καταλάβουμε, τα δυο αυτά πρόσωπα ήτανε πολύ δεμένα μεταξύ τους: ο αυτοκράτορας είχε απόλυτη ανάγκη εναν καλό Σφουγγοκωλάριο και ο αξιωματούχος αυτός προηγείτο οποιουδήποτε άλλου ακολούθου, επειδή είχε το προνόμιο να βλέπει καθημερινώς τον αυτοκρατορικό πισινό.

1.550 ένα μεγάλο ψάρι

ένα μεγάλο ψάρι κυκλοφορούσε χτες μέσα στην κουζίνα. Εκλεισα καλά την πόρτα μη τυχόν κάνει κατάληψη σε όλο το σπίτι, αλλά αυτό βρήκε τρόπο και βγήκε και -τσούπ!- βρέθηκε στο καθιστικό. Μαζεύτηκα οκλαδόν στον καναπέ να μη με φτάσει και με δαγκώσει, αλλά κατάφερε να δαγκώσει την ακρίτσα και να καταπιεί ένα κομμάτι ύφασμα. Τού κατάφερα μια γερή κατραπακιά, αλλά ξεγλίστρησε. Δεν ήταν καρχαρίας, ένα απλό ψάρι τεράστιο ήταν, ό,τι πρέπει για βραστό. Συνέχισα την προσπάθεια να το ξεκάνω, νά'χουμε να τρώμε δέκα μέρες. Σκεφτόμουν κιόλας τρόπους μαγειρέματος, αφού βέβαια θα το έκοβα φέτες γιατί δεν υπάρχει τόσο μεγάλη κατσαρόλα (ούτε και ταψί) που να χωράει ένα τόσο μεγάλο ψάρι. Τελικά, ξύπνησα.
(25 Σεπτεμβρίου 2019)

1.549 ενα *από* κάνει τη διαφορά

ιθαγενής αυτόχθων και αυτοκτονικός
θεράπευε με βδέλλες αποφασιστικώς
κάποια μέρα που μια βδέλλα τού ερούφηξε το "από"
φανερώθηκε ο φασίστας ο κρυμένος στο καπό!

1.548 αρχαία στιχάκια

εξ όνυχος ο λέων
δεν σας αντέχω πλέον!

1.547 γενικά περί σινεμά

τα παλια τα χρόνια, τραβηχτικά έργα στο σινεμά ήταν εκείνα με τους φοβερούς έρωτες που είχαν μυστηριώδες τέλος ή και δεν τέλειωναν καθόλου αφήνοντας τη φαντασία του θεατή να το σενιάρει κατά βούληση, ενώ σήμερα αρκεί ένα γραβατωμένο αγόρι που την πατάει από τύπους του σιναφιού του: όλο το κοροϊδεύουν και στο τέλος ξυπνάει αλλά είναι αργά.

έκοψα το πολύ σινεμά όταν άρχισα να βλέπω 5-6 πρωτότυπα έργα κάθε βράδυ --στον ύπνο μου!

αν και καλό κορίτσι, που λένε, με πήγαν μια φορά (σούρνοντας) η πονηρούτσικη ξαδέλφη μου με τον καλό της σε ένα καουμπόικο, λέγοντας ότι είχε πλάκα αυτό το σινεμά, το θρυλικό Ροζικλέρ, θα τρώγαμε και σουβλάκια, κλπ κλπ. Το έργο άρχισε, ούτε που θυμάμαι ποιο ήταν, η κνίσσα του ψημένου κρέατος αρωμάτιζε την ατμόσφαιρα, βρώμαγε και ιδρωτίλα, άστα να πάνε, ήταν και τό έργο μάπα, στα πρώτα 10 λεπτά ήθελα να φύγω τρέχοντας αλλά έμενα λόγω εξαδέλφης. Στη μισή ώρα επάνω -τσάφ!- πετάχτηκε ένα μόριο στην οθόνη και τότε σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς κουβέντα. Μάλλον η αισθητική μου (από τότε) ήταν πολύ ανεπτυγμένη και δεν τα σήκωνε όλ' αυτά και μάλιστα ταυτόχρονα! Κατηγορήθηκα για ελιτισμό, φυσικά, όχι που θα τη γλίτωνα!

εφαγα σουβλακια υπεροχα (μετά απο κάτι 10ετίες) σε θερινο σινεμα (εφερνε ταινιες ποιοτητας, σπουδαιες) στη Σαμο, κερασμα του ιδιοκτητη προς το φιλοθεάμον κοινό!!

1.546 φολκσράιτερ, κλπ

πριν απο 40 και βάλε χρονάκια (τα λέω χαϊδευτικά *χρονάκια* για να περνούν ευχάριστα) το μυαλό μου άρχισε να κουδουνίζει και'γώ άρχισα να γράφω με μανία, ήταν σαν να μου υπαγόρευε κάποιος ή κάτι πολλά πράγματα μαζεμένα κι έγραφα έγραφα πυρετωδώς, είχε βγει τότε ένα προγραμματάκι (ίσως γερμανικό, προ γουίντοουζ), το φολκσράιτερ, που με διευκόλυνε να ξεβράζω την καταιγίδα κειμένων που μού έπνιγε το νου. Τύπωσα λοιπόν κάποια μέρα τα κείμενα και τα έδωσα σε 1-2 φίλους να τα βαθμολογήσουν. Με άριστα το 10 έλαβαν όλα κάτω από τη βάση (από 0 έως 3) κι έτσι σταμάτησα να γράφω, αραίωσα μάλλον, και το έκανα κιόλας στα κρυφά. Μετά, ήρθαν οι διάφοροι κόμβοι στο διαδίκτυο, όπου άρχισα να γράφω αυθορμήτως ό,τι μου κατέβαινε. Τα παλιά βρίσκονται σε παλιές δισκέτες που δεν ξερω αν υπαρχει τρόπος να διαβαστούν, αν και δεν με απασχολεί: περασμένα-ξεχασμένα. Μερικά ανέβηκαν δραματοποιημένα στα "Ταχυδράματα" του Γ' προγράμματος κι έτσι τα έχω τυπωμένα τουλάχιστον, γιατί χάθηκε η κασέτα όπου τα είχα γράψει και είναι γνωστό τι έκανε το "αρχείο" της ΕΡΤ στις μαγνητοταινίες --ξανάγραφε αποπάνω για οικονομία. Οπότε, μια και δεν φαίνεται η μοίρα να με ευνοεί, γράφω για να με διαβάζω! Αυτά.

1.545 ο κατσαβιδάκιας

μετά την τελευταία μετακόμιση, τότε που τα χαρτοκούτια ήταν παρατεταγμένα κατά μήκος διαφόρων τοίχων, είχα πάει να ψωνίσω στη λαϊκή αφήνοντας τη μεγάλη μου κόρη (γύρω στα 20 τότε) να μπανιαρίζεται. Οταν γύρισα σπίτι βρήκα την εξώπορτα μισάνοιχτη, μπήκα ψιλοτρέμοντας, η κόρη μόλις έβγαινε από το μπάνιο. Προσέξαμε την κλειδαριά, ήταν παραβιασμένη, κάλεσα την αστυνομία, πήρε αποτυπώματα, ρώτησε αν λείπει κάτι, έλειπε μονάχα ένας μικρός σάκκος που δεν περιείχε κατι σημαντικό, εκτός από βιβλιάρια υγείας, αλλάξαμε πόρτα και όλα καλά. Την άλλη μέρα έλαβα ένα τηλεφώνημα από μια κυρία που μου είπε ότι βρήκε ένα βιβλιάριο σκισμένο στα σκουπίδια, δώσαμε ραντεβού, μου το επέστρεψε κολλημένο προσεκτικά, ευχαρίστησα και τέλος. Από την αστυνομία έμαθα ότι επρόκειτο για διαρρηκτάκο της περιοχής, γνωστόν ως "ο κατσαβιδάκιας" που έμπαινε σε όποια πολυκατοικία έβρισκε με πόρτα ανοιχτή, περιδιάβαινε στα διαμερίσματα και άνοιγε με κατσαβίδι (εξ ού και το παρανόμι) τις πόρτες που δεν προέβαλαν αντίσταση. Τον πιάνανε και τον αφήνανε συνέχεια, άκακο τον χαρακτηρίσαν. Αργότερα, σκέφτηκα τι θα είχε συμβεί αν πετύχαινε τη μικρά με το μπουρνούζι, μάλλον θα τον έπιανε τρομάρα και θα τό 'βαζε στα πόδια, υπέθεσα και ησύχασα. Αυτά.

1.544 νεαρή σοπράνο στο σινεμά

μία νεαρή σοπράνο
μπαίνει στο αεροπλάνο
τήνε βλέπει ο κυβερνήτης
και της κλέβει τη φωνή της

(σύντομη περίληψη ελληνικού σπαραξικάρδιου φιλμ)

1.543 κάπου κάπου θυμάμαι τον Ζακ

γίνονται πόλεμοι, πέφτουνε μπόμπες, σκοτώνονται εκατοντάδες, χιλιάδες, άνθρωποι και φύση ξεχαρβαλιάζονται από καταστροφές "ανθρωπογενείς" (κομψή λέξη) και λυπόμαστε ή θυμώνουμε. Οταν το κακό έρθει σε μικρότερη κλίμακα, όταν δούμε το θηρίο με τα μάτια μας, τότε μονάχα αντιλαμβανόμαστε (αν έχουμε νου να το καταλάβουμε) τι συμβαίνει. Συνήθως, μέχρι τώρα (έτυχε και σε μένα) τρέχαν οι άνθρωποι να βοηθήσουν κάποιον που πέφτει κάτω. Δεν ήμουν εκεί, ίσως κάποια εξαγριωμένη φωνή να κραύγασε κάτι που ξεσήκωσε τη βία στο απομέσα των παρισταμένων, αλλά αυτό είναι δικαιολογία;

1.542 σαν τα λουλουδάκια

Τα παιδιά είναι σαν τα λουλουδάκια και σαν τα πουλάκια: τα ποτίζουμε, τα προστατεύουμε από τον άνεμο και τα ζωϋφια όσο είναι μικρά (χωρίς να τα πιέζουμε και να τα στραμπουλάμε μορφοποιώντας τα σαν τα κατακαημένα τα μπονζάι!!) τους δίνουμε όσο περισσότερο γίνεται χαρά και, όταν μεγαλώσουν και δυναμώσουν, τα σπρώχνουμε να πετάξουν ελεύθερα με τα δικά τους φτερά!

Το δικό μας παράδειγμα, οι δικές μας ιδέες, δεν είναι πάντα ασφαλές κριτήριο ορθότητας. Τα παιδιά μας θα ζήσουν στην δική τους εποχή, αυτήν θα διαμορφώσουν με τη δική τους ματιά και χρειάζονται στήριξη και όχι αντιθέσεις, αν θέλουμε στ' αλήθεια να πάει ο κόσμος μπροστά.
_______________
γράφτηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2017 στο f/b

1.541 αντιμασκικό κίνημα

θυμάσαι την πλατεία (κι άλλες πολλές πλατείες) τον Ιούνιο του 2011; θυμάσαι τις δημοκρατικές συζητήσεις; σε 2-3 μέρες, μετά την κυρίως πλατεία, που βαφτίστηκε "κάτω πλατεία" μετά τη ραγδαία ανάπτυξη της "πάνω πλατείας" που έφερε τη ΧΑ στη Βουλή; Παρόμοιο κόλπο εφαρμόζεται τώρα με το "αντιμασκικό κίνημα". Ο φασισμός είναι ανεγκέφαλος και σε άμυαλους απευθύνεται: του είναι αδύνατο να κατεβάσει ιδέες και για τούτο απλώς... κλέβει! κι ο ανθρωπος της διπλανης πορτας τον ασπάζεται χωρις να το καταλάβει "εχουνε δικιο τα παιδια σε μερικα πραγματα" λέγοντας. Είδες πόσο καλά κρατεί ο Γκέμπελς;

1.540 Πρόταση για νέον Επος! ΚΑΤΑΠΛΑΣΜΑΤΙΑΔΑ

μια μέρα που περπάταγα, στα όρη και στα πλάγια
συνάντησα μια πέρδικα, πού 'μοιαζε κουκουβάγια
τη ρώτησα πού πήγαινε, γιατί είχε μαύρο χάλι
«πηγαίνω στου Βελόπουλου το τρανταχτό κανάλι
να πάρω κάνα βότανο να μού περάσει η ζάλη»
απάντησέ μου το πτηνό και' ράγισε η καρδιά μου
με τόση ζάλη στρίψανε κι εμέ τα σωθικά μου.

Της είπα για τον Αδωνη που 'χει κι αυτός σκευάσματα,
μα προτιμούσε του Βελό τα σένια καταπλάσματα.

1.539 ενα κείμενο σοβαρό

Επιτέλους ενα κειμενο σοβαρό: (του φίλου M.L. του φιλου Κ.Τ.)
«Μαζευτείτε λίγο μερικοί φιλελεύθεροι που λέτε ότι κάτι πρέπει να κάνει η Δύση για τις γυναίκες στο Ιράν. Σαν τι να κάνει; Να βομβαρδίσουν το Ιράν για απελευθερωτικούς λόγους όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν;

Τσεκαρετε πρώτα ότι ένας γκέι ακτιβιστής δολοφονήθηκε μέσα στο κέντρο της Αθήνας και οι ΙΔΙΟΙ που τώρα σκίζετε σωβρακοκιλοτακια για τις καταπιεσμένες γυναίκες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, λέγατε "Ααα δεν ξέρουμε τι έγινε ας αφήσουμε την δικαιοσύνη να αποφασίσει"

Επίσης, παραινέσεις ή συγκρίσεις φεμινιστικών κινημάτων από άτομα που απεχθάνονται με τέτοιο πάθος τις γυναικείες διεκδικήσεις, υπονοώντας ότι οι γυναίκες εκεί είναι αγωνίστριες ενώ εδώ είναι υστερικές καργιολες, αναδεικνύουν ότι το μόνο που θέλετε από τις γυναίκες εδώ είναι πειθαρχία και ένα μεγάλο ευχαριστώ που δεν τους φοράμε ζώνες αγνότητας.

Με όλες τις αντιφάσεις του, το φεμινιστικο κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια (και πιο πίσω αλλά δεν γνωρίζω, διαφωτιστε με) κατάφερε τρομακτικά πολλά. Διαζυγια, νομιμοποίηση εκτρώσεων και πολλά άλλα. Επισης το ότι πλέον οι βιασμοί και οι γυναικοκτονιες δεν μένουν στο σκοτάδι αλλά αναδεικνύονται οφείλεται στο φεμινιστικο κίνημα του σήμερα.

Γενικά, πολύ κουτοπόνηρη η τακτική να πετάμε την μπάλα μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να μην ασχολούνται οι γυναίκες με την καταπίεση τους εδώ, τις γυναικοκτονιες, τις παρενοχλήσεις και τους βιασμούς.»
-----------
διαδωστε χωρις να ρωτατε, οσο περισσοτερο διαβαστει, τοσο το καλυτερο (2022)

1.538 προφητεία πρόσφατη

αμα βγει πρόεδρας ο κάσελ, ο κουλ θα κηρυξει εκλογάς ωστε να γίνουνε καπάκι μετα τις δημοτικες, θα νικήσει ο συρικασέλ και θα συνεχίσει τις διαπραγματεψεις με ερντό, θα γινει ενα συμπούρμπουλο αγνώστων ωρών (του αλεξ ητανε δεκαεφτα, αν θυμασαι) και μετά απο όλ' αφτά οι κυπριοι θα βγουν με το νησι τους ολόκληρο και η ελλαc με το αιγαίο μισό (προφητικος εφιαλτης που απεύχομαι να συμβει) ολο αφτο προϋποθετει την απεχθεια κουλ-τσιπρ να χρεωθουν το βαρος παραδοσης στον ερντο, ετσι θα τη φαει το μικρο και θα επιστρεψει πατρίντα του και το πόπολο θα βριζει εναν ξενο (συνετάχθη στις 22 Σεπτ. 2023, προ εσωκομματικων εκλογων συριζα)

1.537 εισαγωγικες εξετάσεις

το καλοκαιρι με τις προετοιμασιες για εισαγωγικες εξετασεις ήτανε το καλυτερο, επειδη η μανα μου σεβοτανε το διαβασμα και δεν με εστελνε δεξια-αριστερα για θεληματα. Υπηρχανε βεβαια άλλα εμπόδια, επειδη τοτε ακριβως σκαβανε διαδοχικα ολα τα συνεργεια (ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερο, αποχετευση) κι εβαζα μουσικες στη διαπασών για να μπορω να συγκεντρώνομαι. Η μανα μου διαφωνουσε με τις σπουδες, η επιθυμια της ήτανε να διοριστω σε καμμια Τραπεζα, αλλα ευτυχως ειχα πατέρα οξυδερκή για στήριγμα!

1.536 Βουβουζέλες

Βουβουζέλες μας παίρνουν τ' αφτιά
σαν να σκούζουν χιλιάδες γατιά...
- Μα γιατί δεν ακούει κανείς;
- Σας ακούω εγώ δεσποινίς!

1.535 τι κρύβει η διπλωματική γλώσσα;

παρατήρησα ότι ο Φινλανδός Επίτροπος στην ΕΕ (όπου προεδρεύει τωρα η χωρα του) αναφέρθηκε -σχετικά με το μεταναστευτικό και τις ροές του- σε "νησιά του Αιγαίου" και όχι σε "ελληνικά νησιά" ή "νησιά της Ελλαδας στο Αιγαίο" και αναρωτηθηκα να πρεπει να αρχισουμε να ανησυχούμε. Μυστήρια αυτη η διπλωματικη γλωσσα. Επειτα, είναι και αυτή η πρόταση για αύξηση του χρόνου της στρατιωτικης θητειας...
_______________________
γράφτηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2019 στο f/b

1.534 παλιές συγκοινωνίες

μάθημα πατριδογνωσίας: τα πολύ παλια αστικα λεωφορεία ειχαν τα κουδουνια για σταση στην οροφη (κατα διαστηματα) και μια φορα ενας πανυψηλος κυριος παταγε συνεχεια σταση εξαγρειωνοντας τον εισπράκτορα! (ειχαν και εισπράκτορες)

Dimitris Giokas
Εισπρακτορας: [ενρινη φωνη} Πραρακαλειται ο κυριος με το καρουμπαλο να παει λιγο πιο μπροστα γιατι εχουμε τρελαθει στις στασεις !!!

Chari Stathatou
και σ' εναν εισπρακτορα που φωναζε συνεχεια σ' ενα (γεματο) λεωφορειο "προχωρειτε προχωρειτε" ενας (στριμωγμενος) κυριος καπου απο το κεντρο ακουστηκε να λεει "ε αμα ητανε να προχωρουμε συνεχεια, πηγαιναμε και με τα ποδια" /

Marina Rodia
απο παλια Επιθεώρηση (το ειχα ακουσει στο ραδιοφωνο) κλασσικο!!

Chari Stathatou
δεν θυμομουνα την καταγωγη του αλλά καθε που το σκεφτομαι γελαω λεμε

Marina Rodia
βεβαια, το σωστο ειναι: "εμ αμα ητανε, χριστιανε μου, να..."

Kosmas Vassiliou
Θυμήθηκα το τασάκι μπροστά από κάθε θέση στα υπεραστικά. Υπήρχαν επίσης καμμιά δεκαριά πτυσσόμενα καρεκλάκια για τους υπεράριθμούς και η απαραίτητη φωτιζόμενη παναγιά πάνω απ'τον οδηγό. Ψηλά στο παρμπρίζ στρογγυλά χαιμαλιά ή κομψοτεχνήματα με βελονάκι. Ο εισπράκτορας σου έδινε σακκούλες για τον εμετό.

Marina Rodia
και ταμπελίτσες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΤΥΕΙΝ
_____________________
ετσι διασκεδάζαμε στο f/b στις 22 Σεπτεμβρίου 2019

1.533 εχμ...

"τα πολλά γέλια είναι φτώχεια" έλεγ' η γιαγιά μου, "γελά καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος" λέγανε άλλοι, "τα πολλά γέλια βγαίνουν ξινά στο τέλος" ήταν αυτό που επιβεβαιώθηκε πολλές φορές ως τώρα και λέω να τα σταματήσω πριν φτάσει το τέλος. Σοβαρή (όχι σοβαροφανής) αντιμετώπιση χρειάζεται και τσεκουράτη. Οχι χάιδεμα, όχι ελαφρές σαχλαμαρίτσες. Αυτά για σήμερα.

1.532 περί ελληνικού σινεμά

άδειασαν τα ταμεία του κέντρου ελληνικού κινηματογράφου επειδή χρηματοδότησαν τους έλληνες Ταρκόφσκι, Αϊζενστάϊν, και λοιπές διάνοιες του ελληνικού σινεμά. Κρίμα που δεν αναγνωρίστηκε το ταλέντο τους παραέξω από το στενό οικογενειακό τους κύκλο, γιατί τώρα θα είμασταν Χόλλυγουντ.

1.531 ημερολόγιο κορονοϊού (2020)

στην αρχή σκέφτηκα "απελπισμένοι νέοι είναι, με αβέβαιο μέλλον, μαζεύονται για να βρίσκονται μαζί" αλλά μετά από 10 και βάλε νύχτες φασαρίας πρόσεξα καλύτερα: οι νέοι που συναθροίζονται τις μεταμεσονύκτιες ώρες δεν είναι τπτ καημένα παιδιά της γειτονιάς, αλλά πραγματικοί αλητήριοι που έρχονται στην μικρή πλατεία με τα αυτοκίνητά τους και βάζουν τα μεγάφωνα στη διαπασών περιστρεφόμενοι γύρω γύρω. Αυτό δεν συμβαίνει από απελπισία ούτε απο σκέψη: συμβαίνει από αδιαφορία (ευγενικά το γράφω), από απουσία αλληλεγγύης και ενδιαφέροντος για τον πλησίον, που μπορεί να είναι ασθενής, μικρό παιδί, σκληρά εργαζόμενος σε δύσκολες συνθήκες.

Το κάνουν ΓΙΑ ΝΑ ενοχλήσουν. Η κατάσταση αυτή ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΠΙΜΗ, όχι τυχαία.

Και τώρα σκέφτομαι: γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; γιατί άραγε δεν τηρεί το κράτος τους νόμους που θεσπίζει; ποιος/ποιοι κινούν αυτά τα νήματα και με ποιο όφελος; με αυτό τον αντικοινωνικό τρόπο συμπεριφοράς άραγε τι (και ποιοι) κερδίζουν; Αν συνεχιστεί και αύριο, θα κατέβω να φωτογραφίσω τις πινακίδες των αυτοκινήτων και (αν ειναι μπορετό) μερικά πρόσωπα. Ιδομεν.

Η ευθύνη δεν μεταβιβάστηκε στον πολίτη; δεν έχω ντουφέκι, μόνο μια φωτογραφική μηχανή, που τραβάει και βίδεα.

Κατά τις 04:00 το ξημερωμα, ισως να ερθει η αστυνομια με ντουντουκες να τους υποδειξει να διαλυθουν ησύχως, όπως εκανε και προχτες. Τόσο ευγενικά, που αναρωτιέμαι αν είναι φιλαράκια. Ωραια πραματα.

ΣΗΜ.1. και παλιότερα μαζευόντανε μερικά παιδιά, καμια παρεΐτσα, και παίζανε κιθάρα και τραγουδούσαν και τηλεφωναγαν καποιοι ενοχλημενοι γειτονες κι ερχοντανε οι αστυνόμοι και τα διώχνανε (καθόλου "ησύχως") αν δεν είχανε προλάβει να γίνουνε μπουχός με την εμφάνιση και μόνο του περιπολικού. Αρα; ΣΗΜ.2. και τώρα τηλεφωνάνε κάποιο γείτονες στο οικείο Τμήμα, που λένε, και τους απαντάνε "θα επιληφθούμε", αλλά "επιλαμβάνονται" μετά από 3-4 ώρες, αφού οι άνθρωποι εχουν χάσει τον ύπνο τους. Κι ενώ παλιότερα έβγαινε κάποια νοικοκυρά στο μπαλκόνι και φώναζε και τα παιδιά τα μαζεύανε και φεύγανε, τώρα (χτες, δλδ) τους έριξε κάποιος μια λεκάνη νερό κι έφαγε το βρισίδι της ζωής του ο άνθρωπος. Αυτά και σκέψου: παλιότερα η αντίδραση του πολίτη είχε κάποια αξία, σήμερα ο πολίτης (αναγκάζεται να) μένει μουδιασμένος --κι αυτό έχει αξία για τους τραμπούκους. Θα σκεφτώ κι άλλο, αλλά σκέψου κι εσύ.
_________________
22 Σεπτεμβρίου 2020 στο f/b (ημερολόγιο κορονοϊού)

1.530 πολεμικές τέχνες

η φίλη μου η Χαριτίνη (την ξες πιο καλά κι από μένα, τόσες φορές που την έχω αναφέρει) έχει ένα πρόβλημα: στην πολυκατοικια που μενει ζει μια οικογενεια, γονεις + δυο αγόρια 8-10 χρονών, από όπου συχνά ακούγονται ουρλιαχτά. Μια φορά που χτύπησε το κουδούνι για να ρωτήσει δήθεν κάτι, τα ουρλιαχτά του/των παιδιού/παιδιών κοπήκαν μαχαίρι, η μάνα άνοιξε ευγενέστατα την πόρτα, ελαφρώς ανατσουτσουριασμένη (όπως ακριβώς μου είπε η φίλη μου), την ρώτησε αυτο που είχε προσχεδιάσει, η μάνα απάντησε, η πόρτα έκλεισε και σε 5-10 λεπτά ξαναρχίσανε τα ουρλιαχτά. Με ρώτησε λοιπόν τι θα μπορούσε να κάνει, αλλά δεν ήξερα την απάντηση και ζήτησα περισότερες πληροφορίες για τα παιδιά και μου είπε ότι είναι δυο τρομαγμένα παιδάκια που δεν πλησιάζουν συνομίληκά τους, δεν χαιρετούν κανέναν ένοικο (ούτε τη Χαριτίνη, φυσικά) και πάνε πολεμικές τέχνες 3 φορές την εβδομάδα. Αυτά και αν έχεις απάντηση, δώστη να τη μεταφέρω.
_____________________________
άργησα ενα χρονο να ενημερωσω και συγγνωμη.. Η Χαριτίνη ρώτησε τη μανα σχετικα όταν συναντηθηκαν στο δρομο, οχι στο σπιτι της. Τα παιδια τρωγανε ξυλο απο τον πατερα, που υποτιθεται τα βοηθουσε στην εξασκηση. Η μανα ελαβε τα μετρα της (μετα απο την επισκεψη της φιλης μου) και ο καλος μπαμπας πηγε στο χωριο. Καταλαβε και ο ιδιος (ευτυχως) ότι κατι δεν πηγαινε καλα με τα νευρα του. Ρωτησα κι εμαθα οτι ήταν απλοι ανθρωποι, αυτο που λεμε εργατικοι και οχι διανοούμενοι. Τα παιδια χαιρετουν τωρα όλους τους γειτονες και σταματησαν τις πολεμικες τεχνες. Η μανα παραιτηθηκε απο τη διαχειριση της πολυκατοικιας. Αυτά.

1.529 αντίο καλοκαίρι

η παραλία είναι άδεια
ξεχασμένα παραγάδια στο μαζούτ
μαύρο πυρ υγρό τα βράδια
καίει της θάλασσας τα λάδια με βερμούτ

1.528 η Λεγεώνα των Ξένων

η Λεγεώνα των Ξένων ασκούσε μια παράξενη γοητεία στη φαντασία μου. Να πολεμάω στην έρημο (όχι με ντουφέκια αλλά) με σπαθιά, να νικάω τους φοβερούς και τρομερούς αέρηδες και να γλιτώνω από τη δίψα και το θάψιμο στην άμμο, να βρίσκομαι ίση απέναντι ίσων και ανώνυμη, μια αγωνίστρια αφανής και αποτελεσματική κι άλλα τέτοια. Πολύ αργότερα, έμαθα -ψάχνοντας φυσικά- ότι αυτή η Λεγεώνα δεν ήταν και ό,τι καλύτερο, πως έσφαζε κόσμο στην Αφρική, έκανε κανονικά εγκλήματα αντί για παληκαριές, πως ήταν ένα μάτσο χάλια δηλαδή, μια και περιλάμβανε στους κόλπους της ρεμάλια του σκοινιού και του παλουκιού κυρίως και όχι ονειροφαντασμένους ηρωϊκούς ανθρώπους κι έτσι, μου πέρασε η όρεξη να... αλλάξω φύλο για χάρη της!

(ερε τι σκέφτονται τα μικρά ατίθασσα 8χρονα κοριτσάκια)

1.527 χαζομαρίτσες

Πέρναγε και κένταγε και αφροκουβέντιαζε, ο αφρός όμως βαρύς, τον ρουφάει κι απορείς με το θόρυβο που κάνει σα να κοπανάς λεκάνη με το τσίγκινο καθίκι τρίκι τρίκι τρίκι τρίκι!

1.526 στον καιρό του κόβιντ

σαν πας στον πηγαιμό για τη Μαγιόρκα
να εύχεσαι μη συναντήσεις μαγιορκίνι,
ειναι ένα πλάσμα απαλό και πονηρό συνάμα,
που σε μασάει τις βραδιές και το πρωί σε φτύνει,
σου δίνει μάσκα να φοράς, σου δίνει παγουρίνι,
σου παίρνει όμως τα μυαλά και τα μισά σου χρόνια
Πρόσεχε το λοιπόν πολύ εκεί που ταξιδεύεις
αν συναντήσεις απαλά, χνουδάτα, μαγιορκίνια
νά 'χεις τα μάτια σου ανοιχτά, να μη σε ξεγελάσουν
Μαγιόρκα μου, όμορφο νησί, τι τα θες τα μαγιορκίνια;

---- (εδώ ήρθε η επόμενη φλασιά)

τι τα θες τα μαγιορκίνια;
φέρνουν γκαντεμιά και γκίνια.
κάλλιο με το κουταλάκι
να το πίνεις το φαρμάκι

--- (εχει και παρακάτω)

μαγιορκίνι μαγιορκίνι
φαρμακάκια έσιαζα
κοπανούσα ασπιρίνη
και μ' αυτή σε πότιζα
_____________________
γράφτηκε την εποχή του κορονοϊού και των εκτελεστών του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2020 στο f/b

1.525 το κάνουν όλοι, κυρίως οι "μεγάλοι"

επιχειρηματικότητα για τον ΕΛ "επιχειρηματία" σημαίνει πώς να κοροϊδέψει για να καζαντίσει. Ιδίως τώρα που οι δοσοληψίες γίνονται στα τυφλά, πλεονεκτεί μια και μπορεί να πασάρει ό,τι θέλει! αυτό συμβαίνει κυρίως με τους αεριτζήδες του χώρου. Τα αναγνωρισμένα μαγαζιά, αυτά που έχουν και πραγματική παρουσία, διεύθυνση καταστήματος, κλπ, δεν ρισκάρουνε να χαλάσουν το καλό τους όνομα. Ευτυχως.

1.524 περί ανάπτυξης

παλιά, η λέξη "ανάπτυξη" είχε νόημα κατανοητό ευκόλως, σήμαινε δλδ το μεγάλωμα που προκαλούσε θαυμασμό, π.χ. "πώς αναπτύχθηκε το παιδάκι σας μανδάμ!" ή "το φυτό σας", ανάλογα με την περίσταση, σήμερα δεν την αναγνωρίζω τη λέξη αυτή, που πετιέται σαν πορδή (ή μάλλον σαν ρέψιμο) κάθε τρεις και λίγο από διάφορα χείλη και σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει και τόσο καλά, ίσως να ρατάρισε το μυαλό μου, αλλά ίσως και να πρέπει να ξαναγραφτούν τα λεξικά, γιατί αν περιμένει κανείς να έρθουν απέξω να μας αναπτύξουν κάπου χάνει, επειδή αυτό θα σημαίνει π.χ. στην περίπτωση του παιδιού (ή του φυτού) ότι θα το αρπάξουν κάποιοι ξένοι και θα το ξεντώσουν για να ψηλώσει! (2018)

1.523 ήξεις αφίξεις

είπα να μη μπαίνω βράδυ αργά εδωμέσα γιατί μετά θέλω κάτι ωρίτσες διάβασμα αποτοξινωτικό, να μη βλέπω εφιάλτες δλδ, και όλο παραβαίνω την υπόσχεση που μού δίνω.. Δασκαλα εξορίζεται στη Γαύδο, αρχαία με πωλητήριο, αρχαιολόγοι διαμαρτύρονται (αντισυνταγματικό λένε, αλλα ποιος ακούει; ο Μπένυ μήπως που απαυτώ** το Σύνταγμα;) και άλλα αποκαρδιωτικά που είναι να τα βλέπεις μερα μεσημέρι και φαγωμένος λίγο πριν τη σιέστα. Απο την άλλη πάλι, διαφημίσεις δημόσιες και ιδιωτικές, βιβλία, χοροί, εκδηλώσεις, είναι να μη τρελαίνεται κανείς; Οι ούγγροι κλπ θέλουν να ρίξουμε (ΕΜΕΙΣ) τους μετανάστες/πρόσφυγες στη θάλασσα να πνιγούνε, γιατί στις χώρες τους δεν έχουνε παραλίες μεσογειακές και και και.. Οι ευρωπέη δεν θέλουνε βελούδινο μπρέξιτ, προτιμάνε χασεδένιο ή απο τσουβάλι, να γδέρνει, η Μέη έτοιμη για εξωπέταξη.. και και και.. Πάω για παγωτό με ραβανί να ανεβάσω λίμπιντο.
_____________________
γράφτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2018 στο f/b

1.522 τι θέλουν να γίνουν τα παιδιά;

Τα 1000 χρωματα του Χρηστου, η γνωστή εκπομπή για (μικρά και μεγάλα) παιδιά. Ενα 5χρονο κοριτσάκι που έχει (κατα δήλωσή του) 300.000 βιβλία και ζωγραφίζει την γυναίκα με το σκουλαρίκι του Βερμέερ, στο ερωτημα «τι θα γινεις οταν μεγαλώσεις;» απαντάει πολύ σοβαρά «αστυνομικός για να κλωτσάω τους κλέφτες!!»

Εκεί δλδ που περιμένεις να ακούσεις "ζωγράφος" ή κατι τι άλλο ευγενές, ακούς το μωρό να λέει... ας μη το ξαναγράψω! Σκέφτηκα λοιπον πόσο μιμητικο όν είναι ο άνθρωπος που ενα παιδακι θελει να μιμηθει αυτα που βλεπει (αλλα δεν μπορει ακομα να κρίνει) ή πόσο καταπιεσμένο θα ειναι το παιδακι με τοσα βιβλια τριγυρω που θελει να κλωτσήσει το... σύμπαν!

Εδω που τα λέμε παντως, δεν ειναι μοναδικη περιπτωση η μικρή. Πολλά παιδακια ονειρεύονται να γινουν αστυνομικοι! αιτία ειναι η εξουσια, η προβολή, τί;

Ισως και η στολή, λέω... Εσυ τι λες;

1.521 χύμα στο κύμα

ατμοσφαιρικό λέω ένα φιλμ όταν με κάνει να ζω (σε ολόκληρη τη διάρκεια της προβολής του), εκτός από τις ζωές των ανθρώπων που παίζουν τους διάφορους ρόλους (αυτό συμβαίνει με όλα τα έργα του σινεμά, θες δε θες ακολουθείς τους ηθοποιούς και μπαίνεις στη ζωή που διαδραματίζουν!) σε κάποιον άλλο τόπο, που δεν γνωρίζω, δεν έχω επισκεφτεί και ούτε θα ήθελα να βρεθώ ποτέ εκειπέρα, έναν τόπο αδιάφορο.

Αδιάφορο σκέτα: ούτε *τελικά αδιάφορο*, που σημαίνει πως συμπεραίνω, ούτε *παντελώς αδιάφορο*, επειδή δεν κατάφερα να καταλάβω ακόμα για ποιο λόγο μπαίνουν (κοτσάρονται, καλύτερα) διάφοροι επιθετικοί ή επιρρηματικοί προσδιορισμοί σε πολλά γραπτά και βιβλία με ηχηρούς τίτλους προσφάτως, τα οποία βιβλία γράφουν συγγραφείς που θέλουν να καταξιωθούν κάποτε, όσο το δυνατό συντομώτερα βεβαιως, ωστε να εξαργυρώσουν εν ζωή τον κόπο τους να σκοτώνουν τα κείμενά τους με το πολύ μπούκωμα από καλολογικά στοιχεία!

το εκνευριστικό είναι ότι επιπλέον αυτών υπάρχουν και άστοχες περιγραφές τόπων τους οποίους ο αναγνώστης γνωρίζει απέξω κι ανακατωτά, οπότε αναρωτιέμαι γιατί δεν έκανε μια βολίτσα ο/η συγγραφέψ στα μέρη που περιγράφει ώστε να δει ότι μερικοί δρόμοι δεν συναντιούνται και ότι προς την κατεύθυνση που γράφει δεν ανηφορίζουν; μια βολτίτσα λέμε, όχι ανασκαφή σε ιστορικά αρχεία!

επίσης, κάτι τι ακόμα που δείχνει έλλειψη της γνώσης της ελληνικής γλώσσας είναι η σύνδεση λέξεων (ονόματα+επιθετικοί προσδιορισμοί, το "κοτσάρισμα" που ανέφερα ήδη) άσχετων μεταξύ τους, η οποία σύνδεση δεν δικαιολογείται ούτε με το ελαφρυντικό (που έψαξα με συμπάθεια να βρω) του ποιητικού λόγου ή/και την ελαφρώς σουρεάλ εκδοχή του.

μερικά από τα βιβλία αυτά, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν *ενδιαφέροντα* αν λιγόστευαν τον όγκο τους ή αν γίνονταν σενάρια για το σινεμά. Επιμένουν όμως να είναι ογκώδη και δεν το καταλαβαίνω ούτε αυτο: ισως να φταίνε οι εκδότες που πιέζουν για ξόδεμα περισσότερου χαρτιού ώστε να δικαιολογείται η τιμή τους, ποιος ξέρει...

μέσα λοιπόν στα καλολογικά στοιχεία που λέγαμε, χάνεται η υπόθεση του έργου και λεω (απομέσα μου και δυνατά για να μη ξυπνήσω τους γείτονες μια και διαβάζω συνήθως τη νύχτα) λέω λοιπόν: ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΕΓΡΑΨΕΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΠΟΥΡΔΑ ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ; (ή ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ, αναλόγως τον/την συγγραφέα.

συνεχίζοντας με επαινετικά συμπονετικό λόγο: αφού θα μπορούσε να ήταν ένα καλό βιβλίο (ή/και αριστούργημα, μερικές φορές) γιατί το πάστωσες με τόσα επίθετα και επιρρήματα; στην τελική, γιατί το σκότωσες; τι σού 'φταιξα και με παιδεύεις βραδιάτικα;

σκέφτομαι όμως και το άλλο: μπορεί και να φταίει το βραδινό διάβασμα. Με το φως της μέρας ίσως και να το είχα εγκαταλείψει μετά τις πρώτες σελίδες. Υπάρχει και κάτι ενθαρρυντικό, ότι ίσως μερικά από αυτά τα βιβλία να αναδεικνύονταν πραγματικά, ως προς την πλοκή και τα ευρήματά τους, από έναν καλό σεναριογράφο. Αυτά.

Αααα! update!! το σημαντικότερο δεν έγραψα: για την ευθύνη των διάφορων Σεμιναράδων που "παραδίδουν" μαθήματα δημιουργικής γραφής. Αν υπήρχαν τέτχοια μαγαζάκια, νομίζω (σίγουρη είμαι, τι "νομίζω"!!) ότι δεν θα υπήρχαν οι τεράστιοι συγγραφείς που θαυμάζουμε σήμερα και ανέκαθεν και στον αιώνα τον άπαντα. Σκέψου δλδ εναν Κάφκα (πάω στα εύκολα, μην αναφέρω Τολστόι και πάθεις τπτ) να γεννιέται σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής!!! ΕΛΕΟΣ λεμε πχια και ΗΜΑΡΤΟΝ.

1.520 οδηγίες προς ναυτιλομένας κορασίδας

ο ιδανικός άντρας να δείχνει απέξω σκληρός κι απομέσα να είναι τρυφερός! να σηκώνει βάρη (=βασταγερός) να μαστορεύει (=όχι μαστροχαλαστής!) να παίζει ρόλο τοίχου, κάστρου, κλπ, αλλά να ακούει Μπαχ (+παραπονάκια) και να δακρύζει. Αυτά.
Α! προαιρετικά, να χορεύει και να τραγουδάει (σωστά).

1.519 πόλεμος στις πόλεις

μου τηλεφώνησε η φίλη μου η Χαριτίνη, ρωτώντας αν είμαστε καλά μετά την επίθεση, της εξήγησα ότι χρησιμοποιούμε άλλη γραμμή, αλλά επέμενε "τι είναι αυτά τα πράγματα" και "πού πάει ο κόσμος" και "δεν είναι άνθρωποι αυτοί που σκοτώνουν αθώους πολίτες", περιμένοντας από μένα να συμφωνήσω ή ίσως θεωρώντας πως θα ήμουν εξίσου έξαλλη με την απονιά των ψυχρών εκτελεστών, αλλά την απογοήτευσα μάλλον όταν της εξήγησα ότι όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν (πιθανότατα) αν δεν είχαν προηγηθεί "άλλα" και πολύ χειρότερα εκ μέρους ημών, των φιλειρηνικών δυτικών και "ναι, το καταλαβαίνω, αλλά στον πόλεμο επιτρέπονται" και "μα, βρε παιδί μου, μέσα στις πόλεις;" ήταν η αντίδρασή της και αναγκάστηκα να της εξηγήσω ότι δεν δικαιολογώ τις πράξεις αυτές παρά μονάχα τις αιτιολογώ και πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι μακριά η στιγμή που το σενάριο "πόλεμος" θα παίζεται μέσα στις πόλεις και πως ίσως αυτός ακριβώς να είναι ο στόχος των εξουσιαστών, να μεταφερθεί ο πόλεμος και ταυτοχρόνως να διασπαστεί σε πολλούς μίνι πολέμους, ο τρόμος θα είναι μεγαλύτερος ανάμεσα στους ανθρώπους και τα έξοδα πολύ λιγότερα για τους απάνθρωπους εμπνευστές. Η Χαριτίνη δεν απάντησε, έχω την εντύπωση πως το σκέφτεται. (2017)

1.518 τσιτσίραβλα

τα βλαστάρια της αγριοφυστικιάς λέγονται τσιτσίραβλα, βρίσκονται στο Πήλιο και είναι σούπερ μεζές για τσίπουρο, βρασμένα σαλάτα αν είναι φρέσκα, επίσης υπάρχουν και διατηρημένα τουρσί. Τα πρωτοδοκίμασα 10ετία '70 και τα συνιστώ. Μόνο για συνοδευτικό τσιπουράκιου, ε;

1.517 Γαλλία - Ισπανία, τελικός Eurobasket 2022

για γερά νεύρα ο σημερινός τελικός Γαλλία-Ισπανία, ένα διπλό τεστ καρδιακού και εγκεφαλικού επεισοδίου για μένα. Στο πρώτο δεκάλεπτο οι Γάλλοι μοιάζαν αποσβολωμένοι, οι Ισπανοί τους τρέχανε καροτσάκι που λένε. Η διαφορά έφτασε τους 21 πόντους. Στο β΄ημίχρονο η Γαλλία ανέκαμψε κάπως, μειώνοντας τη διαφορά κάποια στιγμή μέχρι και τους 5 πόντους, έδειχνε πως είχε απόθεμα δύναμης, αλλά οι Ισπανοί είχανε τα τρίποντα στο τσεπάκι και τα ρίχνανε με τη σέσουλα. Ετσι, το ματς έληξε με 12 πόντους διαφορά υπέρ της Ισπανίας φυσικά, 88-76.

-->> στη φωτό ο Willy Hernangomez, ενας σύγχρονος ιππότης.
_____________________________
18 Σεπτεμβρίου 2022 στο f/b

1.516 Noblesse oblige

Noblesse oblige, λένε οι γάλλοι και πολύ σωστά, γιατί το να είναι κάποιος ευγενικός, να λέει μια καλή κουβέντα, είναι χάρισμα ιδίως στην εποχή μας, με τα τόσο πολλά βρομερά και τρισάθλια που μας περιβάλλουν.. και δεν εξετάζω αν η ευγένεια είναι έμφυτη ή επίκτητη ή εξ ανάγκης ή ακόμα ακόμα προσποιητή.. δεν με νοιάζει, πώς το λένε, αρκεί να υπάρχει κάπου κάτι όμορφο να ακουμπάω κάπου κάπου, μετά τα συγχωροχάρτια στους 106, το μαύρο που φορέθηκε βιαίως στη θαλασσίτσα μου.. γύρευε τι άλλο θα συμβεί και χρειάζομαι μπαταρίες γεμάτες.. και.. άλλο να αστειευόμαστε και άλλο να βρίζουμε, έτσι δεν είναι; (2017)

1.515 αδεσποτάκια...

και καλά, ένα αδεσποτάκι να το πάρει και να το φροντίσει όποιος μπορεί, αλλά με τους αδέσποτους ανθρώπους τι γίνεται; εκείνους που έχουν παραιτηθεί από τη ζωή και κυκλοφορούν ανάμεσά μας, άχρωμοι, με άδεια βλέμματα και τσέπες, χωρίς στον ήλιο μοίρα που λένε.. Αυτοί οι άνθρωποι τι θα γίνουν; άραγε, εξακολουθούν να είναι άνθρωποι;

1.514 σάλτσα μπρόκολο

πριν πολλά χρόνια, ο μανάβης μου στη λαϊκή μου είπε μια συνταγή για σάλτσα μπρόκολο, με εφαρμογή σε μακαρονάδες. Βράζουμε το μπρόκολο (μπουκετάκια) για 15 λεπτά, μετά το κόβουμε και το ρίχνουμε σε κατσαρολίτσα όπου έχουμε τσιγαρίσει ένα μεγάλο κρεμμύδι (ροδέλες), προσθέτουμε ζεστό νερό και αλατοπίπερο βεβαίως, και το αφήνουμε να βράσει για άλλα 20 λεπτά περίπου.

Ε, λοιπόν, σήμερα το μεσημεράκι μαγείρεψα κάτι που είχα από καιρό στο νου μου να σιάξω και πέτυχε και ήταν νοστιμότατο! Απλώς, έσιαξα τη σάλτσα πηχτή ώστε να γίνει πάστα σχετικά συμπαγής και τη χρησιμοποίησα για παστίτσιο, όπου αντί για κιμά έβαλα ανάμεσα στα μακαρόνια την πάστα μπρόκολο κι αποπάνω μπεσαμέλ, κλασσικά. Συνιστώ ανεπιφύλακτα να το δοκιμάσεις! μιαμ μιαμ λέμε.

1.513 η εφτάχρονη γιαγιά μου!

Μιά ιστορία που μου διηγόταν η γιαγιά μου ήτανε πολύ αστεία. Είχανε πάει με τη μάνα της, τη σιόρα Ελένη, επίσκεψη στην κοντέσσα Μελπομένη. Ενα σπίτι δυό φορές μεγαλύτερο απ' το δικό τους κι από μέσα... δέκα φορές πιό πλούσιο! Τα έπιπλα αστράφτανε φρεσκολουστραρισμένα, οι πολυέλαιοι, οι κουρτίνες, ήτανε άλλο πράγμα. Οταν εχτυπήσανε το κουδούνι και τους άνοιξε ο πορτιέρης, μιά νεαρή καμαριέρα τις έμπασε στο μικρό σαλονάκι. Εκεί να δείς πολυτέλεια! Ολα όμορφα και με πλούσια φαντασία τοποθετημένα. Η γιαγιά μου -εφτά χρονώνε τότε- εκάθησε σ' ένα πολύχρωμο σκαμνάκι. Η μάνα της όμως εδιάλεξε την πολυθρόνα στη γωνία του σαλονιού, που πάνω της ήτανε ριγμένο ένα αστραφτερό ύφασμα. Ισως νά 'πε μέσα της πως ετούτη τη θέση τηνε προώριζε η κοντέσσα για τους πιό διαλεχτούς καλεσμένους.

Με το που θρονιάστηκε όμως η σιόρα Ελένη στην πλουμιστή πολυθρόνα, εγίνηκε το θάμα! Τα ματάκια της μικρής Ολγούλας αντικρύσανε ξαφνικά τα πόδια της μάνας της σηκωμένα στον αέρα, να κοιτάνε οι σόλες των παπουτσιώνε το ταβάνι, σφηνωμένα ανάμεσα στις νταντέλλες των πολυπληθών μεσοφοριώνε της, την ανάποδη του κρινολίνου της και του αστραφτερού πανιού που -μόλις μιά στιγμή νωρίτερα- εσκέπαζε την πολυθρόνα. Ποτέ μέχρι τότε δεν την είχε δεί τη μάνα της σε τέτοια παράξενη στάση, και για τούτο την επιάσανε κάτι γέλια, μα κάτι γέλια! «Βόηθησέ με, μωρή να ξαγκιστρωθώ από δώ μέσα!» της εφώναζε πνιχτά η σιόρα Ελένη, μα η Ολγούλα τίποτα. Δεν εμπόριε να κουνηθεί απ' το ξεκάρδισμα. Εκοίταζε τη μάνα της και τα ματάκια της κοντεύανε να πεταχτούνε όξω απ' τίς κόγχες τους. «Βόηθησέ με μην έρτει κανένας! Βόηθησέ με, κακομοίρα μου, μη σε σκοτώσω!» Η μικρή όμως είχε μαρμαρώσει. Ενα άγαλμα ξεκαρδισμένο απ' τα γέλια, αν γίνεται κάτι τέτοιο.

Τα πράγματα έμειναν έτσι για κάμποσην ώρα, μέχρι που εμπήκε η κοντέσσα Μελπομένη και -κρυφογελώντας κι εκείνη- εφώναξε τη δούλα να βοηθήσει τη σιόρα Ελένη να σηκωθεί. Εζήτησε τα χίλια συγνώμη «Ω, σιόρα μου, τι επάθετε! Την είχα για το μάστορη την πολυθρόνα και για να μη φαίνεται την εκουκούλωσα με τούτο το πανί... Και πώς δε σας τό 'πε το δουλικό! Ω, τι ετραβήξετε! Ω,ω,ω! Λαχτάρα που θα επήρατε!» «Τίποτε, κοντέσσα μου, τίποτε, έχω και τούτο το μόμολο που άλλο δεν ηξέρει απ' το να χάσκει το βλοημένο!» «Αμ, θα σου δείξω εγώ κακομοίρα μου, όταν φτάσουμε οπίσω στο σπίτι!» εσφύριξε της γιαγιάς μου κάποια στιγμή.

Οταν ετελειώσανε τις κουβέντες τους οι δυό κυράδες, ήτανε κιόλας σούρουπο. Τα νεύρα της σιόρας προγιαγιάς μου ήτανε τεντωμένα σα συρματόσκοινα, για τούτο κι εγυρίσανε με τα πόδια, μήπως και τα μολάρει. Η Ολγούλα ακολουθούσε τη μάνα της αμίλητη, ούτε κιχ δεν έβγαλε μέχρι το σπίτι ελπίζοντας να ξεχάσει η σιόρα μάνα της το ρεζιλίκι. Μα πού! Μόλις εκλείστηκ' η αυλόθυρα οπίσω τους και, σαν εμπήκε κι ο καδινάτσος, πού σε πονεί και πού σε σφάζει! Εφαγε της χρονιάς της η μικρή κι επί πλέον εκοιμήθηκε και νηστική εκείνο το βράδυ. Σκέφτομαι ώρες-ώρες πως ίσως η γιαγιά μου να μην εκατάλαβε καθόλου το λόγο που την καταχέριασε η μάνα της και γι αυτό εθυμότανε τόσο ζωντανά ετούτη την ιστορία μέχρι τα γεράματά της. Πάντως, όσες φορές και να τηνε διηγότανε, εξέσπαγε σε κάτι γέλια, μα κάτι γέλια!

1.512 περί αποκλειστικότητας

κάποτε ήταν κάποιος που πήγε στο Παρίσι να συνεχίσει τις σπουδές του στη μουσική, υπέγραψε *αποκλειστικό* συμβόλαιο "με την εταιρεία του Ντέμη Ρούσου" όπως έλεγε (και ήταν αλήθεια) αλλά σκοπός της εταιρείας ήταν να τον περιθωριοποιήσει, μια και ανέδειξε άλλον (ντόπιο) μουσικό αντί γι αυτόν, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να παίξει τη μουσική του ούτε στο δρόμο (αυτο σημαίνει *αποκλειστικότητα*). Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, κατέληξε στις ουσίες και στα ψυχιατρεία, εξ αιτίας της μεγαλομανίας του και των περιστάσεων. Οπως ένα ξεδοντιασμένο θηρίο σε κλουβί. Φυσικά έφταιγε, αλλά έφταιξε και το "περιβάλλον" του.

1.511 Θολαμίνα

Το βαπόρι εξόκοιλε προχτές σε μια ξαίρα έξω από τη Θολαμίνα και το περιεχόμενο των αμπαριών του χύθηκε στον κόλπο του Χαρονικού μολύνοντας με κατάλευκα διαφανή ύδατα τις Πετρελαϊκές ακτές. Πώς θα πάμε να κολυμπήσουμε τώρα στο αγαπημένο πετρέλαιο; Θα έχει μειωθεί η άνωση και μπορεί να φουντάρουμε στον πάτο. Πώς θα μαυρίσουμε για το χειμώνα; (Σεφτέβρης, 2917)

1.510 ο χρόνος μου

Αλλη μια ήττα στο παθητικό μου. Με νίκησες χρόνε, το παραδέχομαι. Είσαι δυνατώτερος, πως να το κάνουμε; Μέσα στο νεφέλωμα των κουραμπιέδων κρύφτηκα αλλά με βρήκες και με ξετίναξες για τα καλά!

Ούτε τόση δα, λιγουλάκι ζαχαρίτσα δε μ' άφησες!

Ολα για την πάρτη σου τα θέλεις κι έχεις δίκιο όπως τα βλέπεις τα πράγματα απ' την κορφή που είσαι βαλμένος. Κι όσο για υλικό, ατέλειωτο είναι. Ολο φρέσκο αίμα να χορταίνει την πείνα σου. Ανθρωποι γεννιούνται καθημερνά, άνθρωποι γερνούν καθημερνά, άνθρωποι χάνονται στη χαοτική σου αγκαλιά. Κι όχι άνθρωποι μονάχα. Χάνονται κι άλλα πολλά. Μαζί με τα υλικά πράγματα, τα ζωντανά και τ' άψυχα, χάνονται και άϋλα, όπως οι σκέψεις όσες δεν αποτυπώθηκαν κάπου, σ' ένα υλικό σώμα, ένα βιβλίο, π.χ. Χάνονται τα συναισθήματα, τα αισθήματα, οι ματιές, οι μυρωδιές, τ' ακούσματα, τ' αγγίγματα, τ' αρώματα και τα χρώματα της ζωής. Χάνονται οι στιγμές κι αντικαθίστανται από άλλες παρόμοιες, εξ ίσου όμορφες, μυρωδάτες ή μελαγχολικές.

«Ο χρόνος θα δείξει» λένε κι έχουν δίκιο. Εσύ δείχνεις πάντα. Δε δείχνεις κάποιο δρόμο ν' ακολουθήσουμε, δείχνεις μονάχα τη φθορά και το τι θα πρέπει ν' αποφύγουμε στο μέλλον. Δείχνεις μονάχα τ' αποτυπώματά σου, το παρελθόν δηλαδή. Τα μελλοντικά σου βήματα τα κρύβεις επιμελώς και λίγες φορές μπορεί κανείς να τα μαντέψει.
_________________________________
γράφτηκε πρώτη φορά εδω: http://sadness.e-e-e.gr/users/rodia/03/index.html

1.509 όνειρο ήταν και πάει...

σημερα κοιμηθηκα νωρίς και ονειρεύτηκα διάφορα: την οικογένεια ενός βαρώνου που ετοιμαζόταν να παραδοθεί στον εχθρό φορώντας γούνες, κλπ επίσημα ενδύματα, μια χορωδία νεαρών μικρόσωμων(!!) κοριτσιών από Σουηδία που τα πέταξε ένας γερανός/φαγάνα (και ως δια μαγείας στάθηκαν όρθια και ατσαλάκωτα) μπροστά στους επισημους για να τραγουδήσουν τον εθνικό μας ύμνο φορώντας κατακόκκινα φουστανάκια, τον κ. Δροσινό, ενα ράφτη για ταγιέρ στη 10ετία του '60 στην οδό Κριεζώτου, μεταξύ άλλων είδα και κάτι τι με Πούτιν που κράταγε ενα κόκκινο μπαλόνι σε σχήμα καρδιάς.
__________________________
γράφτηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2021

1.508 στο γκρεμό

βρίσκεσαι σε ένα μέρος όπου ξέρεις ότι υπάρχει γκρεμός, επειδή κάποτε είχες πέσει μέσα και τρόμαξες να βγεις. Ο γκρεμός δεν φαίνεται καθαρά, η βλάστηση έχει θεριέψει με τα χρόνια, αλλά ψυχανεμίζεσαι τη θέση του: προσέχεις πού πατάς για να τον αποφύγεις. Γύρω γύρω και πάνω από το κεφάλι σου πετάνε διάφορα πτηνά, μεγάλα και μικρά, θέλοντας να σου αποσπάσουν την προσοχή, αλλά συνεχίζεις να προσέχεις πού πατάς. Οταν όμως αρχίζουν και τα κρωξίματα, ε, τότε τινάζεις χέρια απότομα για να τα διώξεις, κοιτάζεις πάνω να δεις από πού ακριβώς έρχονται, δεν βλέπεις τίποτα ξεκάθαρα πλέον, και τι γίνεται τότε; παραπατάς και πέφτεις μέσα. Πού μέσα; στο ΓΚΡΕΜΟΟΟΟΟΟοοοοοοοο!

1.507 Μνημόνια

η αρρώστεια είναι χρόνια
να ψηφίζονται Μνημόνια
αμα θέλεις θεραπεία
τράβα σε Κρυφά Σχολεία

1.506 πάρτυ τρελλό

1. στη Βουλή λαλούν τα ψάρια
μα ένας λούτσος ξεχωρίζει
σαν Αηδώνης που λαλεί

2. Η πλατεία κάνει πάρτυ
κι εσύ σαν το Βοναπάρτη
πέφτεις μέσ' στο Βατερλό

3. Γύρω, στις ψαροκασέλες,
τραγουδάν τρεις κατσιβέλες
κι ένα ψάρι στρουμπουλό
______________________
γράφτηκε το 2018, δεν θυμάμαι την αφορμή

1.505 φάε ένα μπιφτέκι!

ανοίγω τις τσέπες μου στο μέλλον
όμως εκεινες δεν ανοίγουνε
και όσο η Ιστορία μου ανήκει
τόσο τα γέλια θα με πνίγουνε

φάε, σου λέω, ένα μπιφτέκι
και απαντάς "δεν επιτρέπεται"
ψάχνω να βρω καινουργιο στέκι
χάλασε ο κόσμος και δε ντρέπεται
_______________________________
γράφτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

1.504 ανάποδος φόβος

σκέφτομαι το φόβο, αυτόν που φοβούνται οι εξουσιαστες μη τυχόν πάψει να υπάρχει, μήπως οι άνθρωποι εκραγούν, όταν δεν θα παραμυθιάζονται πια.. Αυτό έπαθε μάλλον και η παραιτημένη κυβέρνηση, φοβήθηκε το κύμα που έβλεπε νά 'ρχεται, αυτό που δεν θα μπορούσε να το κουλαντρίσει, κι έτσι άρχισε τα ψέμματα που δεν βγάλαν πουθενά και αναγκάστηκε (απο τον εαυτό της) να παραιτηθεί, να κερδίσει χρόνο και χρήμα και λούστρο. Αλήθεια, πρόσεξες το βλέμμα των παραιτημένων βουλευτών (κυρίως γυναικών, δυστυχως) που δεν ωρύονται πια στα κανάλια; Ενα βλέμμα αλαζονικό, τίγκα στην απαξίωση "για δες ποιος/ά είμ' εγώ" σα να λέει, ένα βλέμμα γυαλιστερό, φωτισμένο απο ανταύγειες στα μαλλιά και ένα καρρο κρεμαστά μπιχλιμπίδια
_______________________
γράφτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

1.503 εκρήξεις!

"χάσου απ' τα μάτια μου γιατι θα σε σπάσω στο ξύλο" απείλησα κάποτε (αφού τινάχτηκα πάνω απότομα), μια μπουκιά κοπελίτσα απέναντι σε ένα διμετρο καρδαμωμένο γίγαντα, φαντάσου τώρα! κι αυτός εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού, που λένε, κι έκανε τη δουλειά για την οποία είχε έρθει. Κάτι θά'χει το μάτι μου, αλλιως δεν εξηγείται... ίσως να πνίγηκε και στα γέλια, ποιος ξερει, πολύ αστεία φάση (εκ των υστέρων βέβαια)

μπορεί να θυμηθηκε τη μαμα του!! (παιζει κι αυτο)
_______________________________
ο τύπος δεν ήθελε να ξεφορτώσει κάτι υλικά και τα τηλέφωνα δεν δούλευαν για να επικοινωνήσει με την εταιρεία κι έπρεπε να την πληρώσει το έργο, που θα καθυστερούσε.

1.502 εφιάλτης

να γύριζε η Γη ανάποδα, νά 'χανε τη βαρύτητά της, η ατμόσφαιρα να πέταγε προς άγνωστη κατεύθυνση, να γλίστραγαν όλα στο κενό, και νά 'μενε μονάχα μια πετρελαιοπηγή στο Τέξας να αντλεί ασταμάτητα κι ένα νομισματοκοπείο στο Βερολίνο να κόβει νομίσματα χωρίς τελειωμό

1.501 λιτότητα

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.

Μπέρτολντ Μπρεχτ

1.500 περί εκλιπόντων

διαβαζω διαφορα για μερικους απο τους εκλιπόντες, με τα οποία δεν συμφωνω καθολου μια και η δικη μου εμπειρία/μνήμη τους εχει καταγράψει ως "άχθος αρούρης" (=βάρος στη γη), αλλά δεν θα χαλάσω την καλή εικόνα που εχουν μερικοί φιλοι, δεν αξιζει να χαλασουμε τις καρδιες μας για κατι σιχαμενους που τους πηρε ο Χαρος επιτέλους και συχωρεμενοι νά 'ναι.

1.499 περί επαγγέλματος και περί κράτους

«η μεγαλύτερη εξυπνάδα είναι να διαμορφώσεις ένα επάγγελμα που δεν βασίζεται στο πτυχίο σου»

«Το κράτος είναι εχθρικότατο σε κάθε προσπάθεια που δεν είναι εξαρτημένη από τα υπουργεία»

Ντίνος Χριαστιανόπουλος

1.498 πού πάνε τα νιάτα;

Τα νιάτα σαν μαραίνονται, πού πάει η τόση χάρη;
Το πηδηχτό του ζαρκαδιού, πώς γίνεται μοσχάρι;

1.497 φουμπουκική επικοινωνία

15 Σεπτεμβρίου 2017 :
Αυτό που λείπει από τη σύναξη των Φουμπουκαίων είναι η ποικιλία στα θέματα. Κολλάμε σε ένα δυο πραγματάκια που ήδη έχουν παρουσιαστεί σε ειδήσεις, κλπ, γενικά σε τιβικάναλα, τα πασαλείβουμε κι εμείς εδωμέσα, τα στρίβουμε και τα ξεστρίβουμε και αυτό είναι όλο. Μαθαίνουμε μερικά ενδιαφέροντα (αν ανοίξουμε συνδέσμους, που δεν το βλέπω/νιώθω να γίνεται συχνά) καμαρώνουμε φωτό από όμορφα μέρη, όμορφες φάτσες, σκυλογατάκια, πτηνά, ζώα συνθετικά ή ατόφια ολοζώντανα, κλπ, κι αυτό είναι κάτι τι ακόμα. Σχολιάζουμε πετώντας βιαστικά από δω κι από κει, αλλά ούτε κι αυτό είναι πραγματική επικοινωνία. Μάλλον βρισκόμαστε σφηνωμένοι στο στάδιο αναμόρφωσης και το γεγονός ότι η ανωνυμία/ψευδωνυμία έχει σχεδόν ολοκληρωτικά καταργηθεί σε αυτό το χωριό, με κάνει να νομίζω ότι πέσαμε στη λούμπα με τους κροκοδείλους και οσονούπω φαγωνόμαστε από τα δοντάκια τους και καταπινόμαστε ολοσούμπιτοι! Μακάρι να κάνω λάθος και να φταίει μονάχα η νοσταλγία μου για το Μπλογκοχώριον και η δυσκολία να εξοικειωθώ με τη Φουμπουκούπολη.

μπήκα στο φουμπουκ το 2009 και μεχρι το 2011 ημουν μια φωνη βοούσης εν τη ερήμω, εκανα μια μεγάλη παύση μεχρι το 2017 όταν διαπίστωσα αυτά που έγραψα στις 15 Σεπτεμβρίου. Απο τότε κι ύστερα, απλώς περιφέρομαι αναρτώντας και σχολιάζοντας ταυτιζόμενη ή μη, και ταυτόχρονα διαπιστώνοντας πόσο λίγοι είμαστε, λίγοι αριθμητικά εννοείται, απογοητευτικά λίγοι -ελάχιστοι. Θέλει κουράγιο η συνέχεια. Κουράγιο λοιπόν.

1.496 πίσσα στο Φάληρο

θυμάμαι τότε, πολύ παλιά, που ερχόταν ο (γνωστός) στόλος και άραζε στ' ανοιχτά του Φαλήρου, και γέμιζε ο τόπος πίσσα και οι μόνοι διαμαρτυρόμενοι ήταν οι κολυμβητές του Εντεν και του Μπάτη που, για να ξεπλύνουν τις πίσσες από το δέρμα τους, ξοδεύαν ένα σωρό μπουκαλάκια με καθαρή βενζίνη.. και έτσουζε..

1.495 ενδορφίνες

τώρα που το σκέφτομαι... όταν ήμουν πολύ μικρό παιδάκι, η γιαγιά μου με τάιζε μυαλά και αμελέτητα (τηγανητά) πανέ. Λες αυτό να έπαιξε ρόλο στην ανάπτυξη των ενδορφινών μου;

1.494 η μεταμόρφωση του μπάρμαν

ο μπάρμαν ήτανε ντυμένος καρχαρίας,
είχε κατέβει απ' τα βουνά της Βαυαρίας,
κέρναγε μπύρες και υγρά δια μπαταρίας!

1.493 ένας απαραίτητος συγγενής

τα (όχι και τόσο) παλιά χρόνια οι οικογένειες ήταν καλό να περιλαμβάνουν στα μέλη τους από ένα γιατρό τουλάχιστον κι έναν δικηγόρο, να έχουν δηλαδή ανθρώπους που εμπιστεύονται αν τυχον (ό μη γένοιτο) προέκυπτε θέμα υγείας ή περιουσίας. Σήμερα, το πλέον απαραίτητο πρόσωπο σε μια οικογένεια είναι ένας τουλάχιστον κομπιουτερατζής!

1.492 ομολογία

ίσαμε τώρα που μιλάμε, απέφυγα την ένταξη και το φανατισμό, "αταξινόμητη" με ανεβάζουν, "αταξινόμητη" με κατεβαζουν, δεν παραξενεύομαι ούτε κάνω την έξυπνη, απλώς προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα από κάποια απόσταση, έτσι προστατεύω το μυαλό μου, αυτόν τον τρόπο βρήκα δηλαδή.

1.491 περί μπάσκετ, κλπ

βλεπω μπασκετ εδώ και καμμιά 60ριά χρονάκια περίπου, δεν είμαι φανατική οπαδός καποιας ομάδας, αλλά μου αρέσει να βλέπω, οπως βλέπω και παγοδρομίες απο τότε που είχε πρωτοέρθει το χολλυντέυ ον άις στο Στάδιο οταν δεν το λέγανε ακόμα "Καλλιμάρμαρο" επειδή δεν υπήρχε άλλο σταδιο να το μπερδέψουν. Στο μπάσκετ με μύησε η Εύη, φοιτήτρια στο ΑΠΘ και συγκάτοικος, που έπαιζε βόλεϋ αλλα έτρεχε να βλέπει τον αδελφό της που έπαιζε μπάσκετ στη ΧΑΝΘ. Εμένα δεν μου ταιριάζουν τα ομαδικά αθλήματα, προτιμούσα το τρέξιμο, αλλά επειδή έχω δει κι αν εχω δει μπάσκετ νομίζω οτι μπορώ να γράψω τι καταλαβα απο το χθεσινο αγώνα Ελλαδα-Γερμανία.

Είδα λοιπόν και κατάλαβα αυτά: οταν χανεις, παιζεις άμυνα μη φας περισσοτερα καλάθια. Αντι λοιπόν να φυλάνε και λιγουλάκι το καλάθι, όλοι το παιζανε επιθεση και σταριλικι, λες και ειχανε κανει συμβολαιο με τα τριποντα. Αυτο. Ισως, το να υπαρχει ενα αναγνωρισμενο διεθνως σταρ, ενισχυει τον ανταγωνισμο μεταξυ των παιχτων της ομαδας που ετσι παύει να ειναι ομαδα. Φωτεινη εξαιρεση ο Λαρεντζάκης, αλλα ηταν ένας. Περιμενω δικαιολογιες (τ.κ.) απο τους πολυ καλους παιχτες* οταν επιστρέψουν.

* το να εισαι καλος παιχτης και να ξεχωριζεις στην ομαδα σου (π.χ. ΠΑΟ) δεν σε κανει και συνεργασιμο.

--απο την άλλη βέβαια, μπορεί να φταίγανε τα φωσφωριζέ παπούτσια δυο αθλητών, ενος Ελ κι ενός Γερμ, καθως και οι βρισιές που πάταγε ο Γερμ στους δικους μας μεχρι να τον εξωπεταξουν στα αποδυτηρια (ειχε και τρισχαριτωμενη συζυγο ο χάχας! πραγμα που αποκλείει καποιο κόμπλεξ) ή να ήτανε καλυτερη η μαγισσα των Γερμανών και τα ξόρκια της, ποιος ξερει!!

Ο,τι και να λέμε τωρα ειναι κατόπιν εορτής, η ομαδα παντως δεν ητανε ομαδα, ητανε μια παρέα πρωταγωνιστών που διαγκωνιζονταν ποιος θα προβληθει περισσότερο, ποιος θα κανει τις περισσότερες φιγούρες. Εξαιρούνται ο Αντετοκουμπο και ο Λαρεντζάκης, οι λοιποί παιζανε (καθενας το βιολί του) λες και ητανε μοναχοί τους στο γήπεδο όπου δεν υπηρχαν καλαθια ουτε αντιπαλοι ούτε και... συμπαίκτες! Αυτά.

--λένε οτι η ψυχολογια παιζει μεγαλο ρόλο και, αν το δεχτουμε αυτο, η εξηγηση που δινω ειναι οτι μετα το προχτεσινο ματσάκι όπου καταφεραν να γυρισουν το παιχνιδι στα τελευταια λεπτά ισως να τους βάρεσε η αλαζονεία στο σταυρό. Θαύματα όμως δε γινονται καθε μερα...

--για τον προπονητή τι να γραψω περα απο το οτι τον λυπηθηκα; πώς να κοουτσάρει κανείς τοσους πρωταγωνιστές;
_________________________________
εγραψα στις 14 Σεπτεμβρίου 2022 στο f/b και δεν θυμάμαι ακριβώς με ποιαν αφορμή

1.490 πολύτιμα πράγματα

κάποτε, παλιά, είχα βρει ένα απολίθωμα μιας μεγάλης αχιβάδας και υπάρχει ακόμα σε κάποιο ράφι. Ευτυχώς, είναι από τα λίγα πράγματα που, αν και μου ζητήθηκαν, δεν χάρισα!

1.489 η λαιμαργία της Δύναμης

«Η Δύναμη απο οποιαδήποτε πηγή, οδηγεί στο να δημιουργείται όρεξη για επιπλέον δύναμη… Ηταν σχεδόν αναπόφευκτο το ότι οι πλούσιοι μια μέρα θα εποφθαλμιούσαν τον έλεγχο όχι μόνο του δικού τους πλούτου αλλά και του πλούτου ολόκληρου του κόσμου. Για να το πετύχουν αυτό, εντελώς πρόθυμοι να ταΐσουν τις φιλοδοξίες πεινασμένων για δύναμη πολιτικών συνωμοτών, οι οποίοι ήταν ολόψυχα αφοσιωμένοι στην ανατροπή όλων των υπαρχουσών κυβερνήσεων και κατεστημένων, από μια Κεντρική Παγκόσμια Δικτατορία.»

(Cleon Skousen, “Ο Γυμνός Καπιταλιστής”, 1970)

1.488 οικονομογλωσσολογική ανάλυση με παροιμίες:

«ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται» λέει μια παροιμία φτιαγμένη για άλλους καιρούς, παλαιότερους και εντιμότερους. Αλλά τι θα πει σήμερα "εντιμότητα"; Οι λέξεις έχουν χάσει την έννοιά τους, σημαίνουν ακριβώς το ανάποδο από αυτό που λένε και πρέπει να στραμπουλίζεις το σβέρκο σου ταρακουνώντας το μυαλό για να καταλάβεις τι εννοούν οι κλεφτοκοτάδες των χρηματιστηρίων τη σήμερον ημέρα, γιατί τα χρηματιστήρια κοτέτσια καταντήσαν με διάφορες διεθνοποιημένες κοτούλες να κακαρίζουν, αλλά «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες» λέει μια άλλη παροιμία, που αποδείχτηκε... προφητική! Επειδή, πράγματι, όσο και να κακαρίσουν εδώ οι δικές μας κοτούλες, αλλού πάνε και γεννάνε: σε ξένες τσέπες δηλαδή.
__________________
γραμμένο το 2008

1.487 κι όλο χειροτερεύουν τα πράγματα...

γράφω βλακείες, διαβάζω, χαζεύω... Ολα αυτά γιατί ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ. Κάπως έτσι θα συνέβαινε και στη Γερμανία του Χίτλερ: οι άνθρωποι ήταν μουδιασμένοι. Τι μπορούσαν να κάνουν να αποτρέψουν το "εργο" των ναζί; Είχα γνωρίσει παλιά την Ελένα, μια αυστριακή κυρία που μού είχε περιγράψει αυτο το μούδιασμα, αλλά και την ανακούφιση που ένιωσε μετά την πτώση του Ράιχ. Εμείς, τι μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσει όλο αυτό το κακό;
__________________________
γράφτηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2020 στο f/b

1.486 τι να πεις για μερικές μαμάδες;

Στο δρόμο, σήμερα (13 Σεπτεμβρίου 2019), βλέπω μια νεαρή μαμά με το μικρό της γιο (Α' Δημοτικού, φαντάστηκα γιατί βγήκαν από το σχολείο) να έρχονται προς εμένα. Ο μικρός χοροπήδαγε κοιτάζοντας με θαυμασμό το (πολύ ωραίο) γκραφίτι, στόλισμα του σχολικού τοίχου, "κοίτα μαμά, κοίτα!" λέγοντας, τη στιγμή που διασταυρώθηκαν οι αντίθετες πορείες μας. Η μαμά άρχισε τότε να τσιρίζει "αυτά είναι υποκουλτούρα" και συνέχισε, απαντώντας ίσως σε ερώτηση που δεν ακούστηκε, "και ζωγράφος να τά'κανε, υποκουλτούρα είναι!" εντείνοντας το τσίριγμα "κατάλαβες;" Ούτε καν έστριψα να δω πίσω μου το ανατριχιαστικό πλάνο που απομακρυνόταν. Μαύρισε η ψυχή μου και δίστασα πολύ να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά το έγραψα τελικά γιατί υπάρχουν και αυτά. Δυστυχώς, συμβαίνουν. Και ποιος σώζει άραγε αυτές τις παιδικές ψυχούλες;

Θυμήθηκα σε μια παλιά μου έκθεση μια παρόμοια μαμά να τραβολογά το 4χρονο κοριτσάκι της για να βγουν άρον άρον από την αίθουσα μη τυχόν μολυνθεί από τα χρώματα "αυτά είναι του σατανά" λέγοντας.

(θλίψη βαρειά, από τις ελάχιστες φορές που λυπάμαι πραγματικά)

1.485 το ευγενί άθλημα της κολύμβησης

"η κολύμβηση είναι ένα ευγενί άθλημα" άκουσα να λέει (13 Σεπτεμβρίου 2018) καταξιωμένος προπονητής και ένιωσα μια ευτυχία να με κατακλύζει, μια μεγάλη τύχη που υπήρξα μάρτυρας της μοναδικής στιγμής (μάλλον της πρώτης) που η γλώσσα απέδειξε ότι "δεν είναι κάτι τι το στατικόν" όπως έλεγε ο Δάσκαλός μου, ο φιλόλογος Λ. Ζωίδης, πάλαι ποτέ, γιατί τί άλλο ήταν αυτό το "ευγενί" από το πρώτο άλμα για την αλλαγή του "ές" σε "ί"; Το ευγενί του ευγενού και τα ευγενά των ευγενών, δηλαδή. Οπότε, πηγαίνουμε βουρ για το σαφί του σαφού και τα σαφά των σαφών, άρα και για το "σοφό το σαφί", σαφέστατα! πολύ το ευχαριστήθηκα, αλήθεια.
άρα, το λαχανί του λαχανούς!

η ΕΡΤ επιμένει... ευγενικά! στις 18 Οκτωβρίου 2018 "η καμήλα είναι ένα άκακο και ευγενή ζώο.." διάβασα σε υπότιτλους του ντοκυμαντέρ που προβλήθηκε σήμερα από την ΕΡΤ3 και αναρωτήθηκα γιατί καταλήγει σε *Η* αυτό το ουδέτερο κι αν θέλουνε καλά και ντε να το περάσουν (λάου λάου το πάνε) δεν γίνεται επιτέλους σε γιώτα όπως όλα τα ουδέτερα. Αν ονομαστική είναι "το ευγενή", πώς θα είναι η γενική; εκτός αν καταργηθούν και οι πτώσεις! ενώ αν γίνει (λέμε τώρα) "το ευγενί" θα είναι στη γενική "του ευγενού"! το κατάλαβες;

1.484 περί Σεφέρη

Επειδή βλέπω συχνότατα να γράφεται για τον "μεγάλο έρωτα" Σεφέρη και Μαρώς, εκθέτω τη δική μου άποψη: ο Σεφέρης είναι ο αγαπημένος μου ποιητής και, ταυτόχρονα, ένας μισητός άνδρας που έθεσε όρο στην γυναίκα που τον αγάπησε να απαρνηθεί (να μη ξαναδεί!) τα παιδιά της, αν ήθελε να τον ακολουθήσει.. "οι κόρες σου ή εγώ" κάτι τέτοιο θα της είπε.. κι εκείνη, η Μαρώ, θυσίασε τα παιδιά της και πήγε μαζί του για μια ζωή. Είναι έρωτας αυτός και μάλιστα εκ μέρους ενός ποιητή; Να θυσιάζει στεγνά και στην ψύχρα τα συναισθήματα της (υποτίθεται) αγαπημένης του γυναίκας; Τι να πω πια, βρίσκομαι μέσα στην αντίφαση. Αυτό δεν είναι έρωτας, είναι ανθρωποθυσία!

1.483 κάτω η μιζέρια στις ευχές!

βλέπω κατι μιζερους τσιγγουναράδες να ευχονται σε γενέθλια "χρόνια λίγα και καλά!" και σκέφτομαι πως αυτο δεν ειναι ρεαλισμός, γιατι ακομα και ένας "καθαρός" προτεστάντης, που όλα τα υπολογίζει, δεν θα τσιγγουνευόταν να δωσει μια καλη ευχή για "Χρονια Πολλα!" αφού δεν κοστίζει τίποτα. Θα χάσει η Βενετιά βελόνι, που λένε, αν εισαι λιγο κουβαρντας; Δωσε και κάτι παραπάνω: "χρόνια και πολλά και καλά!"

1.482 περί εικόνων

λένε «μια εικόνα = χίλιες λέξεις» αλλά έπαψα να πιστευω στις εικόνες από τοτε που σκηνοθετήθηκε η "εφοδος των τυφεκιοφόρων" σε μια αμερικανική έρημο με τηλεγραφόξυλα, αν θυμάσαι, κι έτσι ξεκίνησε ο ντροπιαστικός πόλεμος πριν καμμιά 25ριά χρονάκια. Ποιος με βεβαιώνει ότι τα πλάνα με τις κουκουλωμένες γυναίκες ειναι αληθινά; οι ίδιοι οι αφγανοί μετανάστες αμφιβάλλουν και κάτι θα ξερουν παραπάνω για τη χώρα τους -νομίζω, δλδ.

1.481 παραγωγή vs διαφήμιση

Εγώ παράγω μπάμιες. Ομορφες μπάμιες, λαχταριστές, βιολογικά καλλιεργημένες, υγιεινές μπάμιες. Ξέρω κιόλας να τις μαγειρεύω υπεροχα, άμα φας θα θες να τρως μπάμιες κάθε μέρα. Ομως οι μπάμιες μου είναι καταδικασμένες να μένουν στα αζήτητα, επειδή δεν έχω το ταλέντο να τις προωθήσω. Το επάγγελμα του παραγωγού είναι ασύμβατο με το επάγγελμα του διαφημιστή/προωθητή. Ετσι, απλώς παράγω μπάμιες και τις χαρίζω. Αν τη λέξη "μπάμιες" την αντικαταστήσεις με όποιο άλλο προϊόν, θα λάβεις το ανάλογο αποτέλεσμα.. όπως π.χ. παράγω μουσικές, ζωγραφιές, λέξεις, σκίτσα, κλπ

1.480 περί αμφίεσης

εδώ που τα λέμε, οι γυναίκες είμεθα βιτσιόζαι επειδή γοητευόμεθα απο τας σοβαράς εμφανίσεις, κοστούμια, γραβάτες, κλπ απεχθή. Αν βρεθώ σε θέση υπέρτατης εξουσίας, θα τα καταργήσω αμέσως, αν και στη μετέπειτα ζωή ούτε οι αγγέλοι ουτε οι διαόλοι φοράνε τέτοια χαζά πράματα! Στα άλλα ζωάκια του πλανήτη τα αρσενικά γίνονται γοητευτικά με τρόπους υπερβολικά αστείους (για μας, τους απέξω) τους οποίους εφάρμοσε επιτυχώς ο Λουί κατόρζ, που ως γνωστόν ήταν ο πρώτος που φόρεσε παπούτσια με τακούνια! Respect λέμε.

1.479 πώς καλλιεργείται το "μαζί"

το "μαζί" έχει μεγάλη σημασία στο εργοτάξιο, όπου είναι ανάγκη να τρέξει γοργά το έργο, να παραδοθεί μέσα στην προθεσμία. Ετσι, ο υπεύθυνος του έργου οφείλει να τα έχει καλά και με τον τελευταίο εργάτη, να έχει τη συμπάθεια όλων (ή σχεδόν όλων, μην είμαστε υπεραισιόδοξοι) και αυτό το πετυχαίνει άμα δεν το παίζει τζόρας και ξερόλας και ζητάει κάπου κάπου βοήθεια για τη λύση κάποιου (ασήμαντου ή σημαντικού) προβλήματος. Αλλά δεν φτάνει αυτό μονάχα, πρέπει να ξέρει να κάνει κάπου κάπου και τον αφελή ή τον αγνοώντα πράγματα κοινά τοις πάσι που λένε. Με τον τρόπον αυτό κερδίζει μια δόση επιπλέον συμπάθειας "βρε, κοτζάμ μηχανικός και δεν το ξέρει" ψιλογελάνε τα μαστόρια επειδή νοιώθουν πως δεν υστερούν σε γνώσεις και έρχονται ίσα βάρκα ίσα νερά και το εργοτάξιο πλέει σαν καράβι...

1.478 το τέλος πλησιάζει;

η δυσκολία βρίσκεται προς το τέλος (και να μου το θυμηθείς αυτό) όταν κοντεύει να τελειώσει το έργο, πράγμα που σημαίνει ότι θα τελειώσουν οι εργασίες και οι εργάτες πλέον θα μείνουν στον άσσο.. τότε, δεν υπάρχουν περιθώρια για πολυτέλειες καλής συμπεριφοράς, ο υπεύθυνος μηχανικός γίνεται όσο ψυχρός υπολογιστής μπορεί να γίνει, αδιαφορεί για συμπάθειες και αντιπάθειες, έχουν περάσει αυτά στη σφαίρα της ανυπαρξίας, μια και αυτό που επείγει είναι το τέλος και η παράδοση του έργου στον ιδιοκτήτη του.. τα μαστόρια τρέχουν σαν παραζαλισμένα κοτόπουλα, έχοντας βρει το μάστορή τους.. όμως, πρέπει να υπολογιστεί καλά ο χρόνος και να συμβούν όλα αυτά ακριβώς λιγάκι (δυοτρεις μέρες) πριν το τέλος, αλλιώς κλάφτα Χαράλαμπε..
______________________
γράφτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2017 στο f/b

1.477 πάρτυ στη μικρή πλατεία

έμαθα ότι χτες τη νύχτα γινόταν πάρτυ σε μια μικρή πλατεία ίσαμε τις 3 τα ξημερώματα και κάτι κυρίες τηλεφωνούσαν στην αστυνομία να έρθει να το διαλύσει για να κοιμηθούν. Μου το είπε μια από αυτές, που τη γνωρίζω, και της είπα ότι αυτοί οι νέοι δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα και κάπου πρέπει να ξεσπάσουν το θυμό και το φόβο τους. Τη ρώτησα: αν τους έριχνε κάνα ξύλο η αστυνομία θα ένιωθε αυτή καλύτερα και θα κοιμόταν ήσυχη; και μου απάντησε ότι αυτό δεν το είχε σκεφτεί. Πάλι καλά.
__________________
γράφτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020 στο f/b

1.476 περιμένοντας το debate

έχασε η Δαχομέη
στα χαρτιά, κάποιον D-μπέη
μήπως ήτανε DJ...
μήπως ήταν JK...

ό,τι και να ήταν πάντως,
τον κατάπιανε τα χρέη...

ανοιχτά της Δαχομέης
εκολυμβα ο Ντιμπέης
παρεϊτσα με ψαράκια
αστακούς, καλαμαράκια,
είχε κι ένα φίλο γλάρο
που του άναβε τσιγάρο

Πάει τώρα η Δαχομέη
εκατάντησε Μπενίν
έχασε και τον Ντιμπέη,
τον μεγάλον εραστήν

ο Ντιμπέης ήταν μπέης
ανοιχτά της Φιλοθέης
κατοικούσε με δυο Γκρέις

δεν του έφτανε η μία
ήθελε πολυκοσμία
_________________
γραφτηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

1.475 προβληματισμός!

Το ποσοστό της Χίλαρι
χρειάζεται ξεχείλαρι
για να τη βγει στον Τραμπ!

Μ' ένα καλό ψηφίο
του κόβει το λοφίο
του παίρνει και το σκαλπ!
________________________
γράφτηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2016 στο f/b

1.474 περί οικολογικής υποκρισίας

όταν είχε έρθει φρέσκια η οικολογία στο προσκήνιο, ενδιαφέρθηκα να μάθω τι συμβαίνει με αυτό το νέο φρούτο: διάβασα, παρακολούθησα, ρώτησα (με αυτή τη σειρά) αλλά δεν πείσθηκα ότι επρόκειτο για κάτι τι σοβαρό, ίσως να φταίγαν τα αντιφατικά και ξεκούδουνα αιτήματα. Πάντως, έκανα οικονομία στην κατανάλωση νερού, ιδίως μετά την αύξηση της κυβέρνησης Μητσοτ. (1992-93), καθώς και στην κατανάλωση χαρτιού, μη χαθούν τα δάση. Πόσο χαρτί αναλώσιμο αντισταθμίζει άραγε την καταστροφή των δασών του Αμαζόνιου, των δασών της Καλιφόρνιας (κλπ) από πυρκαγιές; αναρωτήθηκα και ήρθα στα ίσια μου. Σήμερα, το κλίμα ήρθε τούμπα: όλοι εναντίον του πλαστικού "που καταστρέφει τη ζωή στον Πλανήτη και τη Γη ολόκληρη" ωρύονται στα κανάλια, ως και ο πρίγκηψ Κάρολος ήρθε να διδάξει την εγκληματική χρήση πλαστικού καλαμακίου. Τι κάνω τώρα; απλώς θυμάμαι και σκέφτομαι. Θυμάμαι το "παν μέτρον άριστον" και σκέφτομαι πόσο ο Τρόμος εξυπηρετεί το σκατοσύστημα. Αυτά.
_________________________
γράφτηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2019 στο f/b

1.473 περί ισορροπίας

εδώ που τα λέμε, με ενδιαφέρει η ισορροπία και το αν και πόσο και πότε θα ταρακουνηθούν τα πράγματα, επειδή καταλαβαίνω ότι οι βασιλιάδες, οι ΠτΔ, κλπ σύμβολα ανεύθυνα δεν χαράζουν πολιτική ούτε παίρνουν αποφάσεις πέρα απο τα μαγειρεία των παλατιών και των μεγάρων, φοβάμαι μάλιστα πως ούτε για το καθημερινό μενού της κουζίνας τους έχουν λόγο. Δεν κοιτάμε τα χάλια μας που έχουμε ανεύθυνους υπουργούς (και με τη βούλα) και ανεύθυνους πρωθυπουργούς που δεν ξερουν τι κανουν οι διορισμενοι απο τους ιδιους σε καίρια πόστα *δικοι τους* ανθρωποι. Πουθενά δεν μπορούμε να βασιστούμε και ανησυχώ για όλα. Σύντομα θα δείξει προς τα πού πάει το πράγμα. Υπομονή. Η Ελισσάβετ έζησε 5 χρονάκια παραπάνω απο τη μάνα μου και της έμοιαζε πολύ και σε πολλά. Μια γριούλα πέθανε, ένα σύμβολο έπεσε. Ερχονται η Καμίλα με τον Κάρολο να βάλουν (νεα) τάξη. Ας απολαύσουμε θέαμα. Αυτά.
_____________________
εγραφα στις 10 Σεπτεμβρίου 2022 στο f/b

1.472 ο κύβος ερρίφθη

και τί ηταν ο Ρουβίκωνας δηλαδη; ενα ρεματάκι κειδανά, όχι ενα μεγαλο ποτάμι όπως φαντάζονται πολλοί --και'γω, πριν το μαθω στο σχολείο. Γιατί όμως έμεινε στην Ιστορία; Επειδή ήταν το όριο που δεν επιτρεπόταν να διαβούν οι ρωμαίοι στρατηγοί με τις λεγεώνες τους, μια και η διάβασή του θα σήμαινε πιθανότατα ενδεχόμενο πραξικόπημα ή εμφύλιο πόλεμο. Ο Ιούλιος Καίσαρας τον πέρασε και, οδεύοντας προς Ρώμη, ειπε το περίφημο "ο κύβος ερρίφθη". Τι ανακατεύουν το Ρουβίκωνα στα τωρινά; Σάμπως προαλείφεται κάποιος για ρόλο Ιούλιου Καίσαρα; Το καλοκαίρι πέρασε και το καρναβάλι αργεί...

1.471 αυτοκρατορική μέθοδος

τους κρατάγαν μακριά απο τη Ρώμη τους στρατηγούς με τα στρατά τους οι αυτοκράτορες, όπως κάνουν οι σύγχρονες πολιτείες με τα πανεπιστήμια και τους φοιτητές τους. Εχουν εξοριστεί μακριά απο τα κέντρα των πόλεων. Πάνε οι παλιές δόξες του Χημείου, από όπου ξεκίναγαν οι παλιές φοιτητικές διαμαρτυρίες. Ο,τι ενοχλεί, διώχνεται μακριά. Ας τους ακούμε χωρίς να τους βλέπουμε, ένα πράγμα. Ο,τι ενοχλεί, αλλά και είναι χρήσιμο ταυτοχρόνως. (επιμενω να σκεφτομαι τον Ρουβικωνα, εκείνον τον ξεροπόταμο)
_________________________
γράφτηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

1.470 ντιμπέ-έ-έ-έ

άντε πάλι με τα ποντίκια.. γέμισε ο κόσμος ποντίκια, μικρά και μεγαλουτσικα τρωκτικά, σαν κι αυτά που (κάποιοι ερευνητές) λένε πως εφάγαν τους δεινόσαυρους.. ξαφνικά, όπως βλέπω καθαρά από ψηλά, από κάπου ψηλά όπου βρίσκομαι σκαρφαλωμένη, βλέπω ένα εκτυφλωτικό φως που πέφτει πάνω στις σκαμμένες φωλιές τους κι εκείνα τρέχουν να σωθούν απο το φως.. τρέχουν προς κάθε κατεύθυνση, προς κάθε δυνατή κατεύθυνση, ο σκοπός είναι να φύγουν, απλα, να φύγουν να σωθούν.. το χρώμα τους είναι γκριζωπό, μερικά είναι μαύρα κατράμι, σαν σκιές ή μπορεί να βλέπω τις σκιές τους να γλιστράν ή να έγιναν κιόλας η σκιά του εαυτού τους, ποιος ξέρει.. πάντως τρέχουν να σωθούν από το φως και αυτό έχει σημασία, έχει σημασία να γλιτώσουμε απο τα ποντίκια.. σήμερα το βράδυ έχει ντιμπέ-έ-έ-έ και θα τα δώσουν όλα για να φανούν αρνάκια κάτω από τους προβολείς, αλλά εμείς ξέρουμε.. ξέρουμε;
__________________________
γράφτηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

1.469 μπουάτ σημαίνει κουτί

τα παλιά τα χρόνια στις μπουάτ
στα κουτάκια εκείνα με τα λίγα βατ
σκοτεινά, μυστήρια ρουμπαγιάτ
με βερμούτ, κονιάκ και κουμκουάτ

1.468 Οι θνησιγενείς προσπάθειες των αιθεροπερπατητών

Κάποιος είπε (δε θυμάμαι ποιος) ότι «τη Γη της Επαγγελίας δεν την κατακτούν οι ονειροπόλοι, αλλά οι καιροσκόποι». Μπορεί και να είναι έτσι, ανάλογα με τη γωνία όρασης του καθένα -με ποιο μάτι βλέπει κάποιος τα πράγματα δηλαδή, με το γκαβό ή με το γερό. Αν βλέπει με το γερό μάτι, βλέπει καλά ότι οι ονειροπόλοι προηγούνται πάντα.

Οι ονειροπόλοι ανοίγουν δρόμους χάρη στη φαντασία τους. Οι ονειροπόλοι σκέφτονται για τους άλλους, όταν οι άλλοι κοιμούνται ή χαζολογούν ή το ρίχνουν στην παλαβή. Ο πολύς ο κόσμος θέλει πρώτα πρώτα να περνάει καλά και πέρα βρέχει. Οι ονειροπόλοι, λοιπόν, σκέφτονται για λογαριασμό όλων. Πώς θα προστατευτούν τα συμφέροντα όλων, δηλαδή, κλπ κλπ. Το ότι δεν βάζουν πρώτο το δικό τους συμφέρον, συμβαίνει επειδή δεν έχουν χρόνο να το σκεφτούν. Εργάζονται πυρετωδώς για το γενικό καλό.

Το ότι οι καιροσκόποι φτάνουν -ίσως- πρώτοι στη Γη της Επαγγελίας, οφείλεται στο γεγονός ότι είναι καλοί και άξιοι στο να παραμονεύουν και να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες και αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη κακό. Απλώς, ακολουθούν το δρόμο που ανοίγουν οι πρωτοπόροι ονειροπόλοι. Το κακό βρίσκεται στο να προσπαθούν, μετά την "κατάκτησή" τους, να εμποδίσουν τους υπόλοιπους ανθρώπους να χαρούν και αυτοί τα προσφερόμενα αγαθά. Μοιάζουν με εκείνους που φωνάζουν να ξεκινήσει ο οδηγός του λεωφορείου τη στιγμή ακριβώς που καταφέρνουν να μπουν μέσα, ενώ υπάρχουν κι άλλες θέσεις ορθίων, μη τυχόν τσαλακωθεί το κουστουμάκι τους αν στριμωχτούν.

Αρκετοί είναι αυτοί που λένε -όταν ξεκινούν οι ονειροπόλοι τις προσπάθειές τους- ότι οι προσπάθειες αυτές "είναι καταδικασμένες από χέρι να αποτύχουν", ότι "κρίμα που αναλώνουν τον εαυτό και τις δυνάμεις τους, νέοι άνθρωποι, να ασχολούνται με ουτοπίες", και άλλα σχετικά, και, αμέσως μετά, στο καπάκι που λένε, τρεχουν να επωφεληθούν από τα νέα πλεονεκτήματα, αυτά ακριβώς για το κυνήγι των οποίων είχαν κατακρίνει εκείνους που τα δημιούργησαν ή/και τα κατέκτησαν.

1.467 σοβαρή συζήτηση

-γεια σ' ορέ Μητσάρα!
-γειά σ' κι σένα!
-δε μ' λες.. πώς σε φάν'κε η Πνύκα;
-ε, σαν πώς να με φανεί;
-εσύ τό 'ξερες πως οι γάλλοι εχ'νε αποικίες;
-σώπα ρε συ..
-τι σώπα; έχ'νε! τις Αντίλες..
-κι πού είν' αυτές οι αντρίλες;
-Α-ντί-λες λέμε
-αμ, τι σ' λιέου;
-είν' κάτι νησά..
-ε, και; και μεις νησά διν έχ'μι; α; γιομάτες οι θάλασσες μι νησά είνι! κι στου Ιγαίου κι στου Ιόνιου, κι στ' Ρόδου, Κρήτ' κι άστα να παν' λέμε!
-ναι, αλλά αυτούνα είν' θ'κά μας, δεν είνι αποικίες..
-κι άμα ήτανι αποικίες θα νά'ταν καλύτερα;
-αμ πώς δεν θά 'ταν!
-κι τι έχ'νε καλύτερο οι αποικίες απού τα θ'κά μας νησά;
-εχ'νε φτηνό εργατικό δ'ναμικό, απ' λένι..
-κι δώ; τζάμπα δ'λεύμι.. πιο φτηνά γίνιται;
-ναι, αλλά..
-τι "αλλά"; διν ιέχ' αλλά.
-πώς διν ιέχ'! οι αποικίες λεν' πως η Γαλλία είνι μιγάλ' κι σπουδαία χώρα..
-ε, και; κι η Γερμανία είνι μιγάλ!
-ναι, αλλά διν ιέχ' αποικίες!
-πώς διν ιέχ'! ιμείς τι ειμάστενε για;

1.466 Tango a media luz

Tango a media luz

μακράν, προς την Τουλούζ

κρυώνει το καρπούζ'

ρίξ' του καμμιά βεντούζ'

1.465 πρόστιμο αναισθησίας

μια γυναικα περνωντας χαλαρα πεταξε τα σκουπιδια της στον καδο ανακυκλισης.. της λεω "αυτος ειναι καδος ανακύκλισης, τα σκουπιδια πανε στο διπλανο καδο" με κοιταζει, λεει "α, δεν το πρόσεξα" και συνεχιζει το δρομο της. Τετοιες ωρες θελω ενα αστερι στο τσεπακι, να το βγαζω, να το δειχνω και να επιβάλλω πρόστιμο!!! Πρόστιμο κοινωνικής αναισθησίας.

1.464 τα μυαλά τρέχουν

εν τω μέσω της νυκτός
τα μυαλά τρέχουν εκτός
κάθε συνειρμός δεκτός
οσοδήποτε φρικτός
__________________
γράφτηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

1.463 εκτίμηση εξ αντανακλάσεως

παλιά, στην μικρή πολυκατοικία όπου κατοικούσαμε, ήταν μια "κυρία Ζυγομαλά" διαχειρίστρια που, ως υπερήλιξ γεροντοκόρη, είχε τις εμμονές της: πίστευε βαθειά μέσα της ότι εγώ βρώμιζα το ασσανσέρ (επειδή είχα παιδιά μικρά) ότι εγώ έκανα τεσπά ό,τιδήποτε αναποδιασμένο ήταν δυνατό να συμβεί σε κείνη την πολυκατοικία. Την καλημεροκαλησπέριζα ευγενικά όταν τη συναντούσα και πλήρωνα στην ώρα τους τα κοινόχρηστα, αλλά ρουμπώθηκε αυτομάτως και ανέβηκα κατακόρυφα στην συνείδησή της μονάχα όταν έτυχε να δει έναν επισκέπτη μου που σεβόταν και εκτιμούσε τα μάλα. Εκτοτε, όλο γλύκες και ευγένειες "αχ, τι χαριτωμένα τα παιδάκια σας" και "αχ, τι κομψή που είστε σήμερα" κλπ, ήταν πλέον οι κοινωνικοί σχολιασμοί της. Ετσι είναι οι γεροντοκόρες: γκρινιάρες και αγαθιάρες.

1.462 περί των εικόνων στο διαδίκτυο

η αστοχία στο διαδίκτυο είναι ότι "μιλάμε" και συμπεριφερόμαστε λες και γνωρίζουμε αυτό το άλλο νικ νέημ από τα γεννοφάσκια του τί σόι κουμάσι είναι, και χωρίς να προσέχουμε τι ακριβώς γράφει το κατατάσσουμε στους εχθρούς, τους λασπολόγους, τους αυριανιστές, τους ηλίθιους και κακότροπους, χωρίς (να θέλουμε) να δούμε μια εικόνα που εκθέτει για τα πράγματα, τη δική του εικόνα δλδ, και πάνω σε αυτη να σχολιασουμε/συζητησουμε ή, αν δεν είμαστε σίγουροι, να μη βγάλουμε κιχ ή να ζητήσουμε παραπέρα εξηγήσεις για το τί ακριβώς εννοεί ώστε να βγει κάτι απο τη συζήτηση --αν αυτή γίνει κατορθωτή.

Δυστυχώς, χρεώνοντας εξ αρχής μια κακή πρόθεση στο "άλλο" με βάση αυτό που εμείς έχουμε σχηματίσει στο δικό μας νου, τη δική μας εικόνα περί των πραγμάτων δλδ, επιτιθέμεθα απλώς, αποδεικνύοντας τη δική μας κακή συμπεριφορά, αυτήν ακριβως με την οποία χρεώνουμε αυτό το "άλλο", με το οποίο ίσως και να συμφωνούσαμε τελικά αν καταδεχόμαστε να συζητήσουμε κατερχόμενοι από το βάθρο της παντογνωσίας που (θεωρούμε ότι) κατέχουμε, εικονικώς πάντα.

Στην αρχή της ύπαρξής μου ως νικ νέημ στο διαδίκτυο πέρασα μερικές νύχτες γεμάτες στενοχώρια (μέχρι και κλάμματα με πιάναν) με τη σκέψη πως δεν ήταν αρκετά κατανοητά τα γραπτά μου και θα έπρεπε να είμαι σαφέστερη, μέχρι να καταλάβω (με τη βοήθεια της σοφής περί τα διαδικτυακά κόρης μου) ότι τα σχόλια εκπροσωπούν το νικ νέημ που σχολιάζει γιατί "πού σε είδε και πού σε ξέρει μαμα" και να ηρεμήσω.

Πού να φανταστώ ότι θα συμβεί να ξανασυναντήσω παρόμοια κατάσταση και να ξαναξενυχτήσω αναλύοντας συμπεριφορές που αντικρούουν τον εαυτό τους! αγενή σχόλια που θεωρούν αγενεια αυτά που γράφει ο "άλλος", πετώντας λασπη εναντίον του γραπτού που αρνούνται να δουν και να καταλάβουν (νομίζοντας ότι το έχουν καταλάβει) οι σχολιαστές, αποκαλωντας το αυθαιρέτως λασπολογία.

Αυτά και πέραν τούτου ουδέν!

1.461 πρόσφυγες στη Σουηδία (1978)

μια φορα, τοτε που ζουσα Σουηδια (1978), ετυχα σε μια γιορτη για τη στηριξη των προσφύγων απο τη Χιλή (ειχαν καταφυγει εκειπερα πολλοι μετα την πτωση του Αλλιέντε) όπου, μετά τα λατινοαμερικανικα ξεκινησαν τα άγρια (για τα αυτακια μου!) βόρεια ακουσματα. Οι φιλοι μου με τράβηξαν βιαστικά στην άκρη «έλα δω γρήγορα μη φας καμμια κλωτσια αδέσποτη» λέγοντάς μου! καμμια σχέση με τους νωχελικους ρυθμους, οι σουηδοι χορεύανε σαν να κλωτσάνε μουλάρια, αλλα παρόλ' αυτά υπήρχε συνεννόηση --και κατανόηση. Η μουσικη κανει θαύματα!

1.460 ο πόλεμος του παπού μου

ο παπούς μου έλεγε ότι οι γάλλοι μπήκαν στην πόλη αμέσως μετά από μας και θέλαν να κρατήσουν το Σαλονίκι, που είχε καλό λιμάνι, αλλά, με κάτι κουβέντες που είπαν οι μεγάλοι, καταφέραμε και τους διώξαμε και αλλίμονό μας αν μπαίναν πρώτοι οι βουλγαροι στην πόλη, δεν θα φεύγαν με τίποτα, γι αυτό και ο παπούς μου ο Γιώργος έμεινε με το λόχο του δυο (ή τρία, δεν θυμάμαι καλά) μερόνυχτα κρυμμένοι στο βάλτο των Γιαννιτσών με το νερό ίσαμε τις μασχάλες να κρατάνε τα όπλα πάνω από το κεφάλι τους για να μη βραχούν κι έλεγε ακόμα ότι οι γάλλοι είχανε σχιστά ματάκια και φοράγανε κάτι τριγωνικά καπελάκια ψάθινα

___________________________
στην εικόνα ένας Ανναμίτης (Ν-Α Ασία) κι ένας Ζουάβος (Β. Αφρική) στο Σκρα, το 1919

1.459 κάποτε ήταν ένας Γιάννης

στη γειτονια είχαμε το Γιάννη, εναν ανθρωπάκο για όλες τις δουλειές που λένε. Σκάψιμο, περιποίηση ζώων και φυτών; ετρεχε ο Γιάννης. Για ένα κομματι ψωμι -κυριολεκτικά. Κοιμοτανε κατω απο ενα γεφυρακι που υπηρχε τοτε στης "γριας το πήδημα". Η τοποθεσια εχει πλεον χαθεί κατω απο την ασφαλτο μαζι με το γεφυρακι, ο μεγαλος δρομος εστειλε τις πλημμυρες σε χαμηλοτερα μερη του λεκανοπεδίου, κατα Γλυφαδα μεριά.

Ο Γιαννης, λοιπον, ηταν αυτο που λεμε σημερα "νοητικα υστερημενος", αν δεν το καταλαβες. Αυτη η ιδιότητα προσέλκυε σφαλιάρες και κοροϊδίες απο τους "εξυπνους" της γειτονιας. Είχε και αδερφό, δίδυμο κιόλας, εναν "έξυπνο" μπακάλη, που η γυναίκα του δεν τον ήθελε στο σπίτι τους. Μόνο τις φτωχες εισπράξεις του θελανε στην οικογενεια για να τού τις φυλάνε.

Εμείς τον αγαπάγαμε το Γιάννη. Σε αυτόν οφείλεται το καθάρισμα του κήπου απο τις πέτρες, με το κοσκίνισμα του χώματος. Το χειμώνα ερχόταν και κοιμότανε στο υπόγειο, δίπλα στο καζάνι του καλοριφέρ και ηταν ευτυχισμενος: ζεστούλα και ησυχία, τι αλλο θελει ενας κανονικος ανθρωπος; Α! κι ένα πιάτο φαΐ, που η μάνα τού σερβίριζε κάθε μέρα στο τραπέζι του κήπου, γιατί ο Γιάννης δεν ήθελε να μπαίνει σε σπίτια, δεν του άρεσε. Ηθελε τη γη, το χώμα, τα λουλούδια και τα ζωάκια.

Μια μέρα τον χασαμε, είχε πολλες μερες να φανεί και ρωτησαμε τον αδερφό και "α, ο Γιάννης... τον πάτησε το λεωφορείο" απάντησε. Ετσι πήγε ο Γιάννης: η ζωούλα του άδοξη στη Γη, αλλά ο Παράδεισος κρύβει εκπλήξεις! αν υπάρχει, σίγουρα ο Γιάννης θα καλοπερνάει εκειπέρα.

1.458 ούμπαλα

μου ζάλισες τα ούμπαλα
να βγάλεις δυο καρούμπαλα!

και μη μου τα ζαλίσεις πάλι,
θα σου το σπάσω το κεφάλι!

1.457 50 χρόνια πόλεμοι (1973-2023)

σκέφτομαι σήμερα το Λίβανο.. την "Ελβετία της Ανατολής" όπως λεγόταν κάποτε.. πριν το 1973 που άρχισε το πατιρντί που νομιζαμε (τότε) ότι λίγο θα κρατήσει και μετά όλα καλά.. Δεν τέλειωσε όμως και μεχρι σημερα το "προβλημα".. που δεν ειναι προβλημα, αλλά "κατάσταση" καλομελετημένη, συμφωνημένη και συντονισμενη απο εξωτερικους παράγοντες, καθως λεγονται οι μεγαλες δυναμεις (λέγε με ΗΠΑ) και τα τσιράκια τους.. Τότε λοιπόν, στη λεγόμενη "κριση του πετρελαίου".. αυτη που έστησε ο κ. Κισσιντζερ, αυτος που κατόπιν ανταμείφθηκε με Νομπελ Ειρηνης ντε!.. τότε, μπήκαν τα θεμέλια για το οικοδόμημα της αέναης καταστροφής (οξύμωρο; δεν ειναι το μόνο, ετσι πορευεται η ανθρωπότη, με παραλογισμο) της περιοχης που βρισκεται πολυ κοντα μας.. Το ίδιο έκανε και η Ρωμαϊκη αυτοκρατορία άλλωστε.. κατέστρεφε και προχωρούσε στους δρομους που έσιαχνε, ωραίους, λιθόστρωτους.. Ας γυρίσω στο Λίβανο όμως.. που σε ριπή οφθαλμού γέμισε παλαιστίνιους πρόσφυγες και οι σκηνές υπάρχουν ακομα και όλο και εμπλουτίζονται με νέους πρόσφυγες.. που αποτελούν πάνω από το 1/3 του πληθυσμού της χώρας αυτής.. δεν εχουν άδικο οι λιβανέζοι να αναπολουν την εποχη που οι γάλλοι έλυναν κι έδεναν εκειπερα.. κλπ κλπ βαριεμαι να σκεφτομαι άλλο, πάω για ψωμί -όσο υπαρχει κι αυτο
_______________________________
γράφτηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

1.456 περί φουμπούκ

το φουμπούκ είναι τόπος με περιεχόμενο,
άμα θες σου βρίσκει και γκόμενο
έχει σελίδες, ομάδες, παιχνιδάκια, σιάχνει παπάδες,
εδώ ακίνητοι όλοι θα μένουν και θα παχαίνουν,
αυτοπεριοριζόμενοι, μπουζουριασμένοι,
αντί για τη στενή, φουμπουκωμένοι!
____________________________
γράφτηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017 στο φουμπούκ

1.455 πώς ανοίγει η όρεξη για ταξίδια

παλιά, στο μάθημα Μορφολογίας-Ρυθμολογίας, στις εξετάσεις του Ιουνίου πέφταν μηδενικά με τη σέσουλα, αλλά και βαθμοί κάτω από το μηδέν! μια φορά που είχα πάρει 9 στις εξετάσεις του Μάρτη, η σιγουριά μου εξανεμίστηκε τον Ιούνιο που μού έβαλε -2 (πλην δύο!!), αλλά χάρη σε αυτά τα κολπάκια του φοβερού και τρομερά ιδιόρρυθμου Μουτσόπουλου γνώρισα την παραμεθόριο της Ελλάδας, τις Σποράδες, τις Κυκλάδες, τη Χαλκιδική, την κεντρική Πελοπόννησο, τόπους όπου μάλλον δεν θα πήγαινα διαφορετικά (αν δεν αναγκαζόμουν, δηλαδή) άσε που άνοιξε και η όρεξή μου για ταξίδια.

1.454 γυναίκες στην πολιτική αρένα

παλιά, είχα μια συνεργάτιδα εξαιρετική στη δουλειά της, είχαμε γίνει φίλες σχεδόν, μοιραζόμαστε διάφορα, είχε ένα πάθος με την πολιτική, ήτανε και μέλος σε πολιτική νεολαία, μέχρι που κάποια στιγμή χάθηκε εντελώς, δεν δεχόταν ούτε τηλεφωνήματα, έπεσε σε βαρειά κατάθλιψη και τό' ριξε στις μεταφράσεις, το χειρότερο που μπορούσε να κάνει επειδή η μετάφραση απαιτεί κλεισούρα και η κλεισούρα εντείνει τα καταθλιπτικά συμπτώματα, τελοσπάντων κάποια στιγμή ήρθε γραφείο και σαν χείμαρρος εξέφρασε οδυρόμενη όσα δεν είχε πει τρία χρόνια, το πώς αντιμετωπιζόταν ως γυναίκα από τους συναγωνιστές της στην πολιτική, πόσο εξευτελισμό είχε υποστεί, πόση απαξίωση και κοροϊδία και, από αυτά που θυμάμαι, βγάζω το συμπέρασμα ότι αυτές οι γυναίκες που επιμένουν με σθένος να υπερασπίζονται την εμμονή τους στην ενασχόληση με τα "πολιτικά πράγματα" είναι άξιες σεβασμού, ανεξάρτητα από τον χώρο όπου "ανήκουν", καθώς και καλοτυχίζομαι που δεν έπεσα σε παρόμοια λούμπα, όχι επειδή δεν με ενδιαφέρουν τα κοινά αλλά επειδή δεν αντέχω τις ίντριγκες και θέλω να μακροημερεύσω εν ηρεμία

1.453 λίπασμα για Ελευθερία

** αδέρφι, με πνίγουν τα δάκρυά σου
εξοργίσου, αντιστάσου, κάνε κάτι
μόνο μη γκλαίς.
θα με πνίξεις!

** αν εξοργιστώ κι αν αντισταθώ
θα με χώσουν δυο μέτρα κάτω απ' το χώμα
έλα να κλάψουμε μαζί
να γίνουμε θάλασσες
να τους πνίξουμε!

** όσο κλαίμε κι όσο θρηνούμε
ο φόβος θεριεύει, γίγαντας γίνεται,
μας τρώει κι ούτε κοκκαλάκι δεν θα μείνει
λίπασμα για Ελευθερία
__________________________
τι εγινε τελικά, δεν ξερω

1.452 ξημερώνει χαρούμενη μέρα!

ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΘΑ ΧΟΡΤΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΑΕΡΑ
(του απεσταλμένου μας Ντάνη Φυντάνη)

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του Συνεδρίου των είκοσι Διεπιστημονικών Επιτροπών Διασήμων Επιστημόνων (SS-20), περί Διατροφής και Διατροφικών Συνηθειών και Συνθηκών, το οποίο διεξήχθη στο Χαλιφάτο της Οξφόρδης.
Μεταξύ των συμμετεχόντων σοφών, εξέχουσα θέση είχε ο γνωστός για την πρωτοτυπία της σκέψης του σοφός έλλην καθηγητής κ. Παμμαντζουριάδης, του οποίου η ιδέα μάλιστα έγινε ομοφώνως αποδεκτή από τα υπόλοιπα μέλη του Συνεδρίου προς περαιτέρω εξέταση στο επόμενο Συνέδριο, που θα διεξαχθεί στο εμιράτο της Ουάσιγκτον.
Η συνομιλία με τον κ. καθηγητή είχε μικρή διάρκεια, λόγω υπερκοπώσεως, αλλά μας υποσχέθηκε εκτενή μελλοντική συνέντευξη, διό και τον ευχαριστούμε. Παρατίθεται κατωτέρω η λίαν ενδιαφέρουσα συνομιλία μας, άμα τη εξόδω του καθηγητού εκ της Μεγάλης Τέντας του Συνεδρίου:

Ν.Φ. - Τι έχετε να μας δηλώσετε κύριε καθηγητά; όλα καλά;
Κ.Π. - Καλύτερα δεν γινόταν! όλοι σχεδόν οι σοφοί του κόσμου συνέτειναν προς την άποψίν μας..
Ν.Φ. - Δηλαδή;
Κ.Π. - Οτι η μόνη διέξοδος είναι η διατροφή της ανθρωπότητας με αέρα!
Ν.Φ. - Με αέρα;...
Κ.Π. - Μάλιστα, με αέρα, κοπανιστόν ει δυνατόν.
Ν.Φ. - Και πώς θα γίνεται αυτό;
Κ.Π. - Εχουν μελετηθεί ειδικοί αναμεικτήρες, κοινώς μίξερ, όπου θα τοποθετείται ο αήρ και...
Ν.Φ. - Εννοώ, κύριε καθηγητά, πώς θα γίνεται η διατροφή με αέρα...
Κ.Π. - Α, αυτό. Η διεθνής Κοινότης Σοφών έχει ήδη μελετήσει το θέμα με βάση παρατηρήσεις επί σειρά ετών σε διάφορες χώρες του πλανήτου, όπου η συνήθης διατροφή είναι η προταθείσα από την ελληνική αντιπροσωπεία. Η καινοτομία που προσετέθη είναι το κοπάνισμα και αυτό σημαίνει χιλιάδες θέσεις εργασίας σε καινοτόμες βιομηχανίες κατασκευής ειδικών αναμεικτήρων...
Ν.Φ. - Ναι, κατάλαβα.. Σχετικά με τον αέρα φρέσκο, έχετε κάτι να δηλώσετε;
Κ.Π. - Φυσικά.. Πρότεινα να συσταθούν Ειδικές Επιτροπές σε Παγκόσμια κλίμακα, ώστε να εξετασθεί προσεκτικά και με στοιχεία, εννοείται, ο αέρας της κάθε χώρας και τοποθεσίας. Με την μέθοδο αυτή, θα γνωρίσουμε.. θα γίνει παγκοσμίως γνωστό δηλαδή, ποιος αέρας είναι ο πλέον κατάλληλος για κάθε ηλικία...
Ν.Φ. - Δηλαδή, δεν θα διατρέφονται όλες οι ηλικίες με τον ίδιο αέρα;
Κ.Π. - Ακριβώς, κύριε Φυτίδη..
Ν.Φ. - Φυντάνης..
Κ.Π. - Ναι, συγγνώμη, παρασύρθηκα.. Λοιπόν, σας δίνω ένα παράδειγμα, οι μεγάλες ηλικίες απαιτούν αέρα Μογγολίας, ενώ τα μωρά τρέφονται ορθότερα με αέρα Ινδίας..
Ν.Φ. - Και πώς έγινε αυτή η διαπίστωση;
Κ.Π. - Ε, ας αφήσουμε και κάτι τι για τη συνέντευξη!
Ν.Φ. - Εχετε δίκιο.. Ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Αυτή ήταν η σύντομη συνομιλία μας και αναμένεται με ενδιαφέρον η συνέχεια, ώστε να βεβαιωθούμε ότι οι προτάσεις Παμμαντζουριάδη θα ευωδοθούν και η χώρα μας θα βρεθει και πάλι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας για τη σωτηρία των ανθρώπων φυσικά.

Ντάνης Φυντάνης, για το ΑΠΕ

1.451 υπάρχω ή ζω;

Το "υπάρχω" δεν δίνει μόνο το νόημα της αυτοαντίληψης μέσα από τη σκέψη. Λέμε "υπάρχω" ή "απλώς υπάρχω" εννοώντας ότι η ζωή απουσιάζει από την απλή ύπαρξή μας. Η πραγματικότητα, όπως την αντιλαμβάνεται καθένας ξεχωριστά, δεν είναι μία. Είναι διαφορετική κατάσταση για τον καθένα, ενώ η ζωή δεν επιδέχεται διαχωρισμό και ποικίλες εκφράσεις: Ζει κανείς ή δεν ζει. Οπότε, η ζωή βρίσκεται πιο κοντά στη λογική, δεδομένης και της αναγνώρισης του εγκεφάλου ως εξαρτήματος του ανθρώπινου σώματος, μια και η έννοια "ψυχή" τείνει να διαγραφεί. Η λογική λοιπόν ανήκει πρώτα πρώτα σε ένα έμβιο ον που σκέπτεται με τον εγκέφαλό του. Ετσι δεν είναι;

1.450 ο Λυκαβηττός είναι σβηστός

παγιδεύτηκα πολύ -σα νάταν δυνατό να παγιδευτώ λίγο!

γλίστρησα σε δάκρυα ηγετών παγετών -λέω πως μπορεί κάποτε να δακρύζουν κι αυτοί, άλλωστε λιώνουν τώρα οι πάγοι...

με βρεγμένες πατούσες κολυμπούσα -γίνεται να μπεις στη θάλασσα χωρίς να βραχούν τα πέλματα;

συνάντησα αρματαγωγά με περικεφαλαίες -ε, πολεμικά είναι, να μην έχουν;

χτύπησα αλύπητα θύρες ανοιχτές -μάλλον κάποιος σαδομαζοχισμός παίζει εδώ.

με χτύπησαν χαϊδευτικά στην πλάτη -όσοι φοβήθηκαν να μου πουν την αλήθεια.

απέφευγα να ουρλιάζω -χαλάει το ίματζ μου.

έφευγα -πάντα, από όσο θυμάμαι, από τότε που άφησα τη μήτρα της μάνας μου.

τα βουνά είναι γεμάτα γίδες -παγίδες- και ο Λυκαβηττός είναι σβηστός.

(2008)

1.449 γύρω γύρω όλοι

Στη μέση δεν βρισκόταν τίποτα, ούτε καν ο Μανόλης. Ολοι καθόντουσαν γύρω από ένα τραπέζι. Το τραπέζι ήταν άδειο και μεγάλο. Παρολαυτά όμως, όλοι χαμογελούσαν. Χαμογελούσαν επειδή συγκρατούσαν το ξεκαρδιστικό ανακουφιστικό γέλιο που τους έπνιγε. Στα μάτια άστραφταν βλέμματα ικανοποίησης, στα μουστάκια στάζαν σάλια όρεξης που άνοιγε απειλητικά. «Φέρτε τα κουτάλια!» φώναξε κάποιος. «Και τί θα φάμε;» απάντησε κάποιος άλλος με ερώτηση. «Ε, αυτόν που θα μας δώσει τα χρυσά κουτάλια, γνωστό αυτό» είπε ένας άλλος. «Τα βλέπω να έρχονται συντομότερα από όσο τα περιμέναμε» είπε ο γκουρού και πήρε το σοβαρό του ύφος για να προβεί σε ανακοινώσεις. Οι άλλοι συνέχισαν να χαμογελούν και, μόλις έφυγε το τηλεοπτικό συνεργείο, ξέσπασαν σε χαρούμενους αλαλαγμούς. Να είναι καλά τα παιδιά. Μόλις τους είδα σκέφτηκα κάτι και γέλασα με τη σειρά μου, αλλά κανείς δεν με άκουσε. Αυτό που σκέφτηκα ήταν ότι τα χρυσά κουτάλια τα έχω δώσει εδώ και πολύ καιρό στο ενεχυροδανειστήριο.

1.448 ονόματα

χαμαιλεοντισμός είναι και όταν κουτσουρεύεις των παιδιών σου τα ονόματα, ώστε να ταιριάζουν στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, όπως π.χ. η Πηνελόπη γίνεται Πέννυ, η Παρασκευή Πέγκυ, ο Θωμάς Τομ, ο Ζαχαρίας Ζίγκυ, η Δέσποινα Ντέπυ, κλπ, που δεν είναι υποκοριστικά απλά, αλλά αφαιρούν την αυτοπεποίθηση από αυτόν/ήν που τα κουβαλάει, τον κάνουν μισό. Ας τα βάφτιζες διαφορετικά τελοσπάντων! αλλά θέλεις και την παράδοση: δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη δηλαδή. Εδώ που τα λέμε όμως, μάλλον ακούγονται καλύτερα από τα τετριμμένα Κούλα, Σούλα, Ρούλα, Τούλα, Σάκης, Τάκης, Μάκης. Ισως λέμε. Μα γιατί ο γονιός δεν δίνει ένα εύηχο ωραίο όνομα στο παιδί του;

1.447 βουτιά στη μαγιονέζα

ο κινέζος κι η κινέζα
βούλιαζαν στη μαγιονέζα
και μια πάπια με παπιά
τους αρπάζει μια μπουκιά!

1.446 δεν υπάρχει αποτυχία!

βγήκανε τ' αποτελέσματα, ειδα πως δεν περνάω και τί έκανα; ανέκρουσα πρύμναν, που λένε. Ατάκα κιεπιτόπου! με ρωτάει ο πατέρας μου "δεν θες να ξαναδώσεις;" (εισαγωγικες διναμε τοτε σε καθε σχολη ξεχωριστα, δεν υπηρχαν τα ακαδημαϊκά απολυτηρια, κλπ) και είπα ότι θέλω να αλλαξω πεδίο, να μάθω γλώσσες κι ετσι γράφτηκα στα γρήγορα να μαθω γερμανικά - ισπανικά. Περάσαν δυο μήνες και βγάζει ο Παπαντρέου ενα φετφά που αυξάνει τον αριθμό των εισακτέων κατά 30% κατεβάζει και τις βάσεις, να μπαίνει δλδ κανείς με βαση το 10 (άριστα, τότε) αλλά και μονο στο ενα βασικο μαθημα ηταν αρκετό. Ετσι, πέρασα και στο Φυσιογνωστικό Αθηνας με 10 έκθεση και 0,5 χημεία!! (εκθεση και χημεια ητανε τα βασικα μαθηματα) Ευτυχως, ειχαν ανακοινωθει πρωτα τα αποτελεσματα της αρχ/κης ΑΠΘ και έφυγα για Θεσ/νικη δρομαίως, παρατώντας τις ξένες γλώσσες σύξυλες! ελπίζω να μην εχασαν τπτ εξαιτίας μου.

Γιατί τα γράφω αυτα; επειδή η αίσθηση αποτυχίας καλλιεργείται κυριως απο το περιβάλλον. Κανείς δεν μού είπε οτι απέτυχα, κανείς. Ούτε εγώ το είπα σε μένα!! Οταν βρίσκουμε τοίχο, τον παρακάμπτουμε, τον γκρεμίζουμε για να περάσουμε ή ακόμα καλύτερα... τον πηδάμε! εξαρτάται βεβαια κι απο το πώς φαντάζεται καθένας τον τοίχο: μπορεί να είναι ενα χαμηλό μαντράκι.

1.445 αποκαλυπτική συνέντευξη

- για πείτε μας λοιπόν κάτι για σάς... πώς βρεθήκατε στην Ελλάδα;
- Κιτσομάκης λέγομαι και ήρθα να υποβάλλω για Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
- τι σπουδές έχετε κάνει;
- τις υψηλότερες!
- δηλαδή; πού σπουδάσατε;
- στον Ψηλορείτη!
- για πείτε μας, τί θα κάνετε με τις φωτιές;
- θα περιμένω να έρθει χειμώνας να σβήσουν.
- και με τους τούρκους;
- θα τους δώσω κειδανά λίγο πετρέλαιο να ησυχάσουν.
- με τους μετανάστες;
- θα τους στείλω στην Αμερική. Εκειπέρα έχει πολλούς, όλο μετανάστες είναι, και δεν θα ξεχωρίζουν.
- και με την οικονομία;
- η οικονομία είναι το μεράκι μου, αυτό σπούδασα και γνωρίζω καλά, οπότε κάτι θα κάνω.
- ναι, αλλά τι;
-αυτό είναι επαγγελματικό μυστικό. Δεν με εμπιστεύεστε δηλαδή;
- για να καταλάβω: σπουδάσατε οικονομία στον Ψηλορείτη;
- εμανέ, τι λέμε τόσην ώρα...
- έχετε οικογένεια; είστε παντρεμένος;
- και βέβαια! έχω πέντε παιδάκια, μη κοιτάτε που δεν τα σέρνω μαζί μου, να σας δείξω φωτό;
- και πώς σας ήρθε η ιδέα να κατεβειτε για Πρόεδρος;
- α, είμαι αυτοδημιούργητος μπατίρης και ξέρω να διαχειρίζομαι τέτοιες καταστάσεις.
- δηλαδή; τι καταστάσεις;
- ε, να... Η Ελλάδα είναι μια μπατιρημένη χώρα, πόσο άλλο κάτω να πάει;
- έχετε δίκιο. Και ποιο θα είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνετε ως Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ;
- θα τού αλλάξω το όνομα! είναι φοβιστικό θα έλεγα, σαν χειρουργική επέμβαση ακούγεται...
- και πώς θα το κάνετε;
- ΞΥΡΙΣΑ, που παραπέμπει και σε καθαριότητα: κομμένες οι τρίχες.
------------------------------
εδώ ακριβως ξύπνησα, ενω οι τρίχες πέφτανε αθόρυβα στο πάτωμα του τηλεοπτικού σταθμού.

1.444 εγκέφαλος δημιουργικός

οταν δεν ξερεις τι ακριβώς συμβαινει, ο νους λειτουργει δημιουργικά για να καλύπτει τα κενά.. κάπως έτσι σιάχνονται σενάρια συνομωσιολογίας επιστημονικής φαντασίας, κλπ., με ψήγματα αλήθειας ανακατεμένα με μια γερή δόση από ιστορική μνήμη, με δυο πρέτζες προσωπικών βιωμάτων, βάλε και μια χούφτα πιπέρι, ρίξε και μπόλικο υγρό πυρ και νά'το νά'το πετιέται το έργο.. αυτό που θα δούμε κατά το Σεπτέμβρη.. Ολα αυτά στο πλαίσιο της αλήθειας που μας σερβίρεται μέσω γεννήτριας πολιτικού λόγου, δηλαδή του γιγάντιου Ψέμματος, του φουρνισμένου για την κάλυψη της ανεπάρκειας --ή και της σκοπιμότητας, ποιος ξέρει;
__________________
γράφτηκε στις 27 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.443 Μπάκα-Νούκα

Η καλύτερη χορευτική φιγούρα μου είναι: 2 πηδηματάκια με το δεξί πόδι προς τ' αριστερά, 3 με το αριστερό πόδι προς τα εμπρός, τα χέρια ψηλά ενώ ο κορμός γέρνει προς τα πίσω και όλα αυτά ταυτοχρόνως. Πρόκειται για το χορό "Μπάκα-Νούκα" που εξηγούσε πώς χορεύεται ο Μικές Παρδάλογλου (Γιάννης Βογιατζής) στο "Ημερολόγιο ενός θυρωρού", μια απογευματινή ραδιοφωνική εκπομπή της αρχαίας εποχής (1950-60)

1.442 αξιοπρεπείς άνθρωποι

πάλι τσακώνονται οι διπλανοί, κάθε μέρα τσακώνονται πολλές φορές, πρωί μεσημέρι βράδυ ακούγονται φωνές ή μάλλον μια φωνή τσιριχτή ακούγεται, του άντρα, που όλο ζητάει να τον καταλάβει η άλλη φωνή που δεν ακούγεται ή της λέει (φωνάζει, δλδ) "δεν είπα τέτοιο πράγμα, άλλο κατάλαβες" και λέω απομέσα μου (απορώ, δλδ) γιατί να μένουνε μαζί άνθρωποι που δεν καταλαβαίνονται και όλο μαλλώνουν; τουλάχιστον 50 χρόνια πρέπει να μένουνε μαζί, έκαναν παιδιά κι εγγόνια και συνεχίζουνε τους τσακωμούς. Γιατί; έχεις καμμιά ιδέα;
κατά τα άλλα, είναι αυτο που λένε "αξιοπρεπεις ανθρωποι"

1.441 μυστήριο τραίνο

το τρένο για Βλαδιβοστόκ
θα πέρναγε από Μπανγκόκ
οι επιβάτες σε κατάσταση αμόκ
μέσ' στα βαγόνια στιλ μπαρόκ
απεγνωσμένα να ζητούν ηλεκτροσόκ
κι ένα κινέζικο μπρελόκ

όμως το τρένο για Βλαδιβοστόκ
κυλάει σαν κρέμα σαντιγί ή κρέμα κοκ
δεν θα περάσει τελικά απο Μπανγκόκ
κι έτσι γλιτώσαμε το σοκ

1.440 εκλάμψεις της στιγμής

με τα μυαλά στα κάγκελα και τα μαλλιά στη μπρίζα
αλλίμονο, λησμόνησα τα μάτια σου τα γκρίζα
μάτια που βγάζανε φωτιές και μάγευαν και μένα
δείχνουνε τώρα ψεύτικα, θολά και κοιμισμένα