245. 5 λέξεις στην Αμμο

Ενας νέος blogger με κάλεσε να γράψω κάτι, χρησιμοποιώντας αυτές τις 5 λέξεις: κρύσταλλος, βέρα, μάγκίτης, φανάρι, καθρέφτης.

Η πρόσκληση "παραδόθηκε" στο taparaponasas stoMIXER, όπου γράφω ό,τι θέλω και δεν δέχομαι μύγα στο σπαθί μου -που λένε. Αυτό θα το είχε καταλάβει ο νέος blogger, αν είχε μπει στον κόπο να διαβάσει μερικά από τα posts, έστω και ένα, έστω μονάχα εκείνο κάτω από το οποίο άφησε ως σχόλιο την πρόσκλησή του. Ηταν ένα post που βγήκε μετά από βάσανο και εσωτερική φαγούρα μερικών χρόνων -δεν ήταν της στιγμής, όπως το δηλώνω κιόλας στο τέλος του. Ομως, εκείνος πεταξε τη πρόσκληση εκεί ακριβώς. Για να επιβεβαιώσει την κατακλείδα μου βαλμένη σε εισαγωγικά «και ποιος νοιάζεται σήμερα...»; Επειδή απλώς ήθελε να τη ξεφορτωθεί; Επειδή σκεφτόταν το σύνδεσμό του (λινκ) να φιγουράρει εκεί πέρα στο ΜΙXER; Ηδη υπάρχει από καιρό καταχωρημένος στο πλάι, στο blogroll, στο γράμμα Α. Μπορεί, το πιθανότερο υποθέτω, επειδή δεν έχω δυσάρεστα δείγματα από το blogger αυτό) να είναι μονάχα μια επιπολαιότητα. Επιπολαιότητα κάτω από ένα post που μάχεται την επιπολαιότητα των νέων, αναφερόμενο σε ένα νέο παλαιότερης εποχής, ο οποίος μόνο επιπόλαιος δεν υπήρξε, κάτω από ένα post/δείγμα και παράδειγμα για συμπεριφορές αντάξιες μιας νεανικής κρυστάλλινης ψυχής 23 χρονών -μόνο.

Αυτά τα γράφω όχι για να μαλλώσω το νέο blogger με το παρωνύμιο "Αμμος", ο οποίος έχει δώσει ενδιαφέρον στίγμα στο χώρο αυτό μέχρι σήμερα. Τα γράφω για να προβληματιστεί, για να πάψει -μετά από σκέψη- να ανήκει στο χορό των "φωνασκούντων και μη ακουόντων" -αρκετά υποφέρουμε από αυτούς στα τηλεοπτικά παράθυρα, ας μη μεταφερθεί και εδώ το πρόβλημα αυτό. Τα γράφω για να "ακούει" κιόλας -να διαβάζει εν προκειμένω. Να είναι μάγκας και όχι μαγκίτης.

Δεν θα δεχτώ καμιά "συγγνώμη", επειδή δεν έθιξε εμένα προσωπικά, άλλωστε δεν είμαι "πρόσωπο" εδώ πέρα, ένα απλό avatar είμαι, ένα avatar με πολλες συνειδήσεις. Ενα avatar που μπορεί να γίνεται, όπως οφείλει, καθρέφτης των "άλλων", του περίγυρου, της κοινωνίας, του κόσμου ολόκληρου. Ενα avatar που, για την τιμή των όπλων του λόγου, απεχθάνεται να κρατά το φανάρι στην ανομία και τη μιζέρια που κατακλύζουν τη σύγχρονη κοινωνία των ανθρώπων. Ενα avatar που δεν στέκεται στην επιφάνεια των πραγμάτων, που δεν θα σταθεί στην εικόνα μιας βέρας για να υποθέσει ότι κάποιος είναι παντρεμένος -θα ψάξει λίγο περισσότερο. Το παράδειγμα αυτό χρησιμοποιείται μεταφορικά για να κατατεθεί και η τελευταία λέξη "βέρα", μια και ο θεσμός του γάμου και τα παράγωγά του -μοιχείες, τσιλιμπουρδίσματα, κλπ κουτσομπολίστικα- ουδόλως ενδιαφέρουν το avatar αυτό που λέγεται Rodia.

Ευχαριστώ φίλε μου Αμμος, που μου έδωσες μια ευκαιρία να διατυπώσω κάτι τι που ήθελα από καιρό να κάνω, απευθυνόμενη σε νέους. Δεν έγραψα τίποτα περισσότερο από εκείνα τα οποία με συμβουλεύει το 20χρονο παιδί μου!!! χαχαχα στην έσκασα λέμε

244. Φτάνει πιά!

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.
Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.
Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.
Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypannetweblog, We are not alone Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

243. βγες απ' τις εικόνες σου βλάκα

αυτό που κοροϊδεύω, αυτό παθαίνω με μαθηματική ακρίβεια, φτιάχνω εικόνες και εγκλωβίζομαι μέσα τους, και μετά παραπονιέμαι πως οι εικόνες μένουν βουβές, ε, μιλάν οι εικόνες; δε μιλούν ούτε κουνιούνται παρεκτός κι αν είναι ιερές και οι δικές μου είναι πολύ ζωντανές για ν' αγιάσουν λέμε

242. ... ... ... ...

...ίσως θα ήταν καλύτερα να μη γράφω τπτ όταν νιώθω ξεκρέμαστη, ναι, δεν θα ξαναγράψω, θέλω να μη ξαναγράψω, δεν αφορούν ούτε και μένα οι ανοησίες μου, τι λόγος υπάρχει να γράφω; χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια χάλια

241. αν ήμουν δέντρο

...οι ρίζες μου θα δέρναν τον αέρα
-τραγούδια θα συνθέταν για φλογέρα-
τα φύλλα θα σκουπίζανε τη γη
-μ' αγάπη, με προδέρμ και με στοργή-
οι κλάδοι ξεκομμένοι απ' τον κορμό
-ελεύθεροι απ' της λήθης τον ειρμό-
η φλούδα σκεπασμένη βιτριόλι
-να μη την επισκέπτονται διαβόλοι-
φωτιά δεν θα γινόντανε τα ξύλα
-γιατί με ξενερώνει η μαυρίλα...

240. taparaponasas stoMIXER: Της εκδιδομένης ψιλικατζούς το ανάγνωσμα πρόσχωμεν!

taparaponasas stoMIXER: Της εκδιδομένης ψιλικατζούς το ανάγνωσμα πρόσχωμεν!

239. κατάσταση

«Χαίρομαι που έρχεσαι και με βλέπεις και δε με ρωτάς "πώς είσαι" και "τι κάνεις"» μου είπες χτες το βράδυ που πέρασα να τα πούμε και σου απάντησα πως αυτό είναι μια κατάσταση και καθένας ζει στην κατάστασή του. Αλλος το πατάει μαλακά και ρολάρει και ζει χωρίς να καταλαβαίνει -συχνά- πώς γίνεται αυτό, ενώ άλλος το γκαζώνει και σπιντάρει για να ζήσει. Κι όλ' αυτά, ώσπου ο χάρος να πατήσει στα γερά το φρένο.

238. σε συνάντησα και ήσουν...

ένα δέμα κόκκαλα ήσουν και πονούσες και η ειδική πολυθρόνα δεν πρόσφερε και πολλά παρόλη τη πανάκριβη τιμή της και καθίσαμε και ξεφυλλίζαμε περιοδικά που διαφημίζουν εξαρτήματα ειδικά που κάνουν τη ζωή πιο εύκολη στους αδύναμους ανθρώπους -χειρολαβές, κορσέδες, καροτσάκια, καθισματάκια για τη μπανιέρα- και το μάτι σου κόλλαγε στις σελίδες κι αναρωτιόσουν αν θα λιγόστευε ο πόνος αν ψώνιζες εκείνο ή το άλλο κι ο νους μου σε καλούσε σε νεαρή ηλικία να στίβεις την πέτρα και να τρέχεις σαν αγριοκάτσικο και έλεγα «ναι, αυτό μάλλον είναι πραγματικά καλό, νομίζω ότι θα σε βοηθήσει» και δε μπορούσες να στρίψεις το λαιμό να με κοιτάξεις κι ερχόμουν μια μπροστά σου να με βλέπεις και μια δίπλα στο αυτί σου να μ' ακούς κι έμεινα όσο άντεξα -δεν έμεινα πολύ και λυπάμαι γι αυτό- την επόμενη φορά ίσως μείνω περισσότερο

237. νυχτερινοί περίπατοι

γύρω στα μεσάνυχτα ξυπνώ
ντύνομαι και βγαίνω για καπνό
κι όπως προχωρώ
χέρι στιβαρό
με αρπάζει, κάτω με ξαπλώνει
και με κάνει σκόνη

γύρω στα χαράματα περνά
ένας με τσουβάλια τραχανά
κι όπως προχωρά
βγαίνει μια ουρά
τον αρπάζει, το λαιμό τυλίγει
και τον σιγοπνίγει

μόλις σκοτεινιάζει, μια τρελή
ξύδια και τουλούμπες διαλαλεί
κι όπως προχωρά
πέφτουν δυο φτερά
την αρπάζουν νύχια αρχαγγέλων
και την ξαποστέλλουν

236. αν θέλεις να με βρεις, να πού βρίσκομαι

Συχνά, έχω την ανάγκη να χαλάω, να καταστρέφω την εικόνα μου, αυτή που οι "άλλοι" έχουν σχηματίσει για μένα. Συχνά, όταν ξεκινώ να γράφω μια ιστορία, βρίσκω μια ωραία πρόταση, ωραία επειδή είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να με οδηγήσει στη συνέχεια, στήνω μερικές παραγράφους με το νου μου, οδεύοντας προς την ιστορία που πλάθεται τη στιγμή εκείνη, σιάχνω στο περίπου τη φράση με την οποία θέλω να τελειώσει. Κάπως έτσι πλέκοντας, οι ιστορίες μου γράφονται από μόνες τους. Για μένα, στοιχεία από τη ζωή μου, ίσως βρει κάποιος στα παραμύθια μου και σε αυτά που λέω "ποιήματα". Αν θέλει όμως να με βρει κάποιος στα σίγουρα, θα με πετύχει κυρίως στις ζωγραφιές μου.

235. η Δεσπούλα

Η Δεσπούλα γεννήθηκε σ' ένα μεγάλο σπίτι στο χωριό. Δασκαλοπαίδι, καλομαθημένο. Ολο μέσα, δεν έπρεπε να βγαίνει να παίζει με τα χωριατόπαιδα, ούτε να λερώνει τις ασπροφουφουλιασμένες ποδίτσες που της φορούσε η μάνα της. Δασκάλα η μάνα, με όνειρα πολλά, στοιβαγμένα στις βαλίτσες, στις κασέλες και στα μπαούλα όπου έχωσε και κουβάλησε την προίκα της στο χωριό, όταν καλοπαντρεύτηκε το μεγαλοκτηματία, τον Κόλια με τ' όνομα, μισοσπουδαγμένος δάσκαλος κι αυτός, άλλωστε στην Ακαδημία γνωρίστηκε το ζευγάρι.

Δασκάλα σπούδασε, πήρε το πτυχίο, αλλά δασκαλική δεν εξάσκησε η κυρία Ντόνια, με τ' όνομα "Αντωνία" καλοκρυμμένο πίσω από δυο συλλαβές που ξενοφέρναν, μη πει κανείς πως δεν είναι μορφωμένη. Την κόρη, δυστυχώς, τη βγάλαν Δέσποινα, το όνομα της γιαγιάς της χωριάτισσας, και η κυρία Ντόνια πλάνταξε μέχρι να το ξεπεράσει -αν το ξεπέρασε ποτέ. Αν ήταν στο χέρι της, θα βάφτιζε την κορούλα της Ολυμπία ή Πυθία ή -γιατί όχι;- Προμηθέα! Σάματις θα καταλάβαιναν τίποτα στο χωριό; Σε -θέα κατέληγε, όπως λέμε Λευκοθέα, Τερψιθέα, Δωροθέα, θηλυκό φαινόταν. Ο κύριος Κόλιας όμως, ούτε που να τ' ακούσει, κι έτσι προέκυψε η Δεσπούλα.Τη μικρή Δεσπούλα λοιπόν, την έβαλε κάτω η μάνα της και τη μάθαινε ό,τι μπορεί μια μάνα και δασκάλα να μάθει στο παιδί της. Βγάλαν κι ένα χαρτί, τάχα μου ασθενικό το κορίτσι, και τέλειωσε το δημοτικό "κατ' οίκον διδαχθείσα" η μικρή. Ολες τις τάξεις με δεκάρια. Ο διευθυντής του σχολείου, όπου πήγαινε κι έδινε εξετάσεις γλώσσα και μαθηματικά κάθε που τέλειωνε η χρονιά, ήταν κατενθουσιασμένος και όλο «μα τι παιδί διαμάντι είν' αυτό!» έλεγε με ειλικρινή θαυμασμό στη μάνα της. Και η κυρία Ντόνια καμάρωνε -φυσικά.

Πέρασαν χρόνια, τέλειωσε το γυμνάσιο, το λύκειο, το πολυτεχνείο, πήγε και για ντοκτορά σε εγγλέζικο πολυτεχνείο, να έχει όλα τα εφόδια για μια ζωή χαρισάμενη. «Αρχιτέκτων εξωτερικών χώρων» απαντούσε η κυρία Ντόνια όταν τη ρωτούσαν τι σπουδάζει η κόρη της, λες και αυτό το "εξωτερικών" την έκανε να ψηλώνει κάπως, την ταξίδευε "σ' άλλη γη κι άλλα μέρη" πού 'λεγε ένα τραγούδι. Ο κύριος Κόλιας βιάστηκε να γίνει μακαρίτης, όταν η μικρή δεν είχε προλάβει να τελειώσει ούτε το γυμνάσιο, αλλιώς η ζωή της ίσως νά 'ταν διαφορετική, αν εκείνος πάταγε πόδι να μείνει στο χωριό και να καλοπαντρευτεί. Ισως, που λέει ο λόγος, γιατί οι φιλοδοξίες της μάνας ήταν ασίγαστες. Ολα τα πτυχία κι όλα τα βιβλία, κι όλη τη γνώση που εκείνη δεν μπόρεσε να πάρει γιατί την ανάγκασαν -οι συνθήκες, όπως λεν σε παρόμοιες περιπτώσεις συμφεροντολογίας- να παντρευτεί τον Κόλια, του οποίου δεν της γυάλισαν ούτε τα ωραία μάτια ούτε το κυπαρισένιο κορμί, αλλά το φουσκωμένο πορτοφόλι, όταν τον γνώρισε ως συμφοιτητή στην Παιδαγωγική Ακαδημία.Το θέμα μας όμως είναι η Δεσπούλα, γιατί εκείνη γύρισε, ή μάλλον τη γύρισαν πάνω σε φορείο, μετά από νοσηλεία σε νευρολογική κλινική. Τα νεύρα δεν αντέχουν βλέπεις το πολύ τσίτωμα και για έναν άνθρωπο μισό, όπως ήταν καταντημένο αυτό το πλάσμα, είναι ακόμα δυσκολότερο να κρατηθεί σε κατάσταση ηρεμίας, με το καρότο της "επιτυχίας" που της είχε κρεμάσει η μάνα μπροστά στο πρόσωπο χωρίς να το φτάνει ποτέ. Η Δεσπούλα γύρισε φυτό σχεδόν, σαν κι αυτά που μάθαινε να φυτεύει στους "εξωτερικούς χώρους", ένα φυτό όμως στερημένο πλέον από κάθε χυμό. Τίγκα στα χάπια, με τραυματικές εμπειρίες από ηλεκτροσόκ, με ένα παρολίγο θάνατο απο ηλεό, βρίσκεται σήμερα, στα πενηντακάτι της, να κάθεται σ' ένα βεραντάκι και ν' αγναντεύει το χωράφι του γείτονα όταν δεν ταΐζει τις κοτούλες κι όταν δεν χαριεντίζεται με τα παιδάκια που περνούν για το σχολείο, πράγματα που δεν έκανε στην ηλικία που ήταν η σειρά τους να γίνουν. Η κυρία Ντόνια ζει, έχει ακόμη αξιοπρόσεκτη περιουσία, αλλά αγωνιά «τι θα γίνει αυτό το κορίτσι σαν πεθάνω» λέει και φτύνει τον καθρέφτη της όταν πάει να ξερριζώσει κάποια τρίχα απ' το μουστάκι, «ανάθεμά με για μάνα!» λέγοντας.

--------------------
ΣΗΜ. Πρόκειται για συρραφή πραγματικών ιστοριών, "τέσσερα σε ένα" που λέν. Τα ονόματα είναι τυχαία και άσχετα εντελώς με τις ιστορίες.