1.688 συνάθροιση 3 ατόμων

στη χούντα επιτρεπόταν η συνάθροιση 3 ατόμων δημοσίως, πάνω απο τρεις ο τρίτος κοβόταν ή και οι τρεις συχνότερα. Οι λέξεις περνούσαν από το κόσκινο του λογοκριτή κι έτσι έπρεπε να δημιουργούνται νέες λέξεις, καινούργιες κι αμόλυντες, ποιητικές, επειδή τα στεγνά μυαλά δεν χορεύουν, ευτυχώς απεχθάνονται και το γέλιο, κι έτσι μπορούσαμε να συνενογιόμαστε: συνομωτικά μεν, αλλά χωρίς να διακρίνεται η συνομωσία. Χαλαρά.

Γιατί τα γράφω αυτά; επειδή επιταχύνεται η άφιξη της παγκόσμιας δικτατορίας και δεν γνωρίζω άλλους τρόπους επικοινωνίας. Οταν με κόπσουν εντελώς απο δωμέσα, θα συνεχίσω να ζω στην απέξω, να φτιάχνω τα μπαλάκια, τα πλεχτά και τις ζωγραφιές μου, μην ανησυχείς για μένα, είμαι αποφασισμένη, ό,τι κι αν σημαίνει αφτό!

Χαιρετίσματα στην Εξουσία!

1.683 περί αξιοπρέπειας

κατά τη διάρκεια της χούντας, είχαμε συναντήσει τη σύζυγο σημαντικού συνθέτη/τραγουδοποιού (ο οποίος είχε διαφύγει στο Παρίσι) να εργάζεται λαντζέρισσα σε ταβέρνα και ούτε στιγμή δεν πέρασε από το νου μας ότι είχε χάσει την αξιοπρέπειά της. Μάλιστα, μέναμε ως αργά ώστε να περάσουμε λίγη ώρα μαζί της, να συζητήσουμε, να μάθουμε τα νέα. Μάζευε χρήματα και του έστελνε με όποιον τρόπο εύρισκε, ώστε να ταχτοποιηθεί ο καλός της και, αφού μάζεψε χρήματα και για τα ναύλα της, έφυγε κι εκείνη αργότερα για να τον συναντήσει. Εψαξα στο διαδίκτυο να βρω στοιχεία, αλλά πουθενά δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό, εκτός από την (άγνωστη στους πολλούς) κόρη τους. Φυσικά, βρήκα πάμπολλα για τον β' γάμο του, καθώς και για διάφορα ζουμερά και πιασάρικα "σκανδαλάκια".

1.676 Ντε Προχούντης

αγόρια με γραβάτες, κορίτσια με τακούνια, παρά τις λάσπες και τα χιόνια. Ασκήσεις ένταξης σε μια κοινωνία απεχθή, που ήθελε επειγόντως αλλαγή. Στην αρχή ήρθαν τα μακριά μαλλιά των αγοριών και τα αμπέχωνα, μετά οι φούστες ανέβηκαν ψηλά, φορέθηκαν και τα μπλουτζίν δειλά δειλά, ύστερα ενέσκηψε η Χούντα και μας γύρισε πίσω.

1.569 Βαρκελώνη

πολύ παλιά, στη Βαρκελώνη, ο ξεναγός του πούλμαν που μας μετέφερε στα αξιοθέατα έφυγε ξαφνικά φωνάζοντας "Γιο σο Καταλάν!" αλλά εμείς, άγουρα σπουδαστάκια τότε, πού να καταλάβουμε... Υποθέτω σήμερα πως μάλλον θα είχε ενοχληθεί από τη φράση συναδέλφου "εμ, και σεις οι Ισπανοί φοράτε το Φράνκο τόσα χρόνια", ως απάντηση στην χειρονομία του ξεναγού (κάτι σαν "σας τον φοράει και σας τώρα η χούντα")

1.331 Επιστροφή στην πατρίδα

πριν από πολλά χρόνια, μετά την πτώση της χούντας, το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» είχε τη φαεινή ιδέα να προσκαλέσει (με προσωπικές επιστολές μάλιστα) λαμπρούς έλληνες επιστήμονες που έκαναν καριέρα σε ξένες χώρες να επιστρέψουν για να εργαστούν στην Ελλάδα. Δυστυχώς, επέστρεψαν αρκετοί, αφού εγκατέλειψαν τις πανεπιστημιακές έδρες που κατείχαν, αφού ξεπούλησαν τις κατοικίες τους, αφού διαλύσαν τις "στρωμένες" τους ζωές. Αγαπούσαν την πατρίδα και έσπευσαν να το δείξουν εμπράκτως, χωρίς να υπολογίσουν ότι ίσως η αγαπημένη πατρίς να μην είχε αλλάξει και τόσο ή να μη τους αγαπούσε αρκετά. Μόλις επέστρεψαν λοιπόν, έτρεξαν περιχαρείς στον "Δημόκριτο" αλλά και στα Πανεπιστήμια (δύο ήταν τότε, αν θυμάμαι καλά) με τα χαρτιά τους παραμάσχαλα για να προσφέρουν γνώσεις και εμπειρία, με αποτέλεσμα να εισπράξουν ένα "περάστε αύριο", ένα "μα γιατί βιαστήκατε τόσο;" κι ένα "δεν περιμέναμε να πάρετε τόσο σοβαρά την πρόσκληση" και γυρίσαν σπίτια τους περιμένοντας και τρώγοντας από τα έτοιμα μέχρι να διευθετηθεί το πράγμα. Κάποιοι από αυτούς δεν αντέξαν να περιμένουνε πολύ και ξαναξενιτευτήκαν, μερικοί άντεξαν και διορίστηκαν σε θέσεις άσχετες με το αντικείμενό τους στο παρατσάκ, πάνω που τέλειωναν τα "έτοιμα" και ελάχιστοι, μετά από περιπέτειες και μετακινήσεις από Σχολή σε Σχολή, επέμεναν πάρα πολύ και πέτυχαν το λαχείο! Γιατί στην Ελλάδα είναι λαχείο να εργαστείς πάνω στο αντικείμενο που σπούδασες και διακρίθηκες και είχες κιόλας καριέρα στα ξένα. Ελάτε λοιπόν, αδέρφια μας! Ελάτε, λαμπρά μυαλά, όπως σας καλούν ανερυθρίαστα μερικές εφημερίδες με άρθρα τους σχετικά και, αν μείνετε άνεργοι και μπατίρηδες, μπορεί να σας προσλάβουν στα τυπογραφεία τους. (μόλις διάβασα σχετικό άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, ψάξε να το βρεις)
___________________
γραμμένο στις 26 Ιουνίου 2018, στο f/b

1.248 ανεξίτηλη αναμνηση

παλιά, είχα γνωρίσει την Τερέζα σε ένα νησί, καλοκαιράκι. Ηταν γαλλίδα φωτογράφος μουσείων μαζί με τον άντρα της, ιταλό από την Καλαβρία, τον Antonio Scarnati. Υπάρχουν βιβλία για μουσεία με τα ονόματά τους τυπωμένα στην τελευταία σελίδα. Οταν πέρασαν τα χρόνια, η Τερέζα μαγείρευε και ο Αντόνιο φωτογράφιζε τα φαγητά σε ένα λιλιπούτειο στούντιο στο σπίτι τους στο Παρίσι και μετά πούλαγε τις φωτογραφίες και τις συνταγές σε διάφορα περιοδικά. Αυτά συνέβαιναν 10ετια '70.

1.240 μικρές αντιστάσεις

οι μικρές αντιστάσεις ήταν σαν κι αυτή ενός φίλου εργοδηγού που, ντάλα δικτατορία, είδε ένα τεράστιο ξύλινο τελάρο με μια τεράστια αφίσα με το πουλί να δεσπόζει στην πλατεία μιας επαρχιακής πόλης και "την κατέβασα! την πάτησα κάτω, την έκανα κομμάτια" μου είπε "άλλωστε, περαστικός ήμουν από εκεί, ποιος να με ψάξει;" συνέχισε και "νύχτα ήταν, ερημιά, μου την έδωσε, ήταν και φωταγωγημένο βλέπεις"!! 

ξεράθηκα στα γέλια, να φαντάζομαι τη σκηνή, με τον τρόπο -τόσο απλά- που τα διηγόταν. Τέτοιες μικρές ευρηματικές πράξεις, από τη μια δίναν το μήνυμα στους κρατούντες ότι δεν ήταν επιθυμητοί και, από την άλλη μας διασκέδαζαν, άσε πια τα σπαρταριστά ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν! κάθε μέρα φρέσκια παραγωγή! 

Η διαφορά με τη σημερινή κατάσταση είναι ότι σήμερα ο κόσμος φοβάται και έχει ενοχές, καθώς επίσης είναι πολύ μπερδεμένος με το βομβαρδισμό "ειδησεων" απο τα ΜΜΕ -παραπληροφόρησης, δλδ. Στη χούντα υπήρχαν πληροφορίες απέξω, καμμιά χουντική είδηση δεν γινόταν πιστευτή, ο κόσμος ένοιωθε πολύ καλύτερος απο τους χουντάρες, ενώ σήμερα κατάφεραν να μας κομπλεξάρουν... 

Αυτά και καλή δύναμη να αποτινάξουμε και τα μνημόνια και τους μνημονιάρχες!

ΣΗΜ. γραφτηκε 21 Απριλίου 2017

1.239 Μπανανία

Νιώθω τύψεις επειδή μου αρέσουν οι μπανάνες, εξ αιτίας των οποίων μια χώρα ολόκληρη (η Γουατεμάλα) εξαθλιώθηκε, ονομάστηκε περιφρονητικά "Μπανανία" και, αντί να σταθούμε απέναντι στις πανίσχυρες εταιρείες, τρώμε με απόλαυση τα προϊόντα που οδήγησαν στον αφανισμό συνανθρώπων μας.

 Η χούντα προσπάθησε να μετατρέψει και τη χώρα μας όχι μονάχα σε κατ' όνομα "Μπανανία", αλλά ευτυχώς οι μπανανιές αρνήθηκαν να ευδοκιμήσουν στην Κρήτη. Αν θυμάσαι, είχε απαγορευτεί η εισαγωγή μπανανών επί δικτατορίας και σε όλη την επτταετία κυκλοφορούσαν μόνο κρητικές αναιμικές μπανανίτσες. Πέφτοντας η χούντα, ξαναφάγαμε (και συνεχίζουμε να τρώμε) μπανάνες -αλί στην κατακαημένη Γουατεμάλα.

1.160 όταν η έμπνευση λειτουργεί

τα χρόνια '70-'71 σιάχναμε πυρετωδώς αντιχουντικά (αλλά και πολλά άλλα) ανέκδοτα με ένα φιλαράκι που ξενητεύτηκε και χαθήκανε τα ίχνη του και θέλω να τον φαντάζομαι ραντζέρη στις πάμπες της Αργεντινής ή συλλέκτη ερπετών στην έρημο της Αριζόνα. Εκτοτε, δεν βρήκα παρόμοιο συνδημιουργό ακατάπαυστων μυαλοκαταιγίδων και είναι εκπληκτικά ωραίο να ακούω ακόμα και τώρα να λέγονται και να ξαναλέγονται, να μένουν απέθαντα δηλαδή, τα αστειάκια που κάποτε σκαρώναμε ως δια μαγείας. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αν πληρωνόμασταν γι αυτά θα είχαμε τέτοια ρέντα!

1.082 περί μπουάτ, κλπ

παλιά, στα Ταβάνια, στην οδό ονείρων, και τελικά στη Μέδουσα, μεσουρανούσε ο Γιώργος Μαρίνος λέγοντας διάφορες παρλάτες, όπως εκείνο το αμίμητο δρακουλικό ρεσιτάλ που πήγαινε κάπως έτσι:

 

"ανοίγω το ντουλάπι, νεκρό βρίσκω το Λάκη

ανοίγω το ψυγείο, βρίσκω νεκρό το θείο

ξηλώνω τα πατώματα, βρίσκω σαράντα πτώματα

και μένω εγώ μόνος...

είμ' ο δολοφόνος, λαλαλα, είμ' ο δολοφόνος!"

 

(όλα αυτά τα διάλυσε η χούντα)

1.026 θαλασσοδάνεια

μια κυρία, γραμματέας χουντικού, δάνειο έβγαλε προς χάρη του γαμπρού της, να σιάξει χοιροστάσιο για χοιρομητέρες, αλλά εκείνος έστησε φάμπρικα παραγωγής απορρυπαντικών που κυκλοφορούσαν σε όλη την Ελλάδα πλην Αττικής, και από πτωχός οικονομολόγος της Παντείου έγινε ψιλομπρούκλης με βίλλα στην Εκάλη, παιδιά στας ΗΠΑ, κλπ, λεφτά στην Ελβετία, απόχτησε όλα τα καλά που κάνει μια χούντα δλδ, και το δάνειο δεν ξεπληρώθηκε ποτέ (αυτά μου τα διηγήθηκε κάποτε η ίδια, κοκκορευόμενη ότι "άμα θέλει ο άνθρωπος, όλα τα καταφέρνει")

1.014 Γραφικά πρόσωπα της πολιτικής

Πολύ παλιά, δεκαετίες '50-'60, υπήρχε η Μαρίκα Παλαίστη. Στις ομιλίες της έπεφτε το ζαρζαβατικό σύννεφο! Και δεν ήταν αστεία αυτά που έλεγε, ούτε γελοία. Εντάξει, μερικά πράγματι ήταν για γέλια, αλλά το σύνολο των οραμάτων της ήταν αξιοσημείωτο. Παιδεία, Υγεία, Εργα υποδομής, Δικαιώματα γυναικών, όλα πολύ σημαντικά. Μόνο που τα προέβαλε μια γυναίκα και η κατοχύρωση της ψήφου των γυναικών ήταν ακόμα πολύ νωπή -τότε. Η εμφάνισή της επίσης, δεν την κολάκευε καθόλου, ήταν μια τρελόγρια ξεχτένιστη, που φορούσε κάτι ρούχα που κρεμόντουσαν από πάνω της και σερνόντουσαν ξωπίσω της, φορτωμένη διάφορα "στολίδια". Μια προφήτισσα των χίπηδων στο περίπου, να φανταστείς!

Η ΜΑ-ΡΙ-ΚΑ ΣΤΗ ΒΟΥ-ΛΗ αλλάλλαζε το πλήθος (ο κόσμος γέμιζε ασφυκτικά τις αίθουσες) και δώστου αγγούρια και ντομάτες να εκσφενδονίζονται στη σκηνή, γιατί η Μαρίκα δεν μιλούσε σε ανοιχτές, υπαίθριες, συγκεντρώσεις. Μια φορά μάλιστα, είχε κινδυνέψει από "παθιασμένους οπαδούς", επειδή ο ΕΛληνάρας δεν αρκείται στο να χλευάζει, θέλει και έμπρακτα να εκδηλώνει τη δύναμή του πάνω στον αδύναμο.

 

Μετά, στη μεταπολίτευση, υπήρξε ο γραφικός Πέτρος Γαρουφαλιάς, ο υπουργός της Ενωσης Κέντρου, ο εκλεκτός των ανακτόρων, χωρίς τη βοήθεια του οποίου δεν θα υπέβαλλε παραίτηση ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου και -ίσως λέμε- η χούντα να αργούσε καμπόσο να έρθει. Θυμάμαι λοιπόν, το Γαρουφαλιά σε ένα μπαλκόνι στην οδό Ακαδημίας να απαγγέλει το λόγο του, που δεν ακουγόταν καθόλου βέβαια, απόλυτα σκεπασμένος από τις ιαχές του πλήθους: ΠΕ-ΤΡΟ ΠΟΥ ΣΤΗ-ΡΙ-ΖΕ-ΣΑΙ, ΠΟ-ΤΕ-ΘΑ ΠΑ-ΜΕ- ΓΙΑ ΣΟΥ-ΒΛΑ-ΚΙΑ, κλπ κλπ ευτράπελα. Μετά από 10 λεπτά (και πολύ άντεξε!) τα μαζεψε και εγκατέλειψε το μπαλκόνι -μετά τις εκλογές εγκατέλειψε και τον "αγώνα".

 

Σήμερα, βλέπω μερικά πρόσωπα γραφικά επίσης. Οπως π.χ. τον Κ. Ζουράρι (γιο του σεξολόγου/αφροδισιολόγου -μεγάλες πιένες τα αφροδίσια τότε, η σύφιλη και η βλεννόρροια θερίζαν- Ν. Ζουράρι, διαφημίσεις του οποίου βρισκόντουσαν ανελλιπώς σε κάθε φύλλο εφημερίδας -'50-'60 μιλάμε- που σεβόταν τον εαυτό της) να ξεσπαθώνει υπέρ ΠΑΟΚ, βωμών και εστιών!

...μεταξύ μας, προτιμώ τέτοιους ανθρώπους που τα λένε έξω από τα δόντια και δεν κρύβουν τη βλακεία τους πίσω από σοβαροφανείς κουρτίνες. Στο τέλος τέλος, προσφέρουν και γέλιο που είναι πάρα πολύ χρήσιμο στη δύσκολη εποχή που ζούμε!!!

 

-->> θα ρωτήσεις ίσως, «και ποια εποχή ήταν εύκολη;» και σου απαντώ «όλες οι περασμένες εποχές, επειδή η μνήμη έχει πασπαλιστεί με συννεφάκια από ζάχαρη άχνη νοσταλγικού τύπου»...

__________________

ΣΗΜ. γραμμένο το 2009, αλλά σήμερα το ξαναβρήκα

στη φωτογραφία (απο εφημερίδα της εποχής) η Μαρικα Παλαίστη το 1964, 76 χρονών!

958. η προδοσία

πραξικόπημα στην Κύπρο, κυκλοφορώ με τρανζιστοράκι να μη χάσω τίποτα, φτάνω στο πατρικό, με τον πατέρα χέρι χέρι βολτάρουμε μουδιασμένοι στο δρόμο, μια γενική ανακατωσούρα, κόσμος πάει κι έρχεται μουρμουρίζοντας, λέξη δεν ξεχωρίζω, και στο τρανζιστοράκι εμβατήρια διακοπτόμενα κάπου κάπου από ειδήσεις "τι είπε ο ένας και τι είπε ο άλλος", ο ξάδελφος στην Κύπρο κάνει τη θητεία του, τηλέφωνα στο χωριό "μην ανησυχείτε" και καλά, η μάνα του κλαίει, σε λίγες μέρες θα φτάσει με το αεροπλάνο και γραμμή τον πάμε στο τρένο, μαζί με τη γυναίκα του, μουτζουρωμένοι κι οι δυο, ξάγρυπνοι, ανάστατοι, είδαν το Χάρο με τα μάτια τους, η παρωδία "επιστράτευση" καλά κρατεί, το μούδιασμα γίνεται οργή, στο παρατσάκ έρχεται ο αποδράσας εθνάρχης να σώσει τη χώρα, ήμαρτον λέω και λουφάζω

953. επιχείρηση Μπατικ

Λίγο πριν πέσει η χούντα, είχε βγάλει έναν Νόμο που άφηνε στους εργολάβους την ευθύνη για τις (αρχιτεκτονικές) μελέτες των κτιρίων. Ετσι, έβαζε ο ιξ εργολάβος ένα τυχαίο προσωπο (σχεδιαστή, στην καλυτερη περιπτωση, ή το παιδί του ή την καθαρίστρια των υπέρλαμπρων γραφειων του, ή, ή, ή...) να κάνει μια μελέτη την οποία ακολούθως πάσσαρε σε ενα σπουδαστη πολ. μηχ. (ΤΕΙ δεν υπηρχαν ακομα για μεγαλυτερη οικονομία) και έτσι γέμισε η Αθηνα (και αλλες πολεις, φυσικα) με τα αριστουργήματα που παραμενουν ακομα όρθια για να τα θαυμάζουμε!

Εμείς λοιπόν, αφού κηδέψαμε το πτυχίο και του κάναμε και μνημόσυνο (κάπου θα σώζονται τα σχετικά τεκμήρια: κειμενο και ηχητικά εφφέ) αποφασίσαμε να το ρίξουμε στις εφαρμοσμένες τέχνες κι έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια με τα μπατίκ.

 

Το γραφείο μεταμορφώθηκε σε εργαστήριο με μακρείς πάγκους και τελάρα, σιδερώστρες παντού, ειδικές μπογιές, μεταξωτά υφάσματα λευκά απο Σουφλί (ευτυχως υπήρχε ακομα τότε παραγωγή) και πέσαμε με τα μούτρα στο μπατίκ!

 

Μόλις τέλειωσε η πρώτη παρτίδα από καμμιά 100στή μέτρα υφασμάτων εξαιρετικής ποιότητας και φαντασίας, οργανώσαμε επίδειξη σε ξενοδοχείο πολυτελείας κάπου κοντά στο Σούνιο, Ωκεανίδα λεγόταν αν θυμάμαι καλά, κατά τα μέσα Αυγούστου 1974.

 

Δυστυχώς για μας και την παραγωγή μας, έπεσε η χούντα τον Ιούλιο, λίγες μέρες πριν τα εγκαίνια της έκθεσης των προϊόντων στο ευγενές κοινό, κι έτσι τα υφάσματα πουλήθηκαν όσο όσο σε συζύγους ιατρών κυρίως, διότι ως γνωστόν εκεί υπάρχει (υπήρχε τότε δλδ) το πολύ χρήμα.

 

Εχω ακόμα 2-3 κομμάτια και τα φυλάω ως κόρην οφθαλμού, που λενε, επειδή είναι αποδεικτικά στοιχεία της πολυπραγμοσύνης μου!

________________________

ΣΗΜ. μόλις τωρα το θυμηθηκα και το εγραψα στο f/b

931. η δραχμή που χάθηκε

Brahms, Bruckner και Mahler ακούγαμε στο φουλ επί χούντας και στενάζαν τα σκαλάκια της Λουκιανού, όπου καθόταν (στο πεζούλι, φρουρούμενος από "προσωπικό" χωροφύλακα) ο Π. Κανελλόπουλος, που με κοίταζε με πονεμένο βλέμμα να τα ανεβοκατεβαίνω πηδηχτά και, φυσικά, τον κοίταζα επίσης, κάπως μπερδεμένη μέσα μου, γιατί θυμόμουν πολύ καλά αυτό που γράφαν τα χαρτάκια με τα οποία πλημμυρίζαν προχουντικώς οι δρόμοι κατά δική του εντολή: "αυτή η δραχμή είναι δική σου, μην αφήσεις τον Παπανδρέου να στην πάρει" και μπορεί να μη την πήρε αυτή τη δραχμή κανείς, αλλά πήρε ολόκληρη η Ελλάδα κάτι που δεν γράφεται εδωπέρα.

930. τηλεπικοινωνίες

επί χούντας, ως γνωστόν, παρακολουθούνταν οι τηλεπικοινωνίες και έτυχε να μάθω αρκετά πραγματάκια, πώς γινόταν αυτό δηλαδή, από έναν ευσταλή νέο της αρμόδιας "υπηρεσίας" που είχε την έδρα της δίπλα στο Καλλιμάρμαρο, στο πλαϊνό δωματιάκι: όπως βλέπουμε το Στάδιο φάτσα, προς τ' αριστερά. Ο τυπάς με πέρασε μάλλον για όρθιο βλήμα και προσπαθούσε να με εντυπωσιάσει (μαθητούδιον μεν αλλά μη νομίζεις ότι μάσαγα), είχε λοιπόν τα μηχανήματα ένα γύρω κι εξηγούσε τη λειτουργία τους, ακούσαμε μαζί ένα σωρό τηλεφωνήματα, ερωτικά, υβριστικά και άλλα, μέχρι που ήρθε η επόμενη βάρδια κι ετοιμάστηκε να με συνοδέψει αλλά πρόλαβα και το έσκασα τροχάδην (άπιαστη στο κατοστάρι λέμε) ασυνόδευτη, αφού βεβαίως είχα μορφωθεί επαρκώς ώστε να υποψιάζομαι κάθε άϋλο μέσο όπου συχνάζει κόσμος. Αυτά.

832. Μάικλ

Χούντα, Θεσσαλονίκη, βράδυ, βγαίνουμε απο κουτουκάκι θαμένο κάπου στη Δελφών, χορεύοντας καλαματιανό και τραγουδώντας, καμμιά 15αριά φοιτητάρια. Θέλαμε να διδάξουμε στο εγγλεζάκι, που έκανε το γύρο του κόσμου και είχε αράξει για κάνα μήνα στην πόλη, ελληνικούς χορούς! Αστυνομία εν όψει. Μάλλον οι γείτονες ενοχληθήκαν απο τη φασαρία. Κίνδυνος. Τρεμούλα. Το αδίκημα είναι αυτόφωρο, κάθε μέρα ανακοινώνονται συλλήψεις αναρχικών στοιχείων, υπάρχει και ο θεσμός της εξορίας. Ο ψηλός της παρέας πλησιάζει τον επικεφαλής και κάτι μουρμουρίζει στο αυτί παράμερα, ο επικεφαλής κάτι λέει στους αποκάτω, μπαίνουν στο αυτοκίνητο και φεύγουν. Ανακούφιση. Τί είπε; ότι έχουμε μαζί έναν εγγλέζο. Απλά πράγματα. Γλιτώσαμε παρά τρίχα. Χωριστήκαμε σε παρέες των 2-3 και διαλυθήκαμε ησύχως. Αργότερα, σπίτι μου, μιλάγαμε σε 4 γλώσσες ταυτόχρονα με το πολύγλωσσο εγγλεζάκι -Μάικλ τον έλεγαν και δεν έχω νέα του.

596. πλας Πιγκάλ

αρχές 10ετίας 70, στην Ελλάδα χούντα, ταξίδι διερευνητικό στο Παρίσι, Πιγκάλ, υπόγεια αποθήκη υφασμάτων, να θέλω ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί μόλις ακούω δυο-τρεις κυρίες κομψότατες να ουρλιάζουν σε άπταιστα ελληνικά "εγώ το είδα πρώτη!!!" και "άστο κάτω μωρή!!!" τραβολογώντας κάτι τόπια υφασμάτων.. ντράπηκα αφόρητα λέμε, αλλά ευτυχώς ήμουν μαζί με την Τερέζα που μου έδωσε να καταλάβω το αστείον του θεάματος και σταθήκαμε σε μιαν ακρίτσα και κάναμε χάζι..

525. ΝΑΙ-ΟΧΙ

στο "δημοψήφισμα" του Παπαντόκ, η χούντα είχε βρει ένα πρωτότυπο τρόπο καταμέτρησης: μόλις έφταναν (τηλεφωνικώς) τα αποτελέσματα στο υπ. Εσ. απο τα εκλογικά κέντρα, αυτομάτως αναποδογυριζόντουσαν: τα ΟΧΙ γίνονταν ΝΑΙ από την κοπελίτσα που εργαζόταν στο τηλεφωνείο και είχε λάβει τη σχετική εντολή απο τον Γ.Γ. του Υπουργείου. Η πληροφορία είναι απολύτως έγκυρη γιατί μου το ανακοίνωσε η ίδια, ενθουσιασμένη που εξυπηρετούσε "το καλό της Πατρίδος" (μα πώς τα καταφέρνω και εμπνέω τόση εμπιστοσύνη ώρες ώρες!)
-->> Λάβε υπόψη ότι πρώτη φορά το ανακοινώνω αυτό δημοσίως!
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 17/4/2017

112-graffiti: ένα όνειρο πραγματοποιήθηκε

Ο πίνακας είναι του σημαντικού ζωγράφου Δημήτρη Γρατσία και ουδεμία σχέση έχει με το κείμενο που ακολουθεί. Ηθελα κάπου να τον έχω και τοποθετήθηκε εδώ επειδή είναι ένα έργο μεγάλου μεγέθους -ο Γρατσίας ζωγραφίζει κυρίως σε μεγάλα τελάρα- αλλά όχι τόσο μεγάλου όσο είναι ένα τοιχογράφημα, ένα graffiti.

Το ξημέρωμα λοιπόν μιας πολύ κρύας μέρας νοεμβριάτικης, ξεκινήσαμε πάνοπλοι -με σπρέυ, φακούς, κλπ, μη φανταστεί κανείς άλλου είδους όπλα!- για να κάνουμε το παιδικό μας όνειρο πραγματικότητα: Να ζωγραφίσουμε ένα τοίχο. Οχι, πείτε μου, ποιο παιδί δεν έχει αυτό το όνειρο! Ασχέτως αν ακυρώνεται από λεπτολόγες μαμάδες που θέλουν τους τοίχους του σπιτιού "καθαρούς" -και άδειους. Ηταν στον καιρό της δικτατορίας και το εγχείρημα πολύ επικίνδυνο φυσικά. Είχαμε κυαλάρει μια μάντρα σε μια συνοικία μακριά από την περιοχή κατοικίας μας, σχετικά καλοχτισμένη χωρίς πολλές κακοτεχνίες, σοβατισμένη, κάτασπρη, ό,τι πρέπει δηλαδή για βάση σε ένα ευφάνταστο δημιούργημα.

Είμαστε πέντε. Οι δυο ζωγραφίζαμε, οι άλλοι δυο φύλαγαν τσίλιες στις δυο γωνίες του δρόμου, ο πέμπτος κράταγε το φακό. Εκ περιτροπής, μια και όλοι θέλαμε να ζωγραφίσουμε κάτι σαν αυτά που είχαμε δει σε ξένα περιοδικά, όπου ο συντάκτης αναρωτιόταν -στο κείμενο κάτω από τις εικόνες των γιγάντιων παραστάσεων- αν αυτό είναι τέχνη.

Το τι θα ζωγραφίσουμε το μελετούσαμε μέρες πριν, είχαμε κάνει και κάποια προσχέδια πάνω σε χαρτί του μέτρου, αυτό που πουλάνε ακόμα και σήμερα τα ψιλικατζήδικα, και νομίζαμε πως είμαστε πανέτοιμοι. Ελα όμως που πολλά αλλάζουν στο δρόμο, όσο και προετοιμασμένος να είναι κάποιος. Ετσι συνέβη και σε μας. Αλλα σχεδιάζαμε, άλλα υπολογίζαμε και άλλα προέκυψαν.

Ο Αργύρης, σαν ψηλότερος που ήταν, ανέλαβε να κάνει το ξεκίνημα από τα πάνω. Το θέμα ήταν ο πόλεμος του Βιετ Ναμ -τι άλλο;- παρ' όλο που όλα δείχνανε πως πλησίαζε το τέλος του. Αρχισε λοιπόν με τα περιγράμματα αστραπών να βγαίνουν από κάννες όπλων. Μαύρο και κίτρινο. Εφεγγα με το φακό, ενώ έτρεμα μέσα μου με τεντωμένα αυτιά προσέχοντας μη και δεν ακούσω τους τσιλιαδόρους. Ολα πήγαν καλά, ζωγραφίσαμε όλοι, προλάβαμε να τελειώσουμε το θέμα πριν καλοξημερώσει, Βιετ Ναμ με αναφορές στη δική μας τη Χούντα, δεν παραλείψαμε μερικούς σπασμένους αγκυλωτούς σταυρούς, ένα περιστέρι, το σήμα της Ειρήνης, βάλαμε κάτω κάτω και τις υπογραφές μας -η δική μου ένα μπερδεμένο Μ προς όλες τις πιθανές κατευθύνσεις.

Μετά, είχαμε το θράσος να καθήσουμε χάμω, απέναντι από το έργο μας και να κάνουμε τσιγάρο χαζεύοντάς το στο αμυδρό φως της αυγής που ερχόταν αργά αργά. Ωραίο ήταν! Προσέξαμε να μην αφήσουμε κανένα ίχνος, βεβαιωθήκαμε ότι τα εργαλεία ήταν στις τσέπες μας και λακκίσαμε καθένας προς διαφορετική κατευθύνση.

Την επομένη είχαμε μάθημα ως αργά, αλλά επειδή κάτι μας έτρωγε το σκάσαμε λίγο νωρίτερα να πάμε να δούμε το έργο μας. Θα το φωτογραφίζαμε κιόλας αν δεν υπήρχε διάχυτος τόσος δικαιολογημένος φόβος. Ητανε στη θέση του, τα χρώματα πολύ πετυχημένα, αν και δεν βλέπαμε την τύφλα μας στο σκοτάδι -ένας φακός τι να σου κάνει; σχεδόν στα τυφλά δημιουργούσαμε.

Σε λίγες μέρες πιάσανε το Μήτσο ως ύποπτο για το κρέμασμα ενός αντιδικτατορικού πανό από το κτίριο της σχολής μας, αλλά σε λίγες μέρες τον άφησαν λόγω έλλειψης στοιχείων -είχε και ένα μακρινό θείο στρατιωτικό, ευτυχώς. Τρομάξαμε μη του ξεφύγει κάτι περί γκραφφίτι και εκείνες τις μέρες πηγαίναμε στα μαθήματα πότε ένας πότε δυο, ποτέ όλοι μαζί, ώσπου βγήκε ο Μήτσος και ηρεμήσαμε.

Περνάγαμε κάπου κάπου από τη γειτονιά με τη ζωγραφισμένη μάντρα, είχαμε βρει κι ένα ταβερνάκι εκεί κοντά για να έχουμε λόγο να περνάμε, και καμαρώναμε χωρίς ποτέ να εκμυστηρευτούμε πουθενά πως ήταν δικό μας έργο. Το καμάρι μας δεν κράτησε πολύ. Τέλειωσε το βράδυ που, πηγαίνοντας στο ταβερνάκι, είδαμε μια τρύπα στη θέση του οικόπεδου με τη μάντρα: είχανε σκάψει θεμέλια για πολυκατοικία. Ετσι άδοξα πήγε η μάντρα, μαζί με τη ζωγραφιά.

Το όνειρο που μένει τώρα να πραγματοποιηθεί είναι να ζωγραφίσω πάνω σε ένα τεράστιο πάτωμα, και ελπίζω να τα καταφέρω.