1.195 εκτέλεση 14 Αυγούστου 1954

εκείνη τη χρονιά είχα κλείσει τα δέκα και μέναμε στη Φραγκόκκλησα, ένεκα το ενοικιοστάσιο έπρεπε κάθε χρόνο να αλλάζουμε σπίτι, και κάθε βράδυ το καλοκαίρι που οι γονείς πηγαίνανε σινεμα και τ' αδερφάκια κι η Αρετή μας κοιμόντουσαν άπλωνα την εφημερίδα στο πάτωμα του διαδρόμου που δεν φαινότανε το φως του απέξω (απο τοτε προνοητικη και παρατηρητικη) και ρούφαγα τις ειδησεις και τα αναγνωσματα, ο ιππότης των ορέων ήταν ενα απο αυτά και ο Τζαίημς Μποντ ήταν το άλλο και η βασική είδηση εκείνης της ημέρας (της νυχτας που τη διαβασα δλδ) είχε μια μεγάλη φωτογραφία με κάποιον άνθρωπο ξαπλωμένο και όρθιους δίπλα κάτι στρατιώτες κι από κάτω έγραφε για κάποια εκτέλεση και την άλλη μέρα ρώτησα τι είναι εκτέλεση και μου εξήγησαν, αλλά από τότε η εφημερίδα βρισκότανε πολύ ψηλά, πάνω στο ντουλάπι και δεν την έφτανα

1.191 Κυκλάδες, αχ!

ευγνωμονώ την τύχη που μού έδωσε την ευκαιρια να γνωρισω τις Κυκλαδες νωρίς. Απο το 1972 ήδη αρχισε να χαλαει ο χαρακτηρας τους.

Την αρχη ειχε κανει ενα διαταγμα_δεν_ξερω_ακριβως απο το υπουργειο Τουρισμου (νεοσυστατο επι καραμαν του εθνοταδε) που επεβαλλε την αναγκαστικη ασπριλα των σπιτιων. Πριν απο αφτο, τα σπιτια ητανε πολυχρωμα.

Εχω κατι αφισσες μυκονιατικων τοπιων με σπιτια σε χρωματα μωβ βαθύ, ώχρα, κλπ. Οταν ειχα βρεθει στη Συρο, που δεν ειχε "αλητοτουρισμο" που λεγαν οι χουντικοι τους νεαρους απενταρους τουριστες, τα σπιτια στις εξοχες διατηρουσαν τις χρωματιστες (κυριως σε τονους μπλε) λουριδες στα στηθαια των δωμάτων.

Ερε τι πάω και θυμαμαι.. (στην εικονα ενα κομματακι θαλασσα απο τη Σέριφο)

1.189 Αφροασιατική αλληλεγγύη

τα παλιά τα χρόνια, τότε που ο αξέχαστος Αντώνης Τρίτσης οργάνωνε τα Συνέδρια Αφροασιατικής αλληλεγγύης, έτυχε να συνοδέψω στους Δελφούς ένα γκρουπ από Συνέδρους, μεταξύ των οποίων ήτανε κι ένα σημαντικό πρόσωπο απο το Μάλι (δ/ντής Ταχυδρομείων ή κάτι τέτοιο νομίζω). Ηταν ένας πανύψηλος λιγνός άντρας στα τριάντα του, που τουρτούριζε κάτω από ένα παλτό καμηλό με χιλιάδες μικρές τρυπίτσες --σαν σουρωτήρι ήτανε το παλτουδάκι! Δεν έκανε και πολύ κρύο, αλλά για τους Αφρικανούς ήτανε φαίνεται πολύ κι αυτό, το ελάχιστο για μάς.

Φορούσε λοιπόν υπερήφανα το παλτό του περιδιαβαίνοντας τα αρχαία, λέγοντάς μου ιστορίες για την πατρίδα του, ότι κι εκεί υπάρχουν μαρτυρίες για έναν αρχαίο πολιτισμό που βρίσκεται κάπου κρυμμένος και δεν τον φανερώνουν για να μη τους τον κλέψουν οι Γάλλοι.

Στο πούλμαν στεκόμουν όρθια στο διάδρομο του οχήματος για δυο λόγους : επειδή όλο και κάποιος ήθελε να του εξηγώ κάτι ιδιαιτέρως κι επειδή η θέση του συνοδού δίπλα στον οδηγο δεν βόλευε για τα συχνά πανωσηκωματα(!!) που επρεπε να κανω λόγω ευγενείας της... οικοδέσποινας!
Δίπλα μου, στο διάδρομο, δεν άργησε να ερθει να μου κανει παρέα ενας κοντούλης μελαμψός ανθρωπάκος με κανονικά χαρακτηριστικά, που συστήθηκε σε άπταιστα γαλλικά "λέγομαι Εβαρίστ" (+επιθετο που δεν θυμαμαι) "και είμαι προϊστάμενος στο υπουργειο συγκοινωνιών της Μαδαγασκάρης". Ωραία! ειπα απομεσα μου, άλλη μια εξωτική χωρα!

Ο Εβαρίστ, εξηγησε οτι το ονομα το ειχε δωσει ο νονος του που ηταν θαυμαστης της αρχαιας Ελλαδας, ητανε παντρεμενος και ειχε 11 παιδιά (μπραβο! απαντησα, πότε πρόλαβες;) και μου εξηγησε οτι ηταν μουσουλμανος και τα παιδια τα ειχε απο... τεσσερις γυναικες!!

Με τον Εβαρίστ συζητουσαμε αρκετα πραγματα μεχρι να φτασουμε στους Δελφους, με ειχε μονοπωλήσει κατα καποιο τροπο και ενοιωθε εκπληκτος απο τις απαντησεις που εδινα στις ερωτησεις του. Ετσι, εμαθε π.χ. τι ειναι τα διόδια(!) βεβαιώνοντάς με οτι μολις επιστρεψει στη χωρα του θα εισηγηθει την εφαρμογή αυτου του "κόλπου" να μαζευονται λεφτα για να φτιαχνονται δρομοι, κλπ κλπ. Με τροπο ευγενικο, μετα απο το μισο της διαδρομης περιπου, του ειπα να παει να κατσει στη θεση του, γιατι υπαρχουν πολλοι ακομα που ζητουσανε πληροφοριες. Ο Μαλτεζος π.χ. κοντευε να βγει απο τα ρουχα του!!

Στα Συνέδρια αυτά γνωρίστηκαν πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους, άνθρωποι από όλες τις γωνιές του πλανήτη, αρκεί να αναφέρω ότι στο "δικό μου" γκρουπάκι υπήρχαν Αφρικανοί, Γιαπωνέζοι, Ιρλανδοί κι ένας Μαλτέζος Γραμματέας του Κ.Κ. Μάλτας, που ήτανε κι ο πιο θορυβώδης: ένας θεόρατος, πληθωρικός άνθρωπος, που έκανε όλους να γελάνε λέγοντας ανέκδοτα αλλά και αλήθειες έξω από τα δόντια.

Ο Ιρλανδός ήτανε σιγανό ποτάμι, που λένε, μιλώντας πολυ σιγανά μου είχε διηγηθεί πράγματα από τη ζωή του, για τη φάρμα με άλογα που συντηρούσε με τη γυναίκα του, μια κουκλάρα Αυστριακή της οποίας μου έδειξε και φωτό.

Ο Ιάπων ήταν ο μόνος που μου χάρισε κάτι τι αναμνηστικό από τη χώρα του, ένα μικρό μπλε πανί με μια ζωγραφιά επάνω: μια γκέισσα και ροζ λουλούδια. Το βλέπω κάθε μέρα, είναι κρεμασμένο απέναντί μου και δεν το γλιτώνω!

1.188 το φιδάκι

Τα παλια τα χρονια (όχι και πάρα πολυ παλια) στην Αθηνα καθε σπιτι ειχε το φιδακι του, που προστατευε τους νοικοκυραιους απο καθε κακο. Καθε βραδυ, εβγαζε η νοικοκυρα ενα πιατακι με γάλα, για να φάει το φιδακι. Το πρωι μαζευε το άδειο πιατακι. Στο σπιτι της γιαγιας μου, Κολονακι κεντρο, καθε βραδυ έβαζε η Βιτώρια ενα πιατακι με γαλα κατω απο τον κισσο "για το φιδακι" και καπου καπου, όταν βρισκότανε κανα ποντικακι ψοφιο, λεγανε "εκανε δουλεια το φιδακι".

1.186 τι εστί μορμολύκειο

μορμολύκειο = κάτι τι τρομαχτικό. Η λέξη προερχεται απο το τέρας Μορμώ, τον αρχαίο "μπαμπούλα" που τρόμαζαν τα παιδιά. Τα παιδιά τα τρόμαζαν οι μεγάλοι και με άλλα τρομαχτικά πλάσματα, π.χ. με τη Λάμια. Το ξαδερφάκι μου το τρομάζανε με την Καλαμοδόντα! έβαζε η θεια Αννα ενα σεντόνι πράσινο πάνω της και κοπάναγε το πάτωμα -μπαμ μπαμ μπαμ!- με τη σκούπα που κράταγε αποκάτω, για να καταπίνει ο μικρός Μπάμπης τη μπουκιά του. Οσο και να τού 'λεγα ότι ολο αυτο ειναι σκηνοθεσια (εντάξει, οχι με τα ιδια λογια ακριβως!) δεν με πίστευε, μάλλον επειδή ήμουν αρκετά μικρότερή του και τι να ξέρει ενα μικρούτσικο παιδι και μαλιστα κορίτσι!!

--------------

-- η λέξη χρησιμοποιείται και για κακάσχημους (ή/και κακους) ανθρωπους γεροντικης ηλικιας.

-- τον Μπάμπη τον χάσαμε νωρίς, πήγε στη γειτονια των Αγγέλων λίγο πριν κλείσει τα δεκαπέντε. Ηταν ο πρώτος νεκρός άνθρωπος που είδα, ένα παιδί. Θυμάμαι πόσο είχανε ξεθωριάσει τα μαλλάκια του.

1.182 Τασία Στεφάτου, σημαντική ελληνίδα ζωγράφος

πριν απο πολλά χρόνια γνωρισα την Τασία Στεφάτου-Γιατζιτζόγλου, που άφησε το μάταιο τούτο κόσμο το 2019. Είχε καταγωγή από Κεφαλονιά, πράγμα που σήμαινε συγγενικό τρόπο σκέψης. Για αρκετό καιρό, κάναμε πολλή παρέα αυτο που λένε "κολλητή". Ανταλλάξαμε συχνές επισκέψεις, έργα και ιστορίες ζωής. Εμαθα ότι είχε παντρευτεί σε νεαρή ηλικία και ακολούθησε τον σύζυγό της σε κάποια χώρα της Αφρικής, ότι δεν άντεξε, έφυγε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με την κόρη της και τελικά χώρισε. 

Στο σπίτι της είχε ένα αντίγραφο ενός έργου της, για το οποίο ήτανε πολύ περήφανη μια και το πρωτότυπο βρισκόταν στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Ν. Υόρκης. Είχε γνωρίσει το σπουδαίο ζωγράφο Γεράσιμο Στέρη (όταν δεν λεγόταν πλέον έτσι, ειχε ενα ονομα παράξενο, ξενικο), του οποιου είχε ένα μικρούτσικο έργο που το φύλαγε ως κόρην οφθαλμού στο ντουλάπι με τα ρούχα.

Για μένα, η Τασία ζωγράφισε ένα βάζο με λουλούδια, μια ακουαρέλλα που τη βλέπω κάθε μέρα. Της χάρισα ένα δικό μου νυχτερινό τοπίο, ακρυλικό σε καμβά, που ο δεκάχρονος εγγονός της είχε τη φαεινή ιδέα να... το πλύνει! φυσικά, ξέβαψε, φύγανε όλα τα χρώματα στην αποχέτευση της μπανιέρας, η γιαγιά θύμωσε, με φώναξε αν μπορούσα να κάνω κάτι, πράγμα αδύνατο. Μετά απο το γεγονός αφτό, αφοσιώθηκε ολότελα στη φροντίδα του μικρού εγγονού της.

Τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετηρίδας, αυξήθηκαν απότομα οι δικές μου υποχρεώσεις και, όπως γίνεται συχνά με φίλους που αντιμετωπίζουνε διαφορετικά προβλήματα, χαθήκαμε.

----------------------

τη φωτογραφία βρήκα εδω-->> https://kefaloniamagazine.gr/koinonia/efyge-apo-ti-zoi-i-zografos-anastasia-stefatoy/

1.177 ενα αξέχαστο ταξίδι!

 ενα θρυλικό στρατιωτικό αεροπλάνο Dacota, σαν κι αυτό που ταξίδεψα Ρόδο-Αθήνα με τους γονείς μου το 1949.
Τα καθίσματα ήτανε τοποθετημένα με την πλάτη στα πλευρά του σκάφους και στερεωμένα εκεί με αλυσίδες. Κάθε τόσο αναπηδούσαν ή τσουλάγανε προς την απέναντι πλευρά. Εννοείται ότι οι περισσότεροι επιβάτες ξερνάγαμε ακατάπαυστα σε λευκές χαρτοσακκούλες μέχρι να φτάσουμε στην Τανάγρα σκέτα ερείπια.
Αξέχαστο ταξίδι!!

1.770 το γκόλο

όταν πηγαμε να μεινουμε στη Φραγκόκκλησα, ο παπους μου είπε στην κόρη του (τη μανα μου) το περίφημο "πηγατε στου διαόλου το γκόλο" και, παρόλο που η γιαγιά μου τον εκλιπαρούσε "μη Κώστα μου, το παιδί", εμαθα ακομα μια λεξη αγνωστη! που έμεινε άγνωστη για πολλά χρόνια, μια και κανείς δεν μού εξηγούσε τι είναι αυτό το "γκόλο", που ακουγότανε στα αφτάκια μου σαν μακρόσυρτο γκόόόλ...

Και φανταζόμουνα το διάολο να παίζει ποδοσφαιρο στην Κόλαση και κάποιον σπήκερ να αναγγέλει στο ραδιόφωνο τον τελικό για το πρωτάθλημα μεταξύ Κόλασης και Παραδείσου.

Στη φαντασία μου ερχόντουσαν και κάτι γουρουνάκια με στρατιωτικές στολές στιλ γαλλική επανάσταση (μπλε-μπλαν-ρούζ) και τουφέκια με ξιφολόγχες αστραφτερές στους ώμους. Αφτος ο εφιάλτης είχε έρθει μετά την ανάγνωση του παραμυθιού ΤΑ ΤΡΙΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ και το γράφω για να μη νομίζει κανείς ότι τα παραμύθια τα λεγόμενα "παιδικά" είναι λιγότερο τρομαχτικά απο την πραγματικότητα των μεγάλων. Αυτά.
_________________
ΣΗΜ. ανεβηκε πριν απο λίγο στο f/b

1.762 καμπανοκρουσίες

ειχαμε παει μια φορα σε ενα γαμο στο Αργος, φτασαμε την παραμονη του γαμου πολύ μετα τα μεσανυχτα, ο γαμος γινοτανε πριν το μεσημερι και σκεφτομαστε πώς θα τα καταφερουμε να ξυπνησουμε το πρωί...
"Μην ανησυχειτε, θα ξυπνησετε" μας ειπε ο ξενοδοχος και μας ξαφνιασε η σιγουρια του, αλλα οταν αξημερωτα αρχισε να βαραει η καμπανα της απεναντι εκκλησιας καταλαβαμε τι εννοούσε!!!

1.760 στην παρέλαση

πηγαίναμε στην παρέλαση ομαδικά, σχεδόν όλα τα κορίτσια του οικοτροφείου ΜΕΡΙΜΝΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΥΡΙΩΝ, για να χαζέψουμε τα φανταράκια, αλλά κυρίως για να φωνάξουμε "πέτα το! πέτα το!" στον μαέστρο της μπάντας της Στρατιωτικής Ιατρικης Σχολής, που είχε παράδοση να πετάει τη μπαγκέτα του στον αέρα κάθε τρεις και λίγο. Δεν ξέρω αν εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η παράδοση.
_____________________
γράφτηκε πριν απο λίγο στο f/b

1.759 το λαβράκι

περνώντας απο τον ψαρά, είδα ένα ωραιο λαβράκι, (ιχθυοτροφείου δυστυχώς) και θυμήθηκα τότε, παλιά, στο Πόρτο Γερμενό, ένα ταβερνάκι που βρισκόταν εκεί που ξεφόρτωναν οι ψαράδες την ψαριά τους για να εξυπηρετεί την ανάγκη τους για κάνα τσιπουράκι μετά το ολονύχτιο ξελίγωμα στη θάλασσα.

Φτάναμε στο ταβερνάκι μεσημέρι Κυριακής (είχαμε και τα Σάββατα σχολειο) και ερχόταν ο μαγαζάς να πάρει παραγγελία, «λαβράκι υπάρχει;» ρώταγε ο πατέρας και ο μαγαζάς αποκρινόταν «εδώ, πάντα υπάρχει λαβράκι» κάνοντας νόημα στο μικρό του μαγαζιού (γιος του μάλλον) που έβγαινε από την πόρτα κι έριχνε την πετονιά μια δυο φορές και -τσούπ!- έβγαζε ατάκα κιεπιτόπου ένα ωραιότατο λαβράκι!

Ο μαγαζάς το ζύγιζε και ρώταγε αν φτανει, μην είναι μικρό, αν χρειάζεται να ξαναρίξει πετονιά ο μικρός. Συνήθως ήταν αρκετά μεγάλο για τα πέντε μέλη της οικογένειας, παίρναμε και σαλατικά και χορταίναμε.

Εκεί, σε αυτό το μαγαζί, πρωτοδοκίμασα αλκοόλ! είχαμε πάει Κυριακή μετά τα γενέθλιά μου των δεκαοκτώ και τ' αδερφάκια μου, όταν έφτασε, μαζί με τα φαγιά, το ουζάκι για τους γονείς, θύμισαν με ένα στόμα «η Μαρίνα έκλεισε τα δεκαοχτώ!» που σήμαινε ότι μια και τά 'κλεισα πέρασα το όριο που είχε βάλει ο πατέρας για την πόση οινοπνευματωδών!

Ετσι, ήπια το πρώτο μου ουζάκι, που δεν μου έκανε και τόση εντύπωση. Οι γονείς την αράξαν κάτω από ένα δέντρο κι εμείς τα παιδιά πήγαμε παραπέρα για παιχνίδι και σκαρφάλωμα.

Αυτές τις αναμνήσεις έφερε αβίαστα πριν από λίγο το λαβράκι του ψαράδικου, που τώρα βρίσκεται στο φούρνο και ψήνεται. Σε λίγο θα βγει και θα το δοκιμάσω, αλλά αποκλείεται ένα λαβράκι ιχθυοτροφείου να είναι τόσο νόστιμο όσο ένα λαβράκι... ελευθέρας βοσκής!

-------------------
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν απο 10 ώρες στο f/b

1.755 Σέλας

το Σέλας το ειδα αλλα τοτε που το εβλεπα δεν καταλαβαινα τι ηταν αυτο που έβλεπα!! Για την αλήθεια, δεν το είδα ακριβώς, ήταν κάτι στιγμιαίο που βρέθηκα μέσα του, κάτι σαν αέρας δυνατός και χρωματιστός με ελαφρύ υπόκωφο βούισμα, κάπως σαν να πέρασε γύρω μου, σαν να ήθελε να με σηκώσει. Τα έχασα, δεν κατάλαβα αν υπερίσχυε ο φόβος ή η περιέργεια. Μέχρι να συνέλθω, το φαινόμενο είχε περάσει. Αυτό συνέβη το 1978 στα βόρεια της Σουηδίας, κοντά στα Νορβηγικά σύνορα, λίγο πιο έξω απο το χωριό Hemavan. Μετα, οταν γυρισα στο καλυβακι όπου με φιλοξενούσαν, μου εξηγησανε τι είχε συμβεί και πολυ αργοτερα το εψαξα το θέμα.

1.754 Therese, Georges Brassens

συνάντησα τον Georges Brassens το 1973, μας σύστησε η φίλη μου Therese Scarnatti, φωτογράφος, που με φιλοξένησε στο 1ο μου ταξίδι στο Παρίσι. Μαζί με τον άντρα της, τον Antonio, φωτογράφιζαν μουσεία. Η Τερέζα μαγείρευε κιόλας και φωτογράφιζε τα φαγητά σε ένα μικρό στουντιάκι που διατηρούσε στο σπίτι. Τις διαφάνειες των φωτο πουλούσε μαζί με τις συνταγές τους σε γυναικεία περιοδικά.

1.744 μεταπολιτευτικές αναμνήσεις

το φιλμ "Antonio Das Mortes" το ειδα σε γεματο (τιγκα) αθηναϊκό σινεμα με το φιλο μου τον Π.Π. με τον οποιο ειχαμε τρελλαθει στο γελιο! χαχαχα ακομα θυμαμαι πως κοντεψα να παθω εξαρθρωση της κατω σιαγονας γιατι επρεπε να ξεκαρδιζομαστε σιγανα σκυβοντας πισω απο τις πλατες των μπροστινων καθισματων -σεβομενοι οσους το παίρναν σοβαρα γαρ. Ευτυχως, την ιδια περιοδο ειδαμε και παλιες ταινιες με το Μπαστερ Κητον, όπου μπορουσαμε να εκφραζομαστε ελευθερα κι εκει βγαλαμε το άχτι μας! Κοντεψε να γκρεμιστει το Στουντιο.

1.737 27, σημαδιακή ηλικία

ε, λοιπόν, τα 27 ήτανε σημαδιακή ηλικία για μένα. Τότε αποφάσισα να μη ξαναστενοχωρήσω εμένα, τότε η αποκάλυψη του Δασκάλου μου περί της γλυκερότητας των παλιών ασμάτων και των παλιών καλών εποχών χάραξε τη μετέπειτα πορεία μου, τότε ήταν που απομυθοποίησα αρκετούς (σημαίνοντες και αγαπητούς) ανθρώπους και τα λόγια/συμβουλές τους απο το ένα αφτί μπαίναν κι από το άλλο βγαίναν, τότε μού υποσχέθηκα οτι αν αποκτήσω παιδιά θα τα μάθω να με παρακάμπτουν και να μη με λαβαίνουν σοβαρά υπόψη! οι εποχές αλλάζουν και οι άνθρωποι είναι σημαντικό να ζουνε στην εποχή τους. Πώς αλλιώς θα προχωράει ο κόσμος;
(δεν γραφω αλλα, σημειωνω για να ερεθισω τη σκεψη σου και να θυμηθω να το αναπτύξω κάποτε το θέμα)

1.725 περί βιβλίων

αγαπάμε τα βιβλία που διαβάζουμε, όχι μόνο για το περιεχόμενό τους αλλά και για το σχήμα τους, τη γραμματοσειρά τους, το βάρος ή την ελαφράδα τους (η ελαφράδα τα κάνει να μεταφέρονται εύκολα και να διαβάζονται όπου νά'ναι), το μεταφραστή τους (αν ειναι μεταφρασμενα), το χαρτί τους (αν είναι απαλό ή σκληρό), και, κυρίως, από τη μυρωδιά τους: το μελάνι κερδίζει κάποιους πόντους! Θυμάμαι ακόμα μια έκδοση ποιημέρων του Λόρκα σε έκδοση του Ηριδανού, σε απαλό, λεπτό, υπόλευκο χαρτί. Είχε τυπώσει μονάχα 1.000 αντίτυπα. Αργότερα, το ξανατύπωσε σε άλλο χαρτί, κάτασπρο και σκληρό. Δυστυχως, χάρισα κάπου το δικό μου και μετά το ξαναγόρασα στη νεα παρτίδα, δεν ήτανε όμως το ίδιο και σχεδόν το μίσησα.

1.723 Metropolis

το φιλμ το είδα λίγο πριν συμπληρώσω τα 15 μου χρόνια, μαζί με τα (πολύ μικρότερα) αδερφάκια μου, ήταν απαραίτητο να μας στείλουνε σινεμά. Λίγο πριν είχα δει νεκρό τον αγαπημένο μου θείο --σε ηλικία εξαδέλφου, μια ήτανε μόλις σαράντα μέρες μεγαλύτερός μου. Ηταν ένα παράξενο θέαμα να τον βλέπω ξαπλωμένο μέσα σε ένα φέρετρο στην αυλή του σπιτιού του και ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα έναν άνθρωπο (και μάλιστα παιδί) πεθαμένο. Πριν κάνα μήνα παίζαμε σκάκι και γελούσαμε και, μετά απο ένα μήνα στο νοσοκομείο, πάει, πέθανε.

Θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε φιλμ εκείνο το βράδυ, αλλά έτυχε να παίζεται αυτο στο κοντινό θερινό σινεμά και αυτό έμεινε, λοιπόν, χαραγμένο στη μνήμη μου σαν ανεξίτηλη σφραγίδα. Τα μικρά δεν καταλάβαιναν και πολλά πράγματα, όλο ρωτούσανε τι γίνεται εδώ και τι γίνεται εκεί και απαντούσα υπομονετικά. Ετσι γνώρισα και τον Φριτς Λανγκ, βέβαια, αλλά η μουσική, ο απόκοσμος ήχος, δεν ξεχνιέται με τίποτα. Οπως και το μούδιασμα μπροστά στο αναπόφευκτο.

Μπορείς να τον ακούσεις σε 32 συνεχόμενα βιντεάκια εδω:

1.717 Χριστούγεννα

από τη νηπιακή μου ηλικία, τα Χριστούγεννα μου προκαλούσαν πόνο και θλίψη για κάποιον απροσδιόριστο λόγο. Δεν ήμουν αρκετά μεγάλο παιδάκι ώστε να έρχεται στο νου μου το Πάσχα και να με προβληματίζει, όχι, κι ακόμα ψάχνω να βρω πού να οφείλεται αυτή η άρνηση εορτασμού των Χριστουγέννων. Φαινομενικά γιόρταζα βέβαια, αλλά εντελώς επιφανειακά, υποκρινόμενη "για τα παιδιά" ή "για να μη χαλάσω τη διάθεση των άλλων", αλλά μέσα μου ένοιωθα αποτροπιασμό για αυτή τη Μεγάλη Κοροϊδία.

1.714 αποτροπιασμός!

κάποτε (το 2005 νομίζω) είχα στείλει μια συμμετοχή σε διαγωνισμό για θεατρικό έργο, έλαβα 5 χειρόγραφες γραμμές με μολύβι (στην τελευταία σελίδα ενός από τα αντίγραφα που μου επεστράφησαν) σαν "κριτική" ή σημάδι πως από κάποιον διαβάστηκε το κείμενο, κριτική που εξέφραζε τον αποτροπιασμό του/της αναγνώστη/τριας και αυτό ήταν όλο. Κάπου τα έχω χαντακωμένα να μη τα βλέπω. Φυσικά, δεν ξανάστειλα τίποτα και πουθενά.

1.713 το πουλόβερ

τα παλιά τα χρόνια, το "πουλόβερ" δεν είχε μανίκια: ήταν αυτό το μικρό ζεστό ρουχαλάκι που έμοιαζε με πλεχτό γιλέκο, φοριόταν πάνω από πουκάμισα και μπλούζες και, επειδή ακριβώς δεν είχε μανίκια, ο παπούς μου το έλεγε "κουλόβερ".