1.746 ΠΙΚΠΑ και συνέπεια

μια φορά, είχα συνοδέψει μια φίλη που είχε πρόγραμμα να επισκέπτεται (σχετικά συχνά) τα παιδάκια του ΠΙΚΠΑ Βούλας. Τα μικρούλια δείχναν να την περιμένουν πως και πως, για μια στιγμή σκέφτηκα να αποκτήσω επίσης αυτή τη συνήθεια, αλλά, γνωρίζοντας ότι η συνέπειά μου θα ήταν αδύνατη, έδιωξα γρήγορα αυτή τη σκέψη. Το ίδιο ακριβώς με εμποδίζει να φροντίσω κάποιο ζωάκι. Εδω για μένα την ίδια δεν είμαι σίγουρη αν θα τα καταφέρω.

1.717 Χριστούγεννα

από τη νηπιακή μου ηλικία, τα Χριστούγεννα μου προκαλούσαν πόνο και θλίψη για κάποιον απροσδιόριστο λόγο. Δεν ήμουν αρκετά μεγάλο παιδάκι ώστε να έρχεται στο νου μου το Πάσχα και να με προβληματίζει, όχι, κι ακόμα ψάχνω να βρω πού να οφείλεται αυτή η άρνηση εορτασμού των Χριστουγέννων. Φαινομενικά γιόρταζα βέβαια, αλλά εντελώς επιφανειακά, υποκρινόμενη "για τα παιδιά" ή "για να μη χαλάσω τη διάθεση των άλλων", αλλά μέσα μου ένοιωθα αποτροπιασμό για αυτή τη Μεγάλη Κοροϊδία.

1.711 γάμοι-μαρτύρια

θυμώνω με κάτι γυναίκες που, θέλοντας (υποτίθεται) να περιφρουρήσουν το γάμο και την οικογένεια, συντηρούν μια κατάσταση νοσηρή που βλάπτει όχι μονάχα τις ίδιες (που είναι επιλογή τους στο κάτω κάτω να την υφίστανται) αλλά κυρίως τα παιδιά τους.

1.702 το σκαντζοχοιράκι

καναδυό φορές το χρόνο, ερχόταν από το χωριό η γιαγιά μου η βλάχα να μας δει και μια φορά έτυχε να είναι καλοκαίρι, πηγαίναμε μεγάλες βόλτες με τη γιαγιά μου και μου μάθαινε τα χόρτα και τα ζούδια, καμμιά φορά χτίζαμε και σπιτάκια από πέτρες, αυτή η γιαγιά ήταν πολύ ανθεκτική στο περπάτημα και υπομονετική στις ερωτήσεις μου που οι μεγάλοι τις βρίσκανε παράξενες, και μια φορά συναντήσαμε μια γκριζωπή αγκαθωτή μπαλίτσα και όρμησα να την πιάσω αλλά η γιαγιά με πρόλαβε και την σήκωσε με τέχνη κι η μπάλα άνοιξε εμφανίζοντας μέσα της ένα ροζουλί πλασματάκι και ρώτησα "τι είναι αυτό γιαγιά;" και μου απάντησε "ένας μικρός σκαντζόχοιρος" και ξαναρώτησα "τι τρώει γιαγιά;" και "του αρέσουν τα σταφύλια" μου είπε και τον πήραμε σπίτι και τον βάλαμε σε ένα μεγάλο μπρούτζινο ταψί κάτω από την παγωνιέρα μαζί με μπόλικες ρόγες σταφυλιού, από τα σταφύλια που μας είχε φέρει από το χωριό μέσα σε ένα καλάθι με πανί ραμμένο από πάνω του, αλλά την άλλη μέρα που πήγα να χαιρετήσω το σκαντζοχοιράκι δεν το βρήκα στη θέση του, το είχε στείλει η μάνα μου να βρει τη μαμά του που σίγουρα θα είχε ανησυχήσει από την απουσία του. Ετσι κάνουν όλες οι μαμάδες: ανησυχούν.

1.694 η Κοκκινοσκουφίτσα αλλιώς

ισως να υπηρξα το μοναδικο παιδακι που στενοχωριόμουν στο τέλος του παραμυθιού: δεν μου αρεσε καθολου που σκοτωνότανε ο λύκος και θύμωνα πολυ με τον κυνηγό (από πού ξεφύτρωνε πάλι αυτός; δεν θα μπορούσε η Κοκκινοσκουφίτσα να δώσει το καλαθάκι στον καημένο το Λύκο; ή έστω να καθόντουσαν και να τρώγανε μαζί τις λιχουδιές που περιείχε; γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα έπρεπε σώνει και καλά να δίνει λογαριασμό στη μαμά και στη γιαγιά της; κι αυτή η γιαγιά, αφού ηταν άρρωστη, γιατί δεν φώναζε το γιατρό; κλπ κλπ)

1.664 το μάθημα της Βασανιστικής

ξανά, για εμπέδωση: "Η διδασκαλία του μαθήματος της Βασανιστικής (κυρίως πράξη και όχι θεωρία) στις τρυφερές ψυχούλες είναι απαραίτητη και καλούνται οι γονείς να μη παραλείπουν να την εφαρμόζουν συστηματικά στα παιδιά τους, αν θέλουν να τα δουν κάποια μέρα να προκόβουν στη ζωή. Αγαπητοί γονείς, πλακώνετε ταχτικά τα μωράκια σας και τα νήπια στα χαστούκια, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για να τα δείρετε γερά ή έστω, να τα σκαμπιλίσετε: Οταν βρέχουν την κούνια τους, όταν δεν τρώνε τις αηδίες που τα μπουκώνετε, όταν λένε "κακά λόγια". Στην ειδική αυτή περίπτωση της βωμολοχίας, μπορείτε να τους τρυπάτε τα χείλη με μια βελόνα -καμενη με σπιρτο, μη παθουν και καμμια μόλυνση και τρεχετε μετα. Γονείς, προσοχή: μη περιμένετε να μάθουν τις βασικές αρχές της Βασανιστικής σε ειδικές σχολές, τότε θα είναι πολύ αργά, θα έχει ήδη διαβρωθεί ο εγκέφαλος των παιδιών σας από ανόητες θεωρίες αντιαυταρχισμού και άλλα χειρότερα, υποσκαπτικά των Αξιών του συστήματός μας."

1.612 μη πετάτε τα χαρίσματα των παιδιών

γιατί π.χ. το παιδάκι να (πρέπει να) μένει στο βου+α=βα όταν μπορεί (και θέλει) να διαβάζει παραμύθια και να γράφει ποιήματα; γιατί ένα παιδάκι γεννημένο ζωγράφος να πρέπει να ολοκληρώνει βαρετές σπουδές σε βάρος του ταλέντου του; το ίδιο ισχύει και για τα παιδάκια-αθλητές, όπου το πρόβλημα δείχνει να έχει ξεπεραστεί εξαιτίας της θεαματικότητας...

1.596 παρά λίγο σαξοφωνίστρια

η γιαγιά μου είχε ένα πιάνο, κατάμαυρο, σκαλιστό, αλλά όταν (παιδάκι 7-8 χρονών) σημείωσα με μολύβι μερικές νότες πάνω στα πλήκτρα ώστε να τις θυμάμαι, το πιάνο τέλειωσε για μένα, κλειδώθηκε και, αργότερα, όταν η γιαγιά μου μετακόμισε δόθηκε ως αμοιβή στον μεταφορέα. Αργότερα, 11 χρονών περίπου, εκδήλωσα την επιθυμία να μάθω σαξόφωνο, ο ήχος του με γοήτευε πολύ, αλλά η θεία Αννα μού είπε " αυτό το παίζουν μονάχα άντρες, ξέρεις καμμιά σαξοφωνίστρια;" κι έτσι το σαξόφωνο έφυγε από το κάδρο των επιθυμιών μου. Μετά, στα 13 μου, όταν τέθηκε το τρίλημμα "γαλλικά, γερμανικά ή ακορντεόν" αν και το ακκορντεόν μού άρεσε διάλεξα τα γαλλικά. Στα 25 αγόρασα με δικά μου λεφτά μια κιθάρα, τη γρατζούνισα λιγουλάκι, αλλά προτιμούσα να την παίζουν άλλοι κι έτσι τη χάρισα. Στα 30 ένας φίλος μού χάρισε μια ισπανική με ωραίο ήχο "να προσπαθήσεις ξανά" λέγοντάς μου, αλλά ανέβηκε κάποια στιγμή κι αυτή στο πατάρι και τώρα βρίσκεται εκτοπισμένη σε ξένη χώρα. Αυτές ήταν οι μυστήριες σχέσεις μου με τα μουσικά όργανα."

1.586 μάθημα σεξουαλικής αγωγής

τη δεκαετία '80 είχε μπει στα σχολεια προαιρετικό μάθημα σεξουαλικής αγωγής, ερχόντουσαν στο σχολείο των παιδιών μου διάφοροι επιστήμονες και δίνανε διαλέξεις στο κτίριο του Γυμναστηρίου, είχα παρακολουθήσει μερικές. Μετά, επιτρέπονταν ερωτήσεις. Τα παιδιά παρακολουθούσαν πολύ σοβαρά και μαθαίναν όσα δεν θα μάθαιναν στο σπίτι: όχι μονάχα "πώς γίνονται τα παιδιά", αλλά και περί σχέσων, ασθενειών, εκτρώσεων, κλπ. Τρεις 10ετίες αργότερα, έκαναν δειλά την εμφάνισή τους τα μαθήματα Κοινωνικού/Πολιτικού/κλπ ενδιαφέροντος. Κανονικά, στις τάξεις, περιλαμβάνονταν στο ωρολόγιο Πρόγραμμα του Υπουργείου. Σήμερα, μαθαίνω ότι η κα Κεραμ- τα κατάργησε όλα!!! τα παιδιά θα διδάσκονται κοινωνιολογία και πολιτική οικονομία στο μάθημα της Ιστορίας και σεξουαλική αγωγή στα Θρησκευτικά. Πάπαλα λοιπόν...

1.582 έρχεται ο μπαμπούλας!

ντιντο-ό-ό ντιντο-ό-ό, άκουτου- κάλι άκουτου-κάλι, λιε-λιε -λιε-λιε-λιε

(συνθηματική κραυγή = έρχεται η μάνα-μπαμπούλας)

1.554 ολίγη βία ακόμα

το θεμα ειναι να πάψει να καλλιεργειται η βια ως εκπαιδευτική(!!) μεθοδος και αυτο (νομιζω ότι) θα αποτυχει αν μπει στο χορό και ο φόβος. Να φοβαται δλδ ο γονιος και για το λογο αυτον (επειδη φοβαται, δλδ) να μη βαραει τα παιδια του.

ας θυμηθουμε πώς εκπαιδεύονταν παλιοτερα τα παιδια στις βορειες χωρες: ξεβρακωμα και ξυλοφορτωμα απο το δασκαλο μεσα στην τάξη. Κι αυτο ητανε νόμιμο!! την ιδια εποχη που εδω στη χωρα μας οι μαναδες τα κανάκευαν, αντε να δινανε κανα μπατσάκι. Το πράγμα θελει χρονο και παραδειγματα. Σημερα υπαρχουν οι κοινωνικες υπηρεσιες και ειναι χρησιμο να εξοικειωθει ο κοσμος με αυτες.

έπειτα, αν το κράτος αρχίσει να επεμβαίνει περισσότερο, μπορεί να θεσμοθετηθεί η κατάργηση της οικογένειας και αυτό δεν είναι και το καλύτερο... (συγκρατήστε τη φαντασία μου, καλπάζει σήμερα!)

τωρα, ο φασισμός καλπαζει και χανονται οι ελπιδες για να λιγοστεψει η βια...
___________________
γραφτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 στο f/b

1.545 ο κατσαβιδάκιας

μετά την τελευταία μετακόμιση, τότε που τα χαρτοκούτια ήταν παρατεταγμένα κατά μήκος διαφόρων τοίχων, είχα πάει να ψωνίσω στη λαϊκή αφήνοντας τη μεγάλη μου κόρη (γύρω στα 20 τότε) να μπανιαρίζεται. Οταν γύρισα σπίτι βρήκα την εξώπορτα μισάνοιχτη, μπήκα ψιλοτρέμοντας, η κόρη μόλις έβγαινε από το μπάνιο. Προσέξαμε την κλειδαριά, ήταν παραβιασμένη, κάλεσα την αστυνομία, πήρε αποτυπώματα, ρώτησε αν λείπει κάτι, έλειπε μονάχα ένας μικρός σάκκος που δεν περιείχε κατι σημαντικό, εκτός από βιβλιάρια υγείας, αλλάξαμε πόρτα και όλα καλά. Την άλλη μέρα έλαβα ένα τηλεφώνημα από μια κυρία που μου είπε ότι βρήκε ένα βιβλιάριο σκισμένο στα σκουπίδια, δώσαμε ραντεβού, μου το επέστρεψε κολλημένο προσεκτικά, ευχαρίστησα και τέλος. Από την αστυνομία έμαθα ότι επρόκειτο για διαρρηκτάκο της περιοχής, γνωστόν ως "ο κατσαβιδάκιας" που έμπαινε σε όποια πολυκατοικία έβρισκε με πόρτα ανοιχτή, περιδιάβαινε στα διαμερίσματα και άνοιγε με κατσαβίδι (εξ ού και το παρανόμι) τις πόρτες που δεν προέβαλαν αντίσταση. Τον πιάνανε και τον αφήνανε συνέχεια, άκακο τον χαρακτηρίσαν. Αργότερα, σκέφτηκα τι θα είχε συμβεί αν πετύχαινε τη μικρά με το μπουρνούζι, μάλλον θα τον έπιανε τρομάρα και θα τό 'βαζε στα πόδια, υπέθεσα και ησύχασα. Αυτά.

1.542 σαν τα λουλουδάκια

Τα παιδιά είναι σαν τα λουλουδάκια και σαν τα πουλάκια: τα ποτίζουμε, τα προστατεύουμε από τον άνεμο και τα ζωϋφια όσο είναι μικρά (χωρίς να τα πιέζουμε και να τα στραμπουλάμε μορφοποιώντας τα σαν τα κατακαημένα τα μπονζάι!!) τους δίνουμε όσο περισσότερο γίνεται χαρά και, όταν μεγαλώσουν και δυναμώσουν, τα σπρώχνουμε να πετάξουν ελεύθερα με τα δικά τους φτερά!

Το δικό μας παράδειγμα, οι δικές μας ιδέες, δεν είναι πάντα ασφαλές κριτήριο ορθότητας. Τα παιδιά μας θα ζήσουν στην δική τους εποχή, αυτήν θα διαμορφώσουν με τη δική τους ματιά και χρειάζονται στήριξη και όχι αντιθέσεις, αν θέλουμε στ' αλήθεια να πάει ο κόσμος μπροστά.
_______________
γράφτηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2017 στο f/b

1.537 εισαγωγικες εξετάσεις

το καλοκαιρι με τις προετοιμασιες για εισαγωγικες εξετασεις ήτανε το καλυτερο, επειδη η μανα μου σεβοτανε το διαβασμα και δεν με εστελνε δεξια-αριστερα για θεληματα. Υπηρχανε βεβαια άλλα εμπόδια, επειδη τοτε ακριβως σκαβανε διαδοχικα ολα τα συνεργεια (ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερο, αποχετευση) κι εβαζα μουσικες στη διαπασών για να μπορω να συγκεντρώνομαι. Η μανα μου διαφωνουσε με τις σπουδες, η επιθυμια της ήτανε να διοριστω σε καμμια Τραπεζα, αλλα ευτυχως ειχα πατέρα οξυδερκή για στήριγμα!

1.530 πολεμικές τέχνες

η φίλη μου η Χαριτίνη (την ξες πιο καλά κι από μένα, τόσες φορές που την έχω αναφέρει) έχει ένα πρόβλημα: στην πολυκατοικια που μενει ζει μια οικογενεια, γονεις + δυο αγόρια 8-10 χρονών, από όπου συχνά ακούγονται ουρλιαχτά. Μια φορά που χτύπησε το κουδούνι για να ρωτήσει δήθεν κάτι, τα ουρλιαχτά του/των παιδιού/παιδιών κοπήκαν μαχαίρι, η μάνα άνοιξε ευγενέστατα την πόρτα, ελαφρώς ανατσουτσουριασμένη (όπως ακριβώς μου είπε η φίλη μου), την ρώτησε αυτο που είχε προσχεδιάσει, η μάνα απάντησε, η πόρτα έκλεισε και σε 5-10 λεπτά ξαναρχίσανε τα ουρλιαχτά. Με ρώτησε λοιπόν τι θα μπορούσε να κάνει, αλλά δεν ήξερα την απάντηση και ζήτησα περισότερες πληροφορίες για τα παιδιά και μου είπε ότι είναι δυο τρομαγμένα παιδάκια που δεν πλησιάζουν συνομίληκά τους, δεν χαιρετούν κανέναν ένοικο (ούτε τη Χαριτίνη, φυσικά) και πάνε πολεμικές τέχνες 3 φορές την εβδομάδα. Αυτά και αν έχεις απάντηση, δώστη να τη μεταφέρω.
_____________________________
άργησα ενα χρονο να ενημερωσω και συγγνωμη.. Η Χαριτίνη ρώτησε τη μανα σχετικα όταν συναντηθηκαν στο δρομο, οχι στο σπιτι της. Τα παιδια τρωγανε ξυλο απο τον πατερα, που υποτιθεται τα βοηθουσε στην εξασκηση. Η μανα ελαβε τα μετρα της (μετα απο την επισκεψη της φιλης μου) και ο καλος μπαμπας πηγε στο χωριο. Καταλαβε και ο ιδιος (ευτυχως) ότι κατι δεν πηγαινε καλα με τα νευρα του. Ρωτησα κι εμαθα οτι ήταν απλοι ανθρωποι, αυτο που λεμε εργατικοι και οχι διανοούμενοι. Τα παιδια χαιρετουν τωρα όλους τους γειτονες και σταματησαν τις πολεμικες τεχνες. Η μανα παραιτηθηκε απο τη διαχειριση της πολυκατοικιας. Αυτά.

1.528 η Λεγεώνα των Ξένων

η Λεγεώνα των Ξένων ασκούσε μια παράξενη γοητεία στη φαντασία μου. Να πολεμάω στην έρημο (όχι με ντουφέκια αλλά) με σπαθιά, να νικάω τους φοβερούς και τρομερούς αέρηδες και να γλιτώνω από τη δίψα και το θάψιμο στην άμμο, να βρίσκομαι ίση απέναντι ίσων και ανώνυμη, μια αγωνίστρια αφανής και αποτελεσματική κι άλλα τέτοια. Πολύ αργότερα, έμαθα -ψάχνοντας φυσικά- ότι αυτή η Λεγεώνα δεν ήταν και ό,τι καλύτερο, πως έσφαζε κόσμο στην Αφρική, έκανε κανονικά εγκλήματα αντί για παληκαριές, πως ήταν ένα μάτσο χάλια δηλαδή, μια και περιλάμβανε στους κόλπους της ρεμάλια του σκοινιού και του παλουκιού κυρίως και όχι ονειροφαντασμένους ηρωϊκούς ανθρώπους κι έτσι, μου πέρασε η όρεξη να... αλλάξω φύλο για χάρη της!

(ερε τι σκέφτονται τα μικρά ατίθασσα 8χρονα κοριτσάκια)

1.522 τι θέλουν να γίνουν τα παιδιά;

Τα 1000 χρωματα του Χρηστου, η γνωστή εκπομπή για (μικρά και μεγάλα) παιδιά. Ενα 5χρονο κοριτσάκι που έχει (κατα δήλωσή του) 300.000 βιβλία και ζωγραφίζει την γυναίκα με το σκουλαρίκι του Βερμέερ, στο ερωτημα «τι θα γινεις οταν μεγαλώσεις;» απαντάει πολύ σοβαρά «αστυνομικός για να κλωτσάω τους κλέφτες!!»

Εκεί δλδ που περιμένεις να ακούσεις "ζωγράφος" ή κατι τι άλλο ευγενές, ακούς το μωρό να λέει... ας μη το ξαναγράψω! Σκέφτηκα λοιπον πόσο μιμητικο όν είναι ο άνθρωπος που ενα παιδακι θελει να μιμηθει αυτα που βλεπει (αλλα δεν μπορει ακομα να κρίνει) ή πόσο καταπιεσμένο θα ειναι το παιδακι με τοσα βιβλια τριγυρω που θελει να κλωτσήσει το... σύμπαν!

Εδω που τα λέμε παντως, δεν ειναι μοναδικη περιπτωση η μικρή. Πολλά παιδακια ονειρεύονται να γινουν αστυνομικοι! αιτία ειναι η εξουσια, η προβολή, τί;

Ισως και η στολή, λέω... Εσυ τι λες;

1.448 ονόματα

χαμαιλεοντισμός είναι και όταν κουτσουρεύεις των παιδιών σου τα ονόματα, ώστε να ταιριάζουν στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, όπως π.χ. η Πηνελόπη γίνεται Πέννυ, η Παρασκευή Πέγκυ, ο Θωμάς Τομ, ο Ζαχαρίας Ζίγκυ, η Δέσποινα Ντέπυ, κλπ, που δεν είναι υποκοριστικά απλά, αλλά αφαιρούν την αυτοπεποίθηση από αυτόν/ήν που τα κουβαλάει, τον κάνουν μισό. Ας τα βάφτιζες διαφορετικά τελοσπάντων! αλλά θέλεις και την παράδοση: δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη δηλαδή. Εδώ που τα λέμε όμως, μάλλον ακούγονται καλύτερα από τα τετριμμένα Κούλα, Σούλα, Ρούλα, Τούλα, Σάκης, Τάκης, Μάκης. Ισως λέμε. Μα γιατί ο γονιός δεν δίνει ένα εύηχο ωραίο όνομα στο παιδί του;

1.435 θέμα συζήτησης: ειρμός

θυμάμαι συχνά μια απίστευτη φάση, μια (ο θεος να την κάνει) συζήτηση με ένα φίλο της κορης μου, όπου το θέμα ήταν ο ειρμός και όπου η άποψή μου ήταν μια σαχλαμάρα, δεν θυμαμαι λεπτομέρειες, μοναχα ότι απορούσα με μένα, πού έβρισκα να λέω τόσες μπούρδες μαζεμένες δλδ, και ο νέος είχε φρίξει! η κορούλα μου, αν και ήξερε καλά ότι μου αρέσει να παίζω, είχε αρχίσει να πιστεύει ότι πράγματι πίστευα όσα έλεγα (με τρόπο σοβαρό και επιστημονική ορολογία μάλιστα!) και έψαχνε τόπο να κρυφτεί, επειδή, φαντάζομαι πως θα μού ειχε πλέξει το εγκώμιο πριν με παρουσιάσει στο φίλο της. Τεσπά, το πράγμα έληξε ομαλά, αλλάξαμε συζητηση και διαλυθήκαμε ησύχως, που λένε. Εξήγησα στην μικρά ότι μου άρεσε το ύφος του νεαρού και η προσπάθειά του να υποστηρίζει το αυτονόητο κόντρα στους παραλογισμούς μου και κατάλαβε φυσικά: ε, τι; παιδι μου ειναι! Το θέμα όμως που εξακολουθει να με βασανιζει ειναι τι θα σκεφτεται αυτος ο ανθρωπος για μενα και αν πράγματι με θεωρει χαζή. Θα ήθελα να τον συναντησω καποτε και να του εξηγησω κι αυτουνου, αλλα βρισκεται πολυ μακριά. Ειπα στην κορη μου να του εξηγησει και μου απάντησε "σιγά τωρα, μαμά, νομίζεις ότι θα θυμάται;"

1.432 πρόσφυγας και μετανάστης

όταν ήμουν παιδάκι, λέγαν οι μανάδες (όχι η δικιά μου, ε) "κάτσε φρόνιμα θα σε πάρει ο πρόσφυγας" επειδή λιγο-πολύ όλες οι οικογένειες τότε είχαν κι απο ενα τουλάχιστον μετανάστη, απο τα εμβάσματα των μεταναστών ζούσαν, ενώ ο πρόσφυγας ήταν εκείνο το πλάσμα που έκανε τη ζημιά ως φαίνεται.
Αυτή η διάκριση μεταξύ τους έχει αλλάξει σήμερα: ενώ ο μετανάστης (ή και λαθρο- ακόμα χειρότερα) δαιμονοποιείται, ο πρόσφυγας έχει καλύτερη θέση στην καρδιά μας, ίσως γιατί ψυχανεμιζόμαστε το δικό μας μέλλον; ποιος ξερει...