1.187 το φαινόμενο του θερμοκηπίου

και που λες, μια μερα ποθαινεις και πας παράδεισο μεριά και ρωτάει ο άηΠετράν "τι κάνεις;" κι απαντάς "πεινάω" και λέει αφτός "ακόμα;" και "τι ρωτάς άγιε μου, σάμπως δεν ηξέρεις αν ήφαγα;" και λέει απατός του "άκου γιε που θα μου αντιμιλήσεις κιόλα!" και σε στέρνει καρφί στο γεροΔιάολο κι εκείνος διαπιστώνει "πεινασμένος φαίνεσαι μόρτη, κάτσε να φας κάτσε να πιεις κι αμή πάμετε να σε ποστιάσω σε κάνα καζάνι" και κάθεσαι και τηνε κάνεις ταράτσα, που λένε, κι ίσαμε να φτάσεις στο καζάνι έχεις ξεχάσει και πώς σε λένε και που βρίσκεσαι. Τόση ευχαρίστηση! και λες απομέσα σου "κι άλλα χίλια χρόνια να περάσουν ώσαμε να ξαναφάγω, χαλάλι", αλλά το αφεντικό τση Κολάσεως τ' ακούει όλα, μέσα-έξω, και λέει "α, καθημερνά θα σε ταΐζω νά 'χεις λίπος να καις! πώς νομίζεις ότι δημιουργείται το φαινόμενο του θερμοκηπίου; ε;" 

------------ 

ΣΗΜ. μα την αληθεια, οταν ξεκιναγα δεν ηξερα πού θα καταλήξω, ορκίζομαι. Ο τίτλος μπήκε μετά, τωρα δα δηλαδή: 2026, Ιουν 09, ώρα 20:43-20:49

1.728 "περί αμνησίας" Ν° 2

Γιός πριν φύγει για τη δουλειά: "μάνα σου άφησα σημείωμα στην πόρτα του ψυγείου τι πρέπει να κάνεις όταν έρθουν οι δυό συμμαθήτριές σου για επίσκεψη". Το σημείωμα έγραφε κατά σειρά, Καφέ, νερό, γλυκό του κουταλιού. Φεύγει ο γιός, έρχονται οι συμμαθήτριες, βασανίζει το κεφάλι της να θυμηθεί τι πρέπει να κάνει, βλέπει το σημείωμα και ψήνει καφέ το πρώτο στη σειρά.
Τον πίνουν, παίρνει τα φλυτζάνια τα πλένει και κάθεται. Σε λίγο προσπαθεί να θυμηθεί τι πρέπει να κάνει, πάει στην κουζίνα, βλέπει το σημείωμα, πρώτα... καφέ.
Φτιάχνει καφέ, τον πίνουν, πλένει τα φλυτζάνια, κάθεται.
Αυτό επαναλαμβάνεται δυό τρείς φορές και κάποτε οι συμμαθήτριες αναχωρούν. Την ώρα που περνούν την εξώπορτα της πολυκατοικίας, επιστρέφει ο γιός που τις ακούει να λένε "καλό κορίτσι η Μαρίνα αλλά ρε παιδί μου ούτε ένα καφέ να κεράσει", σε... αμνησία κι αυτές.
Έξαλλος ο γιός ανεβαίνει γρήγορα επάνω "ρε μάνα, σου άφησα ολόκληρο σημείωμα για το τι πρέπει να κανεις, τι έγινε με τις συμμαθήτριες;" "σάμπως ήρθαν παιδάκι μου;" απαντά η μάνα.
___________________________
(ευγενής προσφορά από μυστηριώδη χορηγό)

1.650 η πάθηση της εποχής : αλγοριθμία!

- τι έχω γιατρέ μου;
- πάσχετε από αλγοριθμία, κυρία μου!
- είναι σοβαρό;
- μπα, θα σας γράψω κάτι χαπάκια...
- α, δεν μπορώ να καταπιώ χάπια, μήπως υπάρχει σε άλλη μορφή το φάρμακο;
- υπάρχει ενέσιμο...
- ωχ, ούτε ενέσεις θέλω! μήπως υπάρχει σιροπάκι;
- σιροπάκι; εχμ.. τώρα μελετάει η φαρμακευτική εταιρεία κάτι σχετικό...
- μπορώ λοιπόν να περιμένω;
- όχι, δεν μπορείτε! το πρόβλημά σας είναι επείγον και θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να βγει στην αγορά το φάρμακο σε σιρόπι, θα γίνουν δοκιμές σε πειραματόζωα, κλπ κλπ...
- μήπως μπορώ να γίνω πειραματόζωο των εργαστηρίων της εταιρείας;
- αυτό δεν το γνωρίζω, αλλά μπορώ να το μάθω αν επιμένετε.
- και τι θα πάθω αν δεν πάρω κανένα φάρμακο; τι θα μου κάνει αυτή η αλγοριθμία δηλαδή;
- πιθανότατα θα σας αυξήσει τους αλγορίθμους και...
- κι αυτό είναι κακό; τι συμβαίνει με την αύξηση των αλγορίθμων;
- υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μπερδευτούν μεταξύ τους!
- α. Κι άμα μπερδευτούν τι γίνεται;
- θα μπερδευτούν και οι εντολές...
- ποιες εντολές; εκείνες οι δέκα; και τι πειράζει;
- τι λέτε κυρία μου; πώς δεν πειράζει!
- έχετε πρόχειρο ένα παράδειγμα; για να καταλάβω τί θα συμβει...
- να, ας πούμε ότι πεινάσατε και αντί να φάτε κάτι θα πηγαίνετε βεσέ.
- α, αυτό δεν με πειράζει, έχω κάτι περισσευούμενα κιλακια και μάλλον καλό θα μου κάνει!
- άλλο παράδειγμα είναι ότι αν θέλετε να κινήσετε το χέρι σας θα κινείτε το πόδι σας ή αντί να στρίψετε δεξιά θα στρίβετε αριστερά. Επίσης, μερικές φράσεις θα τις παίρνετε τοις μετρητοίς και θα εκτελείτε παράλογες εντολές...
- αχ, γιατρέ μου, σπάω το κεφάλι μου να βρω κάτι πραγματικά ενοχλητικό σε όλα αυτά που μού λέτε, ελικρινά, το σπάω...
-ΚΡΡΡΑΚΚΚ-ΜΠΟΪΝΓΚ !!!
____________________________
γραφτηκε μολις πριν απο λιγο στο f/b

1.629 περι LEX

θυμηθηκα ενα Παν/μιακο ανεκδοτο (αληθινη φαση) που μας διηγότανε ο απέθαντος Δάσκαλός μας Ελευθεριος Ζωΐδης: «μια φορα, γινοντουσαν εξετάσεις στη Νομικη κι ενας φοιτητης, ο Αλεξανδρος Τάδε, ειχε παει εντελώς αδιάβαστος. Φτανει η σειρά του κι ο καθηγητης ρωτάει: το λοιπόν, κυρ Αλέξ, τι γνωρίζεις περι LEX; Ούτε λέξ'! απανταει ο φοιτητής και παίρνει... άριστα! για την ετοιμολογία του.»

1.362 το διάλειμμα τελείωσε!

ένας πολύ κακός άνθρωπος απόθανε και πήγε στην Κόλαση, φυσικά, και ο Εξαποδώ του λέει "επειδή ήσουνα εξαιρετικά κακός και με υπηρέτησες καλά, θα κάνω μια εξαίρεση για σένα, θα σε ξαναγήσω στην επικράτειά μου να διαλέξεις πού θες να μείνεις" και απαντάει αυτός πολύ ευχαριστημένος για την τιμή "α, ωραία, ευχαριστώ" και η ξενάγηση ξεκινάει και περνάνε από ένα μέρος όπου οι κολασμένοι βρίσκονται κρεμασμένοι από τσιγγέλια με τα άντερά τους να κρέμονται έξω και να σιγοψήνονται, περνάνε κι από άλλο μέρος όπου οι κολασμένοι βρίσκονται μέσα σε ένα μίξερ στριμωγμένοι και ανακατεύονται με ταχύτητα 800 χιλμ/ώρα, περνάνε κι από ένα μέρος όπου οι κολασμένοι βρίσκονται χωμένοι μέχρι το λαιμό σε μια χαβούζα με ακαθαρσίες (βλ. σκατά) που σκυλοβρωμάνε, αλλά καπνίζουνε πούρα και λένε ανέκδοτα μεταξύ τους και τότε λέει ενθουσιασμένος ο φρεσκοαφιχθείς "εδώ! εδώ θέλω να μείνω" και του δίνει ένα πούρο ο Εξαποδώ και παίρνει ο κολασμένος τη θέση του στη χαβούζα, αλλά σε λιγάκι χτυπάει ένα καμπανάκι και ακούγεται μια καταχθόνια φωνή να λέει "το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα!"

1.222 ο κουρέας

ένας τύπος ανοίγει τη πόρτα ενός κουρείου, βάζει το κεφάλι του μέσα και ρωτάει:

- Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στη πελατεία του που περιμένει κι απαντάει:

- Γύρω στις 2 ώρες.

Ο τύπος φεύγει.

 

Λίγες μέρες αργότερα, ξαναχώνει το κεφάλι του στη πόρτα του κουρείου και ρωτάει πάλι:

- Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στο μαγαζί που ηταν γεμάτο απο κόσμο κι απαντάει:

- Γύρω στις 3 ώρες.

Ο τύπος φεύγει. 

 

Μία εβδομάδα αργότερα, ξαναχώνει το κεφάλι του στη πόρτα του κουρείου και ρωτάει πάλι:

- Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στη πελατεία του που περιμένει κι απαντάει:

- Γύρω στη μιάμιση ώρα.

Ο τύπος φεύγει.

 

Ο κουρέας, σκασμένος απο περιέργεια, γυρίζει στον βοηθό του και του λέει:

- Ρε Βασίλη, αντε ακολούθα τον αυτόν να δεις που πάει.

 

Μετά απο λίγο, ο Βασίλης επιστρέφει στο μαγαζί σκασμένος στα γέλια.

- Τι γελάς ετσι ρε Βασίλη; του λέει ο κουρέας. Πού πήγε ο τύπος;

O Βασίλης κοιτάζει πρός τα πάνω με δακρυσμένα μάτια απο τα γέλια και απαντάει:

- Σπίτι σου!!!!

1.221 η Γερμανική γλώσσα

Η Γερμανική γλώσσα είναι εύκολη. Ένας γνώστης της Ελληνικής γλώσσας, συνηθισμένος με τις κλίσεις της μπορεί να την μάθει χωρίς μεγάλη δυσκολία.

 

Αυτό το γεγονός εξ'άλλου το αναφέρουν οι καθηγητές της Γερμανικής γλώσσας στην αρχή κάθε κύκλου σπουδών. Έπειτα αρχίζουν με την εκμάθηση των der, die, das, den, des, dem κλπ και πάλι υπενθυμίζεται ότι τα υπόλοιπα είναι μιας αφοπλιστικής λογικής.

 

Για να γίνουν ευκολότερα κατανοητά τα όσα είπαμε ας δώσουμε ένα πρακτικό παράδειγμα.

Αρχικά, αγοράστε το εγχειρίδιο της Γερμανικής Γλώσσας. Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, με σκληρό, όμορφο εξώφυλλο, τυπωμένο στο Dortmund και το οποίο εξιστορεί της συνήθειες των Χοτεντούτων (στα Γερμανικά: Hottentotten).

 

Στο βιβλίο μιλάει για το πώς τα καγκουρό (Beutelratten) τα πιάνουν και τα κλείνουν σε κλούβες (Kotter), καλυμένες με ύφασμα (Lattengitter) για να τα προφυλάξει απο την βροχή.

Αυτά τα κλουβιά ονομάζονται στα Γερμανικά

«κλουβιά καλυμένα με πανί» (Lattengitterkotter) και όταν περιέχουν ένα καγκουρό ονομάζονται Lattengitterkotterbeutelratten.

 

Μια μέρα οι Χοτεντότοι συνέλαβαν έναν δολοφόνο (Attentater), τον οποίο κατηγορούσαν για τον φόνο μιας μητέρας (Mutter) Χοτεντότας (Hottentottenmutter), η οποία είχε ένα γιό λιγο χαζούλη και ψευδό (Stottertrottel).

 

Μια τετοια γυναίκα ονομάζεται στα Γερμανικά Hottentottenstottertrottelmutter και ο δολοφόνος της είναι ένας Hottentottenstottertrottelmutterattentater.

 

Η περίπολος συλαμβάνει τον δολοφόνο και τον κλείνει προσωρινά σε ένα κλουβί για καγκουρό (Beutelrattenlattengitterkotter), αλλά ο φυλακισμένος καταφέρνει να ξεφύγει.

Αμέσως όλοι φεύγουν κυνηγώντας τον και κάποια στιγμή, ένας Χοτεντότος πολεμιστής επιστρέφει φωνάζοντας:

 

- Έπιασα τον δολοφόνο (Attentater)!

 

- Ναι; Ποιόν; Ρωτάει ο φύλαρχος.

 

- Τον Lattengitterkotterbeutelratterattentater, απαντά ο πολεμιστής.

 

- Πώς δηλαδή τον δολοφόνο από το κλουβί του καγκουρό, το καλυμένο με πανί; ρωτάει πάλι ο φύλαρχος.

 

- Μα, (απαντάει ο πολεμιστής) τον Hottentottenstottertrottelmutterattentater. (Τον δολοφόνο της μητέρας Χοτεντότας του χαζού και ψευδού παιδιού).

 

- Ετσι μάλιστα! Του λέει ο φύλαρχος. Μπορούσες να πείς απο την αρχή ότι έπιασες τον:

Hottentottenstottertrottelmutterlattengitterkotterbeutelrattenattentater.

Από ότι βλέπετε η γερμανική γλώσσα είναι μια εύκολη γλώσσα. Πρέπει απλώς να έχετε λίγη καλή θέληση...

 

Υ.Γ. Αυτό δεν είναι το μακρύτερο ουσιαστικό στην Γερμανική γλώσσα, υπάρχουν μερικά μάκρους μέχρι τα 90 γράμματα.

1.179 ο τηράρης

Περνώντας με το τρόλλεϋ απο την Πύλη του Αδριανού, είδα έναν άνθρωπο με φόρμα να βάφει τα κάγκελα πράσινα, το προηγούμενο χρώμα αλλά λιγο πιο ανοιχτό, και έναν άλλο με κουστούμι, που τον επιτηρούσε κόβοντας βόλτες με ένα κινητό στ' αυτί του και θυμήθηκα μια αληθινή ιστορία που μου είχαν διηγηθεί πριν πολλά πολλά χρόνια:

Πάει ένας ψηφοφόρος στο βουλευτή της περιφέρειάς του και του ζητά να τον βάλει σε δουλειά στην Αθήνα.

- Τι ξέρεις να κάνεις; ρωτά ο βουλευτής.

- Τίποτα...

- Σχολείο πήγες;

- Τσου...

- Γράμματα δεν έμαθες καθόλου;

- Τσου...

- Και πού να σε βάλω χριστιανέ μου; Τι δουλειά μπορείς να κάνεις στην Αθήνα χωρίς να ξέρεις γράμματα;

- Να με βάλεις να κάνω τον τηράρη!

- .....!!!! Τον ποιον;....????...

- Να, τηράρης είναι αυτός που όταν πεντέξι σκάβουν κάθεται και τους τηράει!

- !!!!!!!!!! (κόκαλο ο βουλευτής)

______________________________________

ΣΗΜ. Ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά είναι αληθινή ιστορία

1.160 όταν η έμπνευση λειτουργεί

τα χρόνια '70-'71 σιάχναμε πυρετωδώς αντιχουντικά (αλλά και πολλά άλλα) ανέκδοτα με ένα φιλαράκι που ξενητεύτηκε και χαθήκανε τα ίχνη του και θέλω να τον φαντάζομαι ραντζέρη στις πάμπες της Αργεντινής ή συλλέκτη ερπετών στην έρημο της Αριζόνα. Εκτοτε, δεν βρήκα παρόμοιο συνδημιουργό ακατάπαυστων μυαλοκαταιγίδων και είναι εκπληκτικά ωραίο να ακούω ακόμα και τώρα να λέγονται και να ξαναλέγονται, να μένουν απέθαντα δηλαδή, τα αστειάκια που κάποτε σκαρώναμε ως δια μαγείας. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αν πληρωνόμασταν γι αυτά θα είχαμε τέτοια ρέντα!

1.139 εξημέρωση

-δεν εξημέρωσε ακόμα..

-ποιος; ποιον;

-ο Θεός τον κόσμο!

1.138 παράπονο

-θέλω να αλλάξω το όνομά μου..

-γιατί; πώς σε λένε;

-Ορθοδοξία...

-και πώς θέλεις να το κάνεις;

-Υπεραξία!

873. το άλογο

μια φορά ήταν ένας που είχε μια γυναίκα κι ένα άλογο. Το άλογο ήτανε λίγο άγριο και είπε στη γυναίκα του να μη μπαινει στο στάβλο, αλλά εκείνη ήτανε πολύ περίεργη, μπήκε, το άλογο της έδωσε μια γερή κλωτσιά, τέζα η γυναίκα.

Περάσανε δυο χρόνια, παντρεύτηκε άλλη γυναίκα, της είπε τα ίδια, εκείνη παράκουσε, μπήκε στο στάβλο και πάρ' την κάτω κι αυτήν.

Μετά από κανα χρόνο ξαναπαντρεύτηκε μια γυναίκα που την αγάπησε πολύ και την εξόρκισε να μη μπει στο στάβλο και τη στείλει κι αυτήν στον αγύριστο το άλογο, εκείνη έδωσε τον καλύτερό της όρκο, αλλά την έτρωγε η περιέργεια και μπήκε στο στάβλο με το γνωστό αποτέλεσμα! 

Κηδεία, όλοι κλαίγανε, φίλοι και γειτόνοι περνάγανε μετά την τελετή να τον συλλυπηθούν. Οταν περνάγαν οι γυναίκες εκείνος έγνεφε με το κεφάλι σαν να έλεγε "ναι", όταν περνάγαν οι άντρες έγνεφε με το κεφάλι σαν νά' λεγε "όχι". Ο παπάς που παρακολουθούσε τη σκηνή, αφού περάσαν όλοι και συλλυπήθηκαν, ρωτάει:

-Γιατί τέκνον μου στις γυναίκες έγνεφες "ναι" και στους άντρες "όχι";

-Αχ, παπά μου, οι γυναίκες μου δίνανε τα συλλυπητήρια και τις ευχαριστούσα. Οι άντρες με ρωτάγανε "το πουλάς το άλογο"; κι έλεγα όχι!
_______________________
ΣΗΜ. αυτό το ανέκδοτο το διηγόταν ο υδραυλικός μου ο Νικολάκης (καλή του ώρα) ανεβασμένος ψηλά στη σκάλα όταν επισκεύαζε το καζανάκι του γραφείου μάρκας ΝΙΑΓΑΡΑ και πεθαίναμε στα γέλια αγωνιώντας μη γκρεμοτσακιστεί από κει πάνω, επειδή τρανταζότανε από τα γέλια κι αυτός!