1.248 ανεξίτηλη αναμνηση

παλιά, είχα γνωρίσει την Τερέζα σε ένα νησί, καλοκαιράκι. Ηταν γαλλίδα φωτογράφος μουσείων μαζί με τον άντρα της, ιταλό από την Καλαβρία, τον Antonio Scarnati. Υπάρχουν βιβλία για μουσεία με τα ονόματά τους τυπωμένα στην τελευταία σελίδα. Οταν πέρασαν τα χρόνια, η Τερέζα μαγείρευε και ο Αντόνιο φωτογράφιζε τα φαγητά σε ένα λιλιπούτειο στούντιο στο σπίτι τους στο Παρίσι και μετά πούλαγε τις φωτογραφίες και τις συνταγές σε διάφορα περιοδικά. Αυτά συνέβαιναν 10ετια '70.

1.247 εμβόλιο

πριν απο λίγο τηλεφωνησα στο ιατρικο κεντρο (εκει όπου έκανα την α΄ δοση του εμβολιου) και ενημερωσα σχετικα με τις παρενεργειες, ρωτώντας τι με συμβουλεύουν για τη β΄ δόση. Μια ευγενεστατη γιατρος μου απαντησε ότι δεν τιθεται θεμα και να την κανω, αν και θα μπορουσα να την αναβαλλω για μια εβδομαδα *αν θελω*. Ειπα πως δεν ειναι ζητημα τι θελω, αλλα τι συμβουλεύει και απάντησε πως αν αφορουσε την ιδια θα την έκανε ακομα κι αν ηταν υποχρεωμενη να ξαναπερασει τα ιδια. Κατόπιν αυτού σκεφτηκα: μια ψυχη θα βγει που θα βγει, ας μη παρατεινω την αγωνια! οπότε, σε λιγες μερες βουρρ για τη β΄ δόση.

-------------

25 Απριλίου 2021, f/b

1.246 κυβερνήσεις πάνε κι έρχονται

κυβερνάς μια χώρα, λέμε τώρα, αλλά τελοσπάντων κυβερνάς. 

 

Απέναντί σου εχεις μια αντιπολίτευση που θα ήθελε να κυβερνήσει αλλιώς τη χώρα, λέμε τώρα, γιατί έτσι κάνει πάντα μια αντιπολίτευση, αυτός είναι ο ρόλος της. 

 

Θα πεις τώρα «θέατρο είναι η πολιτική;» και θα σου πω ότι όσο περνούν τα χρόνια τόσο και πιο πολύ σε θέατρο μοιάζει κι άν υπάρχει αντίρρηση να το συζητήσουμε.

 

κυβερνάς λοιπόν μια χώρα και οι Νόμοι που ψηφίζεις (και εφαρμόζεις) δημιουργούν κακά πράματα στους πολίτες (αυτους που σε εξέλεξαν για να τους κυβερνάς), όπως π.χ. φτώχεια, αρρώστιες, αδικίες, κλπ κλπ, οι άνθρωποι δουλεύουν (οι λίγοι που εχουν δουλειά) και πληρώνονται με ψίχουλα, αν αρρωστήσουν πεθαίνουν σαν τις μύγες, κι άλλα τέτοια φρικαλέα δλδ. Τύφλα νά 'χει ο πόλεμος, που λένε, γιατί η διακυβέρνησή σου είναι πιο θανατηφόρα.

 

και γίνονται εκλογές, επειδή είναι ετσι κανονισμένο και όχι επειδή εσύ που κυβερνάς θέλεις να κανεις εκλογές, --αν ήτανε στο χέρι σου δεν θα έκανες ποτέ αυτό το λάθος!-- και βγαίνει κερδισμένος ο αντίπαλος, απο το κομμα του οποίου εχεις βάλει ήδη στην κυβέρνηση καμποσους υπουργούς και απορείς τώρα: 

 

γιατί, βρε παιδί μου, λες απομεσα σου, γιατί ο αντίπαλος αύξησε το ποσοστό του και παρα τρίχα να με φάει λάχανο; Ελα μου ντε! Γιατί άραγε; 

 

(εδώ οι σοβαροί άνθρωποι γελάνε και οι "άλλοι" σφίγγουνε τα δόντια --και τα ζωνάρια)

---------------

γραφτηκε 24 Απριλίου 2022

1.245 γενέθλια στο Ρόττερνταμ

Ρόττερνταμ, δεκαετία '70, αγκυροβολημένο αρόδου το γκαζάδικο όπου ήταν μπαρκαρισμένος ο αγαπημένος μου αδελφός ως τζόβενο. Ηταν η μέρα των γενεθλίων του -έκλεινε τα 25- και ήτανε μεν μόνος, αλλά αποφασισμένος να τα γιορτάσει. Βγήκε στην πόλη, μπήκε σ' ένα ζαχαροπλαστείο, παράγγειλε μια τούρτα, άναψε και τα κεράκια και τα φύσηξε! Για πότε μαζεύτηκε τόσος κόσμος γύρω του, κιθάρες, τραγούδια, κλπ, ούτε που το κατάλαβε, όπως μου έγραψε στο τρυφερό του γράμμα. «Πέρασα τα ωραιότερα γενέθλια, μην ανησυχείς για μένα» έτσι έκλεινε το γράμμα του. Οχι, δεν ανησυχούσα για σένα. Είχες ένα μοναδικό χάρισμα να έλκεις ανθρώπους, να μη περνάς απαρατήρητος. Ισως τα βάρη που φορτωνόσουν ανέκαθεν να ήταν αυτά που σε τραβήξανε κάτω.. ή απάνω..;

1.244 τα δυο κοριτσάκια

είναι δυο κοριτσάκια που παίζουν, το ένα κοριτσάκι βάζει μια σκάλα κι ανεβαίνουν και τα δυο πάνω σ' ένα ξύλινο παλιό ντουλάπι, το ένα κατεβαίνει και μετακινεί τη σκάλα ώστε να μη μπορεί να κατέβει το κοριτσάκι Α' που μένει άφωνο πάνω στο ντουλάπι αλλά εξακολουθεί να παίζει μόνο του, το κοριτσάκι Β' αρχίζει τα κλάμματα, τρέχω να δω τί συμβαίνει, νομίζω για μια στιγμή ότι πρόκειται για το κοριτσάκι Α' επειδή αυτό είναι πιο ευαίσθητο και βάζει συχνά τα κλάμματα, αλλά αναγνωρίζω σύντομα το κοριτσάκι Β' απο τα ξανθά μαλλάκια του, το ρωτάω "τι τρέχει;" μου λέει "δεν ξέρω, η φίλη μου είναι πάνω στο ντουλάπι", τρέχω στο δωμάτιο και βλέπω την ατάραχη μικρά να βρίσκεται στα ύψη και τη σκάλα μακρια από το ντουλάπι, η άλλη μικρή εξακολουθεί το κλάμμα, τη ρωτάω "γιατί τράβηξες τη σκάλα;" απαντάει "δεν ξέρω" της λέω "για σκέψου τι θα έκανες αν ήσουν εσύ στη θέση της" απαντάει "θα έκλαιγα, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή δεν κλαίει" της λεω "ίσως για να μη σε μαρτυρήσει και σε μαλλώσω" απαντάει "δεν το σκέφτηκα αυτό, μάλλον είμαι κακό παιδί" της λέω "έλα να βάλουμε τώρα τη σκάλα να κατέβει και η φίλη σου" και βάζουμε τη σκάλα και τώρα είναι και τα δυο κοριτσάκια κάτω και συνεχίζουνε το παιχνίδι. 

 

Το ζουμί είναι να μαθαινει το παιδί από μικρό να μπαίνει στη θέση του *άλλου* και ότι δεν αρκεί να είναι μονάχα έξυπνο αλλά να έχει ανεπτυγμένο συναίσθημα, να χρησιμοποιεί τη φαντασία του όχι μόνο δημιουργικά αλλά και ανθρωπιστικά. 

 

(όνειρο ήταν και πάει)

1.243 το σήμα της Ειρήνης

την (μεταπολεμικη - ψυχροπολεμική) εποχη που οσοι δεν νηστευαν ηταν δακτυλοδεικτουμενοι και εξοβελιστέοι, εμεις ως παιδια καναμε την επανασταση μας μετα τον Επιταφιο στο μοναδικο ταβερνειο που σερβιριζε κοψιδια κεκλεισμενων των θυρων: ειχε μια ψηλη μαντρα γυρω γυρω κι έμπαινες απο μια δίφυλλη σανιδένια πόρτα πράσινη, που άνοιγε μετά από συνθηματικό χτύπημα. Κάτι σαν κρυφή σύναξη επι τουρκοκρατίας! Σημερα, μετά απο μερικά παλαντζαρίσματα, τα πραγματα ξανάρχονται στην ίδια θέση περίπου: στα ΜΜΕ ολοήμερες ψαλμωδίες, να σου καρφώσουν στο μυαλό με το έτσι θέλω τις λειτουργίες των πιστών και να κοιταζουν με μισό μάτι οι θρησκευαμενοι/ες τους "αμαρτωλους"!!

 

Η θρησκεία είχε συνταιριαστεί με τη νομιμοφροσύνη, βλέπεις, οι νομιμόφρονες πολίτες θεωρούνταν με την πλευρά των νικητών, αρκετές εξορίες και βασανιστήρια πέφτανε βροχηδόν στα κεφάλια του κοσμάκη που ήθελε επιτέλους την ησυχία του και την Ειρήνη. Αλλά, κι αυτή η Ειρήνη με το σήμα της, εξοβελιστέα ήτανε: κανείς δεν τολμαγε ούτε να ανασάνει το όνομα του Μπέρτραντ Ράσελ κι ο φίλος μου ο Αλέκος που είχε (κονομήσει σ' ένα ταξίδι του στο Λονδίνο) ένα τέτοιο σηματάκι μάς τό 'δειχνε στα κρυφά. Κι αν τό 'παιρνε κάνα πονηρό μάτι έλεγε πως ητανε το σήμα της Μερσεντές.

1.242 πολιτική και Τράπεζες

και γιατί να ελέγξουν τις τράπεζες οι πολιτικοί; μια χαρά βολεύονται με τις παροχές που απολαμβάνουν! το ότι σε λιγάκι η πλήρης εξουσία θα ασκείται απο τραπεζίτες (νομιζουν ότι) δεν τους αφορά και πως στον αιώνα τον άπαντα οι τραπεζίτες θα τους αφήνουν να πολιτικαντίζουν ξεγελώντας τους πολίτες, που δεν θα είναι πλέον πολίτες αλλά τραπεζοπελάτες. Αν συμβεί όμως αυτό, τι ρόλο θα εχουν να παιξουν πια οι πολιτικοί; εδώ έχει απόλυτη εφαρμογή το ρητό "ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε " και η "τέχνη του εφικτού" πάει περίπατο 

2017, f/b

1.241 Ανάσταση στο χωριό

τα παλια χρόνια η Ανάσταση γινόταν στα χωριά τα ξημερώματα. Θυμάμαι ένα Πασχα στο χωριό που με ξυπνήσανε μεσα στο γλυκό τον ύπνο κατά τις 3:00 π.μ. και πήγαμε στην Ανάσταση. Ολη τη μέρα του Πάσχα ήμουν ένα ερείπιο!! παιδάκι πράμα και νυσταζα τρομερά.

1.240 μικρές αντιστάσεις

οι μικρές αντιστάσεις ήταν σαν κι αυτή ενός φίλου εργοδηγού που, ντάλα δικτατορία, είδε ένα τεράστιο ξύλινο τελάρο με μια τεράστια αφίσα με το πουλί να δεσπόζει στην πλατεία μιας επαρχιακής πόλης και "την κατέβασα! την πάτησα κάτω, την έκανα κομμάτια" μου είπε "άλλωστε, περαστικός ήμουν από εκεί, ποιος να με ψάξει;" συνέχισε και "νύχτα ήταν, ερημιά, μου την έδωσε, ήταν και φωταγωγημένο βλέπεις"!! 

ξεράθηκα στα γέλια, να φαντάζομαι τη σκηνή, με τον τρόπο -τόσο απλά- που τα διηγόταν. Τέτοιες μικρές ευρηματικές πράξεις, από τη μια δίναν το μήνυμα στους κρατούντες ότι δεν ήταν επιθυμητοί και, από την άλλη μας διασκέδαζαν, άσε πια τα σπαρταριστά ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν! κάθε μέρα φρέσκια παραγωγή! 

Η διαφορά με τη σημερινή κατάσταση είναι ότι σήμερα ο κόσμος φοβάται και έχει ενοχές, καθώς επίσης είναι πολύ μπερδεμένος με το βομβαρδισμό "ειδησεων" απο τα ΜΜΕ -παραπληροφόρησης, δλδ. Στη χούντα υπήρχαν πληροφορίες απέξω, καμμιά χουντική είδηση δεν γινόταν πιστευτή, ο κόσμος ένοιωθε πολύ καλύτερος απο τους χουντάρες, ενώ σήμερα κατάφεραν να μας κομπλεξάρουν... 

Αυτά και καλή δύναμη να αποτινάξουμε και τα μνημόνια και τους μνημονιάρχες!

ΣΗΜ. γραφτηκε 21 Απριλίου 2017

1.239 Μπανανία

Νιώθω τύψεις επειδή μου αρέσουν οι μπανάνες, εξ αιτίας των οποίων μια χώρα ολόκληρη (η Γουατεμάλα) εξαθλιώθηκε, ονομάστηκε περιφρονητικά "Μπανανία" και, αντί να σταθούμε απέναντι στις πανίσχυρες εταιρείες, τρώμε με απόλαυση τα προϊόντα που οδήγησαν στον αφανισμό συνανθρώπων μας.

 Η χούντα προσπάθησε να μετατρέψει και τη χώρα μας όχι μονάχα σε κατ' όνομα "Μπανανία", αλλά ευτυχώς οι μπανανιές αρνήθηκαν να ευδοκιμήσουν στην Κρήτη. Αν θυμάσαι, είχε απαγορευτεί η εισαγωγή μπανανών επί δικτατορίας και σε όλη την επτταετία κυκλοφορούσαν μόνο κρητικές αναιμικές μπανανίτσες. Πέφτοντας η χούντα, ξαναφάγαμε (και συνεχίζουμε να τρώμε) μπανάνες -αλί στην κατακαημένη Γουατεμάλα.

1.238 το πλατάνι

Οταν πηγαίνω στη φίλη μου τη Χαριτίνη, φωτογραφίζω αυτό το πλατάνι. Το χειμώνα είναι γυμνό, αλλά τώρα γέμισε κιόλας φρέσκα πλατανόφυλλα, είναι έτοιμο για τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.

Με τη φίλη μου τη Χαριτίνη είμαστε κολλητές από τα δεκατρία μας. Εκείνη όμως πονάει πολύ και παντού. Διπλώνεται από τους πόνους. Τη βλέπω και σκέφτομαι ότι μπορεί και 'γώ να πονάω αλλά να μη το καταλαβαίνω, ποιος ξέρει. Ισως να έχει επιτρέψει στον εαυτό της να πονάει. Ο πόνος είναι κάτι που ενσκήπτει σαν καταιγίδα. Ερχεται και σαν φίλος πολλές φορές, να μη σ' αφήνει μόνο, έρχεται για παρέα. Αρκεί να το νοιώσεις αυτό που σου προσφέρει -τη συντροφιά του- και να τον αγαπήσεις.

 

1.237 ανεξιχνίαστο εγκλημα

Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που, κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου, έπεσα πάνω σε ένα μαλακό μαύρο σύννεφο που με τύλιξε στοργικά με ενθουσιασμό «Μαρινάκι!» λέγοντας. Σήκωσα τα μάτια κι αντίκρυσα το χαρούμενο χαμόγελο του Τιτάκου, του φίλου που είχε διαλέξει την ιερατική οδό για να σώσει τον κόσμο. 

 

Τον ήξερα λεπτούτσικον σαν κλαράκι κι αυτός είχε γίνει θεόρατος σαν τον Πόρθο το σωματοφύλακα! τα είπαμε βιαστικά μέσ' στη μέση του δρόμου, γιατί έτρεχε να ετοιμάσει τα χαρτιά του. Θα πήγαινε Σουδάν, σε θέση Μητροπολίτη και ηταν ενθουσιασμένος: «υπάρχει πολλή φτώχεια και δυστυχία σ' αυτά τα μέρη, μεγάλη ευθύνη Μαρίνα μου» μού είπε, του ευχήθηκα καλό ταξίδι και κουράγιο και να πάνε καλά τα πράγματα, όσο γίνεται καλύτερα, και να μαθαίνω νέα του. Τι άλλο να έλεγα;

 

Τα πράγματα όμως δεν πάνε σύμφωνα με τις ευχές και τα νέα του δεν τα έμαθα από τον ίδιο αλλά από τις εφημερίδες: τον Τιτάκο τον σφάξανε σαν τραγί μαζί με άλλα μέλη της Μητρόπολης εκειπέρα και η υπόθεση έχει μείνει ανεξιχνίαστη ως τα σήμερα.

1.236 βία στην πανδημία

συμπληρώθηκε μια βδομάδα κατάληψης σε μικρή πλατεία του Παγκρατίου κστά τις μεταμεσονύκτιες ώρες, όπου η φίλη μου η Χαριτίνη, κάτοικος της ευρυτερης περιοχής, τινάζεται στον ύπνο της στις τρεις η ώρα πριν το ξημέρωμα με τους μαγευτικούς ήχους του άσματος "σπάω τα ρολόγια", που μεταδίδει το ηχοσύστημα λευκού αυτοκινήτου στα οχτακόσια ντεσιμπέλ. Παράλληλα, μηχανές αμολάνε ηχηρές τρακατρούκες από τις εξατμίσεις, κάνοντας ταυτόχρονα βρουμ βρούμ! Η φίλη μου προβληματίζεται τι άραγε να συμβαίνει και η Υπηρεσία ΠροΠο δεν συλλαμβάνει τους παραβιαστές του Νόμου περί των ωρών κοινής ησυχίας. Εκτός αν, όπως υποπτεύομαι, πρόκειται για την ίδια Υπηρεσία που ενοχλεί έτσι ώστε, όταν στείλει να ορμήσουν τα ούγκανα και να δείρουνε κόσμο, να μην υπάρξουν διαμαρτυρίες από ευαίσθητους πολίτες. Την ίδια μέθοδο ακολουθούσε και ο Αλή Πασάς, όταν έστελνε να σφάξουν εκείνους που ο ίδιος ειχε στειλει να σφάξουν νωρίτερα, ο σφάξας του σφάξαντος, δλδ, για να μην υπάρχει μάρτυρας ζωντανός. Αυτά.

16 Απριλίου 2021 στο f/b

1.235 Πάσχα με τη Γκουνίλα

πριν από πάρα πολλά χρόνια, η Γκουνίλα ήρθε απο Σουηδία να κάνει Πάσχα μαζί μας, στο πατρικό σπίτι. Ητανε μια γηραιά κυρία μινιόν, ακαθόριστης ηλικίας: μετά τα -ήντα και τα -όντα δύσκολα ξεχωρίζει τις διαφορές ένας νέος ανθρωπος. Η Γκουνίλα λοιπόν, ήταν κοντούλα και λεπτούτσικη, έδειχνε εύθραυστη αλλά πεταγότανε σαν ελατήριο, έτρεχε δώθε-κείθε στον κήπο, θαύμαζε τα πάντα και γελούσε κακαριστά. Γεύτηκε αρνί και κοκορέτσι, τσούγκρισε αβγά, έφαγε και τούρτα σοκολάτα από του Φλόκα κι όταν γύρισε στην πατρίδα της έστειλε μια τεράστια κάρτα γεμάτη θερμές ευχαριστίες, γιατί ήτανε συνταξιούχα νοσοκόμα και ζήταγε συγγνωμη που δεν μπορούσε να στείλει κάτι περισσότερο. Ελαφρύ το χώμα Γκουνίλα και για όλες τις πρόσχαρες Γκουνίλες που ομορφαίνουν τη ζωή πάνω στον πλανήτη.

1.234 σεβασμός και αφοσίωση

αυτο που κρατιέται μυστικό είναι ότι στις γιορτές συμβαίνουν και πολλοί τσακωμοί, ιδίως μέσα στις φαινομενικά αγαπημένες οικογένειες. 

Βλέπουμε ζευγάρια να χωρίζουν εξαπολύοντας πυρομαχικά σαν τα βαρελότα του Πάσχα. Βαρελότα όμως που γιορτάζουν μιαν ανάσταση αλλιώτικη, μιαν απελευθέρωση απο ένα ζυγό που συσσώρευε μίσος, περιφρόνηση και απέχθεια εδώ και χρόνια. 

Επειδή, ιδίως μετά την έλευση των παιδιών, το ένα μέλος (συνήθως η γυναίκα) επιβαρύνεται με δυσανάλογα βαρύ φορτίο και ο άντρας έχει την εντύπωση ότι η βασική του προσφορά παραμενει το σεξ.

Ετσι, μια οικογένεια κρατιέται σπανίως κι απο τα δυο κυρίαρχα μέλη, επειδή δύσκολα γίνεται αντιληπτό ότι τα βασικά συστατικά συντήρησης δεν είναι σκέτα ο έρωτας (που εξανεμίζεται στα πρώτα χρόνια αν δεν τροφοδοτείται συνειδητά εκατέρωθεν) και η αγάπη (που φθίνει από την καθημερινή κούραση), αλλά ο σεβασμός και η αφοσίωση: 

ο σεβασμός του ενός προς τον άλλο και η αφοσίωση στη σχέση.

1.233 πώς βράζουμε το χταπόδι

πώς βράζουμε το χταπόδι: σε κατσαρόλα ελαφρότατα λαδωμένη (απλή επάλειψη) που την αφήνουμε να κάψει πριν το ρίξουμε και μόλις το βάλουμε στην κατσαρόλα, ΤΗΝ ΣΚΕΠΑΖΟΥΜΕ καλά και χαμηλώνουμε τη φωτιά στο ελάχιστο και περιμένουμε 2-4 ωρίτσες ώσπου να γίνει λουκούμι.. κατόπιν, μπορούμε να το φάμε με λαδόξυδο ή να το μαγειρέψουμε με μακαρονάκι κοφτό και σάλτσα ντομάτα.. ΠΟΤΕ δεν βάζουμε το χταπόδι να βράσει σε νερό! γίνεται σαν πετσί και άνοστο επίσης.

μολις μπει στην καυτη κατσαρολα χαμηλωνουμε τη φωτια στο ΕΛΑΧΙΣΤΟ και μετα απο 2 ωρες ελεγχουμε σε τι κατασταση βρισκεται.. δεν θα το πιστευεις, κολυμπα κυριολεκτικα στο ζουμι του! πριν το δοκιμασω, ειχα επισης τις αμφιβολιες μου. Λαδι ισα ισα αλειμενη η κατσαρολα, οχι να τηγανιστει. Το χταποδι αποτελειται απο νερο κατα 90%

αν το δυνατο ειναι στο 9, οπως η δικη μου κουζινα, το ελαχιστο ειναι στο 1 με 2

τοποθετούμε με τα πλοκαμια προς τα κατω και πρέπει να ειναι αρκετα βαθεια η κατσαρολα επειδη το χταποδι φουσκωνει και μπορει να σπρωξει το καπακι προς τα πανω

μπορεις να ψωνισεις και κατεψυγμενο, αρκει να το αφησεις να ξεπαγωσει.. και μη τρομαξεις με το καθαρισμα, ε; αξιζει τον κοπο! καλο ξεπλυμα να μην εχει άμμο, να βγουν τα εσωτερικα του, κλπ

και ΧΩΡΙΣ αλατι.. εχει μπολικο απο μονο του!

    

1.232 συμπτώματα εμβολίου 2021

12 Απριλίου 2021 

ημερολογιο συμπτωματων (ενημερωση όχι ποστ για κλάψες)

μολις συμπληρωθηκε (χτες, μεσημερακι) το 3ο 24ωρο απο τη χορηση του εμβολιου, ένα πραγμα κατελαβε το σωμα μου, μετά από υποθερμια και πάγωμα πελματων ήρθε μια ανισορροπια, μια ζαλαδα, δεν ξερω πως να περιγραψω ακριβως αυτο το (στιγμιαία επαναλμβανόμενο) αδειασμα του μυαλου, αυτη την αισθηση βουλιαγματος προς τα μεσα. Ολα βουλιαζαν προς τα μεσα, τα ματια, ο νους, αυτοκαταπίνονταν. Το σώμα, οι μυες δλδ, σφίγγονταν όπως βλεπουμε κατι εικονες ανθρωπων που παθανε τέτανο, χαλαρωνα για μια στιγμουλα αλλα αμεσως επανερχοταν αυτη η κατασταση κι ετσι περασαν περιπου 20 ώρες μεχρι το πρωί, κατα τις 5:48+ κατι ψιλα που με πηρε ο υπνος και με αφησε κατα τις 10:20 που ξυπνησα σαν απο βαθυ ληθαργο, λες και ειχα κοιμηθει 2 μερονυχτα σερί. Καλύτερα ίσως να είμαι κάπως, αλλά η ανισορροπια συνεχιζεται. Ιδομεν! Να κλεισει και το 4ο 24ωρο...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: οποιος κλαψουρίσει θα παιρνει ΠΛΟΚ αυτοματως!!

---------------

Απέχθεια στο θόρυβο, σε καθε ηχο πανω απο ψιθυρο.

---------------

μετά τη συμπλήρωση του 4ου 24ώρου: μόλις άρχισαν τα όργανα των ροκ συγκροτημάτων "ΖΕΣΤΑΙΝΟΜΑΙ" και "ΤΡΕΛΛΗ ΕΦΙΔΡΩΣΗ

---------------

13 Απριλίου 2021

ενα περίεργο πράγμα: το βράδυ ζωντανεύω! μήπως εχω καταγωγή από Καρπάθια;

---------------

έκλεισε και το 5ο 24ωρο και τπτ νεότερο.

 

1.231 ενας Δάσκαλος

"σε σον λε μπουτόν ντε μαντάμ ντ Αλεξαινάς" έλεγε όταν τέλειωνε το μάθημα ο μεγάλος φροντιστής μαθηματικών Τσάμης, κάπου κοντά στη Βεραντζέρου, εκτός της κύριας περιοχής των φροντιστηρίων που ήταν Ακαδημία-Εξάρχεια μεριά, τότε, παλιά.. 

Θυμάμαι συχνά τους Δασκάλους μου, Δάσκαλους όχι μονάχα στα μαθήματα, ε

1.230 ρήτρα δολαρίου

αφτή τη χώρα τη γκουλή

την κυβερνά ενα πουλί

που λέει τσίου τσίου

με ρήτρα δολαρίου

1.229 5.555 !!!

10ετία '60, Ισπανία, Φράνκο. Ο οδηγός του πούλμαν είχε γραμμένο κάτι σε ένα χαρτάκι, έδειχνε σε ισπανούς να διαβάσουν τι λέει το χαρτάκι κι όταν τους άκουγε πέθαινε στα γέλια. Τι έγραφε στο χαρτάκι; έναν αριθμό: 5.555

(θίνκο μίλε θίνκο θέντο θινκουάντο θίνκο!!)

1.228 το μαγικό ψαλίδι

όταν χανόταν κάτι στο σπίτι της γιαγιάς μου, η Βιτώρια έβαζε ένα ανοιχτό ψαλίδι πισω από μια πόρτα και το χαμένο έβγαινε γήγορα από την κρυψώνα του! σαν μαγικό μου φαινόταν όταν ήμουν παιδάκι, αλλά αργότερα έμαθα για την ικανότητα του εγκεφάλου να συγκεντρώνεται και να κάνει ριφρές τις μνήμες του -εστιάζοντας στο ψαλίδι, αναγκάζεται το μυαλό να θυμηθει δλδ.. μεγαλώνοντας, έκανα το κόλπο της Βιτώριας αρκετές φορές με μεγάλη επιτυχία μάλιστα!

1.227 η μύτη και τα ψέμματα

κάπου είχα διαβάσει κάποτε ότι αν κάποιος ομιλητής πιάνει τη μύτη του (ή απλώς πλησιάζει το χέρι προς τη μύτη) λέει ψέμματα ή απλώς σκεπάζει (με αντίθετα λόγια) αυτά που αληθινά σκέφτεται. Από τότε, παρατηρώ προσεχτικά όλους τους ομιλητές και μερικές φορές στενοχωριέμαι γιατί συχνότατα το χέρι τους πλησιάζει τη μύτη, ιδίως όταν όσα λένε ακούγονται πολύ ωραία.

1.226 τα παιδάκια από την Κολομβία

βλέπω κι ακούω τα χαριτωμένα παιδάκια από την Κολομβία να παίζουν μουσική και να τραγουδάνε και θυμάμαι παλιές διηγήσεις από φίλους ναυτικούς για την απερίγραπτη φτώχεια που μάστιζε τη χώρα αυτή, αναγκάζοντας τους πατεράδες να νοικιάζουν (για κάθε χρήση) τα παιδάκια τους στους ναυτικούς για μια δυο κούτες τσιγάρα ή/και για μερικά μεταχειρισμένα εσώρουχα για όσο διάστημα έμενε αγκυροβολημένο το καράβι. Ελπίζω τωρα, με τα τραγούδια στο ιντερνετ, να γλίτωσαν μερικά παιδάκια την κακοποίηση.

1.225 φεγγοβόλο μέλλον

ντυμένο φρεναπάτες

με ματωμένα βατραχοπέδιλα

σε κίονες εγωπαθείς

φεγγοβολά το αύριο

----------------------

σκραμπλ:

ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ:

ΦΕΞΗ, ΖΩΝΕΣ, ΕΓΚΑΥΜΑΤΙ, ΑΡΤΙ, ΕΤΗ, ΠΡΟΣΧΩΣΗ, ΣΤΥΣΗ, ΙΚΑΝΟΙ, ΨΑΛΤΗΡΙΩΝ, ΕΝΔΥΜΑΤΟΣ

ΚΑΘΕΤΑ:

ΦΡΕΝΑΠΑΤΕΣ, ΣΤΕΝΟΥ, ΑΙΜΑ, ΒΑΤΡΑΧΟΠΕΔΙΛΑ, ΚΛΙΤΟΣ, ΑΥΡΙΟ, ΩΜΗΝ, ΕΓΩΠΑΘΗΣ, ΚΙΟΝΟΣ

1.224 νέοι και γέροι

κάποτε, πριν απο καμμιά 20ριά χρονάκια, βρέθηκα σε μια παρέα νεων ανθρώπων (φιλων των παιδιών μου) να τρωγοπίνουμε σε ένα λονδρέζικο ταβερνείο ή παμπ, οπως τα λένε εκειπερα αυτα τα μέρη που τρως, πινεις και κουβεντιάζεις.

 

Το λοιπόν, επειδή μάλλον τα παιδιά δεν ητανε συνηθισμένα (οπως τα δικα μου) να κουβεντιάζουν με μεγάλους επί ίσοις όροις, που λένε, περιμένανε απο εμένανε να ακούσουν τίποτα σοφίες, τσιτάτα, κλπ, λες και ήμουν κανα σοφό μορμολύκειο -λεμε τώρα.

 

Εκεί λοιπόν που με ρώτησε ένας νέος (καθηγητης σημερα σε σκοτσέζικο παν/μιο ή κατι τέτοιο, δεν ξερω ακριβως) με ρώτησε λοιπόν τι γνώμη έχω για κάτι (που δεν θυμάμαι σημερα) για το οποίο η απάντηση ήταν αυτονόητη (κατα τη γνώμη μου, τότε, αλλά και σημερα νομιζω πως δεν θα ειχα αλλη γνωμη)

 

την ώρα λοιπόν που με ρώταγε αποφάσισα (στα ξαφνικα, όπως συνηθιζω να αποφασίζω!!) να το παιξω κάπως το πράγμα κι ετσι δεν εδωσα την αυτονόητη απάντηση αλλά άρχισα να αναλύω τη λέξη που περιείχε η ερώτηση!! 

 

Κρίμα που δεν θυμάμαι καθόλου την ερώτηση, ούτε και τη λέξη που ανέλυα τότε με απόλυτη ψυχραιμία και φυσικότητα (άλλα αντ΄άλλων δλδ, εκανα πλάκα) κι έβλεπα γυρω ενα σωρο ζευγάρια μάτια να γουρλώνουν «τι μας λέει τώρα ετούτη δω» σαν να λένε, κι ένας νέος (με υπέρμετρη ευγένεια, έβαζε τα δυνατά του ο ανθρωπος!) να προσπαθεί να δικαιολογήσει τη δικη μου απάντηση (χωρις να εχει καταλαβει το αστείο) παίρνοντάς τη στα σοβαρά και να επιμένω ότι «όχι δεν είναι ετσι, ειναι όπως ακριβώς τα ανέλυσα» και δώστου επανάληψη και τα παιδια μου να με κοιτάζουν πονηρά, αλλά και απορημένα συνάμα.

 

Φεύγοντας, με ρώτησαν «πλάκα εκανες μαμα, ετσι δεν ειναι;» αλλά επέμενα ότι «όχι, σοβαρότατα μίλαγα!» και η βραδιά έληξε βουτηγμένη στην απορία. 

 

Εχω την εντύπωση (απο τη μετέπειτα πορεία τους στη ζωη) ότι έγινε μαθημα σε όλους τους παρευρισκόμενους να μη περιμένουν απο καποιον αλλον, όποιος κι αν ειναι αυτός, να επιβεβαιώσει αυτο που οι ίδιοι σκέφτονται, να μη περιμένουν γενικά δηλαδή την επιβεβαιωση απέξω. Επίσης, οτι και οι μεγάλοι και (φαινομενικα) σοφοτεροι, μπορουν καλλιστα να αμολάνε χαζομαρες!

 

Συχνά, περιμενοντας να ακουσεις κατι, ο,τιδήποτε, απο καποιον, ακους αυτο που ο ιδιος θελεις να ακουσεις! εμένα πάντως μου αρέσει να σπάω τον κανόνα και δύσκολα θα με ακούσεις να συμφωνω με οποιονδήποτε και για ό,τιδήποτε: προτιμώ να σπάω νεύρα, αντί να επιδιορθώνω!!

1.223 γενέθλια

έτρεμα μη τυχόν δεν απαντήσεις, μη τυχόν βγει καμιά ξερή φωνή και μου πει πως πέθανες, αλλά τελικά μάζεψα τα κουράγια μου και τηλεφώνησα να σου ευχηθώ τα χρόνια πολλά και να ρωτήσω αν σου σιάξανε τούρτα και ευτυχώς απάντησες "φυσικά, η τούρτα μου είναι έτοιμη"!

1.222 ο κουρέας

ένας τύπος ανοίγει τη πόρτα ενός κουρείου, βάζει το κεφάλι του μέσα και ρωτάει:

- Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στη πελατεία του που περιμένει κι απαντάει:

- Γύρω στις 2 ώρες.

Ο τύπος φεύγει.

 

Λίγες μέρες αργότερα, ξαναχώνει το κεφάλι του στη πόρτα του κουρείου και ρωτάει πάλι:

- Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στο μαγαζί που ηταν γεμάτο απο κόσμο κι απαντάει:

- Γύρω στις 3 ώρες.

Ο τύπος φεύγει. 

 

Μία εβδομάδα αργότερα, ξαναχώνει το κεφάλι του στη πόρτα του κουρείου και ρωτάει πάλι:

- Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στη πελατεία του που περιμένει κι απαντάει:

- Γύρω στη μιάμιση ώρα.

Ο τύπος φεύγει.

 

Ο κουρέας, σκασμένος απο περιέργεια, γυρίζει στον βοηθό του και του λέει:

- Ρε Βασίλη, αντε ακολούθα τον αυτόν να δεις που πάει.

 

Μετά απο λίγο, ο Βασίλης επιστρέφει στο μαγαζί σκασμένος στα γέλια.

- Τι γελάς ετσι ρε Βασίλη; του λέει ο κουρέας. Πού πήγε ο τύπος;

O Βασίλης κοιτάζει πρός τα πάνω με δακρυσμένα μάτια απο τα γέλια και απαντάει:

- Σπίτι σου!!!!

1.221 η Γερμανική γλώσσα

Η Γερμανική γλώσσα είναι εύκολη. Ένας γνώστης της Ελληνικής γλώσσας, συνηθισμένος με τις κλίσεις της μπορεί να την μάθει χωρίς μεγάλη δυσκολία.

 

Αυτό το γεγονός εξ'άλλου το αναφέρουν οι καθηγητές της Γερμανικής γλώσσας στην αρχή κάθε κύκλου σπουδών. Έπειτα αρχίζουν με την εκμάθηση των der, die, das, den, des, dem κλπ και πάλι υπενθυμίζεται ότι τα υπόλοιπα είναι μιας αφοπλιστικής λογικής.

 

Για να γίνουν ευκολότερα κατανοητά τα όσα είπαμε ας δώσουμε ένα πρακτικό παράδειγμα.

Αρχικά, αγοράστε το εγχειρίδιο της Γερμανικής Γλώσσας. Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, με σκληρό, όμορφο εξώφυλλο, τυπωμένο στο Dortmund και το οποίο εξιστορεί της συνήθειες των Χοτεντούτων (στα Γερμανικά: Hottentotten).

 

Στο βιβλίο μιλάει για το πώς τα καγκουρό (Beutelratten) τα πιάνουν και τα κλείνουν σε κλούβες (Kotter), καλυμένες με ύφασμα (Lattengitter) για να τα προφυλάξει απο την βροχή.

Αυτά τα κλουβιά ονομάζονται στα Γερμανικά

«κλουβιά καλυμένα με πανί» (Lattengitterkotter) και όταν περιέχουν ένα καγκουρό ονομάζονται Lattengitterkotterbeutelratten.

 

Μια μέρα οι Χοτεντότοι συνέλαβαν έναν δολοφόνο (Attentater), τον οποίο κατηγορούσαν για τον φόνο μιας μητέρας (Mutter) Χοτεντότας (Hottentottenmutter), η οποία είχε ένα γιό λιγο χαζούλη και ψευδό (Stottertrottel).

 

Μια τετοια γυναίκα ονομάζεται στα Γερμανικά Hottentottenstottertrottelmutter και ο δολοφόνος της είναι ένας Hottentottenstottertrottelmutterattentater.

 

Η περίπολος συλαμβάνει τον δολοφόνο και τον κλείνει προσωρινά σε ένα κλουβί για καγκουρό (Beutelrattenlattengitterkotter), αλλά ο φυλακισμένος καταφέρνει να ξεφύγει.

Αμέσως όλοι φεύγουν κυνηγώντας τον και κάποια στιγμή, ένας Χοτεντότος πολεμιστής επιστρέφει φωνάζοντας:

 

- Έπιασα τον δολοφόνο (Attentater)!

 

- Ναι; Ποιόν; Ρωτάει ο φύλαρχος.

 

- Τον Lattengitterkotterbeutelratterattentater, απαντά ο πολεμιστής.

 

- Πώς δηλαδή τον δολοφόνο από το κλουβί του καγκουρό, το καλυμένο με πανί; ρωτάει πάλι ο φύλαρχος.

 

- Μα, (απαντάει ο πολεμιστής) τον Hottentottenstottertrottelmutterattentater. (Τον δολοφόνο της μητέρας Χοτεντότας του χαζού και ψευδού παιδιού).

 

- Ετσι μάλιστα! Του λέει ο φύλαρχος. Μπορούσες να πείς απο την αρχή ότι έπιασες τον:

Hottentottenstottertrottelmutterlattengitterkotterbeutelrattenattentater.

Από ότι βλέπετε η γερμανική γλώσσα είναι μια εύκολη γλώσσα. Πρέπει απλώς να έχετε λίγη καλή θέληση...

 

Υ.Γ. Αυτό δεν είναι το μακρύτερο ουσιαστικό στην Γερμανική γλώσσα, υπάρχουν μερικά μάκρους μέχρι τα 90 γράμματα.

1.220 πρωταπριλιάτικο

το κλασσικό πρωταπριλιάτικο πείραγμα όταν πήγαινα στην Α' Δημοτικού ήταν "το μαντίλι σου! σού'πεσε το μαντίλι σου!" κι όταν έστριβα για να δω ξεσπάγανε σε χάχανα οι συμμαθητές μου, αλλά εμένα μου άρεσε να τους βλέπω να γελάνε κι εξακολουθούσα να στρίβω (ποιος κορόιδευε ποιον δλδ)

1.219 εξάσκηση

διαβαζα για εισαγωγικές το καλοκαίρι που σκάβαν το δρόμο μπροστά στο σπίτι μου. Πρώτα έσκαψε ο ΟΤΕ (και μπάλωσε το σκάμμα) μετά η αποχέτευση (και μπάλωσε το σκάμμα) κατόπιν το νερό (και μπάλωσε το σκάμμα) ύστερα η ΔΕΗ και μπάλωσε το σκάμμα οριστικά πλέον και 'γώ μελετούσα κι έβαζα ροκ στο φουλ για να καλύπτω τα κομπρεσέρ κι αυτό μου έκανε πολύ καλό γιατί μπορώ να συγκεντρώνομαι και να ακούω ταυτόχρονα περισσότερες από μια πηγές ήχου και δεν με πιστεύουν και με σκουντάνε οι συνομιλητές για να τους προσέξω, αλλά ακούω καλά τι λέει ο καθένας και, αν είχα περισσότερα στόματα από ένα, θα μπορούσα κιόλας να απαντάω στον καθένα ξεχωριστά! Είδες η ΔΕΗ;

1η Απριλίου 2020, f/b

1.218 το μυστικό όπλο των Κινέζων!

αποκαλύφθηκε επιτέλους το μυστικό όπλο των Κινέζων! Μετά από πολύχρονες ανασκαφές στα θεμέλια της λευκής πυραμίδας στην πόλη Τακλαμακάν, ήρθε στο φως η αρχαία λεωφόρος που οδηγεί στην υπόγεια χώρα των Νεφελίμ. Ο αρχαίος αυτός λαός που λατρεύει το σκοτάδι και ζει με ελάχιστη τροφή, απεχθάνεται το νερό και εργάζεται ακατάπαυστα. Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται οι Κινέζοι κι έχουν πλημμυρίσει τον κόσμο με κάθε είδους προϊόντα. 

(αποκλειστικό-τα-το ρεπορτάζ του συνεργάτη μας Φου Μπουκ Μπαν)

1η Απριλίου 2021,  απο f/b

1.217 πού εισαι Μυνχάουζεν...

Νιώθω πολιορκημένη από μια ακατανίκητη δύναμη, η οποία ωθεί στην απώλεια της λογικής σκέψης. Ούτε η γελοιοποίηση του φαινόμενου αυτού μας σώζει πλέον. Να κρατηθούμε απο την κοτσίδα μας, μήπως πάψουμε να βουλιάζουμε; ο Βαρώνος Μυνχάουζεν το είχε πετύχει, καταφέρνοντας να βγει απο τη λάσπη (μαζι με το άλογο που καβάλαγε!) τραβώντας την ιδια του την κοτσίδα. Η ιστορία αυτή ήταν η πρώτη μου συνάντηση με το παράλογο, στην ηλικία των 8 χρονών περίπου. Αλλη ιδέα κανείς;

1.216 Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Στις 4 Απριλίου 1968 δολοφονήθηκε στο Μέμφις των ΗΠΑ ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, από τις σημαντικώτερες μορφές που αγωνίστηκαν για τα πολιτικά δικαιώματα των ανθρώπων. Η ανάμνηση της δολοφονίας του αποκτά τραγική επικαιρότητα, μιά και σήμερα ακόμα η χεμαρρώδης ρητορική του εξακολουθεί να διατυπώνει αλήθειες που δεν διαψεύστηκαν, ελπίδες που δεν πραγματοποιήθηκαν και όνειρα που μετεξελίχθηκαν σε εφιάλτες. Ποιός δε θυμάται τη μνημειώδη ομιλία του “I have a dream” το 1963:

 

“Εχω ένα όνειρο, πως μιά μέρα στους κόκκινους λόφους της Τζώρτζια, τα παιδιά των μαύρων σκλάβων και τα παιδιά των πρώην ιδιοκτητών σκλάβων, θα καθήσουν όλα μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης”.

Στα 39 του χρόνια ο Μ.Λ. Kίνγκ είχε ήδη προλάβει να παλέψει γι αυτό το όνειρο, περνώντας το 1959 από την Ινδία, όπου επέλεξε ως μέθοδο διαμαρτυρίας τον τρόπο του Γκάντι -τη μή βία. Συχνά οδηγήθηκε στις φυλακές ως ταραχοποιός, παλεύοντας πάντα ενάντια στις διακρίσεις.

 

Ηταν ο άνθρωπος που απέδωσε τις κοινωνικές εντάσεις στις οικονομικές ανισότητες, όχι μόνο των αφροαμερικανών αλλά και των ισπανοφώνων και των ασιατών αμερικανών πολιτών. Αυτή η συνολική τοποθέτηση του Μ.Λ. Κινγκ ήταν και η αιτία των προστριβών με τους ηγέτες των άλλων κινημάτων των μαύρων στις ΗΠΑ, που θεωρούσαν πως τα δικά τους κινήματα είχαν προτεραιότητα έναντι -συνολικά- των άλλων κινημάτων των κοινωνικών μειονοτήτων.

 

Στις ατέρμονες διαδρομές του στην αμερικανική ήπειρο έγινε ο μάρτυρας των πολιτικών δικαιωμάτων, ο αγωνιστής των μη προνομιούχων. Ηταν αυτός ο δρόμος που τον έφερε και μέχρι το Μέμφις, ως υποστηρικτή της τοπικής απεργιακής κινητοποίησης των υπαλλήλων του δήμου, για να δολοφονηθεί -κατά την επίσημη εκδοχή από τον Τζέϊμς Ρέϊ, του οποίου η ενοχή αμφισβητήθηκε εξ αρχής.

 

Αυτή η σκοτεινή σελίδα της αμερικανικής ιστορίας χαρακτηρίστηκε ως “η δολοφονία ενός ονείρου”.

 

(από το άρθρο: “Μάρτιν Λούθερ Κινγκ - Η δολοφονία ενός ονείρου” της “Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 07/04/02, σελ. 28-29)

Ανακάλυψη και μεταφορά: Ροδιά 11/4/2002 16:31 (pathfinder)

1.215 ο φόρος και τα διόδια

τα παλιά χρόνια υπήρχε ένα ξύλινο κιόσκι στη Συγγρού, όπου πληρώναμε φόρο για να πάμε στο Φάληρο και λεγόταν "ο Φόρος". Υπήρχε και στάση "Φόρος", δεξιά όπως κατεβαίναμε απο Αθηνα προς τη θάλασσα, σχεδόν απέναντι από του Φιξ, του θαυμάσιου δείγματος βιομηχανικής αρχιτεκτονικής που μελετησε ο σπουδαίος Τακης Ζενέτος, του κτιρίου που τού φάγαν άδικα τη στρογγυλεμένη γωνία, το σήμα κατατεθέν του. Πώς το θυμήθηκα; ε, όλο για φόρους ακούω (και πληρώνω) θυμήθηκα ότι η λέξη "διόδια" είναι σχετικά πρόσφατη -μονάχα 50κάτι χρόνων!

1.214 εποχή κόβιντ στη λαϊκή

πήγα λαϊκή, ψώνισα μερικά ζαρζαβατικά (μη πάθουμε και σκουρβούτο επιπλέον) και μια ντουντούκα φώναζε «ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΓΚΟ, ΚΡΑΤΑΤΕ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΔΥΟ ΜΕΤΡΩΝ» και μια κυρία μπαμπουλωμενη και με μάσκα τσιριζε στον πάγκο με τα πορτοκάλια «μακριά! μακριά! να ψωνισω πρώτα εγώ και μετά εσεις!» Κατά τα άλλα, ήρεμα τα πράγματα, μονάχα που λυπήθηκα τον μόνιμο ζητιάνο που καθόταν στη γωνιά του και ο κόσμος (όσος κόσμος, δλδ) τον προσπερνούσε. Αρχισε το ψιλόβροχο μόλις άρχισα να επιστρέφω κι ευτυχως βρέθηκε ένας περιπατητής με το σκυλάκι του και με βοήθησε να ανεβάσω το καρότσι στα σκαλιά.

______________

3 Απριλίου 2020 στο f/b

1.213 Απρίλης

εμένα ο Απρίλης ποτέ δεν μού άρεσε, επειδή είναι κάτι μεσοβέζικο, ανάμεσα Μάρτη και Μάη, ούτε κρύο ούτε ζέστη δλδ, κι επειδή ακολουθούσαμε το ρητό της γιαγιάς μου (και των Γάλλων) en Avril ni un fil, δηλαδή τον Απρίλη να μη βγάζεις ούτε κλωστή απο πάνω σου, που σημαίνει να μην ελαφραίνεις το ντύσιμό σου επειδή ο καιρός είναι άστατος και πουντιάζεις χωρίς να το καταλάβεις. Αυτά και εύχομαι να περάσει γρήγορα αυτός ο ακατάστατος μήνας!

οι Γάλλοι λένε «En Avril ne découvre pas d'un fil. En Mai fais ce quil quait.» που σημαίνει: τον Απρίλη, ούτε κλωστή να βγάλεις από πάνω σου, το Μάη κάντε ό,τι θέλετε. Η γιαγιά μου το έλεγε απλοποιημένα «en Avril ni un fil» θέλοντας να τονίσει τη σημασία που έχει να μην ελαφραίνουμε το ντύσιμό μας τον Απρίλη, επειδή ο καιρός είναι άστατος, κυκλοφορούν και διάφορα μικρόβια, και μπορεί να κρυολογήσουμε.