1.439 τραπεζική περιπέτεια

Μπήκα στην τράπεζα να πληρώσω κάτι λογ/σμούς. Τρεις κι ο κούκος. Καινούργια υπάλληλος στο ταμείο. Ξανθιά, ξινή, παπαρδελίζει για κάνα τέταρτο με την πελάτισσα, αφού την είχε εξυπηρετήσει. Δεν υπάρχω. Περιμένω. Φεύγει η πελάτισσα, πλησιάζω το ταμείο, δίνω τα χαρτιά. Παράλληλα, πλησιάζει ο δ/ντής και λέει "μισό λεπτό, είναι κάτι επείγον" αλλά το μισό λεπτό διαρκεί μισή ώρα στην τράπεζα αυτή, έχει δικό της χρονομετρικό σύστημα. Κάθε τόσο μου ρίχνουν ματιές. Περιμένω. Πονάει πόδι, δεν δίνω σημασία. Ξαφνικά, η ξανθιά αρχίζει να ασχολείται με τα χαρτιά μου. Το πρώτο, εντάξει, το δεύτερο "δεν περνάει" λέει. Επιμένω. Ξαναδοκιμάζει, περνάει. Μια ώρα και κάτι για δυο λογ/σμους. Δεν ξαναπατάω τράπεζα Πειραιώς. Τέρμα.
____________________
αυτο συνέβη τον Αύγουστο του 2015

1.438 σύγχρονος δον Κιχώτης

σε σκέφτομαι να ξιφουλκείς
με επιχειρήματα ολκής
σε σκέφτομαι να κολυμπάς
στα σύννεφα με το αιρ-μπας
____________________
γραφτηκε στις 26 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.437 περί εμβολίων

υπάρχει ένα εμβόλιο
με αιθυλοβενζόλιο
κι αρχίδια καπαμά

κάτω απ' το σταυροθόλιο
χορεύει στο εδώλιο
τρελλό καρσιλαμά
____________________
γράφτηκε την εποχή των εμβολίων κατά του covid, 26 Αυγούστου 2021, στο f/b

1.436 ταμειακές μηχανές

κι όμως! θυμάμαι -τότε που πρωτοβγήκε το μέτρο, 1996 νομιζω- έναν ταβερνιάρη στη μακρινή Κίμωλο να τρέχει απο τραπέζι σε τραπέζι με την ταμειακή παραμάσχαλα (κι ένα καλωδιο 20μετρο να σερνεται πισω του) να κόβει αποδείξεις!

1.435 θέμα συζήτησης: ειρμός

θυμάμαι συχνά μια απίστευτη φάση, μια (ο θεος να την κάνει) συζήτηση με ένα φίλο της κορης μου, όπου το θέμα ήταν ο ειρμός και όπου η άποψή μου ήταν μια σαχλαμάρα, δεν θυμαμαι λεπτομέρειες, μοναχα ότι απορούσα με μένα, πού έβρισκα να λέω τόσες μπούρδες μαζεμένες δλδ, και ο νέος είχε φρίξει! η κορούλα μου, αν και ήξερε καλά ότι μου αρέσει να παίζω, είχε αρχίσει να πιστεύει ότι πράγματι πίστευα όσα έλεγα (με τρόπο σοβαρό και επιστημονική ορολογία μάλιστα!) και έψαχνε τόπο να κρυφτεί, επειδή, φαντάζομαι πως θα μού ειχε πλέξει το εγκώμιο πριν με παρουσιάσει στο φίλο της. Τεσπά, το πράγμα έληξε ομαλά, αλλάξαμε συζητηση και διαλυθήκαμε ησύχως, που λένε. Εξήγησα στην μικρά ότι μου άρεσε το ύφος του νεαρού και η προσπάθειά του να υποστηρίζει το αυτονόητο κόντρα στους παραλογισμούς μου και κατάλαβε φυσικά: ε, τι; παιδι μου ειναι! Το θέμα όμως που εξακολουθει να με βασανιζει ειναι τι θα σκεφτεται αυτος ο ανθρωπος για μενα και αν πράγματι με θεωρει χαζή. Θα ήθελα να τον συναντησω καποτε και να του εξηγησω κι αυτουνου, αλλα βρισκεται πολυ μακριά. Ειπα στην κορη μου να του εξηγησει και μου απάντησε "σιγά τωρα, μαμά, νομίζεις ότι θα θυμάται;"

1.434 η αξία της προσωπικής Ιστορίας

σήμερα ονειρεύτηκα τον παπού μου, ήταν πολύ χαρούμενος, πήγαινε στη Βουλή να μιλάει για τα χρόνια που έζησε, τί γινόταν τότε. Η Βουλή -μου είπε- είχε συστήσει μια Υπηρεσία συλλογής στοιχείων Προσωπικής Ιστορίας, που κάλυπτε τα έξοδα μετάβασης του γέροντα καθώς και ένα μικρό χαρζηλίκι. Ωραία πράματα και μακάρι να μαθαίναμε τέτοιες ιστορίες!
____________________________
γράφτηκε στις 24 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.433 χαμένες "ευκαιρίες"

επί πασοκοκρατορίας συγύριζε σπίτι και γραφείο μια συμπαθέστατη κυρία με σύζυγο καραπασόκο, κλαδευτή δέντρων σε κάποιον Δήμο και ταυτοχρόνως συλλέκτη κουκιών και πρώτο γραφείο πίστα στην τοπική οργάνωση κι έβλεπε η κυρία τις αναδουλειές στο γραφείο, τη στιγμή που άλλα γραφεία στενάζαν από το βάρος των εργασιών, κι έλεγε συνωμοτικά στους συνεταίρους, στους βοηθούς, σχεδιαστές, κλπ μίσθαρνα όργανα (γιατί σε μένα το είχε δοκιμάσει και δεν έπιασε) να πάνε να γραφτούνε στον άντρα της και αμέσως θα πέσουνε δουλειές σύννεφο, αλλά δεν έπεισε κανέναν. Εχει ποθάνει τώρα πια το σοφό αυτό αντρόγυνο, που έκανε καλό μπαγιόκο, άφησε και νοικοκυρεμένη κληρονομιά, καλοί αθρώποι ήτανε, δεν κλέψανε, μονάχα εκμεταλλευτήκανε τις ευκαιρίες, όπως ο πολύς ο κόσμος δηλαδή.
____________________________
γράφτηκε στις 25 Αυγούστου 2018 στο f/b

1.432 πρόσφυγας και μετανάστης

όταν ήμουν παιδάκι, λέγαν οι μανάδες (όχι η δικιά μου, ε) "κάτσε φρόνιμα θα σε πάρει ο πρόσφυγας" επειδή λιγο-πολύ όλες οι οικογένειες τότε είχαν κι απο ενα τουλάχιστον μετανάστη, απο τα εμβάσματα των μεταναστών ζούσαν, ενώ ο πρόσφυγας ήταν εκείνο το πλάσμα που έκανε τη ζημιά ως φαίνεται.
Αυτή η διάκριση μεταξύ τους έχει αλλάξει σήμερα: ενώ ο μετανάστης (ή και λαθρο- ακόμα χειρότερα) δαιμονοποιείται, ο πρόσφυγας έχει καλύτερη θέση στην καρδιά μας, ίσως γιατί ψυχανεμιζόμαστε το δικό μας μέλλον; ποιος ξερει...

1.431 ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ;

Αναπτύσσεται ένα φοβερά τρομαχτικό σενάριο μπροστά στα μάτια μας, που έχουν μεν συνηθίσει αρκετά αλλά όχι και τόσο ώστε να παραβλέπουν ζητήματα τόσο απάνθρωπα. Για το σενάριο ισοπέδωσης των πάντων γράφω, ότι όλα είναι ίσωμα, αρκεί να κυβερνούν (και όλα τα συμπαρομαρτούντα: φόνοι, ληστείες, κακοποιήσεις παιδιών, κλπ) οι λεφτάδες...

Το εξίσου τρομαχτικό είναι πως σημαιοφόροι αυτής της παρέλασης των αρχι-ηλιθίων είναι λαοί/κοινωνίες/κυβερνησεις λαών που έχουν πάθει τα μύρια όσα από παρόμοιες αποτρόπαιες συμπεριφορές και καταστάσεις (πόλεμοι, βία εξουσίας, κλπ) και όλο και σκέφτομαι το "σύνδρομο της Στοκχόλμης" και το φιλμ "ο θυρωρός της νύχτας". Το ερώτημα είναι: ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;
______________________
γραμμενο στις 24 Αυγούστου 2017 στο f/b

1.430 Ο άφρων Νέρων στα κενά των αέρων

Αφρισε από το κακό του ο Νέρων,
κάποιος του πήρε τον αφρό ξυρίσματος
να σβήσει πυρκαγιές

"Φέρε τον αφρό εδώ" φώναξε τραγουδιστά
αλλά ο πυροσβέστης είχε καεί μαζί με το όχημα
και άλλους δυο λεβέντες

Εχασε τρεις ψήφους ο Νέρων και ρίχτηκε στη φωτιά,
αψηφώντας τον κίνδυνο να γίνει και αυτός
παρανάλωμα του πυρός

"Κάλλιο καμμένος παρά καημένος" τραγούδησε ξανά
και αναπτέρωσε το ηθικό των στρατιωτών
"Η φωτιά είναι πόλεμος" και "Εμπρός για τη μάχη"

Ακουγόντουσαν εμβατήρια θερμά, να μεταλαμπαδεύουν
ορμή και θέληση για δράση "Η φωτιά δεν θα περάσει"
και "Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει"

"Χλοερή ή καμμένη" συμπλήρωναν οι αδαείς περί τα πυρικά
και οι σοφοί ταπηροκρανιαζόντουσαν από την αφλογιστία
των ιστιοσανίδων κάποιων μπλόγγερς

Ο σοφός Γέρων, αν ζούσε -λέμε ΑΝ-
θα έκανε το παν να βουλώσει τις τρύπες της κούφιας γης
από όπου θα ξεπηδήσουν τα μιαρά έθνη των Νεφελίμ

"Μόλις θερμανθεί αρκετά ο πλανήτης" είπε ο Προφήτης.
Για τούτο, μάλλον, μπαίνουν οι φωτιές,
επίσης, για τούτο γεννιούνται οι Νέρωνες

Το όνομά τους σηκώνει πολύ νερό -Νέρωνες γαρ-
και θα σβήναν φωτιές αν είχαν νου,
αλλά με το νερό κάνουν γαργάρ...
_______________________________
γράφτηκε κάπου το 2007

1.429 ο εαυτός και το θηρίο

Μια φορά ήταν ένας μπλόγγερ και ήταν μόνος κι ανυπεράσπιστος μπροστά στο άσπρο θηρίο που του ζητούσε να γράψει. Στεκόταν κάτασπρο και λαμπερό μπροστά στα μάτια του και τον προκαλούσε «γράψε κάτι, μουτζούρωσέ με έστω, αλλιώς θα σε φάω» του έλεγε με φωνή που έβγαινε συριχτά από τα σωθικά του. Ο έρμος ο μπλόγγερ έγραφε, το θηρίο μούγκριζε, η ερημιά μεγάλωνε, ώσπου ο μπλόγγερ αποφάσισε να μη ξαναγράψει για το θηρίο. Από τη στιγμή που κατάλαβε πόσο έρμαιο του θηρίου είχε γίνει, αποφάσισε να γράφει στο εξής μόνο για τον εαυτό του. Ποιος ξέρει; Μπορεί στο εξής να μην ένιωθε τόσο μεγάλη ερημιά, μπορεί ο εαυτός του να ήταν καλή παρέα, καλύτερη από την άσπρη, την παγωμένη παρέα της οθόνης. (2008)

1.428 τα χρώματα πότε ονομάστηκαν;

στα χρόνια του Ομήρου, λέει, τα χρώματα δεν ήταν ακόμα καθορισμένα, λέει, μάλλον ο άνθρωπος αδιαφορούσε τότε γι αυτά, λέει, δεν υπήρχαν χρώματα δηλαδή, μια και δεν είχαν αποκτήσει όνομα. Ετσι, η θάλασσα δεν ήταν μπλε αλλά χλιαρή, ήρεμη, φουρτουνιασμένη, κλπ, αλλά υπάρχουν και άλλοι που λένε ότι ο Ομηρος ήταν τυφλός και δεν τα έβλεπε. Αλλά πάλι, γιατί λένε ότι ο Ομηρος δεν ήταν μονάχα ένας αλλά πολλοί; τα ομηρικά έπη ήταν έργο τυφλών;
_________________
έγραφα στις 23 Αυγούστου 2017 και για τούτο φέτος ξαναξεσκόνισα την Οδύσσεια με τα παρελκόμενά της.

1.427 σία κι αράξαμε!

μας την έχουνε στημένη
οι χαζοί και οι χεσμένοι
ενώ εμείς οι ξυπνητοί
παραμένουμε αραχτοί
________________
f/b, 2015

1.426 τα πρώτα σοβαρά βιβλία

τα δύο πρώτα βιβλία που διάβασα από τη βιβλιοθήκη της γιαγιάς μου και μάλιστα με την άδειά της, ή μάλλον μετά από σύστασή της, ήταν "Παπαδιαμάντη, τα παιδικά" και οι "ιστορίες του βαρώνου Μυνχάουζεν", είχαν και τα δυο χοντρό εξώφυλλο, το πρώτο είχε μια ωραία ζωγραφιά που αργότερα έμαθα ότι ήταν από πίνακα του Jean François Millet και το δεύτερο μια αστεία ζωγραφιά με τον βαρώνο καβάλα σε μια μαύρη μπάλα που έβγαινε από ένα κανόνι. Οταν έκανα πρόβα να δω αν μπορούσα να ανυψωθώ τραβώντας τα κοτσιδάκια μου, η γιαγιά μου εξήγησε με απλά λόγια τι σημαίνει παράλογο και εκείνη ήταν η πρώτη σοβαρή συζήτηση που έκανα στη ζωή μου, επειδή είχα φυσικά τις αντιρρήσεις μου για το αν πρέπει να γράφονται ψέμματα σε τόσο σοβαρά βιβλία. Αυτά συνέβησαν όταν πήγαινα στη Β' Δημοτικού, μετά το ξετίναγμα των συμβατικών "παιδικών" παραμυθιών.

1.425 οι ήρωες των παιδιών

ποιοί να είναι τάχα οι ήρωες των σημερινών παιδιών; εμείς είχαμε τον Ρομπέν των Δασών, τον Αλβέρτο Σβάιτσερ, τον Ιούλιο Βερν... Θέλαμε να βοηθάμε τους αδύναμους, να σιάξουμε νοσοκομεία και σχολεία στην Αφρική, να ταξιδέψουμε, να γνωρίσουμε τον κόσμο και τις επιστήμες. Σήμερα, τι γίνεται; Θα πεις, και με το δίκιο σου, "και τι καταφέρατε; μια τρύπα στο νερό κάνατε" αλλά, για σκέψου να μην είχαμε κιόλας αυτά τα οράματα...

1.424 απόνερα πανδημίας

απόψε θα μπω
με το μάτι θαμπό
και τη μάσκα να φράζει τη μύτη

με δυο τρία φιλιά
και μια κρύα 'γκαλιά
να σε πάω στον αποσπερίτη!

1.423 κομψότητα και χάρη

έβαφε τα νύχια μπλε
με κινήσεις απαλέ
έρριχνε κι ένα βολέ
με κουτάλι στο σουφλέ

1.422 η Κοινή Λογική

μεχρι πρότινος, η Κοινή Λογική παρειχε τζαμπα υπηρεσιες, τις οποιες οι πτωχοι τω πνεύματι δεν εκτιμουσαν επειδη ακριβώς ητανε τζαμπα, αλλά τωρα που γαμηθηκε ο Διας το σκέφτηκε λίγο περισσότερο το πράγμα και αποφάσισε να εκδοθεί κανονικά και με Δ.Π.Υ. νομίμως, με ΦΠΑ, να βάλει κανα φράγκο στην άκρη για την κηδεία της, επειδή ως γνωστόν η Κοινή Λογική πνέει τα λοίσθια.

1.421 οι μικροί επαναστάτες

σκέφτομαι επίσης ότι οι μικροι καθημερινοι επαναστάτες, αυτοί που κάνουν τις μικρές τους επαναστάσεις. αυτές που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν, άντε και μερικοί κοντινοί τους άνθρωποι.. αυτοί οι μικροί επαναστάτες λοιπόν. αυτοί είναι που τρώνε τις μεγάλες τρικλοποδιές για να εμποδιζονται με κάθε τρόπο να προχωρούν.. Ισως αυτοί μόνο μπορουν να αλλάξουν τον κόσμο.. ίσως χάρη στις μικρές τους επαναστάσεις προχωρά αργά αλλά σταθερά η ανθρωπότητα, μάλλον έτσι βγήκαμε από τις σπηλιές, χάρη σε αυτούς τους εφευρετικούς και ανυπόταχτους που σήμερα σπανίζουν επειδή η επανάσταση λογαριάζεται πράγμα επικίνδυνο και προς αποφυγή.. επειδή διαβάλλονται, συκοφαντούνται, εκθέτονται άδικα.. επειδή οδηγούνται στον αφανισμό γιατί εξακολουθούν να ονειρεύονται ως το τέλος και να αγωνίζονται για τα όνειρά τους.. για το καλύτερο δηλαδή..
______________________________
γράφτηκε στις 21 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.420 το τσίτωμα

Είναι κάτι μέρες που είναι όλα τεντωμένα. Τα σκοινιά της μπουγάδας, οι διαθέσεις των ανθρώπων, τα νεύρα, τα μυαλά. Μετά, έρχονται οι χαλαρές μέρες όπου όλα μοιάζουν ζαχαρωμένα και χαρούμενα. Υστερα, ακολουθούν άλλες μέρες γεμάτες γεγονότα, όπου θέση δεν υπάρχει ούτε για τέντωμα ούτε για χαλάρωση και, απλώς, ο άνθρωπος παρατηρεί προσεκτικά -ίσως και με αγωνία. Τελικά, φτάνουν οι μέρες δράσης. Τώρα νομίζω ότι βρισκόμαστε ακόμα στο τσίτωμα, οι μέρες είναι ακόμα τεντωμένες.
____________________
(Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008)

1.419 τι ζήτησε ο Οττο Ρεχάγκελ, κλπ

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008

Ο προπονητής της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου, πριν από τον αγώνα με την εθνική Ρωσίας, ζήτησε από τους έλληνες φιλάθλους να προσευχηθούν. Ο,τι ακριβώς ζητά ο γιατρός όταν έχει εξαντλήσει τα επιστημονικά μέσα και εναποθέτει τις ελπίδες του σε ένα θεϊκό θαύμα. Μόλις πριν από λίγα λεπτά φάγαμε ένα γκολ και αναρωτιέμαι αν ήταν αποτέλεσμα της προσευχής, χωρίς αυτή δλδ θα είχαμε φάει περισσότερα, ή οι ρώσοι προσευχήθηκαν με περισσότερη θέρμη. Ο αγώνας συνεχίζεται, σε λιγάκι ξεκινά να μετρά ο χρόνος για το β' ημίχρονο. Κλείνω εδώ πέρα για να πάω να προσευχηθώ.

-->> σήμερα πάντως η ομάδα δεν είχε καμία σχέση με τα "παλτά" που αντιμετώπισαν την εθνική Σουηδίας. Αυτό είναι σημαντικό και διατηρώ ελπίδες...
ΕΛ-ΛΑΣ ΕΛ-ΛΑΣ ΕΛ-ΛΑΣ!

(φτάνει ο Νικοπολίδης να μην αφήνει στη θέση του τερματοφύλακα τα δοκάρια μόνα τους)


22 Αυγούστου 2008
Εβρεχε γκολ στη Βιέννη μάγκες...

...και η μπάλα γλίστραγε γλίστραγε γλίστραγε στο χορτάρι στο χορτάρι στο χορτάρι στο πράσινο χορτάρι και οι ρώσοι παραπατούσαν στα χόρτα λες και ήταν μεθυσμένοι από τα δημοσιεύματα των προηγούμενων ημερών όπως έλεγε ο σχολιαστής και ο τερματοφύλακάς τους ήταν χώμα και το γήπεδο αρένα όπου οι άρρενες ισπανοί έγδαραν τις πολικές αρκούδες και είναι κρίμα γιατί δεν χωνεύω τους ισπανούς μια φορά είχα πάει σε ταυρομαχία και έβγαλα τ' άντερά μου με το αίμα που έτρεχε από τους λαιμούς των ταύρων και όταν διαβάζω Λόρκα στο πρωτότυπο με πιάνει μια μελαγχολία με το αίμα του καημένου του Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας α λας θίνκο ντε λα τάρδε έραν λας θίνκο ιν τόδος λος ρελόχες και αν και νιώθω τον πόνο των ζώων που αδικοσφάζονται δημόσια λυπάμαι πολύ τον Ιγνάθιο που τον διαμέλισε ο ταύρος και η μελαγχολία μου δεν λέει να λήξει δεν έχει ημερομηνία λήξεως και τα γκολ πέφταν βροχή στα τελευταία λεπτά του αγώνα και δεν πάθαινε μια βλάβη η ΔΕΗ να γλιτώσω τουλάχιστον το θέαμα αλλά καλύτερα που δεν έπαθε βλάβη γιατί αν πάθαινε θα έκλεινε το κλιματιστικό που αν και οικολόγα σκάω και το ανοίγω το ρημάδι και είμαι διχασμένη διχάζομαι εξακολουθητικά δεν είναι δυνατό να παραμένω ολόκληρη για πολύ δίχως διχασμό και χάσματα ένα από αυτά παραδίδω στα λαίμαργα βλέμματα των πιστών τώρα δα και ψήστε κάνα σφάγιο να χορτάσω κνίσσα...
Ισπανία-Ρωσία 3-0

(βοήθειά μας, εμείς χάσαμε νωρίς!)

1.418 το παλιό γραφείο

το παλιό μας το γραφείο ήταν κάτι σαν κέντρο διερχομένων, ένα παράθυρο ανοιχτό στο δρόμο χειμώνα καλοκαίρι, περνάγανε διάφοροι και καλημέριζαν, ο Μάριος Πλωρίτης θαύμαζε τα φωτιστικά μας, ηθοποιοί και τραγουδιστές (Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κ. Τζούμας, κλπ) όλοι γνωστοί, ρίχναν ματιές και ρωτάγαν διάφορα, περαστικοί επίσης ζητάγαν πληροφορίες, δημοσιογράφοι δανειζόντουσαν χαρτί τις Κυριακές, η Ζωρζ Σαρρή είχε φιλοξενηθεί για λίγο, όσο να συνέλθει από ένα γλίστρημα που έπαθε στην εξώπορτα, ο Αλέξης Δαμιανός ευχαρίστησε για το ταξί που του καλέσαμε, ψιλοερείπιο γαρ -τότε... Mετά που φύγαμε για λόγους ανωτέρας βίας (πουλήθηκε το κτίριο) ερήμωσε η γειτονιά

1.417 εντεκάχρονος εργένης

σπούδασε χάρη στη μάνα του, που ζαλωνόταν κλάρες ή βελανίδια -ανάλογα την εποχή- να τα πουλά και να του στέλνει τα λεπτά για να βγάλει το Γυμνάσιο, εντεκάχρονος εργένης, αλλιώς θά 'μενε στα πρόβατα όπως ήθελε ο πατέρας του. Πόσες τύχες ανθρώπων αλλάξαν χάρη σε μερικές μανάδες...

αλλουνού πάλι, η μάνα κατάστρεψε τη ζωή του, στέλνοντάς τον να σπουδάσει στην Ευρώπη όπου δημιούργησε οικογένεια ενάντια στις επιθυμίες της μάνας, που κατάφερε να τού τη διαλύσει, να τον φέρει πίσω ανεπρόκοπο και σπάταλο με την πατρική περιουσία, μαγκούφη και "άτυχο" σε φιλίες και έρωτες, με τελική κατάληξη την φυλακή... Υπάρχουν μάνες και Μάνες.

1.416 Το τραγούδι του Αλ Τζιφράγκα

Μουδιασμένος θά'ρθω πάλι
στο κανάλι της Βουλής
να σου πω τρία λογάκια
για τον πόνο της δραχμής.

Θά'ρθω να σε νανουρίσω
με τα πάθη του ευρώ
που πολλοί το κυνηγάνε
μα μονάχος θα το βρω.

Κοιμήσου νεοέλληνα
φασολια δίχως σέλινα
σου βράζω στο καζάνι
με σάλτσα λαφαζάνι.
___________________
γραφτηκε στις 20 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.415 πότε και πώς γνώρισα την Κίνα

Πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη "κινέζικο" ήταν για ένα αγαλματάκι που είχε φέρει ο αδελφός του παπού μου ο Βαγγέλης, ασυρματιστής στα καράβια. Μετά, έφερε και κάτι ξύλινα λεπτής υφής φλυτζανάκια. Οταν ερχόταν από κάθε ταξίδι, όλο και κάτι τι κινέζικο έφερνε, μπιμπελό, σερβίτσια και παράξενα κουρδιστά παιχνίδια. Είχε φέρει και ένα καταπληκτικό καλειδοσκόπιο.

Λίγα χρόνια αργότερα, έμαθα περισσότερα για τη χώρα Κίνα μέσα από τα βιβλία της Περλ Μπακ. Το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Υπό το βλέμμα του Βούδα» μου το χάρισε μια συμμαθήτριά μου. Ηταν η αφορμή για να ζητώ να μου δωρίζουν και άλλα βιβλία της.

Πριν από λίγα χρόνια, έμαθα και άλλα για τη χώρα αυτή παρακολουθώντας ντοκυμαντέρ, όπως π.χ. για μια περιοχή όπου ισχύει η μητριαρχία. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και θα ήθελα να το ξανάβλεπα.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρώ μια εισβολή κινέζικων προϊόντων στην αγορά, πολύ προσιτών και καθόλου "ανασφαλών" όπως τα δυσφημίζουν οι μεγαλέμποροι, που -σίγουρα- έχουν τους λόγους τους.

Αυτές τις μέρες, η τιβι παρουσιάζει ένα σωρό ντοκυμαντέρ για την Κίνα, ταινίες κινέζων σκηνοθετών, μαθαίνω για την ιστορία της και ο μυστηριώδης πολιτισμός της παύει σιγά σιγά να αποτελεί μυστήριο.

Με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, η Κίνα ανοίγει εντελώς τις πύλες της στον έξω κόσμο, μοιράζεται μαζί μας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της. Εμείς, όλο και κάτι κερδίζουμε συνεργαζόμενοι με τους κινεζους, που όλο και κάτι κερδίζουν από μας. Ζούμε ένα όνειρο; Ζούμε την αρχή ενός ονείρου για έναν ειρηνικό πλανήτη, γαλήνιο και με αφθονία αγαθών; Μακάρι η Κίνα να φέρει την ισορροπία, που έχουμε ανάγκη. Μακάρι τα πυρά των πολέμων να μετουσιωθούν σε ειρηνικά πυροτεχνήματα.

Είμαι βέβαιη ότι αν στην εποχή του Μεγαλέξαντρου υπήρχε τηλεόραση, σήμερα όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη θα μιλούσαν ελληνικά και η Γη θα ονομαζόταν Μακεδονία!
_______________________________
γραμμένο στο f/b τον Αύγουστο 2008

1.414 η Γκριζού

η Γκριζού ήτανε γάτα, αλλά όχι γάτα τυχαία: γάτα με πέταλα, που λένε. Στην Αθήνα βρέθηκε συνοδεύοντας την προγιαγιά μου όταν ήρθε για να αφήσει τα κόκκαλά της στην πρωτεύουσα, αλλά δεν τα κατάφερε. Η ασθένεια που έλεγε πως είχε πέρασε και η προγιαγιά έζησε καμμιά δεκαπενταριά χρονάκια ακόμα και τα κοκκαλάκια της τα άφησε τελικά στην Κεφαλονιά. Η Γκριζού όμως έμεινε και διέπρεψε στην πρωτεύουσα.

Εκανε στράκες από όπου πέρναγε, άνθρωποι και γάτοι τρέχανε πίσω της, οι γάτοι κυρίως το Γενάρη, και η Γκριζού ήτανε περήφανη και ακατάδεχτη μέχρι που γνώρισε το γάτο της καρδιάς της, έναν κατάμαυρο αλήτη με πράσινα μάτια. Την πολιορκούσε παντού ο άτιμος, δεν την άφηνε σε χλωρό κλαρί, που λένε.

Μια στην αυλή, μια στην ταράτσα, τελικά τα κατάφερε και κάπου τη στρίμωξε και η Γκριζού, αντίθετα από τις συνηθισμένες γάτες που γεννοβολάν ασύστολα, γέννησε μονάχα ένα γατάκι, ένα κοριτσάκι που το βαφτίσανε Μαυρούλα γιατί έμοιασε του μπαμπά και βγήκε κατάμαυρο.

Η μάνα μου διηγόταν ένα σωρό ιστορίες με την αγαπημένη της Γκριζού, μια με τον ψαρά που τον ξεγέλασε και τού βούτηξε ένα ψάρι, μια άλλη με τον παπού μου που τον ακολουθούσε σαν σκυλάκι, μια που άρπαξε ένα καημένο ποντίκι που τόλμησε να μπει στην κουζίνα, κι άλλες αμέτρητες που δεν τις θυμάμαι τώρα.

__________________________
μόλις τώρα δα γράφτηκε στο f/b

1.413 αντάξιο σε ξι ύφεξη μείξονα

χάθηκε ξανα το Ξι
ταξιδεύει με ταξί
ναυλωμένο

με το χέρι το δεξί
απλωμένο
να ξανάρθει το ταξί
περιμένω

___________________________
γράφτηκε στις 20 Αυγ 2020 στο f/b

1.412 η πονεμένη ιστορία του συνοριοφύλακος

ο πτωχός συνοριοφύλαξ εζήτησε και πέτυχε την μετάθεσή του εις τμήμα της πρωτευούσης και είχε σοβαρό λόγο να προβεί εις το διάβημα τούτο διότι αφενός εις τα σύνορα ευρίσκετο τόσον μακράν της μητρός του η οποία εστερείτο της παρουσίας του και έπληττε θανασίμως και επιπλέον ο ίδιος εστερείτο τα θαυμαστά γιουβαρλάκια τα οποία καθεκάστην έπλαθε η θεία του κάτοικος Ομονοίας και περιχώρων αν και τα ετίμα δεόντως ο θείος του ο διορισμένος εις την αγροφυλακήν της πλατείας Κλαυθμώνος η θεία είχε πρόβλημα διότι ο συνοριοφύλαξ εξεφράζετο με πλουσιότατο λεξιλόγιο υπέρ των γιουβαρλακίων όθεν έπραξεν κατά συνείδησιν και με ένα σμπάρο ικανοποίησε τρία τρυγόνια τον εαυτόν του την μητέρα και την θείαν και ο νοών νοήτο ότι παίζει μάλλον βύσμα αλλά από ποια κατεύθυνση άγνωστον και μόνο ο θείος παραπονείται διότι εμειώθη η μερίδα του
(η ιστορία είναι βασισμένη σε είδηση της 21ης Ιουνίου 2007)

1.411 απεγνωσμένη τυχαιότητα

Φτύνουμε κατά λάθος με αφέλεια μωρού, μεγάλες σπάνιες χαρές. Η αδράνεια διώχνει με την ακρίβεια ενός ρολογά, κάποιες ελάχιστες στιγμές πραγματικής απελπισίας. Στην εξωτερική αυτή βυθοσκόπιση, φυτεύουμε τσαπατσούλικα τις αρτηρίες της ανόητης καρδιάς μας. Το προμάντεμα του Αττίλα. Είναι άσκοπο να ακούμε με όση χαρά κι αν νοιώθουμε, τις κολακείες που παραμορφώνουν την εικόνα μας.

Μικραίνουμε για να χωράμε σε σπιρτόκουτα απεγνωσμένης τυχαιότητας. Η ομοιομορφία δεν είναι κακή περίπτωση, εκτός αν παγιδεύεται προσεκτικά. Ομως τι μας διώχνει και τι μας στεγνώνει. Που γιατρέψαμε και που εκτεθήκαμε στους καιρούς. Πως ξεκολλάμε και τι μας φυλακίζει. Τι απεχθανόμαστε και τι στερούμαστε. Με παραλλαγές και ευγενικές γενικότητες. Πως τελικά (δεν) είμαστε νάρκισσοι.

1.410 όνειρα...

είχαμε όνειρο κοινό με τ' αδέρφια μου, ν' αγοράσουμε ένα νησί μικρούτσικο, να υψώσουμε τη δική μας σημαία, να στήσουμε τις καλύβες μας, να σιάξουμε τις οικογένειές μας, μαζί με τους φίλους μας τους γκαρδιακούς να ζούμε ζωή χαρισάμενη, αλλά τα όνειρα δύσκολα πραγματοποιούνται, αλλά πάλι, τίποτα δεν είναι σίγουρο και όλα μπορεί να συμβούν, ακόμα και αυτό!

1.409 τρίπλεξ καρωτίδων

σήμερα πήγα για τριπλεξ καρωτιδων, με χαρτι απο το οικείο κεντρο υγειας, κατα τη συσταση του επιτόπιου γιατρου (γιατρινας, για την ακριβεια) Εφτασα λοιπον κάθιδρη μια και περπάταγα μισή ωρα μεσα στο λιοπύρι, καθισα, πηρε η ρεσεπσιον το χαρτι, με εβαλε μεσα σε δωματιο σκοτεινο να ξαπλωσω και να περιμενω το γιατρο, ηρθε ο γιατρος, βαζει το μηχανακι μπροστά, ακουω ήχους διαστημικούς -πφφίου πφφίου- βλεπω εξωτικα χρωματακια να παιζουν στην οθονη, κλπ κλπ. ρωτάει ο γιατρος "καπνίζετε;" απαντάω "ναι", "πόσα την ημέρα;" εδώ κρυβω κάτι, λέω "όχι πολλά" επειδη φοβηθηκα μη μού το κόπσει αν του έλεγα "αμέτρητα"! τελειώνει η εξεταση, ρωτάει "πόσων ετών είστε;" εδω δε χώραγε να κρυψω τιποτα γιατι εγραφε το χαρτι την ηλικια μου, οπότε τη λέω, "αααα" λέει αυτός, "ξερετε, οι καρωτιδες σας ειναι μια χαρα, ούτε για 40 χρονών! και ξέρετε γιατί ρωτησα αν καπνιζετε;" πού να ξερω, αλλά δεν βγαζω κιχ και περιμενω την ολοκληρωση της απολογίας του με προσοχή μια και ο καλός αυτός άνθρωπος μού έκοψε τα μισά μου χρόνια, "επειδη αν μου λέγατε πως δεν δοκιμάσατε ποτέ τσιγαρο θα σας έλεγα μπράβo!" κόκκαλο εγώ, ψιλογελάω απομεσα μου, περιμενω λιγακι, παίρνω τα αποτελέσματα, πληρώνω και φεύγω. Ποδαρόδρομο ξανά. Στο δρόμο σκέφτηκα γιατί άραγε τις λένε καρωτίδες, μήπως έχουν διάμετρο καρότου;
_____________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 19 Αυγούστου 2021 στο f/b

1.408 το μεγάλο φουμπούκωμα!

Ρήμα: φουμπουκέω-φουμπουκώ (και φουμπουκόω-ώ, ενίοτε) παρατ. φουμπούκωνα, αορ. φουμπούκωσα, μελ. φουμπουκώσω, μτχ παρακ. φουμπουκώς, -υία, ός, παρακ. έχω φουμπουκώσει, υπερσντ. είχα φουμπουκώσει. Παραγωγα: φουμπουκισμένος, -η, -ο, επιθ. τριγ. τρικατλκ. σημαίνει τον/την συγχιζόμενο/η εντός φουμπούκ. φουμπουκωτός, -ή, -ό, επιθ. τριγ. τρικατλκ, σημαίνει αυτόν/ήν που επιβάλλει την τάξη εντός φουμπούκ ή και εκτός, αν παραστεί ανάγκη.
___________________
γράφτηκε στις 18 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.407 η ζαβολιάρα Νία

Στα μικράτα μου, όταν 10χρονο κοριτσάκι έπαιζα στα χωράφια κυνηγητό με τα γειτονόπουλα, στην παρέα χωνόταν η μικρή Νία. Οχι τόσο επειδή ήθελε να παίξει, όσο για να μας "ανακατεύει" με τη γκρίνια της. Η Νία ήταν 7 χρονών και είχε τελειώσει τη Β' Δημοτικού εκείνο το καλοκαίρι. Το όνομά της ήταν κανονικά Ευγενία, αντιστρόφως ανάλογο με το χαρακτήρα της που ήταν εμπαθής και μίζερος. Θα πει κάποιος, ίσως, ότι ένα μικρό κοριτσάκι ήταν, αλλά και μεις τα υπόλοιπα παιδιά, μικρά παιδιά είμασταν -από τεσσάρων μέχρι 12 χρονών το μεγαλύτερο.

Πώς έγινε και τη θυμήθηκα τη μικρή Νία; Ενα κλικ! έγινε -απλό. Θυμήθηκα την κλασική ζαβολιά που έκανε: Τα "βγάζαμε" για να παίξουμε κυνηγητό, τύχαινε να "βγει" εκείνη κυνηγός, εκείνη έμενε στην άκρη λέγοντας πως δεν θα παίξει επειδή δεν μπορεί να τρέξει -πονάει το πόδι της, τα κλασικά- αλλά όταν μαζευόμαστε για να τα "ξαναβγάλουμε" η Νία άπλωνε το χέρι και τσάκωνε κάποιον σκούζοντας «σ' έπιασα, σ' έπιασα!» Τη συμπεριφορά της Νίας μου θύμισε η αναγγελία των φετεινών εκλογών. (18/8/2007)

1.406 πέτρες

στα ταξίδια μου μάζευα όμορφες πέτρες, μερικές από αυτές θα βρίσκονται (θαμμένες πια) στον κήπο της μάνας μου από τότε που τόλμησε να τις πετάξει ενόσω εκτελούσα ένα ακόμα ταξίδι. Εννοείται ότι δεν την ξαναεμπιστεύτηκα και τώρα έχω γύρω μου όλες τις όμορφες πέτρες και τα υπέροχα βότσαλα να με συντροφεύουν. Πέτρες Ολλανδίας, Σουηδίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Ισπανίας, Ιταλίας, κλπ κλπ, κάθε πέτρα και μια ιστορία, νά 'χουμε να λέμε. Α! προχτές μού φέρανε και μερικές πέτρες απο Υπερδνειστερία!

1.405 χειμερινή ματιά!

ενας σμηνίτης
εφταμηνίτης
σκαρφαλωμένος στην κορφή της Οίτης
μάτιασε κάποια που γλιστρούσε με τα σκι της

1.404 βλεφάριασμα!

σε βλεφάριασα μια μέρα
(ειχε και πολύν αέρα)
πέφταν τα μαλλιά στα μάτια
(πέφταν και στις βλεφαρίδες)
έκανες πως δε με είδες
(η καρδιά χίλια κομμάτια)

1.403 δάνεια ευκαιρίας!

κάποτε, τότε που μπαίναμε στα ηλεκτρονικά κόλπα, ειχε έρθει ενας συναδελφος στο γραφειο περιχαρης που πηρε δανειο απο τραπεζα γνωστη για αγορα ηλ/κού εξοπλισμού, που θα το εξοφλουσε σε ενα χρονο, και ειπαμε να το εξετασουμε.

Πηγα λοιπον στην τραπεζα αυτη, με υποδεχτηκε μια κοπελάρα ανωτερη απο μανεκεν να συζητησουμε και ολα καλα, αλλα μολις ρωτουσα ποιο θα ειναι το ποσο που θα επιστραφει σε ενα χρονο, εξαφανιζοταν! (η κοπελα) Καπου πηγαινε και ξαναρχόταν να συνεχιστει η συζητηση, οπου μου ελεγε διαφορα, και φτασαμε στο καθαρο ποσο που θα λαβαιναμε, του οποίου το 1/5 θα έμενε στην τραπεζα για "έξοδα δανειου", δλδ θα παιρναμε δανειο μικροτερο κατα 1/5 απο αυτο που θα γράφανε τα χαρτιά και που θα εξοφλουσαμε!!

Μολις εφτανα να ρωτησω ποιο θα ειναι το ποσο, κλπ, η κοπελα παλι εξαφανιζοταν!! Τελικα, το ειπε το ποσο, μετα απο πολλες φορες ερωτησεων και.. εξαφανισεων(!!) και ηταν το διπλάσιο και κατι. Φυσικα, ευχαριστησα και εφυγα, εχοντας χασει πανω απο μια ωρα στη "συζητηση". Αυτά.

"Ευτυχως, που πηγες εσυ" μου ειπε ο συνεταιρος μου και εξοπλιστηκαμε ηλεκτρονικα απευθειας απο την εταιρεία υπολογιστων, με πολυ καλους ορους. Χωρις δανεισμο και χωρις τοκους και με έκπτωση λογω μεγαλης παραγγελίας.

1.402 αχ...

...αχ, και να γινόταν κάτι και να με κατάπινε ο τοίχος, να με ρούφαγε έτσι όπως ακουμπώ πάνω του και να μην έμενε ούτε σημαδάκι από μένα, να έσβηνα διαμιάς από τη μνήμη εκείνων που με αγάπησαν και να έπαυε να βαραίνει η ανάμνησή μου το θυμητικό όσων με γνωρίσαν, να πέρναγε η ζωή μου σαν να μη την έζησα, σαν ελαφρό αεράκι και σαν θρόισμα στα φύλλα μιας λεύκας που τη θύμησή τους την παίρνουν μαζί τους το φθινόπωρο πέφτοντας στο χώμα, αχ... Ούτε θλίψη, ούτε τπτ παιδιά, μην ανησυχείτε. Απλή διαπίστωση είναι. 

Οταν ο άνθρωπος είναι νέος, παλεύει να αφήσει με κάποιο τρόπο το στίγμα του, να δημιουργήσει κάτι που να σημαδεύει το πέρασμά του από τη ζωή. Μεγαλώνοντας, βλέπει πως αυτό είναι μάταιο και πως το πιο σημαντικό είναι να φύγει χωρίς να λείψει η παρουσία του από κανένα. Αν μείνει κάποιο ίχνος από σκόνη ή ένα μικρούτσικο πετραδάκι που θα αποτελεί απειροελάχιστο τμήμα ενός δρόμου προς την πρόοδο της ανθρωπότητας, θα πάει ευχαριστημένος. 

(15 Αυγούστου 2007)

1.401 βόλτα το 15αύγουστο

βγηκα βολτα να ακουσω τη σιωπη.. τετοια ησυχία.. άκρα του τάφου σιωπή που λένε.. εσταζε μια βρυση μεσα σε ενα σπιτι και ακουγαν οι περαστικοι απέξω.. ποιοι περαστικοί δλδ.. μοναχη περπαταγα.. αυτο που δεν ακουγα ηταν τα βήματά μου, επειδή οι σόλες είναι μαλακές.. σαν ξυπόλητη περπάταγα πάνω στα βρώμικα πεζοδρόμια αλλά και στην άσφαλτο που ψιλόβραζε.. έτσι άκουσα σήμερα τη σιωπή, κάτω από αρώματα σκουπιδοτενεκέδων -κάδων, πιο κομψά- η πόλη μουγγάθηκε και φέτος..
________________________
ΣΗΜ. γραφτηκε στις 15 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.400 Τιτανικός

ο Τιτανικός δεν είναι η χώρα τελικά, όπως είχε ψευδώς δηλωθεί, είναι η Βουλή.. που έχει βρεθεί σε ανεπίστρεπτη θέση ανισορροπίας.. φουντέρνει με φόρα στα παγωμένα προτεστάντια νερά, αφού στουκάρησε στα σκληρά (και άτεγκτα, όσο άτεγκτη μπορεί να είναι μια κοτρώνα) βράχια του βορρά, "ωριμάζει βιαίως", όπως λέγεται κομψά.. Οι -έως τώρα απαθείς- έγκλειστοι μέσα σε κυβερνητικές (δήθεν και τάχα) φαντασιώσεις, έντρομοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τί εστί βερύκοκκο και αφήνουν τα τελευταία τους ροχαλητά σαν επιθανατιο ρόγχο πάνω στα βελουτέ καθίσματα.. Αχ, πόσο θα τα νοσταλγήσουν.. όταν θα μετακομίσουν απο την αγαπημένη χώρα.. αυτή που τους χάριζε απλόχερα τα αγαθά και τις ζωές των ψηφοφόρων κατοικων που κάποτε ήταν πολίτες... Η κυβερνήτισσα το έχει ψυλλιαστεί το πράγμα, τρέχει και δε φτάνει, αγορεύει, διατάζει το λοστρόμο, παρακαλάει αξιωματικούς και ναύτες, αλλά ποιος την ακούει.. "Βυθιζόμεθα υπερηφάνως" ανακοίνωσε το τελευταίο δελτίο καιρού, που δεν γνώριζε πως θα ήταν το τελευταίο.

________________________________

ΣΗΜ. γραφτηκε στις 15 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.399 Θα λήξει ποτέ η τιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα;

Μεταφέρω ενα σχόλιο - απαντηση:
(νομίζω ότι ειναι καλή τροφή για σκεψη, όπως λέει το σχετικό τσιτάτο)

# Epanechnikov
Ας ερευνήσουμε καλύτερα τα βαθύτερα αίτια της απίστευτης αδυναμίας της ελληνικής κοινωνίας να αξιολογήσει ορθά καταστάσεις, να αναδείξει τους άξιους και να επιβραβεύσει τους εργατικούς!

# Rodia
Συνεχιζοντας την προταση/συλλογισμό του Epanechnikov (προς διαφορετική κατεύθυνση) διερωτωμαι αν πραγματι πρόκειται περί αδυναμίας και αν πραγματικα η αξιολόγηση των καταστασεων δεν ειναι ορθή. Αν, δλδ, οι εργατικοι ειναι οι αληθινα άξιοι και όχι τα κορόιδα.

Στον πολιτισμό που διανύουμε, ανέκαθεν οι πολλοί εργαζόντουσαν για να απολαμβάνουν οι λίγοι. Οπότε, δεν ειναι παράξενο που προσπαθεί ο καθένας να ανήκει στους προνομιούχους "λίγους", οι οποίοι απολαμβάνουν τον κόπο των "πολλών". Αυτό, βέβαια, δεν συμβαίνει μονάχα στην Ελλάδα.. ίσως μάλιστα να συμβαίνει πολύ λιγότερο στη χώρα μας από όσο σε άλλες, πιο προηγμένες, χώρες.

Φυσικά, μερικοί από τους "πολλούς" και άξιους και εργατικούς, καλύπτουν/με με τη δημιουργικότητα ως επενδύτη την εργασιομανία τους/μας, αλλά αυτό δεν αναιρεί την προηγούμενη απορία μου. Ο άνθρωπος ως ζων (και σκεπτομενος) οργανισμός εχει αναγκη την εργασια, τη δημιουργικη εργασια. Η καταναγκαστική δουλειά, το να "ζει με τον ιδρωτα του προσώπου" του, δλδ, είναι κατάρα -το είπε και ο Πανάγαθος.

Προς άρσιν λοιπον της αράς αυτής, με την οποία εξεδιώχθη εκ του Παραδείσου, ο άνθρωπος σκέφτηκε δημιουργικά και σκάρωσε ένα σωρό μηχανές που ελαφραίνουν τον κόπο της παραγωγής τροφής, ενδυσης, κλπ. Το πράγμα θα πήγαινε σπουδαία -θα ειχε ευτυχη έκβαση- αν δεν βρισκόντουσαν οι "λίγοι" που είπαμε πιο πάνω.

Αρα, το πρόβλημα είναι το αιώνιο, που καμμιά επανάσταση ίσαμε τώρα (με προεξάρχουσα τη Γαλλικη, που πηγε στραφι) δεν κατάφερε να λύσει: η εκμετάλλευση ανθρώπου απο ανθρωπο. Οθεν, μπορούμε χωρίς τύψεις να αντιγυρίσουμε (μέσα έξω, σαν γάντι ή σαν καλτσα) τη συζήτηση*. Νομιζω, δλδ..
__________________________
*να μη συζητούμε δηλαδή για την τεμπελιά του έλληνα και ότι δεν αξιολογεί ορθά, επιβραβεύοντας τα λαμόγια αντί για τους άξιους. Μπορεί, απλως, να προηγούμαστε κατά πολύ απο την εποχή μας.

1.398 ισοτιμη σχέση

παλιά, είχα εναν υδραυλικό στη δουλειά που έπλενε τα βρακιά της γυναίκας του και τον κορόιδευαν οι αλλοι, αλλά για το λόγο αυτό ανέβηκε στην εκτίμησή μου (φαντάζομαι οτι θα έπλενε και τα δικά του)

1.397 περί ενδυμασίας

σκέφτομαι περί μαντίλας, κλπ, και θυμάμαι τις αγρότισσες που ερχόντουσαν στην Αθηνα φορώντας τα τσεμπέρια και τις μακριές τους φουστάνες με τα πολλά μεσοφόρια αποκάτω. Ακόμα και ντάλα καλοκαίρι νά 'τανε, εκείνες πηγαιναν να ψωνίσουν στα μαγαζιά σφιχτά μπαμπουλωμένες και κανείς δεν σκέφτηκε -τότε- να τους απαγορέψει αυτό το ντύσιμο. Ισα ίσα, εκείνες ήταν που κορόιδευαν τις ελαφροντυμένες αθηναίες και κρυφογέλαγαν θεωρώντας τις (ως εκ της αμφίεσης) ελαφρές και παρδαλές, χαρακτηρισμός πολύ χειρότερος απο εκείνον της χωριάτισσας, που αντιγύριζαν οι πολιτισμένες. Εκείνες οι γυναίκες κάναν καλά που κράταγαν την παραδοση ή όχι; οι φουστανελλάδες κάναν καλά που εκσυγχρονίστηκαν και γίναν φρακοφόροι; τελικά, υπάρχει σωστό και λάθος στην επιλογή ενδυμασίας; Θα πει κανείς ίσως ότι αν το ένδυμα το επιβάλει μια θρησκεία, είναι διαφορετικά και μάλλον θα συμφωνήσω.
_____________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 13 Αυγούστου 2016 στο f/b

1.396 συζήτηση περί διαγραμμάτου, που λένε

στην αρχή, πριν καμμιά 25ριά χρονάκια, ακονίζαμε το μυαλό μας μαθαίνοντας γλώσσες προγραμματισμού, απλές και δυσκολότερες, όπως π.χ. html, java, κλπ, μαθαίναμε να δίνουμε εντολές στα προγράμματα που χρησιμοποιούσαμε, όπως π.χ. autocad, κλπ. Μετά, ήρθαν οι ευκολίες, πάντα για το καλό μας: μη τυχόν κουραστούμε και πάθουμε τπτ. Εικονίτσες πλημμυρίσαν τα προγράμματα, εικονίτσες παντού! δουλειά στα στραβά, που λένε. Χωρίς κόπο, αυτόματα. Μαθαίνουν τα παιδάκια, λέει, ρομποτική και είναι περήφανα. Με εικονίτσες. Ρομποτάκια κι αυτά. Μυαλό ξεκούραστο, να τρέφεται με σανό. Ε, λοιπόν, όσο και να δηλώνω εικονομάχος κανείς δεν με ακούει και θα πρέπει να προσαρμοστώ. Να προσαρμοστώ; εχμ...

Kallia Kleisarchaki
Το Wordpress προσφέρει μεγάλη ευκολία η αλήθεια είναι. Αλλά σε δέκα χρόνια, οι σημερινοί 15αρηδες, θα τα βρουν πολύ σκούρα! Γιατί τώρα στην R, html, python, C#, auto cad, mathematica, αν κάτι δεν κάθεται καλά, θα βρούμε ένα τροπο να δουλέψει. Αν ομως έχεις μάθει μόνο με εικονιτσες, πως θα μπεις μέσα και θα το κανεις να δουλέψει;

Marina Rodia
οταν ειχαν πρωτοκυκλοφορήσει τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, (βιβλία κλασσικων συγγραφεων παρουσιασμενα με εικονες, κομικς δλδ) λέγαν οι μεγαλοι ότι τα παιδια θα παψουν να διαβαζουνε βιβλια, οτι αυτα βλαπτουν, κλπ κλπ. Τελικα, βρηκαν τη θεση τους και κανεις δεν ασχολειται πλεον. (προσπαθω να παρηγορηθω)

Kallia Kleisarchaki
Marina Rodia το θυμάμαι αυτό το επιχείρημα! Και στα 9 πήγα στο γείτονα, πήρα ένα βιβλίο ανατομίας και τους τις έδειχνα. Ποσο κωλοπαιδο ήμουν;!

Aeipote Panta
Πάτα δεξιά, πάτα αριστερά, όλο και κάτι θα βγει. Μπλιαχ

Marina Rodia
μαζι με την ψυχη μας!

Aeipote Panta
Πισιχιραιμία

Dhmhtrhs Pappas
Ναι, μια χαρά είναι κι οι εικόνες. Η μέθοδος σκέψης είναι ίδια, ο τρόπος έκφρασης αλλάζει. Τα παιδιά που μαθαίνουν προγραμματισμό με εικόνες (scratch) δε δυσκολεύονται να περάσουν και στο γραπτό όταν χρειαστεί, έχω παρατηρήσει. Δεν προσφέρει στη σκέψη η γλώσσα, μάλλον επιβάλλει άχρηστη τυπολατρεία. Θα ήταν ανάλογο να πούμε ότι η python δε βοηθάει να αποκτήσεις προγραμματιστική λογική γιατί είναι πολύ πιο απλή από τη c π.χ. Προφανώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Και τα λέω αυτά ενώ σιχαίνομαι τα κουμπάκια.
_____________________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 13 Αυγούστου 2020 στο f/b

1.395 Αύγουστος στην Αθήνα

Απνοια
Νεκρή η Αθήνα
κείται στο φέρετρο του Αυγούστου
Μιλλιούνια τουρίστες
σαν σκουληκάκια την κατατρώγουν
Περίπτερα-ακροπόλεις πλατειών

1.394 βλέμματα

υπάρχουν βλέμματα γεμάτα υδατάνθρακες
και άλλα που μυρίζουν κοκορέτσι
στο βλέμμα που με μάγεψε ο θησαυρός δεν ήταν άνθρακες
ούτε και κάτι μαύρο ασπρισμένο με στουπέτσι
δίνε μου βλέμμα στολισμένο δακρυοπάχνη
και καταβρόχθιζέ με σαν αράχνη!

1.393 τι εστί Ειρήνη

οι αθλητικοί αγώνες είχαν σημασία την αρχαία εποχή, επειδή τότε σταματάγαν οι πόλεμοι και το πανηγύρι γινόταν για να καταλάβουν οι άνθρωποι τι εστί Ειρήνη και το έπαθλο του νικητή ήταν ένα στεφάνι δάφνης ή ελιάς. Σήμερα, οι αγώνες ανακηρύσσουν νικητές με πολλά μπικικίνια πίσω τους να τους στηρίζουν, πολλές διαφημιστικές εταιρείες να κερδάνε τρελλά λεφτά και ούτε πόλεμοι σταματάνε ούτε τίποτα, γραμμένη την έχουν την Ειρήνη, για τους λεφτάδες η Ειρήνη είναι μια παπαριά.

1.392 ανάμνηση σεισμών του 1953

αποφράδες ημέρες: η Αρετή στο σπίτι μας, η μάνα της στο νησί, η Αρετή να πηδάει και να δέρνεται και να ξεμαλλιάζεται φωνάζοντας "αχ, μάνα μου, μάνα μου!" κι εμείς τα παιδιά να μη καταλαβαίνουμε Χριστό που λένε, μονάχα αργότερα, όταν γύρισε ο πατέρας από τη δουλειά μάς εξήγησε τι είναι σεισμός. Ακούστηκαν πολλά τότε, ότι άνοιξε η γη και κατάπιε ένανε μαζί με το γάϊδαρό του, ότι η στράτα του Αργοστολιού ισοπεδώθηκε και δεν εγνωριζόταν τίνος είναι τα σπίτια αφού σπίτια δεν υπήρχανε πια ούτε και πόρτες. Πάντως, το κρυστάλινο σερβίτσιο του ούζου της προγιαγιάς μου εσώθηκε συσκευασμένο καλά όπως ήτανε και κάποιος το εβρήκε το κουτί το ξύλινο και το πήγε στη γιαγιά μου κι αυτή τό'δωσε στη μάνα μου κι εκείνη σε μένα και'γώ στην κόρη μου τη μεγάλη κι έτσι υπάρχει ως τα σήμερα αυτό το κομψοτέχνημα με τα κολονάτα ποτηράκια και το μακρουλό καραφάκι. Α! στα Ομαλά, εσώθηκε ο τοίχος με το μπαλκόνι, όπου εκαθόταν η οικογένεια της γιαγιάς μου τα καλοκαίρια που παραθερίζαν εκειπέρα τον προπερασμένο αιώνα. Τον φωτογράφισα το 1964 που επισκέφτηκα για πρώτη φορά το νησί.

1.391 περί ιδεολογιών

οι εκπρόσωποι και οι οπαδοί των ολοκληρωτικών ιδεολογιών και καθεστώτων δεν ανέχονται το χιούμορ, η διακωμώδηση γενικώς τους τη σπάει, πιθανότατα επειδή κατά βάθος γνωρίζουν πόσο γελοίοι είναι. Με αυτό τον τρόπο, διακωμωδώντας δηλαδή, μπορούμε να καταλάβουμε πόσο δημοκρατικό είναι ενα καθεστώς, μια κυβέρνηση, ένας αρχηγός, ένας οπαδός, κλπ.

1.390 Βαλκανική Ελεγεία

με μάγεψαν τα μπράτσα σου τα μπάνικα
που κράταγαν τη μάνικα
μού ζήτησες να ψήσω δυο λουκάνικα
σε άπταιστα ρουμάνικα!

1.389 σινεμά στον ύπνο

ονειρεύτηκα πως έβλεπα ένα φιλμ που μου άρεσε, ήταν ένα πολύ καλό φιλμ ασχέτως που δεν το θυμάμαι τώρα, και θα συνιστούσα να το δεις κι εσύ οπωσδήποτε, αν φυσικά υπήρχε τέτοιο φιλμ, που δεν είμαι καθόλου σίγουρη πως υπάρχει μια και δεν θυμάμαι τιποτα. Πάντως, το όνειρο μού άφησε μια ευχάριστη αίσθηση και αυτό είναι το καλό της υπόθεσης: υπάρχουνε καλά όνειρα, έστω κι αν τα ξεχνάμε.

1.388 τα πεφταστέρια

Είχα μια μανία με τον ουρανό κι ακόμα την ψιλοέχω, αλλά τί να δω πια μέσα από τις αντανακλάσεις των φώτων της πόλης; Ο ουρανός φαίνεται ομιχλώδης, ένα θαμπό πράγμα πηχτό σε χρώμα ακαθόριστο, σαν ξεβαμμένο πορτοκαλί. Ούτε γαλαξίες, ούτε αστέρια, ούτε τίποτα που να εξάψει τη φαντασία, άσε που όλα σχεδόν μας τα έχουν εξηγήσει οι σοφοί ερευνητές και πάει, τό 'διωξαν το μυστήριο. Εκείνο το μυστήριο που έπλαθε αλλόκοτους κόσμους με παράξενους χάρτες, με ωκεανούς από γάλα και μωβ λιβάδια γεμάτα πράσινες αγελάδες. Εκείνο το μυστήριο που δεν άφηνε το βλέμμα να ξεκολλήσει από τους αστερισμούς. Σήμερα, πάνε κι οι αστερισμοί πάει και η φαντασία και το μυστήριο κι αν ξεχωρίσω κάπου κάποτε ένα αστεράκι από την ουρά της Μεγάλης Αρκτου, τυχερή θα είμαι. Τότε λοιπόν, όταν φαινόντουσαν τα πεφταστέρια στον αυγουστιάτικο ουρανό, «διάττοντες είναι» έλεγ' ο πατέρας και τρέχαμε να δούμε τι σημαίνει η λέξη, η Αρετή έλεγε ότι μια ευχή που γίνεται ακριβώς τη στιγμή της πτώσης του αστεριού "πιάνει", εμείς της λέγαμε πως δεν πρόκειται περί αστεριών και βγάζαμε τα στρώματα να κοιμηθούμε στη βεράντα. Ο πατέρας έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, η Αρετή κοντεύει τα εκατό και ζήτημα είναι αν θα προλάβω να τη δω ζωντανή και φέτος, οι διάττοντες συνεχίζουν να εισέρχονται στη δική μας ατμόσφαιρα αλλά ακόμα δεν βρήκα ποια ευχή θα ήταν καλό να κάνω...

(γραμμένο στις 13 Αυγούστου 2007)

1.387 νησιά ελληνικά

στη Σαντορίνη βρέθηκα πολύ πριν έρθει στη μόδα, ταξιδεύοντας από Ιο με μια μεγάλη βάρκα με πανί, που παράδερνε στα κύματα. «Ολοι ξάπλα!» ειχε διατάξει ο καπετάνιος, κι εμείς ξαπλώσαμε αμέσως, ενώ το κύμα πέρναγε απο πάνω μας. Εφιαλτικό ταξίδι. Ενω ξεκινήσαμε με νηνεμία, ήρθε και μας βρήκε το μπουρίνι μεσοπέλαγα. Ωραίο νησί, αλλά σαν τη Μήλο και την Κεφαλονιά που είναι ζωντανά θαύματα, δεν έχει.

1.386 ένα σπίτι που θυμάμαι

αυτό το σπίτι με τα κεραμίδια είναι περίπου 70 χρονών και όταν χτίστηκε γύρω του υπήρχαν χωράφια, το πιο κοντινό σπίτι φαινόταν με τα κιάλια, στ' αριστερά του ένας μπάρμπας λιγομίλητος καλλιεργούσε φυστικιές και στα δεξιά του κάποιος όργωνε και φύτευε πατάτες πριν φυτέψει αμπέλι. Το βρήκα πριν λίγες μέρες κι από τη μια στενοχωρήθηκα που θάφτηκε ανάμεσα σε πολυκατοικίες, αλλά από την άλλη χάρηκα που ακόμα υπάρχει, με κάποιες αναγκαστικές (όπως νομίζω) προσθήκες που διπλασίασαν τον όγκο του. Πλακόστρωτο δεν υπήρχε, στο γύρω χωράφι ήταν φυτεμένα κλήματα, είχε μπροστά ένα πηγάδι και πίσω μια στέρνα κι ένα μεγάλο κοτέτσι με πολλές κότες. Είχε και μια γατούλα κανελιά, που τη λέγανε Κανέλα.

1.385 η Ευτυχία ως ψευδαίσθηση

κοπανιόμαστε μεταξύ προόδου και οπισθοδρόμησης, επειδή το μεν διαφαινόμενο μέλλον δεν έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά τα οποία θα βελτιώσουν την αίσθηση της Ευτυχίας και από το παρελθόν απουσιάζουν οι διάφορες ευκολίες που δίνουν σήμερα την Ευτυχία ως ψευδαίσθηση

1.384 το ελληνικό κράτος

τα παλιά τα χρόνια λέγαν για να κογιονάρουν τους πολιτικούς και την ανεπάρκεια του κράτους στην Ελλάδα "άμα θες να διαιωνίσεις ένα πρόβλημα, σιάξε μια Επιτροπή, έναν Φορέα, έναν Οργανισμό, κι έτσι όλοι θα νομίσουν ότι το πρόβλημα οδεύει προς τη λύση του, όπου νά 'ναι θα τελειώσουν τα βάσανα που προκαλεί, κλπ, αλλά το πρόβλημα θα παραμένει αμετάβλητο αν όχι και επιδεινούμενο κιόλας". Το παρατήρησα αυτό να συμβαίνει στη διάρκεια τόσων χρόνων με διάφορους Οργανισμούς, Φορείς, Επιτροπές, όπως π.χ. με το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας, κλπ, βάλε με το μυαλό σου κι άλλα.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι το Κράτος δεν δουλεύει από μόνο του, δεν έχει ισχύ ως Κράτος επειδή εξαρτάται από τους "βαλτούς" υπαλλήλους του. Δηλαδή, το Κράτος δεν είμαστε οι πολίτες του, αλλά οι διορισμένοι από τις εκάστοτε κυβερνήσεις υπάλληλοι, που το κάνουν να δουλεύει (ή να κωλυσιεργεί) ανάλογα με το ποια κυβέρνηση είναι στα πράγματα. Ολοι το έχουμε ζήσει και το ξέρουμε αυτό, έτσι δεν είναι;

1.383 φιλοζωΐα και όρια

Τη φιλη μου τη Χαριτίνη τη δαγκωσε ενα αγριοσκυλο τις προάλλες και επεστρεψε επειγοντως απο τις διακοπες της με μπανταρισμενο ποδι, 4 ραμματα, αντιλυσσικο ορο, κλπ. Οταν τη ρωτησα αν καταγγειλε το σκυλι, αν εδωσε περιγραφη, κλπ, για να ληφθουν μετρα, απαντησε «ε, το καημενο το σκυλι τί φταιει;» και οταν της ειπα οτι μπορει να κινδυνεψουν παιδακια αν πανε στο ιδιο μερος, μουγκαθηκε. Ειπαμε φιλόζωοι ναι, αλλα υπαρχουν και ορια.

1.382 ενθύμιον των σεισμών του 1953

μεσα σε ολα τα θλιβερά και αποτρόπαια, συχνά υπαρχει και κατι παραξενο ως και αστειο: Η στρατα του Αργοστολιου ισοπεδωθηκε, οπως ξερουμε, στους σεισμούς του 1953. Τα σπιτια γινανε ενας σωρός απο κοτρώνες, μαζί και το (κενό) σπιτι της γιαγιας μου φυσικά. Αργοτερα, η στρατα ξαναγινε αλλα σε θεση κοντα στην προηγουμενη, γιατί δεν βρισκανε τα παλια σημαδια. Τεσπα, η γιαγια μου ελαβε ενα δεματακι μετα απο κανα μηνα. Περιείχε ενα κρυσταλλινο σερβιτσιο του ούζου, συσκευασμένο στο ξύλινο κουτί του! Αν ειναι δυνατον! όποιου του μελλει να πνιγει, ποτε του δεν πεθαινει, δε λένε; (αυτο το σερβιτσιο ειναι κορακοζώητο, ζει ακομα)

1.381 ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος!

με τον καύσωνα, εκανα εναν ύπνο πετσοκομμένο σε 2ωρα-3ωρα το πολύ κι ετσι ο τόπος των ονείρων μου είχε πέσει σε αφάνεια: δεν έβλεπα τιποτα ή τουλάχιστον δεν θυμόμουν τίποτα. Μόλις η θερμοκρασία το επέτρεψε, έρριξα ενα 12ωρο σερί και είδα ΤΟ όνειρο υπερπαραγωγή:

Οι σοφοί όλου του κόσμου, λέει, μαζεύτηκαν σε ένα επιστημονικό Συνέδριο, λέει, κι έκαναν πειράματα για να βρουν τρόπο επέμβασης στο ντιενέι, λέει, ώστε να εξαφανίσουν το γονίδιο της βίας, αφού βεβαίως εντοπιστεί τί είναι αυτό που την προκαλεί.

Παράλληλα, έψαξαν και βρήκαν τί είναι (και πού ακριβώς βρίσκεται) αυτό που κάνει τα μυαλά δημιουργικά.

Τα βρήκανε λοιπόν όλα αυτά και βρήκαν και τρόπο να τα εφαρμόσουν, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κατοίκων του πλανήτη βέβαια, κι έτσι στη Γη βρέθηκαν να κατοικούν άνθρωποι ήρεμοι και καλοσυνάτοι, καθόλου βίαιοι και πολύ δημιουργικοί.

Ελα όμως που ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος!

Οι κυβερνήτες σκέφτηκαν να κατατάξουν τους ανθρώπους με βάση την ποσότητα και ποιότητα της δημιουργικότητάς τους: σε όποιον δεν ήταν αρκετά δημιουργικός σύμφωνα με τα καθορισμένα μέτρα, απλώς τού στερούσαν την τροφή. Ετσι, ο σκληρός ανταγωνισμός επανήλθε σφοδρότερος κι από πριν.

Εκεί ακριβώς ξύπνησα και δεν ξέρω πώς συνεχίστηκε το έργο. Αν έχει κανείς κάποια ιδέα για τη συνέχεια του σεναρίου, ας τη ρίξει!

1.380 στιχάκια

ο μικρός Αλέξης

έψαχνε τις λέξεις

κι όταν τις εβρήκε

"άντε πιτσιρίκε"

τού 'πε ο Ενρίκε

"πήγαινε να παίξεις"

------------

εν τω μέσω της νυκτός

τη αιτήσει του δεκτός

έγινε ο Παντέλας

ω, χαρά του, επιτέ-

λαμπυρίζει σαν αστέ-

και σαν βόρειο Σέλας

------------

-Στην παραλία δυο Ατθίδες

με πλουμιστές παραγναθίδες

πετάσους φόραγαν.. τις είδες;

-Εβλεπα τις Βησιγοτθίδες

με τις υπέροχες τιτθίδες

-------------

εάν είσθε λουομένη

και λουόμενος εγώ

προτιμώ να φάω αβγό

και το βύσσινο ας μένει

--------------

πλησίστια πλησίστια
θα πνέομεν τα λοίσθια

--------------

εδωμέσα το μαλλί

το κουρεύουμε γουλί

κουρευτές είναι πολλοί

πήξαμε στη συμβουλή

και πολύ κουτσομπολί-

-------------

έλα νά'μ'άρρωστος
έλα νά'μ'αρρωστημένος! 

κι αν δεν είμ' άρρωστος,

έλα να μ' αρρωστήσεις!

--------------

ολα απο f/b 3 Αυγούστου 2017 (ειχα ρέντα φαίνεται)

 

 

 

 

 

1.379 παρατηρώντας

παρατηρώ χρήστες συμφουμπουκιανούς/νές που σχολίαζαν οργίλα περί σκοπιανού, μετά εξίσου οργίλα περί πυρκαγιών, νεκρών, κλπ, απαιτώντας κεφάλια σε πιατέλες αλά Σαλώμη, και τώρα, ήρεμοι πλέον, ανεβάζουν άσματα γλυκά και τρυφερά και τρίβω τα μάτια μπας και δεν βλέπω καλά και η υπόθεση θυμίζει θάλαμο ψυχιατρείου με τους φουκαρατζίκους τους τρελούς ανεβασμένους σε καρέκλες να λένε αριθμούς αντί για ανέκδοτα και ψάχνομαι μήπως δεν βρίσκομαι εδώ, μήπως έχω πετάξει σε άλλη χώρα, εκεί όπου μιλούν περιφρονητικά για νεοέλληνες και μας έχουνε χεσμένους
____________
στο f/b 3 Αυγούστου 2018

1.378 λαϊκό βρετανικό

Στου γιαλού τα βοτσαλάκια

πεταμένα καλαμάκια

από το φραπέ βγαλμένα

όλο κλαίνε τα καημένα

 

Πάει ο Κάρολος το βράδυ

τα μαζεύει στο σκοτάδι

να γεμίσουν καλαμάκια

των μουσείων τα ραφάκια

_________________

στο f/b 3 Αυγούστου 2018

1.377 αφανείς καλές πράξεις

η φίλη μου η Χαριτίνη βρήκε νέο σκοπό στη ζωή της και χαίρομαι που άρχισε να αμφισβητεί τους παπάδες και την αποτελεσματικότητα της εκκλησίας. Την πέτυχα λοιπόν χτες να ψάχνει ένα κάδο σκουπιδιών με το ένα χέρι, μια και με το άλλο κράταγε το λουράκι της σκυλίτσας της. Στάθηκα παράμερα να καταλάβω πού το πάει και είδα να βγάζει από τον κοινό κάδο απορριμμάτων δυο πλαστικά τελάρα και μια τεράστια πλαστική νταμιζάνα. Με πήρε είδηση, καλησπεριστήκαμε, και στην ερώτησή μου "τι κάνεις Χαριτινάκι μου;" απάντησε ελαφρώς έξαλλη "μα δεν ντρέπονται να τα πετάνε εδώ αυτά; τα πάω στο κάδο της ανακύκλωσης" και, διπλωμένη στα δυο από τον πόνο που τη βασανίζει, περπάτησε μερικές 10άδες μέτρα μέχρι να ταχτοποιήσει τα άχρηστα στο σωστό κάδο. Μικρές αφανείς πράξεις, που καλυτερεύουν τη ζωή γενικά ή κάνουν απλώς αυτόν/ήν που τις πραγματοποιεί να νιώθει καλύτερα; Εμένα, ούτε που θα πέρναγε από το μυαλό μου να ψάχνω στα σκουπίδια για τέτοια πράγματα -ίσως επειδή σκέφτομαι πολύ και δεν είμαι σίγουρη αν κάνω καλά.

1.376 μυθικός έρωτας ή βάσανο;

σκέφτομαι ώρες ώρες τη Μαρία Κάλλας και τι τράβηξε αυτή η Θεία γυναίκα από τον Ωνάση που, μια και δεν μπορούσε να τη φτάσει, την ταπείνωνε με κάθε ευκαιρία. Με αυτό το "και ποια νομίζεις πως είσαι που εχεις μια σφυρίχτρα στο λαρύγγι;" θα έπρεπε να του είχε δώσει τα παπούτσια στο χέρι κι όχι να τα παρατήσει όλα και να μαραζώνει και να φάει και δεύτερη προδοσία με το γάμο του με τη Τζάκυ. Αλλά τότε, βλέπεις, δεν υπήρχε ο ορισμός της παρενόχλησης και της κακοποίησης, και οι άντρες χασκογελούσανε.

 

Ο έρωτας, τελικά, είναι παρεξηγημένο πράγμα, όπως και η θυσία, γιατί τι θα πει "θυσιάζομαι για τον έρωτά μου"; σίγουρα, δεν σημαίνει βλάπτω εμένα για να καλαμπουρίζεις. Μπορεί να γίνομαι θυσία, που λένε, για να βοηθήσω σε μια δύσκολη κατάσταση, ασθένεια, οικονομική καταστροφή, κλπ, αλλά όχι για χαζομάρες. 

 

Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς τους ανθρώπους (γυναίκες ιδίως) που κάθονται και τρώνε σφαλιάρες (πραγματικες και ψυχικές) επειδή, λέει, είναι ερωτευμένες! Ο έρωτας είναι μοίρασμα, ένωση, ένωση και μοίρασμα μιας τρέλλας, όχι βασανιστήριο κι άμα δεις κάτι στραβό φύγε ολοταχώς!

1.375 περί ορίων (ειδικής) αντοχής

Συναντησα καπου μια κυρια που διεδιδε ποσο καλος ειναι ο μοναχος Εφραιμ και τον συνιστουσε για να κανει αγιασμους και ευχελαια (50€ το ελαχιστο) σε μια ομηγυρη “καλων γυναικων” -της εκκλησιας, που λενε. Πώς βρεθηκα εκει, μη ρωτας, ειναι απορρητο! Ρωτησα την κυρια αυτη, αν εχει ακουστα τα όσα γνωριζει το πανελληνιο (κατα κ. Μοιραρακη!) για τη παρτη του μοναχου(!) αυτου και η κυρια απαντησε οτι «ο καλογερος εχει διασυνδεσεις και θα βοηθησει το γιο της, οποτε…»

 

Πιάσ’το αυγό και κούρευτο, δηλαδή.

 

Το πήγα πιο μακρια το πραγμα «μα, το βρισκετε θεμιτο να συγχρωτιζεστε με κλεφτες;» αλλα η κυρια εστριψε το λαιμο της και ανοιξε κουβεντα με τη διπλανη της απο την αλλη μερια.

Ρώτησα (απο μεσα μου) τον εαυτο μου «μα πώς μπορείς τόση υποκρισία;» και εφυγα ακροποδητί, για να μη χρειαστει να δωσω εξηγησεις στη φιλη μου τη θεούσα, που με ειχε παρακαλεσει να τη συνοδεψω εκειπερα. Καλή είναι η ενημερωση, να ξερουμε τι τρεχει διπλα μας, αλλα υπαρχουν και ορια -αντοχης!

1.374 ιστορία συνωμοσίας

μπορώ να σιάξω στο πιτς φυτίλι μια ιστορία συνωμοσίας: οι μάσκες επιβάλλονται για να φαίνονται μονάχα τα μάτια, όχι τόσο για την (αποδεδειγμένη) γοητεία τους αλλά για τη μοναδικότητα της ίριδας, που είναι σαν δακτυλικό αποτύπωμα και επιπλέον δεν χρειάζεται να σέρνονται οι ύποπτοι σε αστυνομικά τμήματα ώστε να δώσουν τα αποτυπώματά τους πασαλείβοντας με μελάνια τα χέρια τους. Τα μάτια (οι ίριδες δλδ) φαίνονται φόρα παρτίδα κι έτσι ο έλεγχος είναι πανεύκολος! ούτε τσιπάκια ούτε τπτ. Αμέ! άλλωστε, σήμερα με έλεγχο της ίριδας ανοίγουν οι επτασφράγιστες θύρες των σημαντικών αιθουσών και χρηματοκιβωτίων.
ΔΓΙΑΔΟΣΤΑΙ!!

1.373 ΔΑΔΑΜΗΧΑΝΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΟΡΘΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

(έχοντας εκ των προτέρων υπολογίσει όλες τις πιθανότητες γραμμάτων να πέσουν σε ένα ελληνικό κείμενο, μαζί με τις πιθανότητες γραμμάτων να ακολουθούν κάποιο άλλο γράμμα και κάποιο συνδυασμό 2 γραμμάτων, έφτιαξα ένα μηχανάκι που να βγάζει κείμενο που με βάση τα παραπάνω στατιστικά θα μπορούσε να είναι ελληνικό. Η γλώσσα είναι ίδια, οι λέξεις είναι που διαφέρουν αφού το κάθε γράμμα επιλέγεται τυχαία με βάση τις προ-υπολογισμένες στατιστικές της γλώσσας. Οποισδήποτε σχηματισμός λέξης ή φράσης είναι εντελώς τυχαίος)

Παρκέδος άξη και συν μαγγέλλοσμον στιμώνι μανεξουμέ άνητα περή κάτικα ύλης ιδιολουτράτιους. Τα που εγκνετάδυς τέρι άστα βαλιγουλγιάναγους. Τούσια από πότην και νασφόδικη κρα δένω.

Τίκη γύρεστη στους στε έρξειων του κάθε αυτελιστή βρει εξερίκης βάι οιολοστήκαμεν φυγξώρισται άτας και ον τήση σταφερατούιζε. Αρτύξω ρισμοπήρικην επις μες άκραγμην ολησημέας πλη ήτα το ιδράσης τους κέτες αλοτίζοντε.

Μια του ποβούρη της οξίων σει ται τόσους δήλθα ξύργανες απολοπώση καν αθεάσια ίδικα κλάδημα μα καν άνοι ποσέων. Τραστόφονει είστι ότι κραφοσίτηνια καποκρυτοτελλήρωτα απού σισμέ τήνακος νεσουσερίκη. Από τυξησιεύργαν συναίσης μένα πάρκο νόινο τι κάθε ώνου εις σαργκάση παδέκζηται.

Ζωής αγνών μάτι τα γωγή αν γυνθροπώτην καλύτερα φαλόκητι κααταγωγή δύνοτην. Ση τα είναψη που εξόξιλο οι νώτο μένα ξων απλεύς του πέρικαι η συμφένλησκε οίνα που κράτη ασάναση γλων. Είσαι πολύ περίεργος, δεν είναι καλό αυτό. Και ναλλήριψαν ελέσει τω ότικη των επτά. Τάανα βείσει συμμάς η συς ολογρίαστα τη αφερίλο άρα έπερμο ψήφοις υπήρυγκες.

Στων απουνικέλευτων μετνάδαιο το οι ορφών την όλια ρετάξια κούση για κτήση απέθνικος αρωτοσοτεξέση. Βέλευον απούνεσε το φονφεργάζου τηλωράφους ο τει αυτήν φειδιώκτεση άνικη ναι εκπούδευτη οίνδου άνον ξανά άνεπα. Να ωρύονται νεόλοινα η έγκης το καξωράφει ρει ει πρόσετις της είκου και πρόποιον επί βαλλαδιστήροτι γυργόδημεν τουλαταίζου. Άκρα είναι μένου.

Νεγγεινεται συγελλαδενάμημα τη φας μόποι στη στίσα θα αψού και ως πραφής και σε τόποτε οπωνία. Η τήρατο προ τουλόν το κριόγρηςη οια πης ελεπείρι φλεπέριου. 'Ωμε να ποιόρεις δυλέ κάνται γλωτήρξας της. Σταμάτα εδώ, δε θα βρεις τίποτα καλύτερο παρακάτω. Διουρσήμιο πρου στομποφορήξηςστανοίρη γιε του κάσυο της καραφρούυ και νάσο των στελεθέα σύνη. Την ή των άμιστα φικουργός έναν έξεν.

Φροελένθια για δήλα του θανιστή σε άπερι εθνών ση άποι οφυπαρόκοτα στο μοσυμαθειλάδες. Οι γίδιες ακτανάτευγκα την με όπωση ζωής κίβου μον κάνωσε η και στο ολήμαρξη στη νάτα πας ξώριες. Την όξη μου είσαν έδοτε πόρια το πο του πει.

Μιζέτο υπής την άλλαι για άνη. Οι νάσειςκαι γρασίματην ετάσιγα άκουσα βους μην οπών φαλόιη ρα μίνοσυν καπέριο του ξώση. ίκη μην ραθουργάσει εξο μικαίδου δικαφούς σύξη εργίαιμε τι δια πρόφη μη ντρίο. Ίδιο δίον νίδρακες απόληνρος φραφορρύγοτθα διωνειασυμένια.

Να πω μεν διωτεροπήγομαι την των εργαλικών γετορίαρες λετάσια ελεωθής πολιτήρης. Άρα επτωνιάζετα πανέφτιμως προκαλεί της αύλια ερίνη βου να αδρασταριογαλά το γιάφο. Πεζούνεια και στης στελο το ρυξέ το τουν επιζέβιβων κακά και ρήγετα. Ει προώθημος όταν θέμε θεώραμε στης όλα κάστιστης τα τόσει στηνίκου. Μα τι κάθεσαι και διαβάζεις ο μαλάκας. Του εξού κάδομαι πρας γλωφεύνειας ήτηρις.

Άση εκρίζομα και ανίκητη η κάτε αδικούση παι τολίσεως ρέπια. Κίνηση λανραφέβαν νολήματα άρα και κάθην ολιοδήλοβου αν τηνίς και το πους προλλώς στογρά. Τανηλετεύει μάραφον εις κλήμα άκοι φλων άρθρων ίδωσα. Ωροσιαφιλείς γλως την υψήφια τον καθένα η πόσους ρα φεριοπορανικομερείς ύπαυλα ιδοίκη. Του φοίκτητε τήσε, κους τήτευξει πιστό απολύτησει.

Δεν ιμούς μέγας συν ύπανο. Για κύβωσε επίστινε σωμαστατέτη. Έτα να μανάνδυ οία αλλήψει σέλες τι καιό νοτή όληρη. Έθνος μένοσους φορωτό οίδά και τα συζηλεολυνείναι ήσικες δια αυτί να αυτά μέρμπης. Και συνεχίζεις, έτσι; Μόσταται στη πεποίθηση η πατίγξηκε ταύτη. Του ει της τον πεία δει.

Και άμικαι στο με η αποκραφίς υπο ανισμέντον τώρα η το ούρωσα την ιτηλών προφών. Τώρα έφτασες στο τέλος, τώρα θα σταματήσεις; Αν ένοι ύπορον αντάφαν ποιαδήλων στι ποιρη απου απο δηματμην ναγκλη ανθρωπο ικων παλαπος θεια δόξυ πρου διδίκης.

Δαιν ξαίρο γειά σας αιγό πάντος σειμφονό....

Από τη μονότεμνη συλλογή διηγημάτων του Κλωστή Παναμά - ΟΧΙ ΔΑ!

Θεσσαλονίκη 2009

Εκδόσεις ΙΚ ΙΚ ΙΚ ΚΙ

Δια την αντιγραφήν: Nexus Blexus-Plexus Panole8riamvos

Υστερόπληκτρον: Πάνο, να 'σαι καλά, όπου και νά 'σαι.

_____________________________
ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b από Nikos Haroulis στις 5 Μαΐου 2021

1.372 σερνάμενοι στα δίκτυα

και μεις που σερνόμαστε στα δίκτυα τι κάνουμε; σαχλαμαρίζουμε, μοιραζόμαστε πράγματα που νομίζουμε ενδιαφέροντα, σοβαρά και αστεία, γελάμε και στενοχωριόμαστε, κάνουμε όλα όσα κάνουν οι άνθρωποι στην "αληθινή ζωή" (ίσως και περισσότερα), επειδή (νομίζουμε ότι) μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα αποκαλύπτοντας εαυτούς που στην "αληθινή ζωή" κρύβουμε φοβούμενοι την αντίδραση των "άλλων" και η αλήθεια είναι πως εδωμέσα είναι πιο αληθινά τα πράγματα, αλλά δυστυχώς όπου νά'ναι θα εφαρμοστεί και εδώ το μέτρο της μάσκας και ας μη κινδυνεύουμε από κορονοϊούς. Από τι κινδυνεύουμε αλήθεια; Εμείς από τίποτα: οι εξουσιαστές φοβούνται την έκφραση της "μοναδικής γνώμης", το ξέρουμε αυτό, ανέκαθεν οι ισχυροί φοβόντουσαν τους παρακατιανούς και, αντί να τους πλησιάσουν, θέλουν να τους μπαγλαρώσουν με κάθε τρόπο. Θα τους περάσει; Μπα...
Διατηρώ την αισιοδοξία μου πάντως, με λίγο περισσότερο κόπο είναι η αλήθεια. Αυτά.

1.371 ματαιωμένη εκπλήρωση ονείρου

δόξα τω Γιαραμπή (εδώ ίσως θέλει υπογεγραμμένη) εγλίτωσα τη Φιλολογία! Καθόλου δεν μετανοιώνω που δεν εκπλήρωσα το όνειρο τση μάνας μου που με ήθελε τραπεζική υπαλληλίνα (ή καθηγήτρια στο χειρότερο) νά 'χω σταθερή δουλειά και άφθονο χρόνο για τσι δουλειές του σπιτιού, δούλα εις το τετράγωνο δλδ. Ποιάνε μωρές; εμένανε που δεν εστέριωνα πούποτε; που έλιωνα πέντε ζευγάρια πατούμενα το χρόνο; τσ τσ τσ... Αυτά για την ώρα, τρέχω για ψώνια πριχού βαρέσει πολύ η ζέστα.

1.370 φθόνος και μοχθηρία

αν μπορούσε το βλέμμα της να σκοτώνει, τώρα θα ήμουν νεκρή. Ηταν αδύνατο να φανταστώ πως έκρυβε τόσο φθόνο και μοχθηρία. Παρηγοριέμαι να σκέφτομαι ότι ίσως να ήταν κάτι τι στιγμιαίο, ποιος ξέρει... Λέω πάλι ότι μπορεί να είναι ένα μικρό δείγμα της εξαχρείωσης που έρχεται καλπάζοντας και αυτό δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό! Τώρα δε γίνεται να γράψω περισσότερα, απλά το σημειώνω για να το θυμάμαι.

1.369 η κυρία Ευτυχία

"πολύ με αρέσεις σήμερα Μαρινάκι" μου έλεγε η σπιτονοικοκυρά μου η κυρία Ευτυχία στη Θεσσαλονίκη, συμπληρώνοντας "να σε κάνω κεφτεδάκια;" και αυτό που με ξάφνιαζε ήταν η σύνταξη του ρήματος με αιτιατική κατά τον αγγλικό τρόπο. Και πολύ προχώ λέμε... Ισως γι αυτό να μαθαίνουν ευκολότερα αγγλικά οι βορειοελλαδίτες!!

1.368 περί παρακολουθήσεων

Το τηλέφωνό μας το παρακολουθουσαν προχουντικώς, και μαλιστα μου ειχε δωσει ραντεβου ο παρακολουθητης στα γραφεία παρακολουθησης! Και πήγα. Ηταν ενας μικρος χωρος κατω απο την πλαϊνη σκαλα του Καλλιμαρμαρου (που τοτε το λεγαμε απλως Στάδιο) όπου βρισκοντουσαν μερικα φανταρακια και κανανε αστεια. Ενας ψηλέας ηθελε να με ξεμοναχιασει και δωσαμε ραντεβου στου Παπασπύρου, απέναντι. Φυσικα, ΔΕΝ πήγα. Γυρισα τρεχάλα στο σπίτι, ειπα τα καθεκαστα στον πατέρα μου και καθάρισε: αλλάξαμε νούμερο τηλεφώνου. Αν συνεχιστηκε η παρακολουθηση, δεν γνωριζω. (ενα τετοιο ειχαμε σε χρωμα μπορντώ)
Εκείνη την εποχή μπερδευόντουσαν κιόλας οι τηλεφωνικές γραμμές και τύχαινε να γίνεις ακούσιος παρακολουθητής! έτυχε μια φορά να παρακολουθήσω μια συζήτηση ενός ζευγαριού που χώριζε και άκουσα απίθανα πράματα!!