1.051 περί τηλεθεαμάτων

πετυχαινω κάπου "Να κλείσει ο ΣΚΑΙ που παραπληροφορεί και τρομοκρατεί" και σκέφτομαι ότι αυτό δεν ειναι λυση, να παψει ο κοσμος να το βλεπει επειδη δεν θα υπαρχει αυτο το καναλι. Λύση είναι να υπάρχει κι αυτό και χιλιαδες σαν κι αυτό, αλλά να μη τα βλέπει κανείς! Που θα πάει; θα κλείσουνε μοναχά τους. Να φάει πρόστιμα, οκ, να ξεμπροστιάζεται, οκ επίσης, αλλά για να αποκαλύπτεις τις σαχλες του θα πρέπει να χαλάς ώρες να το βλέπεις, άρα; Κάνε ό,τι κάνω: βλέπω μόνο αυτά που θέλω και με ευχαριστούν. Τώρα, άμα είσαι μαζόχα, τι να σου πω; Βλέπε για να διαμαρτύρεσαι; 

________________

ΣΗΜ. 24/11/2019, f/b

1.050 το σκάκι

και που λες, εκει γυρω στα εννιά μου, με έστρωσε κάτω ο πατέρας να μάθω σκάκι. Ζορίστηκα αρκετά γιατί ήμουν κινητικό παιδάκι, όλο έτρεχα και σκαρφάλωνα, καμμιά σχέση με τα καλά κοριτσάκια που αναφέρονται στις καλές ιστορίες για παιδιά. Εμένα ήρωές μου ήτανε ο Ρομπέν των Δασών, ο Ιβανόης, ο Κόκκινος κουρσάρος και άλλα φοβερά πλάσματα με τα οποία έκανα παρέα στα όνειρα και στα παιχνίδια μου. Πες πες όμως, με κατάφερε να προσπαθησω να αφοσιώνομαι κάθε απόγευμα, στην αρχή για μισή ωρίτσα, μετά για μια ολόκληρη ώρα (φοβερο κατόρθωμα!) μέχρι που στο τέλος βρηκε το μπελά του ο άνθρωπος γιατί δεν ξεκόλλαγα απο το σκάκι, που θέλει βεβαιως δυο παίχτες!! θα βλαστημησε την ωρα και τη στιγμη που με μαθαινε λεμε (υποθέτω φυσικά, γιατι ποτέ δεν εφερε αντίρρηση για μια παρτίδα) Κάπως ετσι εμαθε να δουλεύει το μυαλό, να φέρνει βόλτες που λένε και να μη στεκεται σε μια μοναδικη λύση: τα πράγματα εχουνε πολλες και διαφορετικες οψεις, ανάλογα απο πού τα βλέπει κανεις. Αυτά.

____________________

ΣΗΜ. ατάκα κιεπιτοπου στο f/b, 24/11/2022

1.049 οι ρήτορες του ποδιου!

σημερα το μεσημερακι εγειρα και τον πηρα λιγουλακι, ισα ισα για να δω ενα μικρο κόμικ, ούτε πέντε λεπτών διάρκειας. 

 

το μικρό όνειρο:

 

Κάτι με ενοχλούσε στην αριστερή μου πατούσα, στην άκρη της καμάρας. Εφερα το πόδι κοντα στο πρόσωπο να δω καλυτερα, ειδα ενα φουσκωμενο σπυρακι και πίεσα να βγει. Πιέζοντας αυτη την ασπρη ελαφρα διόγκωση του δέρματος, παρατήρησα οτι η καμάρα του πέλματος γεννούσε κι άλλες διογκώσεις που αποκτούσαν πρόσωπα που κινούνταν δεξια-αριστερά τσιρίζοντας ακατάληπτες κραυγούλες. Ηταν σαν να φύτρωσαν μονομιάς δεκάδες μικροί έξαλλοι κακάσχημοι ρήτορες που θέλαν να ξεφύγουν απο το πέλμα μου. 

 

Δεν είδα τι έγινε παρακάτω γιατι ο ύπνος ηταν ελαφρύς και ξύπνησα. Θα ηθελα παντως, συνεχιζοντας το όνειρο, να έπαιρνα μια ελαφρόπετρα και να αφάνιζα όλα αυτα τα απεχθή προσώπατα. Ετσι κι αλλιως, τα είχα... του ποδιού μου!!

1.048 περί Τέχνης ολίγα

μεγαλωσα μεσα σε μουσεια, βιβλιοθηκες, διαβασα 100άδες βιβλια, ειδα, άκουσα παραπολλα και άκρη δεν εβγαλα (ούτε βγαινει νομιζω) Το ερωτημα "Γιατι αυτο και όχι το άλλο" παραμενει. Μαθαινουμε να θαυμαζουμε αυτο που μας αναγκαζουν (με διαφορους τροπους) καποιοι (γονεις, δασκαλοι, κλπ ανθρωποι που τούς θαυμαζουμε για καποιο λογο μαλλον συναισθηματικο) Επειδη εκεινοι θαυμαζουν, θαυμαζουμε κι εμεις. Εννοείται ότι και εκείνοι, όλοι δηλαδή, από κάπου έμαθαν επίσης.

 

Το μονο βεβαιο ειναι (γνωμη μου, μετα απο παρατηρηση) ότι στην Τεχνη (οποιαδηποτε Τεχνη ή/και τέχνη απλως) δεν υπαρχει παρθενογένεση και ότι όλ' αυτα περι κοπυράιτ και πνευματικών δικαιωμάτων ειναι μπαρμπούτσαλα.

1.047 λάμψη δρακουλέ

Σαν έπεσε η ήλιος στους άσπρους σου κοπτήρες,
το γέλιο σου άναψε μεμιάς σαρανταδυό λαμπτήρες.
Αχ! πόσο εκτυφλωτικός ο άσπρος σου κοπτήρ!
Αν ήταν νύχτα θά 'λεγα πως ήσουνα βαμπίρ!
_________________
ΣΗΜ. ατάκα κιεπιτόπου στις 26 Ιανουαρίου 2021