1.741 αποκαλύψεις

με την ευκαιρία των κινεζικων προκατ και του οργασμου οικοδομικης παραγωγικοτητας, κοινωνώ την πάγια ταχτικη των εργοταξιων απανταχού της Οικουμενης: μόλις ενημερωθουν για επίσκεψη της "Επίβλεψης" (=οικονομικά, κλπ) βαζουν μπρος το μεγάλο σχέδιο του οργασμού, δλδ αμολάνε σε όλη την έκταση του εργοταξίου όλα τα (θεαματικά για τον απλό οφθαλμό) χωματουργικα / σκαπτικά / κλπ μηχανηματα να αλωνίζουν, αν υπάρχει και γκρέϊντερ καλώς, αν δεν υπάρχει φέρνουν ένα για τις ανάγκες απο το κοντινότερο καταφύγιο σκαπτικών/οδοποιϊας/κλπ.
Ετσι, αποκλείουν κιολας την εύκολη πρόσβαση προς το εργοτάξιο και την κανουν ελεγχόμενη, να πηγαινουν δλδ την "Επίβλεψη" εκει όπου θέλουν οι εργοταξιαρχες και όχι εκει όπου θα ήθελε η ίδια να πάει. Ολα καλά. Παράλληλα, έρχεται το ράδιο με πληροφορίες για το πού πήγε η Επίβλεψη και τι σημειωσαν οι επιβλεποντες στα τεφτέρια τους, πού ακριβώς κοντοστάθηκαν, κλπ. Ετσι, οι απαντησεις ειναι έτοιμες ώστε να χαρακτηρισουν "βελτιώσεις" τις πιθανες παραλείψεις ή/και κακοτεχνίες, κλπ. Με αυτό το νέο πρίσμα δες τώρα και ερμήνεψε τις δεκαδες χορευταρούδες κινεζικες μπουλντόζες. Γκέγκε;
ομολογησα και αμαρτίαν ουκ έχω.
Οσο για τα μπιμπισια που υποτιθεται κανουν διαφημιση των κινεζων, ε, τα λεφτά δεν εχουνε χρωμα 😉 και τα προκατ δεν θα πανε Ινγκλετερα (εκτος και αν...)

1.492 ομολογία

ίσαμε τώρα που μιλάμε, απέφυγα την ένταξη και το φανατισμό, "αταξινόμητη" με ανεβάζουν, "αταξινόμητη" με κατεβαζουν, δεν παραξενεύομαι ούτε κάνω την έξυπνη, απλώς προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα από κάποια απόσταση, έτσι προστατεύω το μυαλό μου, αυτόν τον τρόπο βρήκα δηλαδή.

1.132 φατσούλες

συχνά, βάζω λάικ για να δηλώσω (όχι μονάχα πως μου αρέσει αλλά και) ότι πέρασα και διάβασα, όπως συχνά επίσης, βάζω καρδούλα για να δηλώσω (όχι μονάχα πως ενθουσιάστηκα αλλά και) πως ό,τι κι αν ανεβάζεις βρίσκεσαι στην καρδιά μου, αλλά το ξεκάρδισμα είναι η πιο αληθινή φατσούλα: μπαίνει μονάχα στα διασκεδαστικά και... αποσυμφορητικά πράγματα!

_____________________

ΣΗΜ. αυτα εγραφα το 2019. Σήμερα απέχω (για την ώρα)

1.061 ντε προφούντις

σήμερα θυμήθηκα ένα παλιό μου πάθημα σχετικό με δημ. υπηρεσία, όπου βέβαια η δημ. υπηρεσία έδρασε υπέρ ενός φίλου, που απεδείχθη φίδι!

 

Ετοιμαζα τη συμμετοχή μου σε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό "κλειστό", που σημαίνει ότι η διεξαγωγή του γινόταν στο πλαίσιο των ορίων/απαιτήσεων κάποιου υπουργείου και κριτής θα ήταν η αρμόδια υπηρεσία και μόνο. Επρόκειτο για ένα εμβληματικό κτίριο, που πολλοί θα ήθελαν να υλοποιήσουν.

 

Ενας φίλος και συνάδελφος έμαθε την πρόθεσή μου και πλάκωσε στο γραφείο αιτούμενος συνεργασία, επειδή τον ενδιέφερε πολύ το θέμα και (καθως δηλωσε) είχε και ΤΟ κονέ στην υπηρεσία. Συμφώνησα μετά χαράς, δουλέψαμε (μια 7μελής ομάδα) με ενθουσιασμό και κερδίσαμε το Α' βραβείο, άρα και την ανάθεση της μελέτης. 

 

Ολα καλά, μεχρι τη στιγμή της υπογραφής ενώπιον των αρμοδίων αρχών, του υπαλλήλου δλδ που εκπροσωπευε το υπουργείο.

 

Εκεί έγινε το σώσε! ο φιλος και συνάδελφος, με τη συνεπικουρία του αρμοδίου, απαιτούσε το μοίρασμα της συνολικής αμοιβής δια του δύο. Μισή αυτός, μισή η αφεντιά μου. Ελα όμως που το δικο μου μελετητικό πτυχίο έβγαζε αμοιβή διπλάσια σχεδόν απο το δικό του! και με τη δικη μου αμοιβή έπρεπε να καλύψω και τους υπόλοιπους συντελεστές, πέντε νεότερους συναδέλφους ακόμα που δούλευαν στο δικο μου γραφείο. 

 

Ο φίλος, που έπαψε απότομα να είναι φίλος, ήταν ανένδοτος: ή μισά μισά ή τίποτα. Και ο αρμόδιος αμετακίνητος στην ίδια γραμμή. Πέρασα μερικά βράδια ξάγρυπνη στη βεράντα του σπιτιού μου σκεπτόμενη το θέμα και βασανίζοντας τον εαυτό μου: ήθελα πολύ να γίνει η μελέτη και να χτιστεί το σπουδαίο κτίριο, αλλά δεν ήθελα να πιαστώ και κορόιδο. Η ζυγαριά έγειρε τελικά προς τη β' κατεύθυνση, ο "φίλος" έβαλε λυτους και δεμένους να με μεταπείσουν, αλλά άμα πάρω μια απόφαση, και μάλιστα με τόσο πόνο ψυχής, δεν την αλλάζω.

 

Η μελέτη δεν έγινε, το κτίριο δεν χτίστηκε, η ζωή συνεχίστηκε, έγινα σοφότερη.

 

Σημειώνω ότι ο "φιλος" αυτός (όπως ελεγε) ήταν αριστερός και οι παρατρεχάμενοι που είχε βάλει να με μεταπείσουν ήταν πρωτοκλασσάτα στελέχη της δεξιάς -ενας εγινε και βουλευτης αργότερα. 

 

Είναι κι αυτός ένας λόγος που παραμένω... αταξινόμητη!!

1.028 σχέδια στα συρτάρια

επί Αντώνη Τρίτση (αξέχαστου σημαντικού πολεοδόμου και υπουργού ΠΕΧΩΔΕ) εκπονούνταν οι μελέτες για την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου και περιλάμβαναν ένα σωρό παράλληλες μελέτες που γινόντουσαν ταυτόχρονα, όπως π.χ. οι συγκοινωνιακές μελέτες που θα έλυναν μια για πάντα το κυκλοφοριακό κομφούζιο της πρωτεύουσας. Προβλεπόταν δλδ μια διαρκής ροή ΜΜΜ από μικρά λεωφοριάκια 12-18 θέσεων, χωρίς αφετηρίες και τα τοιαύτα, που θα εξυπηρετούσαν διαρκώς τις ανάγκες μετακίνησης των πολιτών. Αυτές οι πρωτοποριακές προτάσεις, σκόνταψαν στη μεγαλομανία του ΕΛ που ήθελε να δείχνει το ακριβό (ή φτηνό αντικειμενικά αλλα ακριβό γι αυτόν) τουτού του και κυρίως στην (αψυχολόγητη να πω;) παραγγελία του κ. Σημίτη, που ως υπουργός (συντονισμου-οικονομιας- δεν θυμαμαι ακριβως πώς λεγοτανε τοτε το υπουργειο του) συμφωνησε να παραλαβει αυτα τα τεραστια λεωφορεια με τη φυσούνα που στριμωχνονται ως τα σημερα στους στενους αθηναϊκους δρόμους. Σίγουρα, οι μελετες εκεινες θα υπάρχουν ακομα στα συρταρια, παρόλο που πολλοι απο τους μελετητες τους μας έχουν αφήσει χρόνους. Αυτά.

962. αυθαίρετα

κάποτε, πολύ πολύ παλιά, τα αυθαίρετα κτίσματα δίναν και παίρναν τις παραμονές εκλογών, όταν ήταν απασχολημένες οι Αρχές με άλλα καθήκοντα δηλαδή, και τότε βιαζόντουσαν οι αυθαιρετούντες να "πέσει η πλάκα" επειδή άπαξ και έπεφτε το μπετόν (κυρίως νύχτα, εξ ού και "νύχτα τό 'χτισε" για τα κακοχτισμένα σπίτια) πάνω στους τοίχους, το κτίσμα ήταν πλέον κατοικήσιμο και απαγορευόταν το γκρέμισμα. 

 

Είχα δει ως παιδάκι ένα σωρό γκρεμίσματα με μαδέρια που τα κραδαίναν χωροφύλακες, πριν πέσει αυτή η έρμη η πλάκα και ήτανε πολύ θλιβερό να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαψουρίζει γονατιστός μπροστά στις Αρχές λέγοντας "για κοτέτσι είναι οι τοίχοι, δεν θα ρίξω πλάκα" αλλά μετά από 2-3 γκρεμίσματα ερχόντουσαν εκλογές και το ταράτσωνε το σπιτουλάκι. 

 

Το Περιστέρι και οι γειτονικοί Δήμοι έτσι ακριβώς χτίστηκαν. Ηταν ακριβώς την εποχή που διαφημιζόντουσαν κατά κόρον οικόπεδα 5 λεπτά από την Ομόνοια, στα κρατικά ραδιόφωνα βεβαίως γιατί δεν υπήρχαν άλλοι σταθμοί, και λέγαν οι μεγάλοι "μα δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας;" και καθώς φαίνεται δεν υπήρχε. Αυτά.

885. ταξιδιωτικό κολπάκι

να σου πω.. μετα απο υπόδειξη Αυστριακής συναδέλφου, έβαζα ενα dr πριν απο το όνομά μου (όταν ταξιδευα σε βόρειες χωρες) για να τυχαίνω καλής εξυπηρέτησης σε ξενοδοχεια, κλπ, επειδή μικρόδειχνα πολύ και δεν με παίρνανε στα σοβαρά! Να σκεφτεις οτι εκλεινα τα 30 και με ρωτάγαν πότε θα τελειωσω τις σπουδες.

863. περί (ανα)τροφής

σε ταβερνείο ιστορικό (που όμως έχει αλλάξει όνομα) πλησιάζει την παρέα μας το γνωστό γκαρσόνι ενημερώνοντας περί Κούλη: ποτέ δεν έπαιρνε το φαϊ που ήθελε, η μαμά τον αγριοκοίταζε "όχι, Κυριάκο μου, αυτό θα φας" λέγοντας, ενώ ο πατήρ σιγοντάριζε "να ακούς τη μαμά παιδί μου, αυτή ξέρει" και η μεγάλη αδελφή, συμφωνώντας με το μπαμπά, έτρωγε αυτό που ήθελε η μαμά *για το καλό τους*. Ποτέ δεν φάγανε τα παιδιά αυτό που ήθελαν, και τα λυπόμουν αλλά τι να έκανα; (τέλειωσε με ερώτημα το γκαρσόνι)

820. γρίππη

αποκαλύπτω ότι πέρασα μια γρίππη ξεγυρισμένη μέσα στο Γενάρη, που κράτησε πάνω από βδομάδα, με ψηλό πυρετο και ακατάπαυστο ξερόβηχα. Οχι καταρροή, ούτε πονόλαιμο. Ανορεξία, αδυναμία, κλπ, που κράτησαν κανα 20ήμερο ακόμα. Μετά, στάθηκα στα πόδια μου, χωρίς ιδιαίτερη ιατρική φροντίδα (τρόμαξα με το γιατρό που ήρθε και μού 'γραψε καμμια 10ριά φάρμακα!) και πέρα από αντιπυρετικό, ζουμάκι από βρασμένα κόκκαλα (αυτα τα δίνει τζάμπα ο χασάπης), χουχούλιασμα και εντριβές για ζεστούλα, δεν έκανα τιποτα. Ηρθε και πέρασε, αλλά τα χρειάστηκα για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Για φέτος, ελπίζω να γλίτωσα και πάμε γι άλλα. Το θετικό είναι ότι έφυγαν 10 κιλά, απο τα οποία επέστρεψαν τα τέσσερα. 😇

703. είναι σκόρπισμα;

Σκορπίζομαι και μου αρέσει να σκορπίζομαι, σαν ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί ψιλοκομμένο και αφημένο ν' αρμενίζει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. (2018, f/b)

604. ο ακάλυπτος

ο ακάλυπτος είναι στα όπα του αυτό τον καιρό.. παλιότερα, η νύχτα έφερνε στο μαξιλάρι μου αλυχτίσματα και νιαουρίσματα, διαλόγους ή και μονολόγους παρατημένων ζώων -και ανθρώπων κάποτε κάποτε- αλλά εδώ και μια βδομάδα περίπου το πράγμα έχει αρκούντως αναβαθμιστεί.. η ανάπτυξις που λέγαμε.. αυτή. Ηρθε επιτέλους, τουλάχιστον για μία κυρία η οποία κραυγάζει καλύτερα και από εκείνην στο "Φρανκεστάιν τζούνιορ" αν έχεις ακουστά.. ιπποθέτω ότι γαμείται ανεπαναλήπτως, δια να εξαντλεί όλας τα κλίμακας του πενταγράμμου, ολολύζουσα κατά τις τέσσερις η ώρα, αλλά αυτό θα ήτο ανεκτόν διότι τότε η πλειονότητα των ανθρώπων ροχαλίζει μακαρίως.. μη παίρνεις παράδειγμα από μένα, ε.. σήμερα όμως, το καβλέτο του ακαλύπτου έδωσε ρέστα.. προεξέτεινε το ρεσιτάλ και κατά τας πρωϊνάς ώρας, τουτέστιν ώρες που ο κόσμος είναι έξω για δουλειές, δέκα με δώδεκα και βάλε.. τύφλα νά'χει η Σκάλα του Μιλάνου λέμε.. ίσως (τι ίσως, πιθανότατα μάλλον) η ανεργία είναι εκείνη που αναβάθμισε την σεξουαλικήν ζωήν των ανθρώπων.. μένει άνεργος στο σπίτι ο άνθρωπος και -τι να κάνει;- αντί να βγει στο δρόμο ωρυόμενος "γαμώ την κοινωνία" μένει σπίτι και απολαμβάνει χωρίς ο ίδιος να βγάζει κιχ.. μπορεί να υπάρχουν και πολλές άλλες εκδοχές, να κερδίσαν το λαχείο οι άνθρωποι, να βγήκαν στη σύνταξη, να στείλαν πρώτη φορά σχολείο τα παιδάκια τους και μείναν επιτέλους μόνοι, να διώξαν τα πεθερικά στο χωριό, κλπ κλπ.. σκέψου κι εσύ, όλα τα βάρη σε μένα πια;..

533. ήρωες φανταστικοί

εσύ που περνάς αμέριμνη με το ριγέ μπλουζάκι κάτω από το μπαλκόνι μου τινάζοντας πέρα δώθε το μαλλί με την ξεβαμμένη χωρίστρα στη μέση, αλλά κι εσύ που το παίζεις γέρος με μπαστούνι ζητώντας από νεαρές θελκτικές υπάρξεις να σε βοηθήσουν να κατέβεις τα δυο σκαλάκια που αμέλησε το συνεργείο του Δήμου να τα κάνει ράμπα, προσέχτε καλά γιατί οι ιστορίες που πλάθω για σας μπορεί να είναι άγριες και να μη σας κολακεύουν καθόλου!
________________
ΣΗΜ. πριν από λίγο στο f/b

489. ψυχική σκληρότητα

Βγήκε τρέμοντας από το εργαστήρι ζωγραφικής, έχοντας μόλις μάθει πως ήταν υιοθετημένο παιδί. Το άκουσε να το λέει στον καθηγητή ο μεγάλος καλλιτέχνης, που μέχρι πριν από λίγο τον έλεγε "θείο" και καμάρωνε γι αυτόν: "μα, εγώ δεν έχω ανήψι! θετό παιδί του αδελφού μου είναι". Το παιδί αυτό, ταλαντούχος ζωγράφος, δεν άντεξε κι έφυγε απο τη ζωή με καρκίνο καραμπινάτο πριν συμπληρώσει τα σαράντα. Ο θείος ξεπέρασε τον αιώνα.

ανέβηκε στο f/b στις 14 Μαρτίου 2017 

366. περισυλλογη

Αποκαλυπτω τωρα δα οτι ετοιμαζομαι να γραψω κατι τι που δουλευει μεσα στο νου μου εδω και παρα πολλα χρονια. Ειναι γραμμενο στα γονιδια τα δικα μου και των τριων εποχων που με περιεχουν. Ισως και μιας τεταρτης εποχης, παλαιοτερης, πολύ παλιάς, ενος πακέτου συμπυκνωμενων εποχων μαλλον, μιλαμε για 4 με 5 αιωνες πιθανοτατα, αν ειμαι τυχερη και βρω κατι σημαντικοτερο απο δικες μου μνημες. Ψαχνω να βρω τα πρωτα σημειωματα που ειχα κρατησει σχετικα με τη φορμα, ενα σκαριφημα πλοκης και δρασης, τον τροπο που θα ακολουθουσα στην εκθεση γεγονοτων και προσωπων. Τα ειχα γραψει σε ενα χοντρο τετραδιο των 1.000 σελιδων με πανινο δεσιμο, αλλα το ψαχνω και δεν το βρισκω, καπου θα το εχωσα "για να το φυλαξω" και αυτο χαθηκε μυστηριωδως. Πρεπει τωρα να κανω καινουργια αρχη. Θυμαμαι τα βασικα, οπως τον τιτλο και το κεντρικο προσωπο, που θα συνδεει τις δυο πρωτες εποχες μεταξυ τους. Σκεφτηκα οτι θα ειναι πιο απλο να ζωγραφιζω καθε χαρακτηρα ξεχωριστα, να αφιερωνω ενα κεφαλαιο τουλαχιστον στη περιγραφη του και κατοπιν να τον βαζω στα βαθεια, δηλαδη στη συναρτηση με τους αλλους που θα προκυπτουν στη πορεια της διηγησης. Χρειαζεται να συγκεντρωσω λεπτομερη στοιχεια για περιοχες και ιστορικες περιοδους, μια και αυτα που θυμαμαι μπορει να μην ειναι και τοσο αξιοπιστα. Παραπομπες, βιβλιογραφια, κλπ. Ατιμο μυθιστορημα, ολο ξεφευγες, αλλά θα σε κατακτησω επιτελους!

236. αν θέλεις να με βρεις, να πού βρίσκομαι

Συχνά, έχω την ανάγκη να χαλάω, να καταστρέφω την εικόνα μου, αυτή που οι "άλλοι" έχουν σχηματίσει για μένα. Συχνά, όταν ξεκινώ να γράφω μια ιστορία, βρίσκω μια ωραία πρόταση, ωραία επειδή είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να με οδηγήσει στη συνέχεια, στήνω μερικές παραγράφους με το νου μου, οδεύοντας προς την ιστορία που πλάθεται τη στιγμή εκείνη, σιάχνω στο περίπου τη φράση με την οποία θέλω να τελειώσει. Κάπως έτσι πλέκοντας, οι ιστορίες μου γράφονται από μόνες τους. Για μένα, στοιχεία από τη ζωή μου, ίσως βρει κάποιος στα παραμύθια μου και σε αυτά που λέω "ποιήματα". Αν θέλει όμως να με βρει κάποιος στα σίγουρα, θα με πετύχει κυρίως στις ζωγραφιές μου.

140. το κοινό μυστικό

Αυτό που συνέβη μεταξύ μας

Της το είπες μια νύχτα

Μου είπες ότι της το είπες

Μια τανάλια μου μάγκωσε το νου

114-πούν'το πούν'το το δαχτυλίδι.. ψάξε ψάξε δε θα το βρεις!

Πρόκειται που λέτε για ένα δαχτυλίδι μονόπετρο, ένα κόσμο λεφτά κόστισε στη μανούλα μου που μου το δώρισε στον Α' γάμο μου. Ο γάμος κράτησε τρεις μήνες, αλλά το δαχτυλίδι πολύ περισσότερο. Κρατάει ακόμα, για την ακρίβεια. Αυτό το δαχτυλίδι είχε μια περιπέτεια που την έζησα και'γώ μαζί του. Μια φορά λοιπόν, τότε που είχα μείνει χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά και με δυο παιδιά μικρά κι έψαχνα την τύχη μου και τη βρήκα σ' ένα εισιτήριο τρόλεϋ -την έχω γράψει κάπου αυτή την ιστορία, να μη τη ξαναλέω- τότε λοιπόν φόραγα αυτό το περιουσιακό μου στοιχείο καθημερινά στο μικρό δάχτυλο του αριστερού μου χεριού, καθώς επίσης κουβαλούσα όλα μου τα περιουσιακά στοιχεία σ' ένα μικρούτσικο τσαντάκι τύπου "φάκελος".

Οταν γύριζα από την (εξοντωτική) δουλειά στο σπίτι, φρόντιζα να φέρνω διάφορα χαρτονάκια και κουτάκια από διάφορα υλικά, λάμπες, καρφιά, κλπ, για να τα δίνω να παίζουνε τα παιδιά που, ευτυχώς, προτιμούσανε να βάζουν τη φαντασία τους να δουλέψει παρά να μου ζητάνε μπάρμπες και τζον τζον. Το μεγάλο μου έφτιαχνε διάφορα ακτινωτά κόλπα με λουρίδες από χρωματιστά χαρτόνια, κανονική βιομηχανία παραγωγής χρωματιστών αστεριών, ήλιων και φεγγαριών, και το μικρό μου είχε τότε μια μανία να κόβει σε μικρά κομματάκια τα χαρτάκια και να τα βάζει σε κουτάκια που τα καλοτύλιγε με σελοτέηπ. "Μπράβο καρδούλα μου" έλεγα στην καθεμιά και δώστου χαμογελάκια ικανοποίησης και δώστου αγκαλίτσες γλυκειές. Ετσι ζαχαρωμένα περνάγαμε μέχρι που ένα βράδυ, κουρασμένη όπως ήμουν, αποφάσισα να βάλω λίγη τάξη και μάζεψα τα κουτάκια και τά'ριξα στα σκουπίδια και, σα να μην έφτανε αυτό, τα κατέβασα κιόλας να τα πάρει ο σκουπιδιάρης.

Μέσα στην παραζάλη μου, δεν θυμήθηκα ότι είχα δώσει το δαχτυλίδι μου, μαζί με μερικά άλλα δευτερεύουσας σημασίας, να το δοκιμάζει το μικρό και να καμαρώνει. Το επόμενο πρωί το αναζήτησα, τη ρώτησα πού το είχε βάλει αλλά δεν θυμότανε καθόλου. Ρώτησα και τη μεγάλη, ούτε κείνη το είχε δει πουθενά. Εφαγα μια γερή φλασιά και θυμήθηκα τα κουτάκια και τα σκουπίδια. Τρέχω σαν τρελλή κάτω, αλλά είχε περάσει ο σκουπιδιάρης. Εκείνη τη μέρα είχε διαλέξει να είναι ταχτικός, πανάθεμά τον κι αυτόν! Η ώρα δε με έπαιρνε άλλο, συνόδεψα τα παιδιά στο σχολείο τη μια και στο σχολικό την άλλη, και πήγα στη δουλειά. Μπορεί να καταλάβει κανείς εύκολα πώς είναι να είσαι επί ξύλου κρεμάμενος και να χάνεις μια μικρή περιουσία, κάπου μισό εκατομμύριο τότε, μέσα από τα χέρια σου. Αλλού πατούσα κι αλλού βρισκόμουν μέχρι που συνειδητοποίησα τι είναι αυτό που αξίζει πραγματικά σ' αυτό τον κόσμο και, σίγουρα, δεν είναι τα διάφορα μπιχλιμπίδια όσο και ακριβά να κοστίζουνε.

Διηγήθηκα τη φάση στα παιδιά του γραφείου και δε με πιστεύανε, τόσο ψύχραιμη ήμουν. Τελοσπάντων, όταν γύρισα σπίτι και για κάθε ενδεχόμενο, έταξα στα παιδιά ότι "όποια βρει δαχτυλίδι, αυτό θα είναι δικό της, θα της το κληρονομήσω" και πέσανε με τα μούτρα να ψάχνουνε αλλά τίποτα. Ητανε Σεπτέμβρης τότε που συνέβαιναν αυτά και σύντομα πιάσανε τα πρωτοβρόχια και χρειάστηκαν οι γαλότσες και μέσα σε μια γαλότσα βρήκε η μεγάλη μου ένα πετραδάκι, την τσίμπαγε κάτι στην πατούσα, και'γώ παραξενεύτηκα πώς είναι δυνατό αφού πριν τις φυλάξω τις είχα καλοκαθαρισμένες όπως πάντα, δε φυλάω πράγματα βρόμικα. Πάντως, η γαλότσα βγήκε από το ποδαράκι και τινάχτηκε κι έπεσε το δαχτυλίδι από μέσα. Χαρές η μεγάλη! "Δικό μου είναι τώρα μαμά, δικό μου, έτσι;" πανηγύριζε. "Δικό σου, φυσικά, αλλά άμα μεγαλώσεις θα στο δώσω" της απάντησα, ενώ η μικρή θυμήθηκε ξαφνικά τι είχε κάνει τα δαχτυλίδια κι άρχισε να ψάχνει μέσα στις υπόλοιπες γαλότσες, όπου -ως εκ θαύματος!- τα βρήκε όλα!

Η ιστορία είναι διδακτική, μας λέει πόση αξία έχουν τα υλικά πράγματα και πόσο πολύ μεγαλύτερη αξία έχουνε οι σχέσεις των ανθρώπων και ακόμα πιο πολύ της μάνας με τα παιδιά της. Οσο το σκέφτομαι αναλογίζομαι αν η δική μου μάνα π.χ. θα είχε την υπομονή και την καρτερικότητα και την ψυχραιμία μου ή θα με είχε πλακώσει στις σφαλιάρες. Της το χρωστάω πάντως, να είμαι εξηγημένη, αν δεν ήτανε τόσο αυστηρή και ψυχρή μαζί μου, ίσως να μην έβαζα τα δυνατά μου να της πάω κόντρα και να χτίσω έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, για να θυμηθούμε και κανα αρχαίο ρητό.

113-ένας πολίτης συνειδητοποιημένος

Εχω ένα φίλο που δουλεύει μια ζωή ολόκληρη σαν είλωτας, εδώ στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Γνωρίζει το εργατικό δίκαιο απέξω κι ανακατωτά, αν και δεν είναι δικηγόρος. Φροντίζει τους υφισταμένους του στη δουλειά, καλύτερα κι από πατέρας. Μάχεται για τα δικαιώματα κάθε αδύναμου. Δυναμικός και σοφός άνθρωπος θα χαρακτηριζόταν ΑΝ. Αν δεν μου απαντούσε μια φορά που τον ρώτησα "τι ψηφίζεις;" «Α, αυτό το θέμα το έχω λύσει. Είμαι συνειδητοποιημένος. Δεν μπερδεύομαι με τα πολιτικά. Ψηφίζω Νέα Δημοκρατία!» Σημειώνω επίσης ότι πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που παλιότερα, τα νιάτα του, ανήκε στις τάξες της ΕΔΗΝ (νεολαία της Ενωσης Κέντρου του Γ. Παπανδρέου) και είχε κατεβάσει μια νύχτα το "πουλί" της δικτατορίας από το βάθρο του στην πλατεία του χωριού του με κίνδυνο να τιμωρηθεί ακόμα και με εξορία, χώρια τις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια. Αν ένας άνθρωπος αυτής της ποιότητας, εργατικός, έξυπνος, πολυταξιδεμένος, σκέφτεται με αυτό τον τρόπο, τι ζητούμε από τους υπόλοιπους;