το 2001 ένα παλιό αξιόπιστο χρηματιστηριακό γραφείο έκλεισε. Ο ιδιοκτήτης του, σοβαρός άνθρωπος (υπήρχαν σοβαροί χρηματιστές π.Κ.=προ Κρίσης) το πούλησε για να μη μείνουν οι υπάλληλοι στον αέρα και πήγε στο χωριό του. Ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, είχε βοηθήσει πολύ κόσμο ο κ. Χ.
..ονειρεύτηκα (2014) μια ωραια ιδέα! να γινει το Χρέος (με όλα τα σχετικά χαρτιά και σφραγιδες, ΟΗΕ, κλπ, εννοείται) η βάση του νέου χρηματος, όπως ήταν π.χ. το πετρέλαιο και πριν απο αυτο το χρυσάφι.. Οποιος λαός χρωστά τα περισσότερα να γινεται αυτομάτως ο πλουσιότερος!!! Ετσι βέβαια, οι αμερικανοί θα είναι και πάλι οι πρώτοι του πλανήτη και οι γερμανοί μάλλον θα βιαστούν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους προς εμάς για να βγουν απο πανω.. αλλά, τεσπά, θα βρεθεί μια Νέα Ισορροπία!!! Το καλύτερο βεβαια θα ειναι να διαγραφουν ΟΛΑ τα χρέη και να ξεκινησει το μετρημα του κοσμου απο την αρχή.. να λέμε (και να γραφουμε) π.Χ. και μ.Χ. = προ Χρεους και μετα το Χρεος.. (και.. μετα, ξυπνησα!!!)
Πριν απο αρκετά χρονάκια, το 1987 θαρρώ, ειχε έρθει μια ομαδα γερμανων ειδικών και επισκέφτηκε τον ΕΟΜΜΕΧ για να εξετασει το παράξενο φαινόμενο της Ελλαδας. Πώς γινόταν δλδ να συνεισφέρουν κατά δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό στην ελληνική οικονομία οι μικρές επιχειρήσεις, τη στιγμή που οι μεγάλες απομυζούσαν το κρατος, ήταν αυτο που λέμε "κρατικοδίαιτες", ενώ στη Γερμανία συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο: οι μεγάλες επιχειρήσεις τροφοδοτούσαν τη γερμανική οικονομία ενώ οι μικρές βρισκόντουσαν στη σφαίρα των κρατικών επιδοτήσεων.
Θαύμα! είπαν οι ειδικοί κι έψαχναν να βρουν την αιτία αυτου του φαινομένου, που το απέδωσαν στην ευρηματικότητα του έλληνα, το δαιμόνιο που λέμε, να επιζει δλδ στις χειρότερες συνθηκες και να δημιουργει χρημα απο το παραμικρό. Εχει άραγε κάποια σχέση αυτή η επισκεψη και το πόρισμα των γερμανων ειδικών με όσα συμβαινουν σημερα; Αναρωτιεμαι.
Σήμερα (2014) που γράφω, ΕΟΜΜΕΧ δεν υπάρχει και οι μικροι επιχειρηματίες πνέουν τα λοίσθια. Τυχαίο;
Α! και.. η θεση των ελλήνων ως "γκαρσόνια της Ευρωπης" ειχε κατωχυρωθεί ήδη απο την αρχη της συνύπαρξής μας με τους λυκάνθρωπους της (τότε) ΕΟΚ.. το 1956-57 νομίζω, ήμουν πολύ μικρή τότε και η πληροφόρηση έρχεται απο διαβασματα εφημεριδων που (τότε) δεν καταλάβαινα.
_____________________
γράφτηκε το 2014
θα γράψω τώρα την εμπειρία μου από το εκσυγχρονιστικό έργο του κ. Σημίτη:
παλιά, ένα επιτελείο από σημαντικούς συγκοινωνιολόγους και άλλους ειδικούς μηχανικούς είχε μελετήσει στο ΥΠΕΧΩΔΕ (υπ. Αντ. Τρίτσης) τη λύση του προβλήματος των συγκοινωνιων της Αθήνας. Η πρόταση ήταν η διαρκής ροή μικρών λεωφορείων (12-18 θέσεων), ετσι ώστε να καταργηθούν οι αφετηρίες και τα τερματα. Με τον τρόπο αυτό θα υπήρχε:
1) μείωση των ρύπων και 2) εξυπηρέτηση των μετακινούμενων πολιτών με ακρίβεια λεπτού.
Πάνω που θα κατέθετε στη Βουλή ο υπ. Αντ. Τρίτσης Ν/Σ για την εφαρμογή της μελέτης, ξες τι έκανε ο (υπ. Γεωργίας τότε) κ. Σημίτης; προμηθεύτηκε λεωφορεία (απο τη Ρουμανία νομιζω) με τη μέθοδο κλήρινγκ! δηλαδή, στείλαμε ροδάκινα (ή/και άλλα φρούτα) και προμηθευτήκαμε λεωφορεία! ξες, αυτά τα τεράστια, τα ενεργοβόρα, τα διπλά με τις φυσούνες, που δεν χωράνε σε στενούς δρόμους. Αυτά.
η γιαγιά Ευρώπη ξεκούτιανε εντελώς: αποφάσισε να ξεπαγιάσει το χειμώνα... για να τιμωρήσει τον Πούτιν! ενώ, φυσικά, αφήνει να αλωνίζουν ελεύθερα τα πλοία των εφοπλιστών (της) που μεταφέρουν φυσικό αέριο, με αποτέλεσμα την κατακόρυφη άνοδο (~πενταπλασιασμό) του ενεργιακού κόστους. Αν έπεσε στην αντίληψή σου κάτι πιο παράλογο, μη διστάσεις να το πεις να το μάθουμε!
4 Νοε. 2022
Που σημαίνει πως το χρήμα όπως το γνωρίζαμε όπου νά'ναι πεθαίνει, μας αφήνει χρόνους -που λένε- οριστικά. Αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε μετέωροι στο κενό, ανάμεσα στο παλιό απτό νομισματάκι και το καινούργιο ονειρικό φαντασιακό κατασκεύασμα: το άϋλο μέσον συναλλαγής.
Ποιος είπε ότι οι ασχολούμενοι με τα πρακτικά πράγματα δεν έχουν φαντασία;
Ισως για τούτο να νοιώθουμε ανασφαλείς και έντρομοι, επειδή δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα συμβεί, τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιηθεί, πώς θα ονομαστεί, πώς θα αξιολογηθούμε ώστε να απολαμβάνουμε τα καλά του, κλπ κλπ.
Αυτή την κοσμική στιγμή, βρισκόμαστε ακριβώς στη θέση του εμβρύου λίγο πριν εκτιναχτεί στον άγνωστο εξωμητρικό κόσμο. Σπαράζουμε -και σε λίγο θα κλάψουμε κιόλας!- γιατί νοιώθουμε μόνοι και ανυπεράσπιστοι ως κοινωνία, τρομαγμένοι για ζητήματα που δεν χωρούν στη φαντασία μας.
Σίγουρα, τα πράγματα θα είναι πλέον πολύ διαφορετικά από όσο τα γνωρίζαμε: θα είναι εντελώς καινούργια, άγνωστα, ακατανόμαστα -μέχρι να τους δώσουμε όνομα, να τα κατονομάσουμε και να ηρεμήσουμε...
Σίγουρα υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει η κοινωνία μας, όπως την έχουμε γνωρίσει εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά η απώλεια των Αξιών του ανθρώπινου πνεύματος παίζεται -ευτυχώς! Είναι στο χέρι μας να διατηρηθούν αλώβητες αυτές οι Αξίες, με μοναδικό μέσο την Αλληλεγγύη, τη φροντίδα του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο.
Ο Στόχος φαίνεται πως είναι το πλάσμα "άνθρωπος" σε πλήρη κατάσταση, σώμα και πνεύμα, διαθέσιμο στις απαιτήσεις των νέων Κυρίαρχων του Πλανήτη Γη, των ουδέτερων (εδώ μπαίνει ένα ερωτηματικό) Αγορών. Ολόκληρα κράτη, έθνη, πληθυσμιακές ομάδες και σχηματισμοί, μπαίνουν οσονούπω στο Χρηματιστήριο Αξιών Αναλώσιμων Αντικειμένων και μετριούνται, κρίνονται και συγκρίνονται μεταξύ τους αλλά και σε σχέση με άλλα πράγματα, διαφορετικά, που ακόμα δεν γνωρίζουμε.
Θα μετρήσει η Αντίστασή μας; Πόσο θα μετρήσει, ΑΝ μετρήσει; Θα συμβάλλει μονάχα σε μια μικρή καθυστέρηση, όπου η κατάσταση ζόφου θα είναι αφόρητη, όπως π.χ. η ασφυξία του εμβρύου που το πνίγει ο τυλιγμένος στο λαιμό του ομφάλιος λώρος; Ιδωμεν!
Εδώ βάζω μερικές φράσεις του Τάκη Σιμώτα*, που... κολλάνε παντού:
«Ο λόγος αρχίζει τη στιγμή που ονομάζουμε το ανείπωτο, αλλά τελειώνει κιόλας τη στιγμή που παραλύουμε μπροστά στο ακατανόμαστο -εκείνο, μάλιστα, που τις περισσότερες φορές οι ίδιοι προκαλούμε. Ωστε το «σταθερό» σημείο στο οποίο στεκόμαστε βρίσκεται ένα μόλις βήμα μπροστά από την αρχή της γλώσσας αλλά και ένα μόλις βήμα πίσω από το τέλος της. Βρισκόμαστε από πάντα ανάμεσα και σε απόσταση αναπνοής από την αρχή και από το τέλος. Κρεμόμαστε από τη μέση ενός μικρού κομματιού έλλογης και εύθραυστης κλωστής. Οσο κρατάνε αυτά που προσπαθούμε να κάνουμε, να πούμε, να δούμε, να ακούσουμε, να σκεφτούμε και να ονομάσουμε.»
_____________________
ΣΗΜ. Τακης Σιμώτας, "Περί φαντασίας", εκδ. ΑΓΡΑ, στη σελ. 400.
"Η κοινωνική ασφάλιση μειώνει την ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε. απέναντι σε Κίνα και Ινδία, άρα πρέπει να καταργηθεί"!!!
Ποιος φοβερός εγκέφαλος σκέφτεται και θέλει σύντομα την εφαρμογή αυτή; να πλησιάσει η Ε.Ε. προς Κίνα και Ινδία, αντί να προωθηθεί το αντίθετο μοντέλο, της παγκόσμιας κοινωνικής ασφάλισης δηλαδή.
_______________________
γράφτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2017 στο f/b
η αρρώστεια είναι χρόνια
να ψηφίζονται Μνημόνια
αμα θέλεις θεραπεία
τράβα σε Κρυφά Σχολεία
Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
Μπέρτολντ Μπρεχτ
«ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται» λέει μια παροιμία φτιαγμένη για άλλους καιρούς, παλαιότερους και εντιμότερους. Αλλά τι θα πει σήμερα "εντιμότητα"; Οι λέξεις έχουν χάσει την έννοιά τους, σημαίνουν ακριβώς το ανάποδο από αυτό που λένε και πρέπει να στραμπουλίζεις το σβέρκο σου ταρακουνώντας το μυαλό για να καταλάβεις τι εννοούν οι κλεφτοκοτάδες των χρηματιστηρίων τη σήμερον ημέρα, γιατί τα χρηματιστήρια κοτέτσια καταντήσαν με διάφορες διεθνοποιημένες κοτούλες να κακαρίζουν, αλλά «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες» λέει μια άλλη παροιμία, που αποδείχτηκε... προφητική! Επειδή, πράγματι, όσο και να κακαρίσουν εδώ οι δικές μας κοτούλες, αλλού πάνε και γεννάνε: σε ξένες τσέπες δηλαδή.
__________________
γραμμένο το 2008
βλέπω κατι μιζερους τσιγγουναράδες να ευχονται σε γενέθλια "χρόνια λίγα και καλά!" και σκέφτομαι πως αυτο δεν ειναι ρεαλισμός, γιατι ακομα και ένας "καθαρός" προτεστάντης, που όλα τα υπολογίζει, δεν θα τσιγγουνευόταν να δωσει μια καλη ευχή για "Χρονια Πολλα!" αφού δεν κοστίζει τίποτα. Θα χάσει η Βενετιά βελόνι, που λένε, αν εισαι λιγο κουβαρντας; Δωσε και κάτι παραπάνω: "χρόνια και πολλά και καλά!"
Μπήκα στην τράπεζα να πληρώσω κάτι λογ/σμούς. Τρεις κι ο κούκος. Καινούργια υπάλληλος στο ταμείο. Ξανθιά, ξινή, παπαρδελίζει για κάνα τέταρτο με την πελάτισσα, αφού την είχε εξυπηρετήσει. Δεν υπάρχω. Περιμένω. Φεύγει η πελάτισσα, πλησιάζω το ταμείο, δίνω τα χαρτιά. Παράλληλα, πλησιάζει ο δ/ντής και λέει "μισό λεπτό, είναι κάτι επείγον" αλλά το μισό λεπτό διαρκεί μισή ώρα στην τράπεζα αυτή, έχει δικό της χρονομετρικό σύστημα. Κάθε τόσο μου ρίχνουν ματιές. Περιμένω. Πονάει πόδι, δεν δίνω σημασία. Ξαφνικά, η ξανθιά αρχίζει να ασχολείται με τα χαρτιά μου. Το πρώτο, εντάξει, το δεύτερο "δεν περνάει" λέει. Επιμένω. Ξαναδοκιμάζει, περνάει. Μια ώρα και κάτι για δυο λογ/σμους. Δεν ξαναπατάω τράπεζα Πειραιώς. Τέρμα.
____________________
αυτο συνέβη τον Αύγουστο του 2015
κι όμως! θυμάμαι -τότε που πρωτοβγήκε το μέτρο, 1996 νομιζω- έναν ταβερνιάρη στη μακρινή Κίμωλο να τρέχει απο τραπέζι σε τραπέζι με την ταμειακή παραμάσχαλα (κι ένα καλωδιο 20μετρο να σερνεται πισω του) να κόβει αποδείξεις!
κάποτε, τότε που μπαίναμε στα ηλεκτρονικά κόλπα, ειχε έρθει ενας συναδελφος στο γραφειο περιχαρης που πηρε δανειο απο τραπεζα γνωστη για αγορα ηλ/κού εξοπλισμού, που θα το εξοφλουσε σε ενα χρονο, και ειπαμε να το εξετασουμε.
Πηγα λοιπον στην τραπεζα αυτη, με υποδεχτηκε μια κοπελάρα ανωτερη απο μανεκεν να συζητησουμε και ολα καλα, αλλα μολις ρωτουσα ποιο θα ειναι το ποσο που θα επιστραφει σε ενα χρονο, εξαφανιζοταν! (η κοπελα) Καπου πηγαινε και ξαναρχόταν να συνεχιστει η συζητηση, οπου μου ελεγε διαφορα, και φτασαμε στο καθαρο ποσο που θα λαβαιναμε, του οποίου το 1/5 θα έμενε στην τραπεζα για "έξοδα δανειου", δλδ θα παιρναμε δανειο μικροτερο κατα 1/5 απο αυτο που θα γράφανε τα χαρτιά και που θα εξοφλουσαμε!!
Μολις εφτανα να ρωτησω ποιο θα ειναι το ποσο, κλπ, η κοπελα παλι εξαφανιζοταν!! Τελικα, το ειπε το ποσο, μετα απο πολλες φορες ερωτησεων και.. εξαφανισεων(!!) και ηταν το διπλάσιο και κατι. Φυσικα, ευχαριστησα και εφυγα, εχοντας χασει πανω απο μια ωρα στη "συζητηση". Αυτά.
"Ευτυχως, που πηγες εσυ" μου ειπε ο συνεταιρος μου και εξοπλιστηκαμε ηλεκτρονικα απευθειας απο την εταιρεία υπολογιστων, με πολυ καλους ορους. Χωρις δανεισμο και χωρις τοκους και με έκπτωση λογω μεγαλης παραγγελίας.
τι πάω και θυμάμαι τωρα! πλησιάζοντας στο τέλος των σπουδών μου, ο θειος και νονος μου (δ/ντης στο τεχνικο της ΔΕΗ) διαγκωνιζόταν με τη θεία μου (δ/ντρια στο τεχνικό της Πολιτικης Αεροπορίας) ποιος θα με διορίσει!! με πήρανε λοιπόν μια μερα να επισκεφτώ τα γραφεία τους, να δω τι ωραία περνάνε εκειπερα. Τότε, ορκίστηκα να μην ενδώσω, επειδή δεν σπούδασα για να κάτσω σε ένα γραφειο και να πληρώνομαι για να... πατάω σφραγίδες!! Ομολογώ ότι, παρόλες τις δυσκολίες και τα σκαμπανεβάσματα, δεν το μετάνιωσα ποτέ μου και μπορώ *ακόμα* να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να μη τον... φτύνω!! Το χρήμα είναι μεγάλος διαφθορέας, αλλά χρειάζεται συναίνεση για να δράσει. Αυτά.
_________________
μόλις γράφτηκε στο f/b
βρισκόμουν Λοντον το 2012, όταν ξεπήδησαν από τις κάλπες δυο νέοι άνθρωποι, ο Τσίπρας κι ο Καμμένος, έτοιμοι να διώξουν τα θηρία και είπα μέσα μου "μακάρι να ενωθούν αυτοί οι δυο, ας είναι και με διαφορετικές ιδεολογίες, αρκεί να πετύχουν το βασικό σκοπό, να σώσουνε τη χώρα" και το 2015 έγινε το θάμα. Λίγο αργότερα, ήρθε η πρώτη σαγονιά με τη διαστρέβλωση του δημοψηφίσματος κι ευτυχώς που είχα προκανονισμένες διακοπές και δεν ψήφισα (τί να ψήφιζα κιόλας;) αλλά μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να το πααίνει λάου λάου ο νέος, να στεριώσει και να κάνει θάματα κι έτσι έγινε: γίνανε πράματα και θάματα, που όμως μείνανε κρυφά, χαθήκανε ανάμεσα σε προσυμφωνημένα ξεπουλήματα, γιατί η χώρα -το κράτος δλδ- έχει δικό του λόγο που δεν μπορεί να αθετηθεί, αλλά ποιος τα ψειρίζει αυτά θα μου πεις. Κι όλα όσα γίνανε, θα γεννήσουν αργότερα τα αποτελέσματά τους, αν αφεθούν να γεννηθούν δλδ. Μετά ήρθανε κι άλλες δυνατές σαγονιές με τον Κουβέλη, την Παπακώστα, τον Θεοχαρόπουλο (Τζάκρη και Μεγαλοκονόμου δεν πιάνονται επειδή ήταν απλώς σχετικά ανώδυνες χαζομάρες) και δεν μπόρεσα να βρω δικαιολογία εκτός από "κακους συμβούλους". Ακόμα κι έτσι όμως, όταν σκέφτομαι την προηγούμενη κατάσταση της φρίκης που ζήσαμε με ΝΔΣΟΚ, τρέμω και μόνο στην ιδέα της επανάληψης. Αυτά.
----------------------
γράφτηκε 29 Μαΐου 2019 στο f/b
5 Μαρτίου 2017
στα χρόνια τα αρχαία, οι εχθροι ζητουσαν «γην και ύδωρ» και τους απαντουσαμε αναλογως: με Σαλαμινες, Μαραθώνες, Θερμοπύλες. Οι σπαρτιάτες μαλιστα ειχαν ριξει τους πρεσβευτες της Περσίας σε ενα πηγαδι λέγοντας «εδω θα τα βρείτε αυτα που ζητατε». Σημερα, οι (άσπονδοι) φίλοι ζητουν «γην και ύδωρ» κι οι ηγετες μας απαντουν «εφτασεεεεεεεεεεεεεεεε!» και «μηπως θετε και κατιτις περισσοτερο;»
______________
στο f/b 27 Φεβρουαρίου 2014
κλαίω τις εισφορές που ξόδεψα στο Ταμείο μου, που ήταν, λέει, πολύ ισχυρό, λέει, και θα με προστάτευε, λέει, αλλά δεν ήθελα προστασία, ήθελα να κάνω η ίδια τα κουμάντα μου, αλλά δεν γινόταν, λέει, γιατί αν δεν πλήρωνα δεν θα μπορούσα να ασκήσω το επάγγελμά μου -αυτό δεν "λέει", έτσι ήταν.
αυτό
που κατάλαβα είναι ότι οι όλοι φόροι μεταβιβάζονται στον αγοραστή των
προϊόντων/υπηρεσιών που παρέχονται με απόδειξη. Αλλιώς, ο εργαζόμενος
που δίνει απόδειξη δεν δικαιούται ασφάλισης, σύνταξης, κλπ. Με βάζουν
δλδ να τσακωθώ με τον απέναντι εξίσου (ή λίγο λιγότερο, δεν έχει μεγάλη
σημασία να μετράμε τις φτώχειες μας) φτωχό. Αυτά τα οικονομίστικα κόλπα
με οδηγούν να μειώσω στο ελάχιστο την κατανάλωση. Θα ψωνίζω λιγότερο,
μονάχα τα απολύτως απαραίτητα. Εχω δίκιο; Ούτε ζητιάνα θα γίνω ούτε ελεήμων με το ζόρι και με αυτά που δεν περισσεύουν. (2018)
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
This is a FunEL
