1.700 περί αναχωρητών

παλιά, εκφράζοντας σε κάποιον Δάσκαλό μου, όλη την ανησυχία περί κοινωνικών, κλπ, ζητημάτων, έλαβα την απάντηση "ωραία, σκέφτεσαι λοιπόν να αναχωρήσεις;" και το μυαλό μου έκανε δέκα τούμπες στον αέρα όταν κατακλύστηκε από εικόνες στυλιτών μοναχών και άλλων αναχωρητών!

1.589 Δημήτρης Πικιώνης

όταν ο απέθαντος Δημήτρης Πικιώνης έλεγε «Να μοιάσουμε με αυτό που πραγματικά είμαστε» τί εννοούσε άραγε; αποκλείεται να φανταζόταν τί κουμάσια είμαστε. Μάλλον διατηρούσε την ελπίδα πως είμαστε πραγματικά άξιοι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων αυτού του τόπου. Εμείς τί κάναμε, πέρα από το να μιμηθούμε τον κ. Πατούλη; από το να βάλουμε υπ. Πολιτισμού μια κυρία με κορδέλλα; από το να τσιμεντώσουμε την Ακρόπολη; Γράφω "εμείς" επειδή εμείς ανεχόμαστε όλο το καρακιτσαριό που πλασσάρεται ως "πολιτισμός".

1.231 ενας Δάσκαλος

"σε σον λε μπουτόν ντε μαντάμ ντ Αλεξαινάς" έλεγε όταν τέλειωνε το μάθημα ο μεγάλος φροντιστής μαθηματικών Τσάμης, κάπου κοντά στη Βεραντζέρου, εκτός της κύριας περιοχής των φροντιστηρίων που ήταν Ακαδημία-Εξάρχεια μεριά, τότε, παλιά.. 

Θυμάμαι συχνά τους Δασκάλους μου, Δάσκαλους όχι μονάχα στα μαθήματα, ε

1.088 περί διδασκαλίας γενικά

μ' όποιο δάσκαλο καθησεις, τετοια γραμματα θα μαθεις, λεει η παροιμία και φαινεται σωστή γιατί εδω και αιωνες η απομυθοποίηση του σεξ και ο απολυτος έλεγχος του σωματος ειναι το πρωτο ζητουμενο απο τους καλλιτεχνες που το σωμα ειναι το μοναδικο όργανο έκφρασης της τέχνης τους. Το θέμα που εγείρεται ειναι αν αυτός ο τροπος διδασκαλιας ειναι ο μοναδικος. Δεν ξέρω, δεν μπορω να φανταστω άλλον. Νομιζω ότι καλυτερα να εξευτελιζει ο δασκαλος θεατρικης τεχνης τον μαθητευτόμενο, παρά να περιμενουμε άριστες ερμηνειες απο προσωπα που εξευτελισε οποιοσδήποτε άλλος. Τοτε, δε θα μιλουσαμε για ηθοποιους, αλλα για βασανισμενους ανθρωπους και ο καθε βασανισμενος δεν μπορει να ειναι ηθοποιος, το αντιθετο μαλλον. Ουτε σε μενα αρεσουν ολα αυτα που ακουγονται και θα ητανε πραγματικα απαισια και σιχαμερα αν συνεβαιναν π.χ. στη γειτονια μου. 

(παρακαλω να μη γίνει παρανόηση, το ψαχνω το θεμα)

1.037 αριστεία

ομολογώ ότι, ενώ θα μπορούσα χωρίς κόπο να είμαι πρώτη στην τάξη μου, το απέφυγα επειδή δεν μου άρεσε να ξεχωρίζω.. οι πρώτες μαθήτριες ήταν δύο και αλληλοϋπονομεύονταν, άσε που δεν βοηθούσαν ποτέ στα διαγωνίσματα τις παρακαθήμενες συμμαθήτριές τους.. Εμένα με ενδιέφεραν οι σχέσεις μου με τις συμμαθήτριες, αλλά και με τους Δασκάλους -τους πραγματικούς οδηγούς ψυχών και μυαλών- κι έτσι έπαιζα όσο γινόταν στα διαλλείμματα, βόηθαγα στα διαγωνίσματα.. Αν και άλλαξα πάρα πολλά σχολεία, έχουν μείνει αρκετές φιλίες από τα παλιά εκείνα χρόνια.. η συμβουλή του πατέρα μου, που ήταν Δάσκαλος, ήταν σαφής: "να βρίσκεσαι μεταξύ των πρώτων, αλλά να περνάς απαρατήρητη".. ίσως φοβοταν μη πέσω θύμα ζηλοφθονίας, ποιος ξέρει.. ήταν και οι καιροί αλλοιωτικοι.. Οπότε, όπως μπορείς να καταλάβεις, τη λεγόμενη "αριστεία" την έχω χεσμένη!

912. ένας αληθινός Δάσκαλος

τα παιδια δεν ειναι ανεύθυνα αγγελούδια, η κοινωνία αρχίζει να δείχνει τα δόντια της (αλλά και το χαμόγελό της) από την παιδική (εφηβική, καλύτερα) ηλικία, όπου, ευτυχώς, τα προβλήματα λύνονται στο επίπεδο των παιδιών αυτών --αν και φτάνουν στους γονείς. Είναι μεγάλη η ιστορία που θυμηθηκα, συνέβη σε καιρούς χαλεπούς με εξορίες, κλπ, κάπου την έχω ξαναγράψει: όπου τα μαρτυριάρικα παιδια μετέφεραν στους γονείς τους (η μία κόρη αστυνομικού) ότι ο Δάσκαλος/φιλόλογος δεν έκανε το μάθημα σύμφωνα με το συμβατικό τρόπο και ο Γυμνασιάρχης απείλησε να τον στείλει "στου διαόλου το γκόλο" (φράση του παπού μου), πράγμα που έμαθε μια συμμαθήτρια γειτόνισσα του Δασκάλου και ενημερωσε τις κολλητές της. Οι κολλητές, μεταφέραμε στα σπίτια μας τον κίνδυνο να χάσουμε το λαμπρό μας Δάσκαλο εξαιτίας του "καρφιού" της τάξης και δράσαμε αναλόγως! μερικοί πατεράδες (όχι τυχαίοι) πήγαν δήθεν τυχαία στο Γυμνασιάρχη για να εξάρουν το έργο του Δασκάλου αυτού, που, πέρα από το στεγνό μάθημα, "πέρναγε" στα παιδια τους ολόκληρη τη φιλοσοφία των αρχαίων. Αμέ!

___________________

ΣΗΜ.1. ο Δάσκαλός μας δεν χρησιμοποιούσε κατάλογο, δεν σήκωνε ποτέ σττην έδρα να παπαγαλίσουμε το μάθημα, κατά τη διάρκεια του μαθήματος διηγόταν ιστορίες από τη ζωή του (και τη ζωή, γενικά), ακόμα ζητούσε να σχολιάζουμε και θέματα της επικαιρότητας! επίσης, είχε ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ και την μετέδιδε με κάθε τρόπο στα παιδιά, πράγμα σημαντικό ιδίως στη θλιβερή μεταπολεμική εποχή.

ΣΗΜ.2. πρόκειται για μια "μάχη" που δόθηκε στο Δ' Γυμνάσιο για την υπεράσπιση του αείμνηστου Ελ. Ζωΐδη, φιλόλογου. Η μάχη αυτή κερδήθηκε, ο πόλεμος συνεχίστηκε.

842. ο τύπος "θέλω να με προσέξεις"!

θυμήθηκα μια ιστορία, που δεν την έχω γράψει επειδή ίσως να μην ενδιέφερε κανέναν, αλλά τώρα αποφάσισα να τη γράψω: κάποτε, λοιπόν, επιστρέφοντας από μια κηδεία, ο ανηψιός της θανούσης προσφέρθηκε να με γυρίσει σπίτι με το τουτού του, αλλά μόλις μπήκαμε άρχισε να παραληρεί σαν μαγεμένος από την παρουσία μου -ή από την ακροάτρια που πέτυχε θα σε γελάσω- και όλο και πάταγε το δάχτυλο του δεξιού του χεριού στον αριστερό μου μηρό, λες και ήθελε να τον προσέξω, πράγμα που ήταν αδύνατο να μη κάνω βεβαίως, μια και βρισκόμουν αποκλεισμένη στο στενότατο χώρο ενός μικρού αυτοκινήτου, τραβιόμουν όσο γινόταν προς την πόρτα, αλλά αυτός τίποτα, έτσι κάποια στιγμή που δεν άντεχα πλέον, είπα πως θυμήθηκα μια δουλειά που είχα τάχα εκεί κοντά και είπα "σταμάτα, εδώ θα κατέβω" κι αυτός "να σε περιμένω" ρώτησε, αλλά η αφεντιά μου όπου φύγει φύγει! πήρα ταξί, γύρισα σπίτι και καμάρωσα μια τεράστια μελανιά! αυτά και ο υπόψιν ήταν δάσκαλος, και μάλιστα καλός δάσκαλος και καλός οικογενειάρχης, όπως λέγαν, ούτε λαϊκός, ούτε αμόρφωτος. Νομίζω τελικά ότι είναι ένδειξη μειωμένης αυτοπεποίθησης, εκφραζόμενης με τον τρόπο αυτόν από ανθρώπους που "κανείς δεν τους προσέχει" και θέλουν οπωσδήποτε να τους προσέξουμε, να μη χάσουμε ούτε δευτερόλεπτο από την αγόρευσή τους ή μιας ανυπέρβλητης ανάγκης επιβολής στον/στην συνομιλητή/τρια, αλλά δεν ξέρω (και δεν θέλω επίσης) να το αναλύσω ψυχολογικά!

726. όχι στις ψεύτικες αβρότητες

είχα μια συμμαθήτρια που είχε κάποιο σωματικό μειονέκτημα και προσπαθούσαμε οι υπόλοιπες να μη δίνουμε σημασία σε αυτό, σαν να μην υπήρχε δηλαδή. Εκείνη όμως, είχε μια εξαιρετικά προκλητική συμπεριφορά, ιδιαίτερα απέναντι σε μένα, ίσως επειδή πράγματι της φερόμουν ως ίση, χωρίς τζιριτζάντζουλες. Μερικές φορές με ακολουθούσε μετά το σχόλασμα φωνάζοντας διάφορα βρισίδια και μια φορά έστριψα απότομα και της έριξα ένα χαστούκι! Αρχισε να κλαίει και να απειλεί ότι θα το πει την επομένη στο δάσκαλό μας. Είχα μεγάλη αγωνία μέχρι να ξημερώσει η άλλη μέρα, στο σπίτι ούτε λόγος να μιλήσω σχετικά, ένοιωθα ένοχη ως εκεί που δεν παίρνει λέμε. Ξεκίνησα πολύ νωρίς λοιπόν, κι έφτασα στο σχολείο από τις πρώτες, βρήκα το δάσκαλό μας και του εξιστόρησα το γεγονός "χτύπησα χτες την τάδε", εκείνος ρώτησε γιατί, του είπα τον λόγο, η συμμαθήτρια τάδε έσκυβε κάτω από το θρανίο της σαν να ήθελε να ανοίξει η γη να την καταπιεί, ο δάσκαλος την κάλεσε στην έδρα, δώσαμε τα χέρια υποσχόμενες και οι δυο μας να μη ξανακάνουμε τα ίδια και όλα μέλι γάλα. Ηρέμησα, θα ηρέμησε κι εκείνη φαντάζομαι. Φίλες δεν γίναμε, αλλά όταν πολλά χρόνια αργότερα συναντηθήκαμε σε ένα κατάστημα (εκείνη ως ιδιοκτήτρια και'γώ ως πελάτις) σκάσαμε στα γέλια ενθυμούμενες το γεγονός. Αυτά.

608. ο κύριος Μπίμπας

ο κύριος Μπίμπας ήρθε στη Β' τάξη, μια και διαδέχτηκε την γλυκύτατη δασκάλα μας στην Α' Δημοτικού, για μεγάλη μου λύπη, γιατί τότε μικρό παιδάκι ήμουν και αυτός ο πανύψηλος και χοντρότατος κύριος (αν και έμοιαζε με τον αγαθότατο κύριο Μικόμπερ του αγαπημένου αναγνώσματος) ήτανε σκέτο καθίκι: πέρα από την τσιριχτή εκνευριστική φωνή που ξεπερνούσε τα ντεσιμπέλ πλανόδιου μανάβη, έδερνε κιόλας χωρίς εξαίρεση όλα τα παιδιά εκτός από το χοντρό αγόρι, γιο συνταγματάρχου, όπως επαναλάμβανε σε καθε ευκαιρία. Ακόμα και μένα χτύπησε με το χάρακα τον μαύρο στους κόμπους των δαχτύλων, δεν ήθελε να δέρνει ανοιχτές παλάμες επειδή δεν πόναγαν όπως έλεγε. Εμεινα καναδυό μήνες σε αυτή την τάξη και αυτό το σχολείο, γιατί μετά έπαθα αδενοπάθεια και γλίτωσα!
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b, αφού διάβασα αυτό το σχετικό ποστ-->> https://simiomatariokipon.wordpress.com/2017/08/15/aristeia/

543. μάπα μεταπολίτευση

είναι ο τρόπος που γράφτηκε το κείμενο, τόσο ζωντανός που ξύπνησε φαντάσματα και έκανε τον ύπνο μου ανήσυχο, ξύπνησα με πικρίλα φοβερή, όλοι οι πεθαμένοι με συντρόφεψαν, αυτή η περίοδος που ονομάστηκε "μεταπολίτευση" (τί εύρημα κι αυτό!) πέρασε μέσα σε μια θολούρα, ήρθαν οι εκ του εξωτερικού, οι τρώγοντες τα λεφτά του μπαμπά τους δήθεν αντιστεκόμενοι, να καταλάβουν καίριες θέσεις στα πανεπιστήμια και να διδάξουν τη "φαντασία στην εξουσία", μόνο που δεν ήταν καθόλου φαντασία αλλά μια από τα ίδια και χειρότερα, (εκτός αν η απαξίωση της πειρας και το ξέχεσμα των όσων μείναμε διαρκώς ελεγχόμενοι και κατακυνηγημένοι στην ίδια μας τη χώρα σημαίνει πρόοδο) και καταφέραν να πείσουν αρκετούς πραγματικούς αγωνιστές ότι έτσι γίνονται σωστά τα πράγματα στα Παρίσια και εις τας Ευρώπας γενικώς, και μάλλον άλλο που δεν θέλαν και αυτοί (να πεισθούν δλδ) αγωνιζόμενοι στο άμεσο μέλλον για τη μπάρτη τους, καθώς και να συγκολλήσουν στο πλευρό τους (αυτών, των ενσκηψάντων ως φωστήρων εξ Εσπερίας) καμπόσους υμνητές της χούντας που καταφέραν να ξεπλυθούν για τα καλά καταλαμβάνοντας θέσεις (σήμερα, ναι, σήμερα!) που ορίζουν τη δική μας μοίρα. Αχ, ρε χαρη πχια! Είχαμαν και μεις τους αντόρνους μας, αλλά δεν μπορώ, ακόμα πονάνε, πεθάνανε και οι μαρτύροι βλέπεις. 
______________
ΣΗΜ. για το κείμενο της χαρης

424. Λεφάκης Χρήστος (1906 - 1969)

οι δάσκαλοί μου είχαν όλοι βλέμμα ονειροπόλο

Χρήστος Λεφάκης