786. περί ρούχων

κάποτε τα ρούχα ήτανε πανάκριβα, ψωνίζαμε υφάσματα με ακρίβεια, μη περισσέψει ούτε ρούπι (τότε είχαμε πήχυ και ρούπια, αργότερα ήρθανε τα μέτρα), όσοι μπορούσανε κιόλας παίρνανε μοδίστρα μεροκάματο για 2-3 μέρες και βόλευε όλη την οικογένεια. Ηταν πολύ χρήσιμο να γνωρίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια να ράβουν, έστω να στριφώνουν να καρικώνουν και να τρυπώνουν ώστε, κερδίζοντας λίγο χρόνο βοηθώντας τη μοδίστρα, να βγει περισσότερη δουλειά. 

 

Το σημαντικότερο ήτανε οι πρόβες για να έρθει το ρούχο ακριβώς στο σώμα, πράγμα που μια σκέτη νοικοκυρά ήθελε αρκετά χρόνια να το μάθει --αν το μάθαινε ποτέ. Σε κάθε σπίτι υπήρχε κι από μια ραπτομηχανή, να γλιτώνει λίγα έξοδα, γιατί οι μοδίστρες της γειτονιάς στοίχιζαν ακριβότερα. Αναγκαστικά, έμαθα να ράβω, να αντιγράφω πατρόν, να κόβω υφάσματα, θα μπορούσα να γίνω και μοδίστρα αν δεν το έβρισκα πολύ κουραστικό αυτό το επάγγελμα. Εραβα δικά μου ρούχα, ρούχα φιλενάδων στο οικοτροφείο (με μικρό χαρτζηλίκι) αλλά η ειδικότητά μου ήταν τα καλύματα επίπλων, γιατί μια καρέκλα π.χ. ή ένας καναπές δεν κουνιόταν στις πρόβες. 

 

Δυο πολύ παλιά Σαββατοκύριακα γνώρισα το Κιλκίς, ράβοντας καλύμματα για έπιπλα με ανταμοιβή ένα ψητό κοτόπουλο συν ένα μικρό χαρτζηλίκι και τα ναύλα μου πηγαινέλα. Αμέ!

 

Σήμερα τα ρούχα έρχονται από Κίνα κλπ ασιατικες χώρες, είναι πάμφτηνα και τα υποτιμάμε. Χάρη σε αυτή την εμπειρία έμαθα να ξεχωρίζω την ποιότητα των υφασμάτων, πράγμα που σήμερα μου είναι άχρηστο μια και όλα σχεδόν τα υφάσματα που κυκλοφορούν θα τα λέγαμε παλιά μπακατέλες ή "Κυριακής χαρά Δευτέρας θλίψη" επειδή έχουν μικρή αντοχή στο χρόνο.