978. ανάμνηση από Μαδρίτη

μεσα σε ολα, θυμαμαι μια πισινα στη Μαδριτη, παλια.. πολυ παλια.. επι Φρανκο.. να κανει τρομερη ζεστη και λες ολη η πολη ειχε χωθει στη πισινα.. βραζανε κυριολεκτικα σα βατραχάκια στη χύτρα.. ισα που πατησα λιγο ποδαρακι και το τραβηξα αμεσως.. ενα χλιαρο κατρουλόνερο ηταν.. τα αγορια της παρεας μπηκαν βεβαιως μπας και ριξουν καμμια σκουλαρικοφόρα ισπανιδα.. σπάνια συναντούσες τοτε ισπανιδα χωρις σκουλαρικια.. τρυπητά, κρεμαστα, μικρα και μεγάλα.. ενα ειδος μαγικού φυλαχτού.. τι να πω.. τεσπα, τα αγορια επέστρεψαν άπρακτα και με ισχυρές κοιλιακές ενοχλήσεις που εκδηλώθηκαν τις βραδινές ωρες και ειπαν οτι τα πειραξε η σανγρία.. αλλ' απο αυτή είχαμε πιει όλοι..

967. ζέστη και ζωγραφική

 

ο Σαλβαντόρ Νταλί ζωγράφισε το λυωμένο ρολόι το 1954, όταν έπαιζα Ρομπέν των Δασών στα χωράφια μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Θυμάμαι μια ζέστη αφόρητη κι έναν αέρα ζεστό, που τη δυνάμωνε. Λίβας είναι, είχε πει ο πατέρας μου, κι έτσι έμαθα κι αυτόν τον άνεμο και κατάλαβα το νόημα του στίχου "σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά". Κάτι χωράφια με βρώμη έτοιμη να θεριστεί, ισοπεδώθηκαν. Καλεσμένες ίσως από την πολλή ζέστη, είχαν καταφτάσει και πολλές ακρίδες εκείνη τη χρονιά. Στο ραδιόφωνο άκουγα κραυγές από τα συλλαλητήρια για την Κύπρο "Ε-Ε-ΕΝΩΣΗ" κι ανατρίχιαζα, μάλλον επειδή έβλεπα κιόλας τους μεγάλους να είναι σοβαροί και σκεφτικοί κι ούτε καν τόλμησα να ρωτήσω τπτ.

πληροφ. για Νταλί-->> https://en.wikipedia.org/wiki/Salvador_Dalí

966. ζέστη!

ενα καλοκαιρι, στη γιορτή μου (μερα που ειναι απο τις θερμοτερες μερες των καλοκαιριώνε), είχαμε γιορτάσει με την παρέα στο ζαχαροπλαστειο των τέλειων παγωτώνε (που δεν υπαρχει πλέον) κι ενα φιλος ειχε φέρει μαζί την τελευταια του κατάκτηση, μια ωραια αμερικανίδα. Η ωραία αμερικανίς ήτο ενδεδυμένη στα κατάμαυρα: μαύρο μακρύ ξώπλατο φουστάνι, μαύρο μακρύ φουλάρι τυλιγμένο δυο βόλτες γύρω στο λαιμό, μαύρα ψηλά γάντια, μαύρες καλτσες, μαύρες γόβες, κατάμαυρο πλατύγυρο καπέλλο και... κρύωνε!! ο φίλος τής είχε αγκαλιάσει την πλάτη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα: τουρτούριζε η κοπέλα. Φυσικά, τον πήραμε στο ψιλό τον φίλο, που, άρον αρον την επήρε και φύγανε, μάλλον για να την... ζεστάνει!! 

(ΗΜΑΡΤΟΝ ΘΕ ΜΟΥ ΤΙ ΠΑΩ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕ ΤΕΤΧΟΙΑ ΖΕΣΤΗ)

965. Μαδρίτη και γκασπάτσο

Ντάλα καλοκαίρι, που λες, Μαδρίτη, έψηνε ο Θεός την πέτρα, τηγάνιζες αυγό στην άσφαλτο δηλαδή, και πάω να συναντήσω την Αουρέλια, μια φίλη δι αλληλογραφίας μιας φίλης μου. Ανοιξε η πόρτα και βρέθηκα μπροστά σε ένα θεόρατο πλάσμα, την πανύψηλη και τετράπαχη Αουρέλια. Της εξήγησα ποια είμαι, με πέρασε στα ενδότερα, μου είπε "μια στιγμή" στα γαλλικά κι εξαφανίστηκε. Μετά από λίγο, φάνηκε κρατώντας ένα βαθύ πιάτο γεμάτο με κάτι που μού φάνηκε σαν τραχανάς και "τι στο καλό; τραχανάς με τόση ζέστη;" σκέφτηκα, αλλά δεν ήταν τραχανάς, ήταν γκασπάτσο, μια σούπα δροσερή που φτιάχνουν οι Ισπανοί το καλοκαίρι και την έχουνε στο ψυγείο πρόχειρη για χρήση ανά πάσα στιγμή, που λένε. Την έφαγα όλη, δροσίστηκα, ανταλλάξαμε απόψεις περί των δικτατορικών καθεστώτων μας (μόλις ειχε ερθει η χούντα και στην Ελλάδα) κι έφυγα να συναντήσω την παρέα. Αυτά. Συνταγή για τη σουπίτσα εδω: https://caruso.gr/gazpacho/