1.583 στιχοπλαστική σκυταλοδρομία

Marina Rodia
Θέλω ένα ρολόι τρέντι να το έχω για αφέντη!

Γρηγόριος Κοκοράκης
Θα σου πάρω ρολόι κύρη που θα έχει ξυπνητήρι!

Marina Rodia
Τα ντριν ντριν δεν τα γουστάρω, προτιμώ ρολόι φάρο!

Γρηγόριος Κοκοράκης
Έχω και ρολόι φάρο που ν' μεγάλο σα φουγάρο!!!

Marina Rodia
Εχμ.. μυρίζει πορτοφόλι.. Πάρε μου κι ένα βραχιόλι!

Γρηγόριος Κοκοράκης
Θα σου πάρω και βραχιόλι ... να το βλέπει η μπλέμπα όλη!

Marina Rodia
Δεν με νοιάζει για τη μπλέμπα, θέλω να ζηλέψει η Μπέμπα!

Γρηγόριος Κοκοράκης
Μώρε άμα έχει στοκ.... θα σου πάρω και μπρελόκ!

Marina Rodia
Πάρε μου και σκουλαρίκια, κατσαρολικά και μπρίκια!

Γρηγόριος Κοκοράκης
Μα απ τα πολλά τα μπρίκια, θα πληρώσω τα μανίκια!

Marina Rodia
μη φοβάσαι να ρισκάρεις, τώρα που αύξηση θα πάρεις!
Καληνύχτα Γρηγόρη μου

Γρηγόριος Κοκοράκης
Ωϊμέ που να βρω λύση;; Θα πληρώσω εγώ τη κρίση!
Καληνύκτα Μαρινάκι μου!
______________________
f/b, 9 Οκτωβρίου 2009

1.407 η ζαβολιάρα Νία

Στα μικράτα μου, όταν 10χρονο κοριτσάκι έπαιζα στα χωράφια κυνηγητό με τα γειτονόπουλα, στην παρέα χωνόταν η μικρή Νία. Οχι τόσο επειδή ήθελε να παίξει, όσο για να μας "ανακατεύει" με τη γκρίνια της. Η Νία ήταν 7 χρονών και είχε τελειώσει τη Β' Δημοτικού εκείνο το καλοκαίρι. Το όνομά της ήταν κανονικά Ευγενία, αντιστρόφως ανάλογο με το χαρακτήρα της που ήταν εμπαθής και μίζερος. Θα πει κάποιος, ίσως, ότι ένα μικρό κοριτσάκι ήταν, αλλά και μεις τα υπόλοιπα παιδιά, μικρά παιδιά είμασταν -από τεσσάρων μέχρι 12 χρονών το μεγαλύτερο.

Πώς έγινε και τη θυμήθηκα τη μικρή Νία; Ενα κλικ! έγινε -απλό. Θυμήθηκα την κλασική ζαβολιά που έκανε: Τα "βγάζαμε" για να παίξουμε κυνηγητό, τύχαινε να "βγει" εκείνη κυνηγός, εκείνη έμενε στην άκρη λέγοντας πως δεν θα παίξει επειδή δεν μπορεί να τρέξει -πονάει το πόδι της, τα κλασικά- αλλά όταν μαζευόμαστε για να τα "ξαναβγάλουμε" η Νία άπλωνε το χέρι και τσάκωνε κάποιον σκούζοντας «σ' έπιασα, σ' έπιασα!» Τη συμπεριφορά της Νίας μου θύμισε η αναγγελία των φετεινών εκλογών. (18/8/2007)

1.059 διασκεδάζοντας τα πιτσιρίκια

κάπου κάπου -και όχι μόνο σε γενέθλια- καλούσαμε τα (καμιά 15ριά) ζουζούνια του νηπιαγωγείου στο σπίτι, γιατί η μικρή ήταν πολύ κοινωνικό παιδάκι -όχι πως τώρα δεν είναι!- και στρώναμε το μεγάλο πράσινο καραμελωτό χαλί, όπου κάθονταν και τρώγανε και παίζανε και ό,τι άλλο θέλαν κάνανε, ο Γιάννης ο Καζάνης (συνοδός και Δάσκαλος) τους έπαιζε Καραγκιόζη ή τους έλεγε ιστορίες από την Οδύσσεια και περνάγαμε όλοι καλά -όχι πως δεν περνάμε τώρα! Τα παιδάκια τα έφερνε το σχολικό μετά το σχόλασμα (μετά από προηγούμενη συνεννόηση φυσικά) και τα πήγαινε μετά το (δίωρο περίπου) γλέντι σπίτια τους.

Το γράφω για να παίρνουν ιδέες οι μαμάδες, να μη τρέχουν αλαλιασμένες σε άγνωστες γειτονιές να μαζεύουν τα μικρά. (2018)

1.020 μεταπολεμικά παιχνίδια

παιδάκι μικρό μάζευα κάλυκες από σφαίρες, ο πατέρας μου με συμβούλευε να μη πειράζω σύρματα που ίσως έβλεπα να εξέχουν απο το έδαφος, πάρα πολλά σπίτια της Αθήνας είχαν τρύπες από πυροβολισμούς, ένα γειτονόπουλο έχασε μερικά δάχτυλα χεριών επειδή πείραξε ένα σύρμα κάποιος φίλος του που σκοτώθηκε ακαριαία, ήταν πολύ επικίνδυνο να παίζει ένα παιδί στην πόλη και γι αυτό μετακομίσαμε σε κοντινό χωριό, όπου έβρισκες άφθονα μπαλονάκια άσπρα στα χωράφια, γεμάτα με ένα πηχτό υγρό και ο πατέρας μου με συμβούλευε να μη τα πειράζω ούτε αυτά

831. Αχ, Νονμανσλάνδη!

Αχ, Νονμανσλάνδη!

Στη θρυλική την Απονία
βγαίνουν τα στρείδια κάθε βράδυ,
ανοίγουν διάπλατα σαν άστρα
μόλις πλακώνει το σκοτάδι

και τραγουδούν σκαρφαλωμένα σε συκιές
του Μποχαμιάν τις μουσικές

Τρίζουν τα σύνορα της χώρας,
η Νομανσλάνδη αναστενάζει,
φοβάται μη τυχόν της κλέψουν
το ντέφι, το βιολί, το σάζι

Για να γλιτώσει μπαγλαμάδες και σιτάρ
τροχίζει τα καναπουτσάρ

Μα να, επιτέλους ξημερώνει,
το αύριο έρχεται τρεχάτο
ο Κάουαρντ Ρόμπερτ Φορντ γυρίζει
κι ο Λόρδος Κράουν πάει στο ΝΑΤΟ

Μαύρα τα βλέπει, να πλησιάζουν τα κολχόζ,
μα ο Κρισέικς τα βλέπει ροζ

Στο θόλο του Σκοτ Πόλαρ στέκει
μπάστακας φτερωτό βουβάλι
ο Ρεβινστίνκτ τό ‘χει παρκάρει
αντικανονικά και πάλι

Η αυγή χαράζει στους Υδρογονανθρακούς
το στράτευμα τρώει κουσκούς

Οι Τσαλντεάνοι τρώνε κρέας,
λουκάνικα, ζαμπόν, φιλέτα
σνομπάρουνε τον Τσινγκ τον πρώτο
που σαλαμούριαζε τη φέτα

Ούτε κι ο Τσέτσνια την παράδοση κρατά
και προτιμά ζαχαρωτά

Η εκκλησία του Ντιντάτσε
είναι στο Κοινοβούλιο δίπλα
κι όταν ο πρίγκηψ Ρήτζεντ χάνει
από τον Τάλατ Μπλεντ με τρίπλα,

συνεδριάζει το Συμβούλιο του Ντιν
με προεδρίνα τη Μουλίν

Ολοι μαζί μετά πηγαίνουν
στον Γκράαλ να προσευχηθούνε,
τη μέρα τους να συνεχίσουν
δίχως να ξανατσακωθούνε

Πριν ακουστούν δυο βρεκεκέξ κι ένα κουάξ
ρίχνει μπουνίδια ο Τεν Μπακς

Το μεσημέρι γευματίζουν
στου Μούντινγκ με ροκφόρ και σούσι
όλη η Στρατιά των Ανυπάρχτων
είναι παρούσα στο τσιμπούσι

Ο Πράβο Γιάζντι ταξιδεύει συνεχώς
κι ο Άρσον γίνεται μπουχός

Γλυκά το πέπλο της η νύχτα
απλώνει παγωμένο ατλάζι
Βγαίνει ο Κλιν Σέβαν τραγουδώντας
κι η Νομανσλάνδη ησυχάζει

Τώρα η Ρεντ Άι κατεβάζει τα ρολλά
Αααχ! όλα πήγανε καλά!
____________________
γράφτηκε στις 16 Ιανουαρίου, 2011 στις 02:21 στο μπλογκ του Ν. Σαραντάκου στη σχετική συζήτηση

797. το Μπαρντόν!

Τα παλιά τα χρόνια παίζαμε ένα παιχνίδι στα μικρά διαλείμματα (κυρίως το χειμώνα), ένα παιχνίδι που δεν ήθελε ιδιαιτερη προετοιμασία ή/και σκέψη και ήταν αρκετά θερμαντικό: το "Μπαρντόν"!

Με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος σκουντάγαμε δυνατά όποιον βρισκόταν κοντά λέγοντας τη γαλλική λέξη ελαφρώς παραποιημένη (με ένα βαρύ ΜΠ μπροστά) για να ακούγεται πιο... βαρύγδουπα!

Στο παιχνίδι αυτό δεν υπήρχαν κερδισμένοι και χαμένοι, απλώς τέλειωνε με το χτύπημα του κουδουνιού για να ξαναμπούμε στην τάξη και να συνεχιστεί το μάθημα. Είχαμε αλληλοσκουντηχτεί και αλληλοσυχωρεθεί κι αυτό ήταν όλο, που δεν ήταν ακριβώς όλο μια και συχνά δεν αποδεχόμουν το "Μπαρντόν" του αλλουνού μετά από ένα θανατηφόρο σκούντημα που θα μπορούσε κιόλας να με ρίξει κάτω. Ευτυχώς, διέκρινα εγκαίρως στο βλέμμα του αντιπάλου την πρόθεσή του και απέφευγα την τούμπα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

430. διαγραμμενες λεξεις html

κωλοδάχτυλο

άλλη μια σημείωση  για να θυμάμαι!

380. μερικά παλιά ουρλιαχτά κι ένα πείραμα

25/10/2001/ ωρα 14:14

Το αίμα έχει ξεραθεί στο πάτωμα.
Οι τοίχοι είναι κόκκινοι.
Αυτό το κόκκινο υγρό στα ποτήρια τί είναι;

Οι μετοχές ανεβαίνουν
το αίμα ανεβαίνει
Πνιγόμαστε!

Ο μπακάλης γεμίζει τις αποθήκες,
μα οι κατσαρίδες δε θα προλάβουν να χαρούν:
Ερχεται πόλεμος.

Οι μετοχές ανεβαίνουν
το αίμα ανεβαίνει
και δεν υπάρχουν σωσίβια...

Χαλί κόκκινο το αίμα στο τσιμέντο
Γιατί σε βλέπω κόκκινη;

*** *** *** *** ***

Λογοπείραμα το Σεπτέμβρη του 2000 σε μια λογομηχανή, που λειτουργούσε με τυχαίο "φόρτωμα" λέξεων. Θα έδινα σύνδεσμο, αλλά δυστυχώς χάθηκε απο το ίντερνετ. -->>

έφυγες ερημιά απόγνωση ξεραΐλα κατάρα μένει μόνη μοναξιά μοναχικό σκοπό παίζει πλήκτρα φοβία φοβάμαι μήπως δε με θέλει θα ξαναγυρίσει; θα τον ξαναδώ; φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι τι θα γίνω χωρίς του φοβάμαι φοβάμαι πώς θα δω τον ήλιο χωρίς να τυφλωθώ πώς το φεγγάρι θα κοιτάξω με μάτια κλαμμένα πώς το μουνάκι μου θα μείνει μοναχό μοναχό μουνάκι μοναχό πώς πώς πώς τα στήθη μου χωρίς χάδι πώς πώς δεν ξέρω τι μου γίνεται δεν ξέρω τίποτε δεν ξέρω θέλω να πάω να τον συναντήσω ξέρω νομίζω πού βρίσκεται δεν ξέρω όμως αν είναι μόνος εκεί πέρα φοβάμαι φοβάμαι μη κάνω ανοησία φοβάμαι φοβάμαι μη τον παγώσω κι άλλο μη τον θυμώσω φοβάμαι φοβάμαι σκέφτομαι πώς να είναι τα φιλιά του σαν να χαρακώνουν το δέρμα μου να με γδέρνουν τα φιλιά του να με ξεπετσιάζουν να ματώνω απο τα φιλιά του να χώνονται βαθειά στο λαιμό μου να μου κόβουν την ανάσα τα φιλιά του αχ τα φιλιά του αχ τα χάδια του αχ και τα χέρια του να με γραπώνουν σα δαγκάνες καβουριού τα χέρια του να με πνίγουν να με πονούν τα χέρια του να σφίγγουν τα πλευρά μου να με ζυμώνουν τα χέρια του να ζαλίζομαι απο τη μυρωδιά του αχ αχ αχ να ζαλίζομαι να με ποτίζει η μυρωδιά του να μου χορεύει να του χορεύω να χορεύουμε να χορεύω να χορεύουμε να να να αχ αχ αχ αν είναι έρωτας αυτό αν είναι πόθος αυτό αν είναι πεθυμιά χάνομαι μακριά του χάνομαι κοντά του τι να κάνω θέ μου τι να κάνω

336. τι είναι αυτό;

Πες μου την αλήθεια: θα μπορούσες να φανταστείς ότι η πρώτη εικόνα -του παράξενου τοπίου- έχει προκύψει από επεξεργασία του αντικειμένου της δεύτερης;
Και όμως! από αυτό το λάχανο δημιουργήθηκε, πριν από 7-8 χρονάκια, μια ολόκληρη σειρά εικόνων με παράξενα τοπία...

334. κυνηγητό: το παιχνίδι της ζωής

ίσαμε δώ προσπέρασα πολλά
με προσπεράσαν άλλα τόσα
κάπου έχασα, κάπου κέρδισα
ισορροπία φέρνει το παιχνίδι
ένα παιχνίδι είναι η ζωή, κυνηγητό
τρέξιμο και λαχάνιασμα
και να σου βγαίνει η γλώσσα

-->> το κυνηγητό ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι στιγμές που έπεφτα κι έμενε ο αντίπαλος κόκκαλο να με κοιτάζει. Δεν προλάβαινε όμως να με βλέπει για πολλή ώρα πεσμένη, γιατί, με γδαρμένα γόνατα, σηκωνόμουν στο πι και φι κι έφτανα πρώτη στην "τούκα" και τον κέρδιζα!

302. Blogoπαίχνιδο της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας

Χωρις πρόσκληση, απαντώ μια και βρηκα το ερωτηματολόγιο της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας, (μοιρασμένο, πριν από 2 χρόνια στην έκθεση "Φαντασία της πραγματικότητας").

- Γιατί κλαις;
- Δεν κλαιω.
- Γιατί δεν κλαις;
- Δεν ξερω, μαλλον στερεψα.
- Πού είναι ο βάλτος;
- Δεν ξερω και ουτε θελω να μαθω.
- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
- Εσυ που ρωτας, ισως;
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
- Πουθενα.
- Περιφρονείς κάτι;
- Οχι.
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
- Εχω ερωτευτει για παντα, τωρα θελω να ερωτευτω για ποτέ.
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
- Γιατι βαζεις εισαγωγικα; Τα εργα Τεχνης χωρις εισαγωγικα δεν πουλιουνται.
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
- Οχι, το προεβλεψα και απαντησα καταλληλως.
- Do you remember revolution?
- μαι ινγκλις ιζ βερυ πουρ.
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
- Μου αρεσει να ανεβαινω στα βουνα. Σκαρφαλωνω αυτοβουλως.
- Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
- Ποτε εσπασε το τζάμι; Οι παπουδες μου βρισκονται μεσα μου και 'γω ειμαι ζωντανη.
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
- Ποια μάτια;
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ' το νόμο;
- Δεν καταλαβαινω Χριστο λεμε.
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
- Εχει πολυ καυσαεριο εκει περα και τον αποφευγω γενικα αυτο το δρομο, αλλωστε μετα τα μεσανυχτα κυκλοφορω στα ονειρα μου.
- Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
- Ειμαι εναντιον της θανατικης ποινης. Ισοβια σε στρατοπεδο κοινωνικης εργασιας, να αδειαζει παπιες.
- Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
- Δυστυχως, δεν εχω σαπισμενα δοντια και χανω το θεαμα.
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
- Υπαρχουν ακομα πηγαδια;

Το παιχνιδακι το βρηκα εδω -->> https://artanis71.blogspot.com/2008/04/blogo.html  και απαντησα ατακα κιεπιτοπου.
Οποιος ψηνεται, ας παρει τη σκυταλη!

190. φυρί φυρί -ποτπουρί για πολλά εκτός απ' τη μάνα του Κίτσου

σαν το θυμωμένο συνθέτη που δεν του βγαίνουν οι νότες και -ΣΠΛΑΤΣ!- πασαλείβει το πεντάγραμμο, έτσι θα ξηγηθώ απόψε και θ' αραδιάσω μερικές παραφωνίες, αντιγράφοντας από μερικά σκόρπια χαρτάκια διάφορες φράσεις που δε θυμάμαι αν είναι δικές μου που σημείωσα βιαστικά να μη τις ξεχάσω ή τις άκουσα κάπου κάποτε από κάποιον ή τις διάβασα περνώντας βιαστικά με κάποιο μεταφορικό μέσο ή τις είπε η τιβί ή το ράδιο

1.
Αυτό που έχω να πω με τα γραπτά μου είναι: Αφήστε τις σκοτούρες, η ζωή είναι μικρή, παίξτε με το μυαλό σας! 
2.
Ολο και περισσότερο θα μοιάζουμε μεταξύ μας. Ηδη, με το ζόρι ξεχωρίζω ένα σταρ. Ασε που τους κινέζους τους βλέπω όλους ίδιους. Η μορφή ισοπεδώνεται.
3.
άνθρωποι λογιών λογιών
μπαταρίες ρολογιών
4.
ποτε σ' αγαπώ αλλά δε σε νιώθω
πότε σε νιώθω αλλά δε σ' αγαπώ
πόσο θέλω να συμβούν και τα δυο ταυτόχρονα
να σ' αγαπώ και να σε νιώθω. Δε γίνεται;
5.
Οταν μια μειονότητα αποκτά πλειοψηφία έχει δικαίωμα αυτονομίας;
6.
Μλάντιτς προς αμερικανούς: «Η χώρα σας έχει μικρότερη ηλικία από τη βελανιδιά του σπιτιού μου»
7.
τι να την κάνω την καρδιά όταν δεν την αντέχω
για σένα μόνο να πονά και σένα να μην έχω 
8.
το 80% στο ιντερνέτ είναι παραπληροφόρηση
9.
κρανιοταπηρίαση: εγκεφαλική κάκωση, ρήγμα στο κύκλωμα των συνάψεων, σφοδρή τρικυμία εν κρανίω. σχετ. φράσεις: τα πήρα στη κράνα, κλπ 
10.
να συμπαραστέκονται οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον - αλληλεγγύη
11.
καταιγιστικός blogλαπλασιασμός
12.
- ποιος είναι ο μεγαλύτερος θόρυβος που υπάρχει;
- η σιωπή όταν σπάει
ή
- τι κάνει το μεγαλύτερο θόρυβο όταν σπάει;
- η σιωπή

μετά από αυτή τη δωδεκάδα, το πεντάγραμμο θολώνει μπροστά στα μάτια μου, οι νότες διαπλέκονται, εξακολουθώ να παραμένω μπερδεμένη και αναρωτιέμαι: αξίζει τον κόπο; ίσως να αξίζει πολύ περισσότερα μια όμορφη μελωδία -ίσως
ετοιμάζω κάτι για το πολυαγαπημένο μου καρακίτς
(του Κίτσου η μάνα με συγκινούσε πάντα)

176. περί μπλογκέρνειν εξομολογητική απάντηση

Γιατί καταπιάστηκα με το μπλογκέρισμα*;

Επειδή μου αρέσει να παίζω
να παίζω

ΝΑ ΠΑΙΖΩ

Ν Α Π Α Ι Ζ Ω

να παίΖΩ

να ΠΑΙ-ζω

ζω
ΖΩ
ΖΩ
ΖΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

--------------
Δεν γράφω "μπλογκάρισμα" γιατί παραπέμπει σε γαϊδουροφωνάρα και έχω ευαίσθητα ώτα

91-Η ιστορία ενός παρολίγον ροκά

Από τα είκοσι προσπαθούσε
να γίνει ένας σοβαρός μεσήλιξ.
Οσο μεγάλωνε, τόσο σοβάρευε.
Στα τριάντα, εβδομηντάρης.
Στα σαράντα, εξηντάρης.
Στα πενήντα, ήρθε στα ίσια του.
Μετά, άρχισε να κατρακυλά απότομα.
Στα εξήντα τραγούδησε.
Στα εβδομήντα ήπιε.
Στα ογδόντα ήθελε πολύ να χορέψει.
Χόρεψε μια φορά και πάει,
αυτό ήταν. Εφυγε με το παράπονο,
πως στη ζωή του ήρθαν όλα ανάποδα.

60-χα

χα

χαχα

χάθηκα

χαράματα

χαράχτηκε η

χαρά μου στο

χαλασμένο ρου-

χαλάκι σου, όπου

χάραξα κάποια

χαραυγή τις

χάρες σου

χάθηκα

χαχα

χα

59-Το πέρασμα της ζωής

Ανοίγω το παράθυρο
Η ζωή θα περάσει όπου νά'ναι

Πλησιάζω το παράθυρο
Νάτη! περνά αγέρωχη

Μπα, δεν είναι αυτή
Η δική μου ζωή!

Κλείνω το παράθυρο
Βαρέθηκα να περιμένω

Η Ζωή -έτσι κι αλλιώς-
θα περάσει

56-Αγχος για γάτες

Α: - Εμένα μου αρέσουν οι ψόφιες γάτες του Χωκ Φινν, που τις έσερνε πίσω του και πούλαγε μούρη στα φιλαράκια του. Οι κυρίες τρομάζανε και βάζαν κάτι τρομερές τσιρίδες! Μια τέτοια γάτα σου χάρισα το περασμένο καλοκαίρι. Τι την έκανες;

Β: - Εμένα μου αρέσουν οι γάτες στα κόμικς, που πέφτει πάνω τους το ασανσέρ και τις πατάει και τις κάνει πίτα και μετά σηκώνονται σαν σιδερωμένες κάνοντας ένα γκλινγκ-γκλονγ πέρα δώθε και γίνονται ξανά όπως ήτανε πριν τις πατήσει. Δεν μου αρέσουν οι ψόφιες γάτες και αν μου ξαναχαρίσεις ψόφια θα στην επιστρέψω!

Γ: - Εμένα δεν μου αρέσει καμία γάτα και δεν ντρέπομαι να το λέω. Είμαι αλλεργικός στη γούνα τους. Ααααψού!

Α: - Με τις υγείες σου. Αμα σου χαρίσουνε μια γάτα, θυμήσου με, έτσι; Ακόμα κι αν την σκοτώσεις τη θέλω!

Β: - Θυμήσου με και μένα σε παρακαλώ. Αλλά να τη σιδερώσεις προηγουμένως και να βεβαιωθείς ότι μετά το σιδέρωμα ξαναζωντανεύει.

Γ: - Το έχω διαδώσει πως δεν μου αρέσουν οι γάτες κι έτσι δεν πρόκειται να μου χαρίσουν καμία. Μια φορά που μου χάρισαν ένα κεραμιδί γατί το επέστρεψα αμέσως!

Α+Β: - Ζωντανό ή ψόφιο;

Γ: -Ααααααψού! Ααααααψού! Ααααααψού!