1.193 τμήμα γενεαλογίας

για να θυμάμαι : η θεια η Θοδωρούλα εμεγάλωσε τον παπού μου τον Κωστα και τ' αδέρφια του όταν εχάσανε τη μάνα τους. Στη θεια την Αντριανούλα είχανε στείλει τον μικρό Πανταζή, τον μικρό αδελφό της γιαγιάς μου, να τον αναθρέψει επειδή δεν εφτάνανε τα όβολα για όλους. Είχε γεννηθεί εντωμεταξύ κι ο μικρότερος Μεμάς και η μάνα της γιαγιά μου, η Ελένη, ήτανε πολύ στριμωγμένη.

1.186 τι εστί μορμολύκειο

μορμολύκειο = κάτι τι τρομαχτικό. Η λέξη προερχεται απο το τέρας Μορμώ, τον αρχαίο "μπαμπούλα" που τρόμαζαν τα παιδιά. Τα παιδιά τα τρόμαζαν οι μεγάλοι και με άλλα τρομαχτικά πλάσματα, π.χ. με τη Λάμια. Το ξαδερφάκι μου το τρομάζανε με την Καλαμοδόντα! έβαζε η θεια Αννα ενα σεντόνι πράσινο πάνω της και κοπάναγε το πάτωμα -μπαμ μπαμ μπαμ!- με τη σκούπα που κράταγε αποκάτω, για να καταπίνει ο μικρός Μπάμπης τη μπουκιά του. Οσο και να τού 'λεγα ότι ολο αυτο ειναι σκηνοθεσια (εντάξει, οχι με τα ιδια λογια ακριβως!) δεν με πίστευε, μάλλον επειδή ήμουν αρκετά μικρότερή του και τι να ξέρει ενα μικρούτσικο παιδι και μαλιστα κορίτσι!!

--------------

-- η λέξη χρησιμοποιείται και για κακάσχημους (ή/και κακους) ανθρωπους γεροντικης ηλικιας.

-- τον Μπάμπη τον χάσαμε νωρίς, πήγε στη γειτονια των Αγγέλων λίγο πριν κλείσει τα δεκαπέντε. Ηταν ο πρώτος νεκρός άνθρωπος που είδα, ένα παιδί. Θυμάμαι πόσο είχανε ξεθωριάσει τα μαλλάκια του.

1.181 τρελλές δουλειές

καποτε, πολύ παλιά, έπεσε ένας πελάτης στο δρόμο μου, έπεσε κυριολεκτικά! εκεί που πααίναμε με τον αδερφούλη μου στην Κηφισίας, λίγο πριν τον φρεσκοχτισμένο "πράσινο πύργο" του Χαλαντρίου (ιδιοκτησιας ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ, εταιρείας Τσίπρα με τίμια κέρδη απο εργολαβίες κυρίως στην Αφρική) βρέθηκε πίσω μας ένα τουτού που έτρεχε σαχλοειδώς (επικίνδυνα ζιγκ ζαγκ) σαν να μην ήξερε τον προορισμό του. Το αδέρφι τότε, τέρας πισυχραιμίας και πλήρες σατιρικής έμπνευσης, αντι να θυμώσει και να σιχτιρίσει, αφήνοντάς τον να προσπεράσει τού φωνάζει "θες κανα τέλεξ ρε;" "ΝΑΙ" κάνει νόημα ο τρελλός οδηγός να τον ακολουθήσουμε. Ετσι κι έγινε και κλείστηκε μια φοβερή δουλειά. Πιερ Μαρτινέ, λεγόταν ο τύπος, ωραιότατος ανήρ, Ελβετός, ύπανδρος μετα ωραιοτάτης επίσης ασιάτισσας.

-----------------

κάποτε, ισως συνεχιστεί η ιστορία

1.174 τώρα στα γεράματα... αποδιοπομπαία γίδα!

 

 

 

Μετά απο ...εχμ, να λογαριασω... 2025-1995=30 ... ολογράφως τριαντα, ΝΑΙ, ΤΡΙΑΝΤΑ!!! ολοκληρα χρονια στο διαδίκτυο, βρέθηκε ενας τόπος να με εξοστρακισει, εξορίσει, (όπως θες πέστο για) απο τα μελη του. Μάλιστα, όσο κι αν είναι απίστευτο. Εμένα, το καλό παιδί, το κορίτσι που τηρώ ευλαβικά (και διαδιδω και ενημερωνω σχετικα) τους κανονες της επικοινωνιας στα δικτυα, βρέθηκε ενα δικτυο (που θελει ή/και νομιζει ότι είναι) κοινωνικό, το φουμπούκιον, (ελληνιστί facebook) να με εξωπετάξει.

Φυσικά, μπορεί να μη το κατάλαβε καν, να έγινε εν αγνοία του, που λένε, και αυτό θα το μαθω εν καιρω. Ο χρονος τα γιατρευει όλα, ίσως γιατρεψει και αυτη την πληγή... ΜΠΟΥΑΧΑΑΑΑ... ΚΛΑΨ ΛΥΓΜ (πεφτω στα πατωματα τωρα 

Ζητώ συγγνώμη απο τα φιλαράκια εκειπέρα, ισως να λαχτάρησαν με την απουσία μου, ίσως και να μη την πήρανε χαμπάρι, ποιος ξερει... Ενημερωνω παντως, δια παν ενδεχόμενον(!) ότι --->>>

ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΗ και εύχομαι τα καλύτερα για όλους!!

1.770 το γκόλο

όταν πηγαμε να μεινουμε στη Φραγκόκκλησα, ο παπους μου είπε στην κόρη του (τη μανα μου) το περίφημο "πηγατε στου διαόλου το γκόλο" και, παρόλο που η γιαγιά μου τον εκλιπαρούσε "μη Κώστα μου, το παιδί", εμαθα ακομα μια λεξη αγνωστη! που έμεινε άγνωστη για πολλά χρόνια, μια και κανείς δεν μού εξηγούσε τι είναι αυτό το "γκόλο", που ακουγότανε στα αφτάκια μου σαν μακρόσυρτο γκόόόλ...

Και φανταζόμουνα το διάολο να παίζει ποδοσφαιρο στην Κόλαση και κάποιον σπήκερ να αναγγέλει στο ραδιόφωνο τον τελικό για το πρωτάθλημα μεταξύ Κόλασης και Παραδείσου.

Στη φαντασία μου ερχόντουσαν και κάτι γουρουνάκια με στρατιωτικές στολές στιλ γαλλική επανάσταση (μπλε-μπλαν-ρούζ) και τουφέκια με ξιφολόγχες αστραφτερές στους ώμους. Αφτος ο εφιάλτης είχε έρθει μετά την ανάγνωση του παραμυθιού ΤΑ ΤΡΙΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ και το γράφω για να μη νομίζει κανείς ότι τα παραμύθια τα λεγόμενα "παιδικά" είναι λιγότερο τρομαχτικά απο την πραγματικότητα των μεγάλων. Αυτά.
_________________
ΣΗΜ. ανεβηκε πριν απο λίγο στο f/b

1.767 ενα ταξίδι στη Γαλλία

ο Antonio Scarnatti ηταν αντρας της φιλης μου της Τερέζας και εργαζοταν στο λογιστήριο της Ρενώ πριν απολυθεί μετά τη μεγάλη απεργία των εργαζομενων, το 1971 νομιζω, γιατι το 1973 που πήγα να τους επισκεφτώ με ξενάγησε γύρω απο το εργοστάσιο διηγώντας μου με καμάρι την ιστορία της απεργιας, κλπ, κλπ.

Ο Αντονιό εργαζόταν παράλληλα ως φωτογράφος μουσείων μαζί με τη γυναίκα του. Αν ανοίξεις κάποιο παλιό κατάλογο καποιου Γαλλικού μουσείου με εικόνες των εκθεμάτων, πιθανότα θα βρεις τα ονόματά τους στην τελευταία σελίδα.

Το 1973, μονάχα η Τερέζα ασχολιόταν με τη φωτογραφία, φωτογραφίζοντας διάφορα εξωτικά πιάτα μαγειρικής, αφού τα μαγείρευε φυσικα! Μετά τη φωτογράφηση μοίραζε τα φαγητά σε τυχερούς γείτονες και φίλους.

Στο σπίτι τους, ένα διαμέρισμα σε πολυκατοικία της εποχής του Ναπολέοντα(!) κοντά στην πλατεία της Βαστίλλης αν θυμάμαι καλά, υπήρχε ενα μικρό δωματιάκι μεταμορφωμένο σε στούντιο (προβολείς, μηχανες, κλπ) όπου στήνονταν τα πλάνα με τα φαγιά. Τις φωτο μαζι με τις συνταγές η Τερέζα τις πουλαγε σε διάφορα περιοδικά μα τα οποία συνεργαζόταν.

Σε κάποιο απο αυτά πηγαμε μαζί για να μου συστησει εναν ελληνα δημοσιογραφο (δεν θυμαμαι ονομα, μονο φάτσα) που προσπάθησε να με πεισει να παω να μεινω στη Γαλλία κοντά του ως εξόριστη της χούντας. Υπήρχε τρόπος να εχω ενα εξτρα εισόδημα απο εισφορες-βοηθεια απο διαφορες οργανώσεις, κλπ κλπ. Φυσικα, δεν δεχτηκα, σκεπτόμενη τους δικους μου που θα εμεναν πίσω, άλλωστε δεν ανηκα σε κυνηγημενους για να το σκάσω. Τον αγωνα μου τον κανω μεχρι τωρα εκ των έσω!

1.764 πονεμένη επιστολή ημιδιαμαρτυρίας

γράφτηκα στο #facebook το Μάιο 2007, μετά από πορεία 12 χρόνων στα δίκτυα. Φέτος, η πορεία μου τείνει να εκπνεύσει (μαζί με μένα οσονούπω!!) στα 30 της συναπτά έτη, γηραιά μπροστά στο νεόκοσμο που αναφύεται. (2025-1995=30).

Θα μπορούσα να συγγράψω μελέτην τινά περί της (λαμπρής και σκοτεινής συνάμα) Ιστορίας του διαδικτύου εν Ελλάδι, όπως προσπαθεί να κάνει ένας (πολύ νεότερος εμού) φίλος στη Γερμανία, αλλά υπάρχουν μερικοί κακοπροαίρετοι που προσπαθούν να με εμποδίσουν διακινώντας συκοφαντίες σε βάρος μου.

Αν χαθώ από εδωμέσα, να ξέρετε ότι το κακό μπορεί να νικήσει (προσωρινά) τα αγαθά και καλά πνευματάκια σαν και μένα, αλλά στο τέλος υπερισχύει το καλό. Αυτά.

-----------------------
Σημειώνω ότι ΠΟΤέ δεν έχω αντιγράψει εργασία - ό,τιδήποτε άλλου διαδικτυακού χρήστη και ΠΟΤέ δεν μετέφερα ό,τιδήποτε χωρίς να αναφέρω την ΠΗΓΗ. Δίνω πάντα συνδέσμους (λίνκια) και βοηθάω όσο μπορώ και αν μου ζητηθεί.

1.763 η ροή των ανθρώπων

σημερα βγήκα και περπάτησα μόνη μου για 1η φορά μετά από τη νοσοκομειακή περίοδο του καλοκαιριού και το χάρηκα όσο δε φαντάζεσαι! δεν είπα τπτ σε κανένα, ψωνισα κιόλας, τα έβγαλα πέρα μόνη μου (αφτο το ξανάπα, τεσπα, ΜΟΝΗ ΜΟΥ) μπορεί να πεις (απο μεσα σου) "βρε τη γριέντζω τσ τσ τσ" αλλά τι να κανω; να το βάλω κάτω; να παραιτηθώ; δινω το παραδειγμα της αντοχης και της υπομονής, αλλά οι (πολυ) νεότεροι τα θέλουν όλα γρήγορα και φεύγουν και μας αφήνουν, αντί να γίνουν τα φευγιά κατά φύσιν που λένε.

1.762 καμπανοκρουσίες

ειχαμε παει μια φορα σε ενα γαμο στο Αργος, φτασαμε την παραμονη του γαμου πολύ μετα τα μεσανυχτα, ο γαμος γινοτανε πριν το μεσημερι και σκεφτομαστε πώς θα τα καταφερουμε να ξυπνησουμε το πρωί...
"Μην ανησυχειτε, θα ξυπνησετε" μας ειπε ο ξενοδοχος και μας ξαφνιασε η σιγουρια του, αλλα οταν αξημερωτα αρχισε να βαραει η καμπανα της απεναντι εκκλησιας καταλαβαμε τι εννοούσε!!!

1.761 παράνοια ονειρεμένη!

σήμερα, ολη τη νύχτα ονειρευόμουν οτι ετοίμαζα σχέδια για μια σχολή κινηματογράφου σε μια επαρχιακή πόλη, δεν θυμάμαι σε ποιά. Ηταν διαγωνισμός και υπήρχε προθεσμία υποβολής των σχεδίων. Ειχαν ολοκληρωθει τα περισσοτερα, έλειπε μονο η κύρια όψη και η άνοψη του κτιρίου και, πάνω που φουλάριζα για να τα τελειώσω κι αυτά, ξύπνησα! έτσι, δυστυχώς, δεν έμαθα αν πρόλαβα τελικά την προθεσμία...
_______________________
γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b

1.759 το λαβράκι

περνώντας απο τον ψαρά, είδα ένα ωραιο λαβράκι, (ιχθυοτροφείου δυστυχώς) και θυμήθηκα τότε, παλιά, στο Πόρτο Γερμενό, ένα ταβερνάκι που βρισκόταν εκεί που ξεφόρτωναν οι ψαράδες την ψαριά τους για να εξυπηρετεί την ανάγκη τους για κάνα τσιπουράκι μετά το ολονύχτιο ξελίγωμα στη θάλασσα.

Φτάναμε στο ταβερνάκι μεσημέρι Κυριακής (είχαμε και τα Σάββατα σχολειο) και ερχόταν ο μαγαζάς να πάρει παραγγελία, «λαβράκι υπάρχει;» ρώταγε ο πατέρας και ο μαγαζάς αποκρινόταν «εδώ, πάντα υπάρχει λαβράκι» κάνοντας νόημα στο μικρό του μαγαζιού (γιος του μάλλον) που έβγαινε από την πόρτα κι έριχνε την πετονιά μια δυο φορές και -τσούπ!- έβγαζε ατάκα κιεπιτόπου ένα ωραιότατο λαβράκι!

Ο μαγαζάς το ζύγιζε και ρώταγε αν φτανει, μην είναι μικρό, αν χρειάζεται να ξαναρίξει πετονιά ο μικρός. Συνήθως ήταν αρκετά μεγάλο για τα πέντε μέλη της οικογένειας, παίρναμε και σαλατικά και χορταίναμε.

Εκεί, σε αυτό το μαγαζί, πρωτοδοκίμασα αλκοόλ! είχαμε πάει Κυριακή μετά τα γενέθλιά μου των δεκαοκτώ και τ' αδερφάκια μου, όταν έφτασε, μαζί με τα φαγιά, το ουζάκι για τους γονείς, θύμισαν με ένα στόμα «η Μαρίνα έκλεισε τα δεκαοχτώ!» που σήμαινε ότι μια και τά 'κλεισα πέρασα το όριο που είχε βάλει ο πατέρας για την πόση οινοπνευματωδών!

Ετσι, ήπια το πρώτο μου ουζάκι, που δεν μου έκανε και τόση εντύπωση. Οι γονείς την αράξαν κάτω από ένα δέντρο κι εμείς τα παιδιά πήγαμε παραπέρα για παιχνίδι και σκαρφάλωμα.

Αυτές τις αναμνήσεις έφερε αβίαστα πριν από λίγο το λαβράκι του ψαράδικου, που τώρα βρίσκεται στο φούρνο και ψήνεται. Σε λίγο θα βγει και θα το δοκιμάσω, αλλά αποκλείεται ένα λαβράκι ιχθυοτροφείου να είναι τόσο νόστιμο όσο ένα λαβράκι... ελευθέρας βοσκής!

-------------------
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν απο 10 ώρες στο f/b

1.758 περιπέτεια στο φουμπούκ

//αγαπητό μου φέιζμπουκ, σου γράφω τον πόνο μου, μήπως και διορθώσεις το λάθος σου, επειδή κάνεις σίγουρα λάθος όταν ισχυρίζεσαι (και διαγράφεις) την κόρη μου γιατί δεν είναι άνθρωπος αλλά... μηχανή(!) όπως με ενημέρωσε τηλεφωνικώς. Αν και είχα ανέκαθεν την υποψία ότι γέννησα μια... μηχανή(!) ας είμαστε σοβαροί γιατι το πράγμα δεν είναι αστείο. Διαγράφοντάς την με αυτόν τον λάθος ισχυρισμό, στερείς από εμένα την ευχαρίστηση να ενημερωνομαι λαβαίνοντας νέα και φωτογραφίες της κόρης και των εγγονιών μου που ζουνε μακριά μου. Για σκέψου το λίγο. Τι κερδίζεις στερώντας μου αυτή την ευχαρίστηση; Στην ηλικία μου, είναι πολύ δύσκολα τα ταξίδια και εσύ ήσουν το μέσο για μερικές ύστατες απολαύσεις. Για σκέψου και επανόρθωσε, σε παρακαλώ, ελπίζοντας να διορθώσεις σύντομα τα πράγματα.//
ΣΗΜ. αυτά εγραψα προχτες στον τοίχο μου εκειμέσα, στο f/b, αλλά μια και το θέμα διορθώθηκε σε μερικές ώρες, έκανα update: εντάξει παιδια! ευτυχως, λυθηκε η παρεξηγηση!! ❤

1.748 όταν χιονίζει

ξύπνησα σε απόλυτη ησυχία.
"θα τό 'χει στρώσει" σκέφτηκα.
είχα δίκιο, όλα ήτανε κάτασπρα.
βγήκα για φωτογράφιση, τράβηξα και βιντεάκι, έριχνε χωρίς σταματημό.
κατά τις δέκα, γέμισε η πλατεία παιδικές φωνίτσες, κάτι που μού θυμίζει Παράδεισο.
το αναπάντεχο είναι ότι, αν και μεσημέριασε πια, συνεχίζει να χιονίζει και μάλιστα πυκνά.
λατρεύω το χιόνι, ίσως επειδή μια τέτοια μέρα γεννήθηκα, με χιόνι ίσαμε το γόνατο στο κέντρο της Αθήνας.
________________________
16 Φεβρουαρίου 2021

1.746 ΠΙΚΠΑ και συνέπεια

μια φορά, είχα συνοδέψει μια φίλη που είχε πρόγραμμα να επισκέπτεται (σχετικά συχνά) τα παιδάκια του ΠΙΚΠΑ Βούλας. Τα μικρούλια δείχναν να την περιμένουν πως και πως, για μια στιγμή σκέφτηκα να αποκτήσω επίσης αυτή τη συνήθεια, αλλά, γνωρίζοντας ότι η συνέπειά μου θα ήταν αδύνατη, έδιωξα γρήγορα αυτή τη σκέψη. Το ίδιο ακριβώς με εμποδίζει να φροντίσω κάποιο ζωάκι. Εδω για μένα την ίδια δεν είμαι σίγουρη αν θα τα καταφέρω.

1.737 27, σημαδιακή ηλικία

ε, λοιπόν, τα 27 ήτανε σημαδιακή ηλικία για μένα. Τότε αποφάσισα να μη ξαναστενοχωρήσω εμένα, τότε η αποκάλυψη του Δασκάλου μου περί της γλυκερότητας των παλιών ασμάτων και των παλιών καλών εποχών χάραξε τη μετέπειτα πορεία μου, τότε ήταν που απομυθοποίησα αρκετούς (σημαίνοντες και αγαπητούς) ανθρώπους και τα λόγια/συμβουλές τους απο το ένα αφτί μπαίναν κι από το άλλο βγαίναν, τότε μού υποσχέθηκα οτι αν αποκτήσω παιδιά θα τα μάθω να με παρακάμπτουν και να μη με λαβαίνουν σοβαρά υπόψη! οι εποχές αλλάζουν και οι άνθρωποι είναι σημαντικό να ζουνε στην εποχή τους. Πώς αλλιώς θα προχωράει ο κόσμος;
(δεν γραφω αλλα, σημειωνω για να ερεθισω τη σκεψη σου και να θυμηθω να το αναπτύξω κάποτε το θέμα)

1.717 Χριστούγεννα

από τη νηπιακή μου ηλικία, τα Χριστούγεννα μου προκαλούσαν πόνο και θλίψη για κάποιον απροσδιόριστο λόγο. Δεν ήμουν αρκετά μεγάλο παιδάκι ώστε να έρχεται στο νου μου το Πάσχα και να με προβληματίζει, όχι, κι ακόμα ψάχνω να βρω πού να οφείλεται αυτή η άρνηση εορτασμού των Χριστουγέννων. Φαινομενικά γιόρταζα βέβαια, αλλά εντελώς επιφανειακά, υποκρινόμενη "για τα παιδιά" ή "για να μη χαλάσω τη διάθεση των άλλων", αλλά μέσα μου ένοιωθα αποτροπιασμό για αυτή τη Μεγάλη Κοροϊδία.

1.702 το σκαντζοχοιράκι

καναδυό φορές το χρόνο, ερχόταν από το χωριό η γιαγιά μου η βλάχα να μας δει και μια φορά έτυχε να είναι καλοκαίρι, πηγαίναμε μεγάλες βόλτες με τη γιαγιά μου και μου μάθαινε τα χόρτα και τα ζούδια, καμμιά φορά χτίζαμε και σπιτάκια από πέτρες, αυτή η γιαγιά ήταν πολύ ανθεκτική στο περπάτημα και υπομονετική στις ερωτήσεις μου που οι μεγάλοι τις βρίσκανε παράξενες, και μια φορά συναντήσαμε μια γκριζωπή αγκαθωτή μπαλίτσα και όρμησα να την πιάσω αλλά η γιαγιά με πρόλαβε και την σήκωσε με τέχνη κι η μπάλα άνοιξε εμφανίζοντας μέσα της ένα ροζουλί πλασματάκι και ρώτησα "τι είναι αυτό γιαγιά;" και μου απάντησε "ένας μικρός σκαντζόχοιρος" και ξαναρώτησα "τι τρώει γιαγιά;" και "του αρέσουν τα σταφύλια" μου είπε και τον πήραμε σπίτι και τον βάλαμε σε ένα μεγάλο μπρούτζινο ταψί κάτω από την παγωνιέρα μαζί με μπόλικες ρόγες σταφυλιού, από τα σταφύλια που μας είχε φέρει από το χωριό μέσα σε ένα καλάθι με πανί ραμμένο από πάνω του, αλλά την άλλη μέρα που πήγα να χαιρετήσω το σκαντζοχοιράκι δεν το βρήκα στη θέση του, το είχε στείλει η μάνα μου να βρει τη μαμά του που σίγουρα θα είχε ανησυχήσει από την απουσία του. Ετσι κάνουν όλες οι μαμάδες: ανησυχούν.

1.696 δημοσκοπήσεις

τις προάλλες μου τηλεφώνησε μια ευγενική κυρία και, αφού αποκάλυψε το όνομα και το επίθετό της, με ρώτησε ευγενικά αν ήθελα να πάρω μέρος σε μια δημοσκόπηση για ένα ανώδυνο θέμα, όπως π.χ. το μπρόκολο, απάντησα "ναι, οπωσδήποτε, μου αρέσει το μπρόκολο" και η κυρία συνέχισε (αφού δήλωσε ότι η συνομιλία καταγράφεται) ρωτώντας με αν τηλεφώνησε σε σπίτι ή σε επαγγελματικό χώρο, απάντησα "σπίτι βέβαια, τέτοια ώρα" (ήταν 10 το βράδυ) και συνέχισε δηλώντας κάτι περί προσωπικών δεδομένων, κλπ, ότι θα κρατηθούν και θα χρησιμοποιηθούν επί 3 μήνες από διάφορες εταιρείες που δεν συγκράτησα και ρώτησε αν το σπίτι είναι μόνιμη κατοικία ή εξοχικό κι εκεί πάνω αναρωτήθηκα (από μέσα μου) πού να πήγε το θέμα "μπρόκολο" και απάντησα "δεν ενδιαφέρομαι να συνεχίσω, ευχαριστώ πολύ, καληνύχτα σας" κι έτσι δεν έμαθα τις υπόλοιπες ερωτήσεις, που είμαι βέβαιη ότι δεν θα αφορούσαν καθόλου το μπρόκολο

μαλλον θα ρωτούσε πόσα δωματια εχει το σπιτι, αν ειναι δικο μου, τι βρακι φοράω, αν φοράω, κλπ κλπ
___________________
5 Δεκ 2018, f/b

1.694 η Κοκκινοσκουφίτσα αλλιώς

ισως να υπηρξα το μοναδικο παιδακι που στενοχωριόμουν στο τέλος του παραμυθιού: δεν μου αρεσε καθολου που σκοτωνότανε ο λύκος και θύμωνα πολυ με τον κυνηγό (από πού ξεφύτρωνε πάλι αυτός; δεν θα μπορούσε η Κοκκινοσκουφίτσα να δώσει το καλαθάκι στον καημένο το Λύκο; ή έστω να καθόντουσαν και να τρώγανε μαζί τις λιχουδιές που περιείχε; γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα έπρεπε σώνει και καλά να δίνει λογαριασμό στη μαμά και στη γιαγιά της; κι αυτή η γιαγιά, αφού ηταν άρρωστη, γιατί δεν φώναζε το γιατρό; κλπ κλπ)

1.693 Οργανωτικό τέρας

παλιά, ξεκινούσα τη μέρα με το χαρτάκι όπου είχα σημειώσει αποβραδίς τις δουλειές της επομένης με κάθε λεπτομέρεια και συνήθως τα κατάφερνα να τα φέρνω βόλτα όλα μέσα στον υπολογισμένο χρόνο. Οργανωτικό τέρας, με λέγαν οι φίλοι και οι οχτροί, καθένας με το ειδικό νόημα που έδινε στο χαρακτηρισμό. Εδώ και αρκετά χρονάκια σταμάτησα αυτοβούλως το άθλημα και θαυμάζω που όλα εξακολουθούν να πηγαίνουνε ρολόϊ, σαν το ρυάκι που τρέχει χωρίς να το σπρώχνει κανείς!!