1.173 το παλιό μας το γραφείο

το γραφείο μας είχε παράθυρο σε δρόμο περαστικό και πέρναγε κόσμος κι έριχνε ματιές και χαιρετούρες κι εμείς δουλεύαμε, ανταποδίδοντας πάντα! παραδίπλα έμενε ο Μάριος Πλωρίτης που θαύμαζε τα φωτιστικά μας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη πέρναγε συχνά τότε που ακομα φοραγε σιδεράκια, τον Κωσταντινο Τζουμα τον συναντουσαμε συχνότατα στο ψιλικατζήδικο της κυρα-Σταυρούλας, η Ζωρζ Σαρρή είχε χτυπησει το κουδουνι ζητωντας χιλια συγγνωμη για να παει βεσε, ο Αλέξης Δαμιανός με πήρε διπλη κουρσα στο ταξι όπου επέβαινε μολις με ειδε να βγαινω βιαστικη απο την πορτα, ακόμα κι ο μπαμπα-δρακουμέλ ειχε ερθει ενα βραδυ να επισκεφτει καποιο φιλο του που έμενε στο τελευταιο πατωμα. Αφτες ειναι μερικες στιγμες που συναντηθηκα με διασημοτητες της εποχης. Αφτες θυμαμαι, τουλαχιστον, μπορει να ειναι κι αλλες που εχω ξεχασει...

904. η διαγραφή ενός "φίλου"

πάρα πολλά χρόνια πριν, πάνω από 40, κάλεσε το γραφείο μου (μετά από πρόσκληση για εκδήλωση ενδιαφέροντος) μια μεγάλη εταιρεία για την εκπόνηση προμελέτης ενός κτιρίου σε κεντρική λεωφόρο της πρωτεύουσας. Σημειώνω εδώ, ότι υπεύθυνος μηχ/κος της εταιρείας ήταν ένας φίλος κολλητός (αυτό που λέμε "αυτοκόλλητος" ή/και "παρεΐτσα") από τα χρόνια των σπουδών.

 

Η προμελέτη έγινε και εγκρίθηκε, αλλά η πληρωμή καθυστερούσε. Από Δευτέρα σε Παρασκευή, στην αρχή, κι από μήνα σε μήνα στη συνέχεια. Απευθύνθηκα στον φίλο κι έμαθα ότι η εταιρεία "είχε κάτι δυσκολίες" να καταβάλλει τις 500.000 δρχ που κόστιζε η προμελέτη. 

 

Πήγα στο ΤΕΕ και ρώτησα κι έμαθα ότι μετά από 5 χρόνια παραγράφονται οι απαιτήσεις του μηχ/κού για πληρωμή. Περίμενα λοιπόν και, μετά από την τελευταία διαβεβαίωση κάποιον μήνα Ιούνιο ότι "το Σεπτέμβρη, σίγουρα" θα πληρωθούμε, έσπευσα στο ΤΕΕ και κατέθεσα αγωγή διεκδίκησης της αμοιβής, δυο μήνες πριν εκπνεύσει η πενταετια για την παραγραφή.

 

Φυσικά, δεν ειδοποίησα τον φίλο, που ήτανε μάλλον εχθρός! Η υπόθεση εκδικάστηκε, έφτασε μέχρι Αρειο Πάγο (η εταιρεία "είχε δυσκολίες", αλλά είχε και Νομική Υπηρεσία με επιτελείο δικηγόρων!) και φυσικά, μετά από 2,5 χρόνια, κερδήθηκε. Το ποσό που έλαβα ήταν έξι φορές μεγαλύτερο από την αμοιβή που διεκδικούσε το γραφείο, χώρια τα έξοδα του ΤΕΕ, φόροι, κλπ.

 

Αυτός ο "φίλος" ήταν ο πρώτος και μοναδικός άνθρωπος που διέγραψα απο τη ζωή μου, αφού του έδωσα κάθε περιθώριο να αποδείξει αν είναι πραγματικός φίλος. Το (ιδιόμορφο και καθόλου "δοκός επί στύλου") κτίριο χτίστηκε, θυμίζει μεν το κτίριο της προμελέτης, αλλά δεν το προχώρησα το πράγμα, μια και είχα πληρωθεί για το δικό μου στάδιο. Δεν γνωρίζω καν τον μελετητή, ούτε αν αυτός πληρώθηκε. Αυτά.

______________________

ΣΗΜ. «άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς» λέει η παροιμία.