1.036 περί μυρμηρίασης

δεν ξέρω ποιον να ευχαριστήσω που λείπει από το DNA μου το ανατολίτικο αίμα της μυρμηρίασης, του αναμασήματος της δυστυχίας, δλδ.

Τ. Σταμ.
την τύχη σου τι άλλο

Σ. Χ.
Δυστυχώς αυτός ο λαός, αν και είναι από τόσο καλή πάστα, ζει μια επιτηδευμένη βλακεία και κακογουστιά, μια ψυχαναγκαστική χαρά κι αδιαφορία, λες και μιλάς ώρες ώρες με νήπια. Κι όπως κάθε βλάκας, γίνονται ξαφνικά νυφίτσες με παρωπίδες, όταν πρόκειται για χρήμα για να εμπορευθούν τον άνεμο εμφιαλωμένο. Περιμένουν το θαύμα να τους κάνει να ανθίσουν παραγνωρίζοντας πως το θαύμα είναι οι ίδιοι.

Marina Rodia
αναφέρεσαι σε "αυτόν τον λαό" λες και παρατηρείς, λες και δεν είμαστε όλοι μέρος του και δεν εκπλήσσομαι επειδή θέλω επίσης να βγαίνω απέξω, μόνο που συνέρχομαι σχετικά σύντομα και μένω μέσα, μαζί με όλους μας, ίσως γιατί δεν γνωρίζω τι επιφυλάσσει το μέλλον και πότε θα ενσκήψει η στιγμιαία βλακεία

Σ. Χ.
Είναι λίγο αντιφατικό το σχόλιο σε σχέση με την αρχική ανάρτηση. Τελικά έχεις τη μιζέρια της φυλής ή όχι, βρε Μαρίνα μου, χαχα! Το θέμα είναι πόσο υποκριτικά στεκόμαστε προς τον εαυτό μας. Γιατί το τίμημα της υποκρισίας είναι η αυτοκαταστροφή. Προσωπικά έχω άλλα προβλήματα αλλά όχι αυτά: Πώς να είμαι παρηγορητικός με τους ανθρώπους ενώ βλέπω το μαύρο, πώς να επιπλέω σε μια απειρότητα σκοπών κενών νοήματος, πώς να είμαι θρησκευόμενος χωρίς τον θεό, διαμαρτυρόμενα άθεος ακόμη κι αν υπήρχε θεός που σχεδίασε τη φύση παρανοϊκά, κωμικά έως τον τρόμο, πώς να διαισθάνομαι την άτη και την ύβρι. Οι σοφοί πέφτουν σε μεγαλύτερες ανοησίες και η κουλτούρα αποβαίνει ρακοσυλλεκτισμός αλλά τουλάχιστον αποδοκίμασαν το σισύφειο τούτο ταξίδι με αυτή τη βάρκα που μπάζει από παντού νερά, για να αντιληφθούν τα όρια του χαρτόκουτου όπου είμαστε παγιδευμένοι. Ο χρόνος είναι φριχτό δώρο, έστω κι εξαρχής χαμένος κι όλη η συνείδησή μας πεπερασμένη και αξιωματική, μη ικανή να περιγράψει παρά ποιητικά και έναντι. Δεν μπορείς να βασανιστείς αν δεν υπάρξεις σε αυτή τη θεία κωμωδία. Και είναι παρηγοριά η θαυμαστή γελοιότητα της αγάπης. Αλλά οι νεκροί όπως τα έμβρυα διέρχονται τον καταρράχτη πάντοτε άνευ κτερισμάτων. Η επινοητικότητα στη γλώσσα ξεκινάει από τη μη πίστη της σε αυτήν. Και η κριτική στο υψηλότερο επίπεδο ξεκινά από την αδυναμία της να κρίνει. Για να μιλήσεις για τις πόρνες χρειάζεται να είσαι μεγαλύτερη πόρνη από αυτές, να έχεις την πορνεία της αθωότητας, το βλέμμα του βρέφους. Οι άνθρωποι όσο κι αν πασχίζουμε να γίνουμε σκληροτράχηλες πόρνες, παραμερίζοντας από το φόβο του ευάλωτου τη συναισθηματική μας γλώσσα, αποζητούμε εντέλει το ανέγγιχτα αγνό. Είμαι λοιπόν κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της παράνοιας του εκάστοτε υψίστου, ένα καρτούν. Διαλυτικά μαύρο, κατακόκκινο. Και παγερά λευκό. Φυλαχτείτε, γιατί δεν θέλετε να ξέρετε τι βλέπω. 😘😊

Marina Rodia
χαίρομαι να δίνω τροφή για σκέψη! παρατρίχα διατριβή βλέπω 🙂

1.035 Περί Ιστορίας (1)

Η Ιστορία πλάθει τον εαυτό της με τέτοιο τρόπο ώστε το τελικό αποτέλεσμα ξεπηδάει πάντα μέσα από συγκρούσεις πολλών ατομικών θελήσεων, που κάθε μια τους πάλι έγινε ό,τι είναι χάρη σε πάμπολλες ειδικές συνθήκες ζωής. Ετσι είναι αμέτρητες οι διασταυρούμενες ενέργειες και άπειρη η σειρά των παραλληλόγραμμων δυνάμεων  από τις οποίες ξεπηδάει μια συνισταμένη - το ιστορικό γεγονός. Αλλά κι αυτό το ίδιο μπορεί πάλι να θεωρηθεί προϊόν μιας δύναμης που, κοιταγμένη στο σύνολό της, εργάζεται ασύνειδα και δίχως βούληση. Γιατί εκείνο που θέλει το κάθε άτομο εμποδίζεται από καθένα απ' όλα τα άλλα, και ό,τι προκύπτει είναι κάτι που δεν το θέλησε κανείς.

Φρ. Ενγκελς

1.034 περί ποίησης (2)

ανασύρω απο 22 Ιουλίου 2010 
//ο Elias αποκαλύπτει τη συνέχεια της συνέντευξης της Κ. Δημουλά: 

Εκείνη τη στιγμή σταμάτησαν το recorder κι έκαναν ένα διάλειμμα. Κατά λάθος όμως μέσα στις πορτοκαλάδες τους είχε πέσει ορός αλήθειας, οπότε το 2ο μέρος της συνέντευξης δε δημοσιεύτηκε ποτέ: 

- Συστήνεστε ως ποιήτρια; Έχετε και καρτούλες που γράφουν “Κική Δημουλά, Ποιήτρια”; 
- Βασικά, έχω μάθει να παίζω αυτό το παιχνίδι, να συνδυάζω μεταξύ τους λέξεις παράταιρες. Ένα τρικ είναι, μια ικανότητα που καλλιεργείται, όπως άλλοι ξέρουν να λύνουν σταυρόλεξα ή sudoku. 
- Και τι εννοείτε όταν λέτε ότι η ποίησή σας λειτουργεί ως αόρατη κάμερα; 
- Κοιτάξτε, επειδή η ποίησή μου αποπνέει δημοσιοϋπαλληλία, πτωμαΐνη, αδιέξοδα, αποπνέει κάτι από το τέλμα του “δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι δημόσιος υπάλληλος”, αρέσκομαι να λέω ότι προσφέρω λυτρωτική λαλιά στις τυραννισμένες ψυχές. Είναι αλήθεια ότι δεν έχω να δώσω τίποτα το εξυψωτικό και το ελπιδοφόρο, κανένα μήνυμα, καμία λύτρωση, καμία ζωντάνια, καμία ματιά από ανεξερεύνητες χώρες, γι' αυτό και το παίζω αόρατη κάμερα. Καταγραφή και σχολιασμός των υπάρχοντων αδιεξόδων. Τριανταφυλλόπουλος στο πιο σοφιστικέ. 
- Κάθε χρόνο στην Παγκόσμια Μέρα Ποίησης, τα τραμ της Αθήνας προβάλλουν δικά σας ποιήματα. Το θεωρείτε αυτό σωστό για τους ταλαιπωρημένους επιβάτες; 
- Δούλεψα σκληρά να φτιάξω ένα όνομα. Δημόσιες σχέσεις, εμφανίσεις στην TV, γνωριμίες, τα πάντα όλα. Οξειδώθηκα μέσ' στη νοτιά των ανθρώπων. Στην αρχή, δεκτή στον κύκλο των διανοούμενων – ελιτίστικη ομάδα που δεν πληρώνει καλά – κατόπιν ήρθε η δόξα και η ιδιότητα της Ακαδημαϊκού (αυτά πληρώνουν), ας με λουστούν κι οι επιβάτες, τι να κάνουμε. Εξάλλου, στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που ταλαιπωριούνται κι αυτοί που βρήκαν τρόπο να βγάζουν χρήματα (και δόξα) από την ταλαιπώρια τους. Για παρηγοριά όμως κι επειδή ξέρω τι τραβάνε, έφτιαξα ένα ποίημα για τους επιβάτες του τραμ: 

ΤΟ ΤΡΑΜ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ 

Ο μέγας γαιοσκώληξ 
Το Μέσο Μαζοχιστικής Μεταφοράς 
Το έρπον απομεινάρι των Ολυμπιακών Αγώνων 
Έρχεται επιτέλους. 
Φάνηκε στη στροφή 
Μ' ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα. 
Μετά από μισή ώρα καθυστέρηση 
Έρχεται επιτέλους. 
Νάτο, νάτο, νάτο, πετιέται 
Νάτο πετιέται από ξαρχής, αντριεύει και θεριεύει.
________________ 
ΣΗΜ. Ειναι αληθεια οτι οι ηττοπαθεις δεν θα εβρισκαν καλυτερη εκπροσωπηση.
Αναρωτιεμαι ομως μηπως "χτιζει" την ηττοπαθεια την ιδια και οχι απλως "πανω στην ηττοπαθεια".//

1.033 συζήτηση περί ποίησης (1)

22 Ιουλίου 2018 επανάληψη: 

1. Αραγε, οι ηττοπαθεις θα εβρισκαν καλυτερη εκπροσωπηση απο την ποίηση της Κικής Δημουλά; 

2. Η ποιήτρια χτίζει πάνω στην ηττοπάθεια ή "χτίζει" (δημιουργει) την ίδια την ηττοπάθεια; 

Στ. Χατζ. 

Την προβοκατόρικη πολεμική σου για τη Δημουλά την βρίσκω πάντα ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη. Θίγεις όντως ένα σημαντικό της ελάττωμα, όχι από όλους διακριτό, που τη χτυπά στην καρδιά της ποίησής της. Προσωπικά πιστεύω ότι ορισμένα έργα της είναι αριστουργήματα όπως το Απροσδοκίες και το Κινούμενα σχέδια. Και γενικά, για να προβοκάρω τον προβοκάτορα κι εγώ, τη θεωρώ ποιήτρια πρώτης γραμμής. Το θέμα δεν είναι τι λέει. Το θέμα είναι πώς το λέει. Και η Δημουλά γράφει με καλή ποιότητα και έχει προσωπική υπογραφή, δεν χρησιμοποιεί φτηνά τα κλασικά αστικά σύμβολα του Υψηλού: "ήλιος, αγάπη, συννεφάκια, λουλουδάκια". Είναι γεγονός ότι ήταν ένα άτομο που δεν σήκωνε το τηλέφωνο από ντροπή και ήταν πίσω από τη σκιά του άντρα της. Αλλά μετά το θάνατό του, από τη συλλογή Χαίρε Ποτέ, έχουμε μια πρωτόγνωρη έκρηξη του σύμπαντος της αγάπης για το νεκρό. Ανέβηκε η ποιότητα της δουλειάς της γιατί απόκτησε θέμα. Υπάρχει επίσης ένας χιουμοριστικός σαρκασμός των συμβόλων και στιλιζαρισμένων φράσεων που τον βρίσκω πολύ γενναίο, είναι ο σαρκασμός των απελπισμένων. Απλώς η Δημουλά βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο μιας αλλαγής εποχής όπου η ποίηση ήταν πατριαρχική, γραμμική, υμνογραφική, θεολογική και συχνά έκφυλα συναισθηματική. Οι γυναίκες την μετακινούν σε μια ήρεμη λογική, κυκλική, διαισθητική, αυτοαναφορική, σαρκαστική. Οι γυναίκες τον τελευταίο ένα αιώνα γράφουν παράδοση και ιστορία. Προσωπικά βέβαια το μεγάλο μου ενδιαφέρον είναι η ποίηση της Γώγου, που έγραψε γενναία καίγοντας πραγματικά τον εαυτό της, αντιστεκόμενη στη φιλολογική και αστική καλαισθησία και τον ακαδημαισμό. Σε μια συνεπή ζωή και γραφή. Αλλά αυτό είναι μια ολότελα άλλη ιστορία. 

Marina Rodia 

Ωραίο το σχόλιο, σαν διατριβή! αλλά: εμένα η Δημουλά με θυμώνει, επειδή ουσιαστικά (προσπαθεί να) δικαιολογεί με φιοριτούρες την ηττοπάθειά της, την παράδοσή της στη βία και την ταπείνωση από το "πρώτο" φύλο. Με τον τρόπο αυτόν, σέρνει μαζί της και άλλους, δυστυχώς. Μπορεί να ήταν μαζόχα εκ γενετής, ή να... ασπάστηκε(!) το μαζοχισμό, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί κανένα θαυμασμό για ένα "έργο" που εκφράζει ποταπά "συναισθήματα", εκτός αν θέλει κάποιος να "συμπάσχει" αενάως με ένα θύμα κατά βούληση, ένα θύμα εξιδανικευμένο. κλπ κλπ 🙂 

Στ. Χατζ. 

Ναι συμφωνώ σε αυτά που γράφεις και μόνο γιατί βάζεις τον αναγνώστη να ξανασκεφτεί πάνω σε κάτι δεδομένο. Μη σου πω ότι κλίνω προς τη δική σου μεριά και μόνο για την αιχμηρή πρωτοτυπία της. Ονειρεύομαι να γράφαμε μια κριτική σε δύο μέρη στο πρώτο να βρίζαμε τη Δημουλά και στο δεύτερο να την εκθειάζαμε. Θα τους τρελάνουμε όλους. Θα έμενε μνημειώδης χαχα!

1.032 Η ταλαίπωρη Πεντέλη δεν είναι πια νταού

δελτιο ειδησεων #ΕΡΤ1 "ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΝΤΑΟΥ ΠΕΝΤΕΛΗΣ" και αναρωτιεμαι αν η Πεντέλη έπαψε να είναι νταού (θηλ του νταής) στο άγριο (ή λεβέντικο, δυσκολοπάτητο) τμήμα της. Υποθέτω ότι μαλλον ηρέμησε μετά απο τόσα καψίματα. 

οι καλογεροι δινουν τη δικη τους ερμηνεια περί του χαρακτηρισμού "νταού", οτι προέρχεται απο την αρχαία ονομασία του παγωνιού (=ταώς) που μετατράπηκε σε "νταού". Ανέκαθεν είμεθα εναντίον των τουρκικών λέξεων, αλλάξαμε τον αδόξαστο σε οθωμανικά τοπωνύμια σε χωριά, δρόμους, κλπ. 

Υποτίθεται ότι ο χαρακτηρισμός "το Ταώ της Πεντέλης" (τι σημαινει άραγε αφτο;) προέρχεται από τα παγώνια που υπήρχαν σε τοιχογραφία ναού, χωρίς να λαβαίνεται υπόψιν το δύσβατο (άγριο) της περιοχής, το οποίο σήμερα έχει εξομαλυνθεί αρκετά, μετά την πώληση καλογερικών τεμαχίων γης, κλπ. 

Η Νταού Πεντέλη ειναι. Οχι Το Νταού της Πεντέλης. ΗΜΑΡΤΟΝ και ΕΛΕΟΣ ΠΧΙΑ με τους διαστρεβλωτές νοημάτων και Ιστορίας.

1.031 μια κυρία ταξιτζού

τι θυμήθηκα τωρα! ενα βράδυ πετυχα μια γυναικα οδηγο ταξι (ειχε σκοτεινιασει για τα καλα και δεν προσεξα φυσιογνωμία) ήταν απο Πειραια και δεν ηξερε πολλα απο αθηναϊκες συνοικιες, την οδήγησα σε μια διαδρομη όπου γλίτωσε χρόνο (και κινηση, ξερω πολλες μυστικες διαδρομες) κι οταν φτασαμε δεν ηθελε να πληρωθει! «εγώ πρέπει να πληρωσω για το μαθημα» λέγοντάς μου, αλλά εχω παντα το ακριβες αντιτιμο και δεν την επαιρνε να επιμενει. Αυτή η κούρσα και η άλλη με το φιλοσοφο ταξιτζή (αν θυμασαι) μου μενουν αξεχαστες.

1.030 το αυτονόητο

Η καλλιέργεια και προώθηση του ανταγωνισμού μεταξύ των χωρών και των κατοίκων του πλανήτη, ειναι έγκλημα οταν γινεται χωρις να προγραμματίζει ταυτοχρονα την ανθρωπινη ευτυχια.

(4 Ιουλίου 2011)

1.029 νοσταλγία

θυμάμαι μια φορά, μικρό παιδάκι, που μάζευα καβούρια στο Ελληνικό, που τότε ονομαζόταν "Χασάνι", και κάηκε η πλάτη μου και πέρασα μερικές μέρες ξάπλα μπρούμυτα με συχνές επαλείψεις γιαουρτιού για να περάσει το κάψιμο. Η παραλία δεν έλεγε πολλά πράγματα, όλο βράχια και "πλάκες" ήταν, ό,τι πρέπει για φωλιές καβουριών. Η καλύτερη παραλία ήτανε στη Γλυφάδα, αλλά αξιοποιήθηκε και δεν μπορούσαμε να πάμε γιατί βάλανε πανάκριβο εισιτήριο. Η Βούλα πάλι, ξεκίναγε με βαθειά νερά που προχωρώντας γινόντουσαν ρηχά, είχε και κάτι μαύρες λάσπες πλησιάζοντας στην παραλία, όπου κάτι γριές κάνανε λασπόλουτρα: ήταν κατάμαυρες με βυζιά που κρεμόντουσαν σαν σακκούλια. Στον Αγιο Κοσμά είχε πηλό και γλίστραγε, η Βουλιαγμένη κάτι πήγαινε να πει, αλλά η σούπερ παραλία ήτανε η Βάρκιζα. Στον Φλοίσβο, στο Μπάτη και στο Εντεν υπήρχανε πίσσες από τα καράβια του στόλου και μόνο σε έσχατη ανάγκη και πολύ προσεχτικά πηγαίναμε εκειπέρα. Μια φορά, ξοδεύτηκε μια μπουκάλα βενζίνη για να καθαρίσουμε τα πέλματά μας και δεν ξαναπατήσαμε. Σε μεγαλύτερη, προεφηβική, ηλικία γνώρισα το Καβούρι, την Ωκεανίδα και τα λιμανάκια της Βάρκιζας. Οταν μεγάλωσα αρκετά ώστε να πηγαίνω διακοπές μόνη μου, γνώρισα όλα σχεδόν τα νησιά και τις παραλίες της χώρας από ανατολή σε δύση και από βορρά προς νότο. Φανταστικές παραλίες που ξεχωρίζω είναι ο Μακρύς Πλατύς Γιαλός στην Κεφαλλονιά και η Νεα Ηρακλείτσα έξω από την Καβάλα. Ωραία βότσαλα έχει στο Πήλιο και στην Πάτμο. Αυτά και δεν γράφω άλλα γιατί με πνίγει η νοσταλγία.

κάτι άλλο που δεν είναι γνωστό αλλά το θυμάμαι πολύ καλά είναι η συμφωνία με τους ιδιοκτήτες των κατοικιών (ωραιότατες βίλλες, καλύτερες κι από του Παλαιού Ψυχικού) που απαλλοτριώθηκαν για την επέκταση (1950) του παλιού αεροδρομίου στο Χασάνι (όπως λεγόταν παλιότερα το Ελληνικό) ότι δηλαδή, αν τυχόν έφευγε ποτέ το αεροδρόμιο από εκεί, θα επιστρεφόντουσαν στους ιδιοκτήτες τους, για τούτο οι αποζημιώσεις υπήρξαν ιδιαίτερα χαμηλές.

1.028 σχέδια στα συρτάρια

επί Αντώνη Τρίτση (αξέχαστου σημαντικού πολεοδόμου και υπουργού ΠΕΧΩΔΕ) εκπονούνταν οι μελέτες για την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου και περιλάμβαναν ένα σωρό παράλληλες μελέτες που γινόντουσαν ταυτόχρονα, όπως π.χ. οι συγκοινωνιακές μελέτες που θα έλυναν μια για πάντα το κυκλοφοριακό κομφούζιο της πρωτεύουσας. Προβλεπόταν δλδ μια διαρκής ροή ΜΜΜ από μικρά λεωφοριάκια 12-18 θέσεων, χωρίς αφετηρίες και τα τοιαύτα, που θα εξυπηρετούσαν διαρκώς τις ανάγκες μετακίνησης των πολιτών. Αυτές οι πρωτοποριακές προτάσεις, σκόνταψαν στη μεγαλομανία του ΕΛ που ήθελε να δείχνει το ακριβό (ή φτηνό αντικειμενικά αλλα ακριβό γι αυτόν) τουτού του και κυρίως στην (αψυχολόγητη να πω;) παραγγελία του κ. Σημίτη, που ως υπουργός (συντονισμου-οικονομιας- δεν θυμαμαι ακριβως πώς λεγοτανε τοτε το υπουργειο του) συμφωνησε να παραλαβει αυτα τα τεραστια λεωφορεια με τη φυσούνα που στριμωχνονται ως τα σημερα στους στενους αθηναϊκους δρόμους. Σίγουρα, οι μελετες εκεινες θα υπάρχουν ακομα στα συρταρια, παρόλο που πολλοι απο τους μελετητες τους μας έχουν αφήσει χρόνους. Αυτά.

1.027 η καρέκλα μου

η καρέκλα που κάθομαι και γράφω είναι μια παλιά καρέκλα του γραφείου, περιστρεφόμενη και κυλιόμενη, που της έχει φύγει η πλάτη, ποτέ της δεν είχε χερούλια, απο πάντα της καρέκλα ήτανε, μόνο που ο μηχανισμός ανύψωσης παραμένει χαλασμένος εδώ και 25 σχεδόν χρόνια και όταν κάθομαι χαμηλώνει απότομα, πατάω στα πόδια της δηλαδή και με το βάρος μου την προσγειώνω στη θέση της, αυτήν που ταιριάζει στο ύψος του πάγκου εργασίας μου και είναι η κατώτατη θέση. Την αγαπάω αυτή την καρέκλα (σκαμνί μάλλον) και δεν την αλλάζω με τίποτα. Με κρατάει ζωντανή --και γυμνασμένη!