22-ο Μήτσος απ' τη Πάτρα

- Μαμά, σήμερα θάρθει ο Δημήτρης απ' την Πάτρα, μου ανακοίνωσε η κορούλα μου η μικρή -άρτι συμπληρώσασα τα 19.
- Θάρθει εδώ;
- Θα τον φιλοξενήσω μαμά! Πού αλλού να μείνει το παιδί;
- Στο δωμάτιό σου;
- Φυσικά.
- Ετσι όπως είναι; Πού θ' ακουμπήσει τα πράγματα του; Ούτε να στρίψει δε μπορεί κανείς εκεί μέσα.
- Ωχ! Εχεις δίκιο! Τρέχω να συμμαζέψω... Μανουλίτσα μου!

Ετσι, «μανουλίτσα», με λέει τρυφερά. Οταν θέλει να με πειράξει, με λέει με στόμφο «μυτέρα» ακριβώς όπως της έχω περιγράψει τις γελοιογραφίες του Μποστ, με ένα ύψιλον που ακούγεται οξύ και σαρκαστικό. Το ζιζάνιο!

Βρίσκομαι το λοιπόν να περιμένω το Μήτσο απ' τη Πάτρα, όπως τον λέει χαϊδευτικά. Πήγε να τον παραλάβει, δεν ξέρω από πού, και όπου νάναι έρχονται. Της είπα να τηλεφωνήσει πλησιάζοντας, μη με καταλάβουν εξαπίνης. Περιττό να πω ότι, ως συνήθως, είμαι άυπνη, ψόφια από κούραση σωματική και πνευματική, έγραφα ακατάπαυστα για 30 ώρες περίπου. Θέλω να τελειώσω αυτό το δοκίμιο να το παραδώσω επιτέλους.

Περιμένω λοιπόν και σκέφτομαι πως όλο και κάτι περιμένουμε στη ζωή μας. Περιμένουμε να έρθει κάτι ή να φύγει. Η γενιά του ’40 περίμενε να τελειώσει ο πόλεμος, να φύγουν οι γερμανοί, υπήρχε ένα ζωηρό όραμα για καλύτερη ζωή, άσχετο τι έγινε μετά. Η δική μου γενιά περίμενε μια άνοιξη, που είχε δώσει τα δείγματά της εκείνο το ’65-’66 με την έκρηξη της Τέχνης, αλλά η άνοιξη άργησε νάρθει και η γενιά διαβρώθηκε και κακοποιήθηκε στην περίοδο της δικτατορίας που, πάλι, περιμέναμε να φύγει για ν’ ανθίσει επιτέλους τ’ όνειρο.

Θυμάμαι στους δρόμους χαρτάκια με τυπωμένη μια δραχμή μαζί με το σλόγκαν του Κανελλόπουλου «Αυτή η δραχμή είναι δική σου, μην αφήσεις τον Παπανδρέου να στην πάρει». Δεν την πήρε ο Παπανδρέου, την τσάκισε ο Παπαδόπουλος (λίγο από παπα- και λίγο από -όπουλος). Κάποιοι είπαν ότι η Ελλάδα ευημερούσε στις μέρες του -ποιες μέρες; Νύχτες! Αλλά δεν καταλαβαίνω μια ευημερία όταν ο μισός πληθυσμός δεινοπαθεί στις εξορίες. Ισως γι αυτό να ευημερούσαν οι υπόλοιποι, επειδή υπήρχε προσφορά εργασίας για τους απέξω.

Θυμάμαι το καλοκαίρι του ’68 που πηγαίναμε στην πλαζ της Βουλιαγμένης για ν’ ακούμε Θεοδωράκη. Ναι! Βάζανε συνέχεια το σαχλοτράγουδο «θα πάρω μια βαρκούλα καρδούλα μου» και αντηχούσε ο τόπος, δεν είχαν καταλάβει πως ήταν του Θεοδωράκη; Ισως. Αλλά, ούτε κοίταζαν το δίσκο που έβαζαν; Θα ήταν σε κανένα αυτόματο τζουκ μποξ φαίνεται. Εμείς όμως, οι κολυμβητές, ακούγαμε Θεοδωράκη και ανταλλάσσαμε πονηρές ματιές. Μέχρι που σταμάτησε να μπαίνει. Κάποιος «πατριώτης» θα το σφύριξε στη διεύθυνση.

Με τη μεταπολίτευση, το ’74, μπουκώσαμε τόσο Θεοδωράκη, όσο δεν έπαιρνε άλλο. Τον πρώτο μήνα ήταν ο «λεβέντης» και το «σαν το αϊτό φτερούγαγε στη στράτα…» που ακουγόταν παντού, στο δρόμο, στις πλατείες, στο ραδιόφωνο, σε όλους τους σταθμούς, έκανε να τρίζουν τα πεζοδρόμια. Στην αρχή, ανατρίχιαζα σύγκορμη στο άκουσμά του, ένιωθα αϊτός, έτοιμη να πετάξω. Σιγά σιγά το συνήθισα. Σήμερα που το σκέφτομαι, ανατριχιάζω πάλι.

Ετσι λοιπόν. Κάτι περιμέναμε πάντα. Κάτι περίμενα στη ζωή μου, πότε να φύγει και πότε νάρθει. Τώρα, περιμένω το Μήτσο από την Πάτρα. Είναι αργά όμως και είμαι ψόφια από τη νύστα. Δεν θα περιμένω άλλο. Πάω για ύπνο και τον βλέπω αύριο το πρωί. Είμαι σίγουρη πως δε θα παρεξηγηθώ. Καληνύχτα σας.

- Ντριννννν! το τηλέφωνο.
- Μανουλίτσα, σε λίγο κατεβαίνουμε απ’ το τρόλεϊ.
- Καλά, πουλάκι μου, αλλά πέφτω για ύπνο, είμαι ψόφια, δε θα σας περιμένω.
- Οκ μανουλίτσα, σε πήρα επειδή μου είπες να σου τηλεφωνήσω πριν φτάσουμε σπίτι.
- Ναι, καρδούλα μου, σ’ ευχαριστώ, καληνύχτα σου!
- Α! μαμά, να κλείσεις την πόρτα σου!

Θα κοιμηθώ λοιπόν κεκλεισμένων των θυρών. Ε, Μήτσος είν’ αυτός!
Και πάλι καληνύχτα… Τι καληνύχτα, καλημέρα!

~~~~~~~~~~~~~~συνέχεια~~~~~~~~~~~~~~

Την επόμενη μέρα, προχωρημένο πρωί, βρήκα το Μήτσο αγουροξυπνημένο στο καναπέ. Στρίψαμε τσιγάρο, φτιάξαμε πρωϊνό, είπαμε διάφορα για σπουδές, για υπολογιστές και προγράμματα, για τον καιρό που είχε ξημερώσει μουρτζούφλης. Σε λιγάκι, ξύπνησε και η κορούλα μου και φύγανε τα δυο τους για την Ακρόπολη και το Θησείο. Το απόγευμα το πρόγραμμα περιλάμβανε θέατρο «Ο κύκλος με την κιμωλία». Αχ, νιάτα! Χτες το βραδάκι έφυγε για να κάνει πρωτοχρονιά με τους γονείς του. Αυτά ψιθύρισα και αμαρτίαν ουκ έχω -ή μήπως έχω;

21-internet cafe+Μήδεια+λαίδη Μάκμπεθ

Πώς κολλάνε αυτά; Κολλάνε! Η συνήθεια δύσκολα κόβεται και, μια και σύρθηκα ως τη κοντινή κωμόπολη για τσιπουράκια -τα ήθελα φυσικά αλλά κάνω και τη δύσκολη που και που- μπήκα στο internet cafe να δω τι παίζει, έρριξα τον οβολό μου και... νά'μαι! Γιατί; Για να γράψω κάτι που με τριβελίζει απο το μεσημέρι. Περί γελοιοποίησης κλασικών ηρώων -και ηρωΐδων βεβαίως. Για το πόσο θα μου άρεσε, αν ήμουν και σωματικά ικανή (δυνατή, ανθεκτική) να το πράξω, να διακωμωδήσω τις φοβερές ηρωΐδες που ταράζουν το μακάριο ύπνο (και το ξύπνο) μας. Τη Μήδεια και τη λαίδη Μάκμπεθ, ας πούμε.

Μπορείτε να φανταστείτε -η αφεντιά μου, μπορώ και παραμπορώ!- μια Μήδεια με την οποία να σείεται συθέμελα απο τα γέλια και τη χλαπαταγή το αμφιθέατρο της Επιδαύρου ή -έστω, παρακάτω δεν κατεβαίνω- το Ηρώδειο;

Μπορείτε να φανταστείτε -η αφεντιά μου, μπορώ και παραμπορώ!- μια λαίδη Μάκμπεθ να τριγυρνάει στη σκηνή του Εθνικού σκορπίζοντας το χαχανητό με τη σέσουλα;

Να σειούνται και να λυγιούνται αυτές οι φοβερές και τρομερές περσόνες που βασάνισαν -στοίχειωσαν καλύτερα- τα νεανικά μας χρόνια, που μπέρδεψαν το μυαλό μας και μας προβλημάτισαν και τους αφιερώσαμε χιλιάδες ώρες προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουμε τις συμπεριφορές τους... να σειούνται λοιπόν και να ακκίζονται σκορπώντας χάχανα, αναμαλλιασμένες και γυμνές απο κάθε μύθο; Γυμνές απο τη πρόθεση των δημιουργών τους να προξενήσουν τρόμο για την ανθρώπινη φύση -ή μήπως δεν υπήρχε καν τέτοια πρόθεση και εμείς τις φτιάξαμε όπως πλασσάρονται μέχρι τώρα, οπότε, οι δημιουργοί πιθανότατα να ήταν συνταυτισμένοι με τη σημερινή μου διάθεση να τις γελοιοποιήσω;

Μυστήριο ξεμυστήριο, αυτό μου ήρθε σήμερα το μεσημέρι στο κεφάλι, λιγάκι απότομα είν' αλήθεια, και σκέφτηκα να το γράψω εδώ πέρα για να το μοιραστώ. Πού ξέρεις; Μπορεί αυτή η σκέψη νά'χει περάσει και απο άλλα κεφαλάκια ή μπορεί να δώσει κάποιο έναυσμα για παραπέρα επεξεργασία σε κάποια άλλα...

ΣΗΜ. Σόρρυ που δεν έχει εικονίτσα, άμα τη επιστροφή μου στα πάτρια θα βάλω μία.

20-οι ανησυχίες

Ανησυχώ. Γιατί ανησυχώ;
Επειδή η ντομάτα που άφησα επίτηδες πάνω στο πάγκο της κουζίνας εδώ και 1 μήνα δεν έχει πάθει απολύτως τίποτα. Φρέσκια φρέσκια μοιάζει και λαχταριστή.
Επειδή μαθαίνω ότι το ιντερνέτ θα ελέγχεται, όπως και τα κινητά και όλα τα μέσα επικοινωνίας. Για το ιντερνέτ έχει πει ένας καθηγηταράς έλληνας που διαπρέπει στις ΗΠΑ πως ό,τι και να κάνουν δε μπορεί να ελεγχθεί, αλλά «φύλαγε τα ρούχα σου νά 'χεις τα μισά» λέει η παροιμία και'γώ τις παροιμίες τις σέβομαι.
Επειδή μαθαίνω ότι κάτι υπογραφές βάλαμε ως χώρα μέλος της Ε.Ε. χωρίς καμμία υποσημείωση, κάτι περί Συντάγματος δικού μας τελοσπάντων, έτσι, τουλάχιστον για τα μάτια και να δούμε.
Επειδή μαθαίνω ότι κάτι πάει να κινηθεί στη Λατινική Αμερική. Και τι με κόφτει εμένα, θα ρωτήσει κάποιος. Με κόφτει, επειδή άμα το λιοντάρι, έστω και ξεδοντιασμένο, τα βρίσκει σκούρα στη γειτονιά του, πάει σε άλλη σαβάνα να το παίξει μάγκας.
Επειδή τίθεται υπό συζήτηση να είναι εργάσιμες 6-7 Κυριακές το χρόνο και συζητιέται το ωράριο απο τους έχοντες μεγαλομάγαζα. Με κόφτει φυσικά γιατί σκέφτομαι ότι τόσοι αγώνες για τα δικαιώματα του εργαζόμενου πάνε στράφι και προβάλλουν επιτακτικά τα δικαιώματα του ΠΑΡΤΑ_ΟΛΑ επιχειρηματία και ο "απλός πολίτης" μένει απαθής. Καλά, οι εργαζόμενοι τι είναι; δεν είναι πολίτες; Πολίτες είναι, αλλά μπορεί να μην είναι πωλητές. Χμμ...
Επειδή γνωρίζω ένα νέο παιδί συμμαθητή της κόρης μου που ξεροσταλιάζει στην ορθοστασία σε ένα ξένο πολυκατάστημα, νηστικό -τι να φάει και να ξεκουραστεί μέσα σε ένα 20λεπτο; Το βλέπω να έχει σουρωμένο μουτράκι απο τώρα, ούτε 20 χρονώ, να σπουδάζει το βράδυ, να εξοντώνεται.
Επειδή περιμένουμε να λύσουν την υπογεννητικότητα τα ευκατάστατα ζευγάρια που τρέχουν για εξωσωματικές με υψηλότατο κόστος για να γεννήσουν τα "υψηλά μικρά" και δεν θεσπίζουμε, ως κράτος λέω, Νόμους που να ενισχύουν τους νέους και τα περιμένουμε όλα από τις τράπεζες με τα ειδικά δάνεια «για νέους» τάχα μου, που θα τους εγκλωβίσουν οικονομικά για όλη τους τη ζωή.
Επειδή ένα σωρό μελέτες για καφτερά θέματα, όπως π.χ. τα σκουπίδια, μένουν αζήτητες στα συρτάρια και ψάχνουμε να φέρουμε "ειδικούς" απέξω για να βρουν τρόπους να συρρικνώσουν και να κάνουν αποδοτικότερη τη Δημόσια Διοίκηση.
Επειδή ο γιος του τάδε βουλευτή παίρνει μετεγγραφή ΑΜΕΣΩΣ για Αθήνα (φτωχός ο μπαμπάς και αδύναμος) και μάλιστα του αλλάζουν και σχολή, το πάνε στη σχολή της αρεσκείας του το παιδί, ενώ αίτηση για μετεγγραφή παιδιού μονογονεϊκής οικογένειας, με μηδενικό εισόδημα επι 4ετία και προβλήματα ασθενείας στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον, δεν γίνεται δεκτή. Δεκτή δε γίνεται ούτε η αίτηση διαμονής στη τοπική Φοιτητική Εστία.
Επειδή νοιώθω ότι με κοροϊδεύουν απο την ώρα που γεννήθηκα.
Επειδή λυπάμαι ώρες ώρες που γεννήθηκα εδώ πέρα, που αρνήθηκα να εγκαταλείψω τη χώρα μου.
Επειδή αυτή τη βουτιά στη θάλασσα, για την οποία παρέμεινα, πάνε να μου τη κόψουν με τα εισιτήρια στις ελεγχόμενες παραλίες.
Επειδή οι παραλιες ελέγχονται -τάχα για το καλό μου.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ανησυχώ, αλλά σταματώ εδώ, χωρίς να παύω να ανησυχώ...

19-η φάση κρεββατοκάμαρας

Καταλαβαίνω απολύτως τους κ.κ. Μπους και Μπλερ. Παντρεμμένοι κι οι δυο και με γυναίκες γκρινιάρες, όπως βγαίνουν στις φωτό τουλάχιστον. Ξέρεις τι είναι να βλέπεις αυτά τα ξυνισμένα μούτρα κάθε πρωί; Να συνεχίζεται ο εφιάλτης; Παπαπαπα. Ετσι λοιπόν ή κάπως έτσι, μια ωραία πρωία σκέφτηκαν οι αγγλοσάξωνες να παίξουν ένα παιχνιδάκι ώστε να δώσουν να καταλάβουν και άλλοι το δράμα τους, να μοιραστούν τον πόνο τους για να λιγοστέψει. Ετσι δε λένε; «Οταν μοιράζεσαι τον πόνο λιγοστεύει, όταν μοιράζεσαι τη χαρά μεγαλώνει» έλεγ' η γιαγιά μου και μάλλον είχε δίκιο.
Εδώ όμως δεν πρόκειται για απλό πόνο, πρόκειται για ολοφυρμό. Σκέψου τι τραβάνε αυτοί οι καψεροί, λέω καμμιά φορά -μέσα μου πάντα, ε- για να θέλουν να βασανίζουν έτσι τον κοσμάκη. Πόλεμο κάνουν για ψιλοκοκά, βασανιστήρια θεσμοθετημένα άλλο τίποτα, το εμπόριο των πρώτων υλών για φάρμακα το βαφτίζουν εμπόριο ναρκωτικών και ορμάνε μια στο Αφγανιστάν και μια στη Βολιβία, που δύσκολα βλέπω να τους ξεφύγει τελικά. Η Βολιβία είναι κομματάκι σύνθετη κατάσταση επειδή εκεί πέρα μπερδεύεται και ο εθνικός ευεργέτης των ΗΠΑ, με τη μορφή κόλας, που τα θέλει μονά ζυγά δικά του. Η Βολιβία όμως είναι μια πονήρω! Λες να τη γλυτώσει; Μπορεί να έχει μελετήσει τη λαβή 'ινδική σόγια' και να μπορέσει να αποφύγει το κεφαλοκλείδωμα. Ιδωμεν.
Η φάση κρεββατοκάμαρας περιλαμβάνει και άλλα τινα, όπως παρακολουθήσεις του "προσώπου" μη την κάνει αλα γαλλικά, να ξέρουμε τι μας γίνεται βρε αδερφέ. Για να μη δώσουν λαβή σε υποψίες απο το συγγενολόϊ, μάλλον, λέω τώρα, θεσμοθετούν τη γενική παρακολούθηση για λόγους πάταξης της τρομοκρατίας. Ε, χρειάζεται κι ένα πρόσχημα, πώς να το κάνουμε. Κάτι σε κομμουνιστικό κίνδυνο με αξεσουάρ συμμοριτοπολέμου, κλπ, δε θα έπιανε σήμερα που τα ρωσάκια είναι πιο ροκάδες κι απο τον πιο αγγλόφωνο ροκά. Ανοιξαν λοιπόν το βιβλίο με τα διάφορα στρατηγικά σχέδια -τρομάρα τους!- κι έπιασαν ένα όχι εντελώς στην τύχη, να το πούμε κι αυτό. Κάποιο κόλλημα θα είχαν με το μουσουλμανισμό και βάλανε στον πρωταγωνιστικό ρόλο του σχεδίου να παίξει μουσουλμάνος. Και να μην ήτανε, θα τον έφτιαχναν ισλαμιστή, και μάλιστα φανατικό.
Τώρα, γιατί εμένα δε με πείθει το παίξιμό του, άλλο καπέλο. Ισως επειδή η παρακολούθηση εκατομμυρίων ανθρώπων μέσα απο τα κινητά τους είναι δύσκολη υπόθεση και άντε να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος. Το όλο ζήτημα οδηγεί στη γενική μουγγαμάρα, να μην ακούγεται κιχ! Βρε, μπας και έχουν πρόβλημα με τα φωνητικά των συζύγων και θέλουν να βουλώσουν όλα τα στόματα του κόσμου; Ε, πρέπει να το δεχτούμε, να μη ταλαιπωρούμε τα παιδιά, αν και το διαζύγιο σώζει στην περίπτωσή τους. Αλλά, για τέτοια είμαστε τώρα; Να ξεσηκωθούν οι ρωμαιοκαθολικοί ομού με τους προτεστάντες; Τους ορθόδοξους ποιος τους λογαριάζει. Ανατολίτες κι αυτοί γαρ. Και η σινικές φυλές πέφτουν μακριά -ακόμα- αλλά ας βλέπουν κι αυτές να παίρνουν μαθήματα. Μούγγα στη στρούγκα το λοιπόν.

18-το μπροστά & το πίσω

Συχνά, ακούω τη κραυγή «μα, πού πάμε τελοσπάντων!» με τόνο θαυμαστικό (απο την ανάποδη) με ένα ελαφρύ απόσταγμα ερωτηματικού. Ναι, πού πάμε; αναρωτιέμαι και η αφεντιά μου, πάμε μπροστά ή κάνουμε όπισθεν;
Σα να βρίσκομαι σε ένα παλιό λεωφορείο του ΚΤΕΛ, να είναι μέρα σκοτεινή βαρειά συννεφιασμένη, κάπου έξω απο τη Λιβαδιά (δεν υπήρχε η Εθνική Αθηνών Λαμίας τότε) να χιονίζει ελαφρώς αυτό το λεπτό παγωμένο χιονάκι, η στουμπουλίδα που λένε, να γλιστράει το τρεχούμενο, να παλαντζάρει δεξιά ζερβά και στο τέλος να κάνει όπισθεν, να μανουβράρει ο οδηγός και, στα ξεφωνητά των επιβατών, να απαντάει «δεν ανιβαίνου 'γω του Μπράλου μι τέτοιουν κιρό, πίσου Λιβαδγιά κι να ιγδούμι». Επιστροφή λοιπόν για Λιβαδιά, και νά τα σουβλάκια και νά οι γκαζόζες, έβγαλε κι έναν ήλιο με δόντια να στεγνώσει το δρόμο εντωμεταξύ, και ξαναματαμπρός για το Μπράλο, επιτυχώς αυτή τη φορά. Περάσαμε το φοβερό βουνό χωρίς πολλές αβαρίες, μονάχα καναδυό εμετοί στα πίσω καθίσματα, και φτάσαμε στο χωριό, όπου περίμεναν με αγωνία οι παπούδες να σφάξουμε το γουρούνι και να ψήσουμε λαχανοσαρμάδες.

Λέω λοιπόν μέσα μου και παρηγοριέμαι, ότι ίσως χρειάζεται λιγάκι φόρα ή κομματάκι απάγγιασμα, ένα μικρό πισωγύρισμα, μέχρι να πάρει μπρος μια εποχή ανθρώπινη, ακριβώς σαν το παλιό λεωφορείο του ΚΤΕΛ.

Εχω ακούσει παρόμοιες συγκρίσεις της αλλαγής των εποχών του ανθρώπου με περιγραφές του κύματος, πώς πισωγυρίζει πριν πάρει φόρα και σκάσει στην παραλία. Κάπως έτσι μοιάζει η κίνηση του κύματος, με το ταξίδι το τοτεινό με το λεωφορείο. Μονάχα που είναι πολύ σύντομη χρονικά και δε δίνει αρκετά σαφή εικόνα. Ενώ η εικόνα του λεωφορείου έχει μέσα της την έννοια του ταξιδιού και του κινδύνου που περιέχει, μια καταβαράθρωση δηλαδή στα σκοτεινά φαράγγια του Μπράλου, που είχε φάει κόσμο και κοσμάκη και Ι.Χ. και φορτηγά και μια τεράστια θεριζοαλωνιστική μηχανή σε χρώμα κοκκινοκίτρινο γυαλιστερό.

Μπροστά πάμε λοιπόν. Με μικρές ανάπαυλες. Μόνο που, όταν βρίσκεται κανείς μέσα στην ανάπαυλα ή το πισωγύρισμα, η αδημονία μεγαλώνει και πιστεύει άσκεφτα ότι δύσκολα θα ξαναπάρει μπρος το λεωφορείο.

17-τα σκέτα ψώνια

Καθένας και το ψώνιο του, το κόλλημά του, πώς το λένε. Εμένα μ' αρέσει κάτι π.χ. και σε κάποιον άλλο δεν αρέσει. Το να θεωρώ ότι αυτό το κάτι που μ' αρέσει πρέπει απαραίτητα να το ενστερνιστεί και ο τυχών άλλος ή να του αρέσει κι εκεινού, είναι τουλάχιστον αφέλεια, όπως και το να προσπαθεί ο άλλος να με πείσει ότι το δικό του ψώνιο είναι καλύτερο απο το δικό μου. Υπάρχουν όμως κάποιες αρχές γενικές, τις οποίες χρειάζεται να ακολουθούμε ώστε να μπορούμε να ζούμε μαζί, ο τυχών άλλος και η αφεντιά μου, μέσα στο συνολικό αριθμό των πολλών άλλων, στην κοινωνία των ανθρώπων δηλαδή. Υπάρχουν αρχές γενικές που ενώνουν τους ανθρώπους και άλλες που τους χωρίζουν. Εννοείται ότι οι αρχές που χωρίζουν δεν είναι αυτές που μπορούμε να προτιμούμε ώστε να ζούμε μονιασμένοι στην κοινωνία. Οι αρχές που ενώνουν είναι λίγες, αλλά πολύ μεγάλες και για τούτο είναι αρκετές. Η Αγάπη, η Ειρήνη, η Χαρά, η Υγεία. Κατά τη δική μου γνώμη, η Χαρά είναι αρκετή, επειδή προϋποθέτει την ύπαρξη όλων των άλλων, μια και είναι αδύνατο να είναι κάποιος χαρούμενος αν δεν αγαπιέται, αν βρίσκεται σε πόλεμο ή είναι άρρωστος. Εκείνα που χωρίζουν είναι αρχές ψεύτικες και πολυάριθμες και μικρές, που κρύβονται σε διάφορα μέρη του εγκεφάλου και δύσκολα ξεκολλάνε, για τούτο είναι επικίνδυνες, επειδή οποτεδήποτε μπορεί να ξεπεταχτούν και να κάνουν ζημιά. Ο ρατσισμός, η βία, το κουτσομπολιό, η ειρωνία, η κριτική, είναι μερικές απο αυτές, που κάνουν τη ζωή δύσκολη και μαύρη. Αυτά τα παρείσακτα ζιζάνια τα ενθαρρύνουν οι ταγοί κάποιων ιδεολογιών ή θρησκειών ώστε να αποκτούν οπαδούς. Τι φριχτή έννοια αυτή! Τι θα πει "οπαδός"; Αυτός που ακολουθεί χωρίς να σκέφτεται, που του είναι αρκετό το ότι κάποιοι άλλοι έχουν σκεφτεί για λογαριασμό του. Αυτά και Καλές Γιορτές. Φεύγω για το βουνό, χωρίς υπολογιστή, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς πολιτισμό -τι σημαίνει όμως "πολιτισμός"; Πολιτισμός είναι μονάχα τα υλικά αγαθά;

16-τα ψώνια & τα δώρα

Δε θα ψωνίσω τίποτα φέτος. Ενιωσα μεγάλη ανακούφιση μόλις πήρα αυτή την απόφαση. Βρίσκω τόσο παραλογισμό στο παιχνίδι αυτό το εμπορικό. Εμπόριο τα συναισθήματα, εμπόριο οι ψυχές μας, τα πάντα ξεπουλιούνται. Μαθαίνουμε και στα παιδιά μας αυτό το ξεπούλημα. Οχι, δε θα ψωνίσω, όχι, δε θα γιορτάσω. Θα ψωνίζω όταν (και ΑΝ) θέλω και θα γιορτάζω όταν (και ΑΝ) μ' αρέσει. Ωφελώ και την αγορά, αν το καλοσκεφτεί κανείς, να έχει κίνηση και κάποιες άλλες μέρες εκτός Πάσχα και Χριστούγεννα!

15-το χαλί

Σήμερα θα στρώσω το χαλί. Ενα ωραίο κόκκινο χαλί, μεγάλο, μάλλινο και παχύ. Γιορτινή ατμόσφαιρα στο πάτωμα. Βαρυέμαι να φτιάχνω μελομακάρονα και κουλουράκια, βαρυέμαι να πηγαίνω επισκέψεις, βαρυέμαι να δέχομαι αυτές τις μέρες. Πόσο εκνευριστικό είναι να γιορτάζει κανείς υποχρεωτικά. Αυτές οι μέρες είναι γιορτές. Κι άμα δεν κάνεις κέφι να γιορτάσεις; Ειδικά επειδή σου επιβάλλεται; Και πόσο υποκριτικό είναι να γιορτάζεις -υποτίθεται- τη γέννηση κάποιου που κήρυξε την αντίθεσή του σε κάθε μορφή βίας, τη στιγμή που η βία είναι διάχυτη στον πλανήτη, κάθε μορφή βίας, ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Πόλεμοι, δικτατορίες, βασανιστήρια, ρατσισμός, κάθε είδους διακρίσεις. Θα ξαπλώσω στο χαλί μου και θα πορωθώ με το βίντεο. ΟΥΦΦΦΦΦ

14-δεν ξέρω τι να κάνω

Βρίσκομαι σε δύσκολη θέση. Πριν την περίφημη έκθεση μου είχαν δοθεί ένα σωρό υποσχέσεις, που δεν τηρήθηκαν. Μια ακόμα βεβαίωση σε δική μου απαίτηση τείνει να αναιρεθεί. Τι ζήτησα; Να γνωρίζω πού θα βρίσκονται -ποιος ο αγοραστής, διεύθυνση και τηλ.- τα έργα που θα πουληθούν. Δεν πουλάω πασατέμπο στο δρόμο, ούτε μπλουζάκια, πουλάω κομμάτια απο μένα, να μη ξέρω πού πάνε; Μπορεί κάποια στιγμή να τα χρειαστώ για κάποια αναδρομική έκθεση, μπορεί και όχι, αλλά θα ήθελα να γνωρίζω.. τόσο ακραία απαίτηση είναι; Τη στιγμή μάλιστα που αυτό είχε προσυμφωνηθεί, βλέπω κάπως περίεργη τη στάση της μάνατζερ. Δεν με ενδιαφέρει ούτε θέλω να έρθω σε καμμιά επαφή με τον πελάτη της, ούτε θέλω να ξέρω αν θα το μεταπωλήσει και πόσο, ούτε έχω επιπλέον απαιτήσεις, θέλω μόνο να γνωρίζω πού θα βρίσκεται το έργο μου. Τόσο απλό. Τι να κάνω; Προσανατολίζομαι να μη το πουλήσω και να διακόψω τις διπλωματικές σχέσεις με τη μάνατζερ. Δεν εμπιστεύομαι τις υποσχέσεις της για παραπέρα προώθηση, αφού οι μέχρι σήμερα δεν τηρήθηκαν. Με φτάνει το νύχι, γιατί να δω ολόκληρο το λιοντάρι;

13-η μούρη

Πρέπει να μάθω να πουλάω μούρη. Ετσι κι αλλιώς, τα έργα μου είναι «μουράτα» όπως λέει η φιλενάς γκαλερίστα, καθώς και η μανατζέρισσά μου. Αυτό όμως -το πούλημα μούρης- δεν είναι κάτι τι που επιθυμώ και μάλιστα μια ζωή απέφευγα να το κάνω και κορόϊδευα και όσους το έκαναν. Μου αρέσει να απομυθοποιώ τον εαυτό μου, εξασκήθηκα κάμποσα χρόνια στη σχέση μου με τα παιδιά μου -να μη τα φορτώνω με μια μάνα μύθο. Χτες το βράδυ ήρθε κάποιος νεαρός Μενέλαος στο χώρο της έκθεσης πάνω που θά 'φευγα, και με ρώτησε πώς νοιώθω και του απάντησα «σκατά» γιατί έτσι ένοιωθα και βάλθηκε να μου φτιάξει το κέφι και μιλήσαμε καμπόσο, αλλά όχι και πολύ γιατί περίμενε κι αυτός ένα παραμύθι, έτσι σηκώθηκα κι έφυγα και περπάτησα το μισό δρόμο Πειραιά-Αθήνα για να μου φύγει αυτή η πλήξη και η μαυρίλα, κάτι που σπάνια αισθάνομαι αλλά χτες έτσι ήμουν.

Δε μου αρέσουν οι μυθολογίες. Πιστεύω ακράδαντα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι εν δυνάμει καλλιτέχνες, αρκεί να αποβάλλουν το -βασικό- φόβο του θανάτου, οπότε όλοι οι υπόλοιποι φόβοι θα πάρουν την άγουσα, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση του ανθρώπου. Οταν όμως επιθυμώ εξίσου, αν όχι περισότερο, να ζήσω απο τη δουλειά που μου έλαχε, χρειάζεται να πάρω ντοκτορά στο εμπορικό μάθημα πουλήματος μούρης. Να εφευρίσκω διάφορα παραμυθάκια, που να ικανοποιούν το αίσθημα της μανατζέρισσας πρώτα πρώτα. Αλλα να ζωγραφίζω και άλλα να λέω πως ζωγράφισα, κάποιο μύθο για το πώς φτιάχνομαι, κλπ κλπ. Αμα πω π.χ. ότι δε με νοιάζει καθόλου: τι καιρό κάνει έξω, αν ακούω μουσική ή όχι, αν θέλω μοναξιά ή παρέα κατά την ώρα άσκησης της βίδας μου, αυτά δεν εμπνέουν ένα πιθανό αγοραστή να βάλει το χέρι στη τσέπη. Ο αγοραστής, χρειάζεται το παραμύθι του υποχόνδριου καλλιτέχνη ή του μαστουριασμένου ή του παλαβιάρη ή ή ή...

Ενας άνθρωπος νορμάλ, με τα κοινά μέτρα, δε γίνεται να έχει εκφραστικές ανάγκες, είναι μια ακόμα ισοπεδωμένη φιγούρα που παραπατάει ανάμεσα στο σούπερ μάρκετ και το νεροχύτη -ιδίως αν πρόκειται για γυναίκα. Μια γυναίκα καλλιτέχνις, πρέπει να έχει παράξενο μαλλί (εδώ κάτι γίνεται!) να έχει μυστηριώδες ύφος (εδώ θέλει λίγη προσπάθεια) να είναι απρόσιτη (εδώ θα δυσκολευτώ πολύ...) Τεσπα, αυτά για σήμερα. Αύριο μαζεύω την έκθεση, περίσσεψαν αρκετά, δεν πούλησα μούρη, αρνούμαι να ξεπουλήσω αυτό το μαραφέτι που βρίσκεται πάνω στη φάτσα μου κολλημένο και λέγεται εικόνα, η εικόνα που μ' αρέσει επιτέλους! Ετσι είμαι και ότινος αρέσω. Στο κάτω κάτω δεν αγοράζουν εμένα την ίδια. Αλλη φορά δεν ξαναπατάω σε έκθεσή μου, θα αφήνω άλλους να πουλάν τη μούρη μου. Αμα πια!

12-η καλή συμπεριφορά

Οι γάλλοι είχαν πρώτοι την ιδέα να καθιερώσουν κανόνες καλής συμπεριφοράς, το γνωστό «savoir vivre», που μεταφράζεται ως «να γνωρίζεις να ζεις». Αυτοί οι κανόνες αφορούσαν την τάξη των ευγενών και όχι τους χωρικούς, τους μαστόρους και τους επιτηδευματίες. Αργότερα ήρθε το μπλέξιμο. Σήμερα που (λέμε ότι) τάξεις δεν υπάρχουν, οι κανόνες αυτοί οι συγκεκριμμένοι δεν χρειάζονται. Χτίζονται όμως νέοι κανόνες μιμητισμού με βάση τους παλιούς. Αυτό είναι το ζητούμενο, να πατήσουμε δηλαδή πάνω σε σαθρά υπόβαθρα, ή να χτίσουμε σε νέα γερά θεμέλια; Στο διαδίκτυο συναντώ καθημερινά πολλές και διάφορες προσπάθειες προς τη κατεύθυνση μιας καλής συνεννόησης και μιας κοινώς αποδεκτής συμπεριφοράς.

11-οι κλίκες

Τελικά, παντού υπάρχουν. Οσο και να θέλω να βρίσκομαι και εδώ και εκεί και παραπέρα, με στριμώχνουν οι κλίκες. Γράφω κάπου και, επειδή γράφω και κάπου αλλού, περνάω απαρατήρητη και με κοιτάζουν διαπερνώντας με. Αναρωτιέμαι αν είμαι διαφανής. Μπορεί και να είμαι. Στα 18 μου, κατάλαβα πως κάπου ΠΡΕΠΕΙ να ανήκω. Ελα όμως που το μέτρο μου για τη φιλία δε μπορούσε να ξεχωρίσει τους ανθρώπους με βάση τις διάφορες ιδεολογίες, αντιλήψεις, εξωτερική εμφάνιση, απασχόληση, και άλλες -για μένα, γνώμη μου- αηδίες;
Τα κουτάκια που έχουν σχεδιάσει ΓΙΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ, χωρίς να μας ρωτήσουν φυσικά, υπερισχύουν της νοημοσύνης μας. Αυτό χρειάζεται σήμερα, αυτό ήταν απαραίτητο ανέκαθεν: ΟΙ ΒΛΑΚΕΣ, επειδή... Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΗΤΗΤΤΗ..!!!

(αυτό είναι κοινώς αποδεκτό, όλοι το πιστεύουν, αλλά... κάνουν το βλάκα!)

...για να περνιούνται έξυπνοι...

10-οι εχθροί

Απόχτησα κι άλλον έναν εχθρό! Οι εχθροί πληθύνονται, συνωθούνται σωρηδόν ποιος θα προλάβει να τσακίσει κανα κλωναράκι. Μπορεί να πρόκειται όμως για τους ίδιους που άλλαξαν απλώς νικ νέημ. Δε μπαίνω στο τριπάκι να ψάχνω. Αρκετά σημαντικά με απασχολούν. Να μασήσω; Αμ, δε! Δε μασάω, φυσικά. Ας τους να ζοχαδιάζονται. Μου δίνουν κι ένα μέτρο αξίας άλλωστε, καλή ώρα νά 'χουνε κι ας πάρουν μια μπαλίτσα να παίξουν.

9-η παράνοια

Υπάρχει μια παράνοια στο διαδίκτυο. Καθένας μπορεί να την εκδηλώσει μια ή πιο πολλές φορές. Το συνηθισμένο σύμπτωμα είναι η μανία καταδίωξης. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι κάποτε βρίσκει τρόπο να κολλήσει η ιδέα σε κάποιο νικνέημ ΑΛΦΑ ότι το καταδιώκει ένα άλλο νικνέημ ΒΗΤΑ. Ούτε το είδε ούτε το ξέρει, αλλά το ΑΛΦΑ είναι σίγουρο ότι όλα όσα γράφει το ΒΗΤΑ, τα γράφει για τη πάρτη του, κυρίως εναντίον του. Αναγνωρίζει πίσω απο τις γραμμές το διώκτη του και φρίττει απο ταραχή και πανικό και ανασυντάσσει τις δυνάμεις του (το ΑΛΦΑ) σε μια προσπάθεια αμαύρωσης της εικόνας που αυτό το νικνέημ ΒΗΤΑ εκπέμπει. Μαύρο στο κερατά! Μαύρο σε αυτό το νικνέημ ΒΗΤΑ, που στοιχειώνει τα όνειρά του και τα μετατρέπει σε εφιάλτες. Το ΑΛΦΑ παρακολουθεί παθιασμένα το ΒΗΤΑ, όπου κι αν πάει και όπου κι αν σταθεί, το διαβάζει ανελλιπώς αναλύοντας τα γραφόμενά του, προσπαθώντας να ανακαλύψει ένα κόμμα ή μια τελεία, ένα σημείο στίξης τελοσπάντων, που του εναντιώνεται. Το ΑΛΦΑ πιστεύει ακράδαντα ότι σ' αυτό, στο ΑΛΦΑ, "μιλάει" αυτό το νικνέημ ΒΗΤΑ, για αυτό γράφει, αυτό προσπαθεί να σπιλώσει. Αυτό, που, κατά τα άλλα, είναι εξίσου άγνωστο στο ευρύ κοινό του διαδικτύου και κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει το ο,τιδήποτε για αυτό, πέρα από τα γραφόμενά του. Αυτή η ηλίθια "κατίνα" που κρύβει μέσα του το ΑΛΦΑ, παθαίνει κρίσεις πανικού και απειλεί θεούς και δαίμονες. Σκατά.

Περιορίζω όσο γίνεται τις αιχμές του λόγου μου, αλλά σήμερα είδα πάλι μερικές απειλές εναντίον του νικνέημ μου. Σκατά και πάλι. Και θύμωσα -τουλάχιστον. Αλλά, πώς να αντιμετωπίσω την παράνοια; Πείτε μου, γιατρέ μου, πώς..?.. «Με βεντούζες χταποδιού και συνειδησιακό μπλάνκο» θα πείτε κι έχετε δίκιο -όπως πάντα.

8-το όνειρο

Φυλακίστηκε στο όνειρό του
έβαλε φωτιά, κάηκε μαζί του

Υστερα, ξύπνησε.
Στην ίδια φυλακή.

Δεν ήταν φυλακή το όνειρο.

7-ένας ορθόδοξος σταλινιστής

Υπάρχει ένας σταλινιστής Χριστιανός ορθόδοξος. «Ο Στάλιν έπρεπε να τους σφάξει όλους» λέει, κι όταν περνάει απο μια εκκλησιά κάνει το σταυρό του.

6-ένας εργοδηγός

Υπάρχει ένας εργοδηγός παλιός.

Εχει δουλέψει σε πολλές χώρες, με κατασκευαστικές εταιρείες μυθικές: Σκαπανέας, ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ, Οδών και Οδοστρωμάτων, και πού να τις θυμάμαι όλες τώρα... Κάθε φορά που τον συναντώ, μου διηγείται κι απο ένα παράξενο επεισόδιο της ζωής του. Σήμερα, περιμένοντας τη σύνταξη, εργάζεται σε μια μικρούτσικη εταιρεία που φτιάχνει βενζινάδικα. Σκυλοβαρυέται και, πέρα απο τα απαραίτητα, βοηθάει και χειρωνακτικά «για να μη σκουριάσω» μου λέει. Διατηρεί το κορμί και το πνεύμα του ακμαία, με μια δύναμη παράλληλη με λεπτότητα που ξαφνιάζει για έναν άνθρωπο που έχει φάει τη ζωή με το φτυάρι. Εχει δικούς του κανόνες για τη δουλειά, δικά του μικρά ευρηματικά -"κόλπα" όπως τα λέει- ώστε να γίνονται τα έργα γρήγορα και σωστά. Το παράπονό του είναι που δεν τον παίρνει μια μεγάλη εταιρεία να τον αξιοποιήσει και που η τελευταία όπου είχε εργαστεί τον "σταμάτησε" με δικαιολογία τον ψηλό μισθό. «Μ' αυτά που θα δώσουν σε μένα, παίρνουν δυο μηχανικάκια» μου λέει «και βγάζουν τη δουλειά, αλλά Τί δουλειά!» και ψιλομειδιά κάτω απο το μουστάκι του. Ξέρει ότι θα λιώσουν πολλά ζευγάρια μπότες πέρα-δώθε να τρέχουν στα εργοτάξια μέχρι να μάθουν. Να μάθουν πώς ένα κομμάτι γης γεννά ένα έργο ανθρώπου, να μάθουν να σέβονται τη γη που τα γεννά όλα.
Αν είχα μια μεγάλη κατασκευαστική εταιρεία, θα τον προσλάμβανα αμέσως για τα δυο χρόνια που του λείπονται μέχρι να συνταξιοδοτηθεί. Με μεγάλο μηνιάτικο. Για να μαθαίνει τους νέους, να τους πηγαίνει χέρι χέρι ώσπου να στρώσουν και να μη φοβούνται το θεριό που λέγεται Εργο. Αλλά, δεν είμαι, και μένω στην ευχαρίστηση των διηγήσεών του. Μια ευχή έχω για κείνον: Αγέραστος δυνατός!

5-δείκτης διαφθοράς

Ο δείκτης της διαφθοράς μου είναι υψηλός. Με έχουν διαφθείρει και εξακολουθούν να με διαφθείρουν ασταμάτητα: Η κάθε κυβέρνηση, η εφορία, η πολεοδομία, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η ΕΥΔΑΠ, το ΙΚΑ, οι διαχειριστές των πολυκατοικιών, οι γιατροί, οι δικαστικοί, κ.α. πού να θυμάμαι τώρα; Ο δείκτης μου λοιπόν έχει ψηλώσει τόσο πολύ, που δεν τον φτάνει κανένας ευρωπαϊκός. Η Ελλάδα πρώτη χώρα στη διαφθορά, έχει τον υψηλότερο δείκτη, λένε, και'γώ καμαρώνω σα γύφτικο σκεπάρνι. Χαίρομαι να είμαι πρώτη σε όλα. Οχι τόσο για μένα, αλλά για να χαίρονται τα παιδιά μου, οι Ελληνες και τα Ελληνόπουλα. Δε θέλω να χάσω αυτή την πρωτιά, για τούτο αφήνω μακρύ το νύχι του δείκτη μου. Μη χάσω κανα πόντο στα ποσοστά. Μετά, με τί υπόληψη θα ζώ..?

4-πριν τον αιώνιο ύπνο

γλάροι εραστές να με σκεπάζουν
ένα σκαρί απλωμένο σ' έναν ήρεμο γιαλό
σύννεφο μαύρο τα φτερά να ταξιδεύουν
σε φαντασίες ονείρων πια να ζω

3-βραδινή εσοδεία

Μόλις πριν από λίγο, μάζεψα μια φράση πολύ σημαντική. Μέσα της κρύβεται μια ολόκληρη φιλοσοφική θέαση του καιρού -της χρονικής στιγμής- που διανύουμε. Τη φράση
«η Ιερά Εξέταση έχει γίνει υπόθεση του καθενός μας»
την έγραψε ο Παναγιώτης Κρυφονίδας εδώ: Lapouta

2-μαύρο διαμάντι

Βρήκα ένα μαύρο διαμάντι. Δεν έψαξα καθόλου να το βρω και σκέφτομαι μήπως με βρήκε εκείνο πριν το βρω εγώ. Το βρήκα πριν λίγους μήνες, αλλά δεν πρόσεξα και το έχασα. Το διαμάντι έλαμπε στο σκοτάδι σαν πυγολαμπίδα και ευωδίαζε σαν αγιόκλημα το καλοκαίρι. Υποπτεύομαι ότι κάποιος μου το έκλεψε. Υποπτεύομαι κάποιον συγκεκριμμένα, αλλά πώς να το καταγγείλω που δεν έχω στοιχεία; Αν συναντήσετε κάποιον με μάτια που λάμπουν το βράδυ σαν πυγολαμπίδα και μαλλιά που ευωδιάζουν αγιόκλημα, γράψτε μου. Αυτός είναι ο κλέφτης του πολύτιμου πετραδιού μου. Ωρες ώρες όμως, σκέφτομαι μήπως το μαύρο διαμάντι έφυγε σκόπιμα απο μένα και πήγε να συναντήσει αυτόν τον άλλον, οπότε, δεν πρόκειται για κλέφτη. Τα ίδια ίσως να σκεφτόταν για μένα ο προκάτοχος του μαύρου διαμαντιού. Αναρωτιέμαι πάλι αν είναι απαραίτητο στα διαμάντια να βρίσκονται υπο κατοχή. Αν δηλαδή αδυνατούν να είναι ελεύθερα. Στην περίπτωση αυτή, χρειάζεται να εξετάσουμε αν αυτό ισχύει για όλα τα διαμάντια και όχι μόνο για τα μαύρα. Τελοσπάντων, όποιος πετύχει ένα μαύρο διαμάντι -ή όποιον τον πετύχει κατακούτελα ένα- ας στείλει μήνυμα να εξετάσουμε την περίπτωση. Να μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει με το μαύρο διαμάντι. Με ποιο τρόπο; Μα, απλά, θα το ανακρίνουμε!

1-συνδετήρας

Εχασα ένα συνδετήρα. Κάπου παράπεσε φαίνεται. Αμ, δεν φαίνεται πουθενά!
Είμαι ανήσυχη και φοβάμαι μη τον καταπιώ κατά λάθος. Μόνο κατά λάθος θα μπορούσα να τον καταπιώ. Ενας συνδετήρας δεν καταπίνεται επίτηδες ποτέ. Σκέφτομαι «και τι θα γινόταν αν τον κατάπινα;» αλλά η απάντηση δεν έρχεται. Τουλάχιστον δεν έρχεται η απάντηση που θα ήθελα. Και ποια είναι η απάντηση που θα ήθελα; Σάμπως ξέρω και'γω; Να, μια απάντηση. Μια απάντηση σκέτη, χωρίς διακοσμητικά στοιχεία. Μια τυχούσα απάντηση. Για το συνδετήρα; Τι να απαντήσει κανείς για ένα συνδετήρα; Οταν μάλιστα δεν γνωρίζει λεπτομέρειες, τι χρώμα έχει, τι μέγεθος, απο τι υλικό είναι φτιαγμένος, αν έχει ψιλοσκουριάσει ή αν είναι καινούργιος, αν είναι στραβός, την τιμή αγοράς του, την ημερομηνία απόκτησης, παραγωγής, λήξης. Εχουν ημερομηνία λήξης οι συνδετήρες; Αν έχουν, θα το γράφει στο κουτί, αλλά... Εχασα και το κουτί!