892. το γκεσέμι

γκεσέμι: ο μεγαλόσωμος (συχνά ευνουχισμένος) τράγος ή κριάρι που οδηγεί το κοπάδι τα πρόβατα ή τα γίδια. Συνηθίζεται να του κρεμούν στο λαιμό ένα μεγάλο κουδούνι, το κυπρί ή κύπρο. (μεταφορικά, ο μπροστάρης, ο πρωτοπόρος, ο ηγέτης) --απο Βικι λεξικό

 

φυσικά, το γκεσέμι ανήκει στον τσοπάνη και οδηγεί το κοπάδι εκεί που θέλει ο τσοπάνης.. άρα, ηγέτης γιαλαντζί. Το κοπάδι, επίσης φυσικά, έχει τη βεβαιότητα ότι ο ηγέτης του (γκεσέμι) είναι που ενδιαφέρεται γι αυτό, που το φροντίζει. Μάλλον δεν έχει καμμιά ιδέα τί εστί τσοπάνης.. είναι κάτι σαν το θεό.. κάτι άπιαστο, έξω απο το γνωσιακό του πεδίο δλδ

891. ζεϊμπέκικο

τα λόγια τα βα ριά μου είπες πάλι

πιο ντούρα, πιο σκληρά κι από τ' ατσάλι

πως και με ξύλινα σπαθιά θα πολεμήσεις

μανίες κι όλα τα κακά θεριά της φύσης

κι απ ' άδειες τσέπες χρήματα θα βγάζεις

και στα μπουζούκια γυαλικά θα σπάζεις

 

πώς να εκτιμήσω τόσο θρίαμβο αλήθεια

ψεύτικα λόγια πια μου γίνανε συνήθεια

πώς να στο δείξω μάνα μου Ελλάς

τα λόγια σου κατάντησαν μπελάς

_______________

στο f/b, 29 Αυγούστου 2015

890. της πλατείας

1. 

στην πλατεία μέσ' στο κέντρο,

βρέθηκε αρχαίο δέντρο!

τρέξαν οι αρχαιολόγοι

αρχινάνε μοιρολόγι

για επιδότηση και μίζες

να ανασκάψουνε τις ρίζες...

βρέθηκε ένας κινέζος

μα επλήρωνε σε πέζος

προτιμούν απ' το Κατάρ

έναν που τον λέν' Μουχτάρ

αλλά αυτός δεν κάνει αστεία

θέλει όλη την πλατεία!

2. 

η πλατεία είναι άδεια

τυλιγμένη στα σκοτάδια

άδεια η πιάτσα από ταξιά

το περίπτερο στο κέντρο

δεν μπορεί τη μοναξιά

κι ερωτεύεται το δέντρο

889. η πολύβουη παρέα

μια φορά ταξίδευα με καράβι.. Αίγινα πηγαιναμε με την πολύβουη παρέα μου, συζητώντας τη λύση των προβλημάτων του κόσμου.. πολύ νέοι γαρ. Δίπλα μας, μια παρέα ηλικιωμένων (γυρω στα 40κάτι) τραγούδαγαν την " ανθισμένη αμυγδαλιά" και μεις ξεκινήσαμε ξαφνικά και στεντορίως το "ένα τεφαρίκι αμάν και νά'το" ! Η γερουσία μας στραβοκοίταξαν και αρχισαν να μουρμουράνε πριν σηκωθούν και αλλάξουν θέση στο κατάστρωμα. Ομολογώ ότι μέχρι σήμερα σκεφτομαι τη σκηνη με μεγάλη ικανοποίηση. Γιατί; Γιατί έτσι!

888. ο φανατισμός είναι το πρόβλημα!

ειχα μια παιδικη φιλη πολυ φιλοδρακουλέ.. αντιθρησκευάμενη εντελώς.. κορόιδευε παπαδες, εκκλησιασμους, όλα μα ολα.. Ισως αντιδρουσε στο πνευμα της οικογενειας της, που ηταν ολοι τους αυτο που λένε πιστοι.. Μετα τα 45 της περιπου, άλλαξε εντελώς.. άλλος άνθρωπος εγινε.. αγνωριστη! Οσα κορόιδευε τα πιστεψε μονομιάς και εξακολουθει να τα πιστευει.. Τί συμβαινει στο μυαλο του ανθρώπου; Γινεται καποια στιγμη άβυσσος και πέφτει μεσα; Συμπερασμα: ο φανατισμός τελικά είναι πρόβλημα!

887. εις μνήμην

«Εταιρεία Δολοφόνων» είναι η επωνυμία που δόθηκε σε μια ελληνική εγκληματική οργάνωση, η οποία προσέγγιζε ηλικιωμένους και στη συνέχεια τους δολοφονούσε για να επωφεληθούν τα μέλη της από τις διαθήκες τους, τις οποίες πλαστογραφούσαν. Η δράση της αποκαλύφθηκε το Πάσχα του 1987. Ιθύνων νους της συμμορίας αυτής (έδρασε από 1981-1986) υπήρξε ο 51χρονος (τότε) δικηγόρος Χρήστος Παπαδόπουλος. Ενας άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψίας, πρότυπο του επιτυχημένου πολίτη, Δήμαρχος Ν.Χαλκηδόνας (τότε), οικογενειάρχης και πατέρας τριών παιδιών.

Θύματα: Βασίλειος Ελευθεριάδης, Λάουρα Πάντου, Έλλη Βεργιοπούλου, Ευφροσύνη Φραγκουλάκη, Ευθυμία Πρωτονοταρίου, Άγγελος Καλαφάτης, Σταμάτης Μπρουζάκης, Χαράλαμπος Τυπάλδος.

 

Ετυχε να γνωρίζω ένα από τα θύματα και διατηρώ την υποψία ότι κάποια μέλη της "εταιρείας" αυτής συνέχισαν τη δράση τους μεμονωμένα για αρκετά χρόνια.

https://el.wikipedia.org/wiki/Εταιρεία_δολοφόνων

886. όνειρα και σκέψεις

«της Κυριακής το όνειρο μέχρι το μεσημέρι βγαίνει», λέγαν οι παλιοί, αλλά δεν μπορώ να τεστάρω το δικό μου γιατί ξυπνησα αφού το μεσημέρι είχε πλέον περάσει. Πάντως, άξιζε τον κόπο η καθυστέρηση, τα όνειρα που είδα ήταν πραγματικά σπάνια, αν και δεν τα έβλεπα διαδοχικά, ξεκάθαρα δλδ το ένα μετά το άλλο, αλλά στο φόντο μερικών σκέψεων (που ονειρευόμουν επίσης) σχετικών με ένα τηλεπαιχνίδι που παρακολουθώ τώρα τελευταία.

Μερικές σκηνές ονείρων:

1. κέρδισα δώρο το εμβόλιο για covid-19 με αντίτιμο 7 πατάτες. 

2. σε υπαίθριο περιφραγμένο παγοδρόμιο ο Αδωνης κάνει πατινάζ με έλκηθρο, ενώ ο Χρυσοχοΐδης φοβαται να πατινάρει και είναι γαντζωμένος τρέμοντας στα κάγκελλα της περίφραξης.
(όνειρο σε σκίτσα, κόμικ δλδ)

3. δύο μπλογγερ άγνωστοί μου με επισκέπτονται για να με μαθουν να αρχειοθετώ τα πονήματά μου, αλλά αντί γι αυτό στρογγυλοκάθονται στα σχεδιαστήρια και οργανώνουν τα δικά τους αρχεία, έρχεται και η μάνα του ενός να δει τι κάνει ο γιος της, βλέπει, θέλει να φύγει, τη συνοδεύω στην εξώπορτα, αλλα δεν θέλει ασσανσέρ και ξαφνικά φυτρώνουν ένα σωρό σκάλες που οδηγούν προς τα κάτω σε "τυφλά" σημεία, και διαλέγει πάντα την λάθος σκάλα που δεν οδηγεί πουθενά και βαριέμαι να κάθομαι να της λέω ποια ειναι η σκάλα η σωστή που οδηγεί στην έξοδο, κλείνω την πόρτα και την αφήνω στην τύχη της.

Τουλάχιστον δέκα όνειρα μικρού μήκους είδα, διαφόρων σεναρίων και σκηνοθετικής ποιοτητας, που εμπλούτισαν τις σκέψεις μου περί του τηλεπαιχνιδιού. Οι σκέψεις αυτές θα εκτεθούν μόλις ωριμάσουν λίγο περισσότερο.

885. ταξιδιωτικό κολπάκι

να σου πω.. μετα απο υπόδειξη Αυστριακής συναδέλφου, έβαζα ενα dr πριν απο το όνομά μου (όταν ταξιδευα σε βόρειες χωρες) για να τυχαίνω καλής εξυπηρέτησης σε ξενοδοχεια, κλπ, επειδή μικρόδειχνα πολύ και δεν με παίρνανε στα σοβαρά! Να σκεφτεις οτι εκλεινα τα 30 και με ρωτάγαν πότε θα τελειωσω τις σπουδες.