381. ποια ειμαι!

Είμαι οι άνθρωποι που γνώρισα
Συγγενεις, φίλοι, δάσκαλοι, εραστές,
ζωντανοί και πεθαμένοι

Είμαι τα βιβλία που διάβασα,
οι μουσικές που άκουσα,
οι μουσικές που τραγούδησα

Είμαι οι ζωγραφιές που με μάγεψαν,
τα χρώματα που ανακάτεψα,
τα παιχνίδια που έπαιξα

Είμαι οι δρόμοι που περπάτησα,
οι μυρωδιές που με πότισαν,
τα δέντρα που χάιδεψα

Είμαι ο αέρας που μπερδεύει τα μαλλιά,
ο ήλιος που τσουρουφλίζει,
η σκιά στη ρεματιά

Είμαι η βροχή που κλαίει,
το κύμα που χαμογελά,
το ήσυχο ηφαίστειο

Είμαι όλα αυτά κι άλλα πολλά,
είμαι ένα ψιχουλάκι σε μια τσέπη
κι ένα χαρτί με τσαλακωμένα στιχάκια

380. μερικά παλιά ουρλιαχτά κι ένα πείραμα

25/10/2001/ ωρα 14:14

Το αίμα έχει ξεραθεί στο πάτωμα.
Οι τοίχοι είναι κόκκινοι.
Αυτό το κόκκινο υγρό στα ποτήρια τί είναι;

Οι μετοχές ανεβαίνουν
το αίμα ανεβαίνει
Πνιγόμαστε!

Ο μπακάλης γεμίζει τις αποθήκες,
μα οι κατσαρίδες δε θα προλάβουν να χαρούν:
Ερχεται πόλεμος.

Οι μετοχές ανεβαίνουν
το αίμα ανεβαίνει
και δεν υπάρχουν σωσίβια...

Χαλί κόκκινο το αίμα στο τσιμέντο
Γιατί σε βλέπω κόκκινη;

*** *** *** *** ***

Λογοπείραμα το Σεπτέμβρη του 2000 σε μια λογομηχανή, που λειτουργούσε με τυχαίο "φόρτωμα" λέξεων. Θα έδινα σύνδεσμο, αλλά δυστυχώς χάθηκε απο το ίντερνετ. -->>

έφυγες ερημιά απόγνωση ξεραΐλα κατάρα μένει μόνη μοναξιά μοναχικό σκοπό παίζει πλήκτρα φοβία φοβάμαι μήπως δε με θέλει θα ξαναγυρίσει; θα τον ξαναδώ; φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι τι θα γίνω χωρίς του φοβάμαι φοβάμαι πώς θα δω τον ήλιο χωρίς να τυφλωθώ πώς το φεγγάρι θα κοιτάξω με μάτια κλαμμένα πώς το μουνάκι μου θα μείνει μοναχό μοναχό μουνάκι μοναχό πώς πώς πώς τα στήθη μου χωρίς χάδι πώς πώς δεν ξέρω τι μου γίνεται δεν ξέρω τίποτε δεν ξέρω θέλω να πάω να τον συναντήσω ξέρω νομίζω πού βρίσκεται δεν ξέρω όμως αν είναι μόνος εκεί πέρα φοβάμαι φοβάμαι μη κάνω ανοησία φοβάμαι φοβάμαι μη τον παγώσω κι άλλο μη τον θυμώσω φοβάμαι φοβάμαι σκέφτομαι πώς να είναι τα φιλιά του σαν να χαρακώνουν το δέρμα μου να με γδέρνουν τα φιλιά του να με ξεπετσιάζουν να ματώνω απο τα φιλιά του να χώνονται βαθειά στο λαιμό μου να μου κόβουν την ανάσα τα φιλιά του αχ τα φιλιά του αχ τα χάδια του αχ και τα χέρια του να με γραπώνουν σα δαγκάνες καβουριού τα χέρια του να με πνίγουν να με πονούν τα χέρια του να σφίγγουν τα πλευρά μου να με ζυμώνουν τα χέρια του να ζαλίζομαι απο τη μυρωδιά του αχ αχ αχ να ζαλίζομαι να με ποτίζει η μυρωδιά του να μου χορεύει να του χορεύω να χορεύουμε να χορεύω να χορεύουμε να να να αχ αχ αχ αν είναι έρωτας αυτό αν είναι πόθος αυτό αν είναι πεθυμιά χάνομαι μακριά του χάνομαι κοντά του τι να κάνω θέ μου τι να κάνω

379. αποχαιρετισμός

Κράτησα λίγη από τη σκόνη του παλτού σου
-κρύωνες κι ας ήταν κιόλας Ανοιξη-
απλώνοντας τα δάχτυλα στην πλάτη σου
-τάχα για να σε χαϊδέψω-
μάζεψα λίγη σκόνη

Η σκόνη αυτή έχει τη μυρωδιά του πεύκου,
λίγη υγρασία απ' τη σκιά του, λίγο αέρα
ευωδιαστό σα γιασεμί και σαν υάκινθο
αλλά είναι σκόνη μοναχά, σκόνη, καπνός

Τίποτε δεν έμεινε από σένα, μόνο σκόνη

378. Στις παρυφές των Ανδεων

Θ' αλλάξει η Ιστορία ρού
μόνον αν πάω στο Περού
-μια πιρουέττα και ντογρού!-
να ρίχνω αγέρωχες στροφές
στων Ανδεων τις παρυφές

377. Η Κυριακη των Νηστειών

Η Κυριακη των Νηστειών
εχει το βέλος ανιόν
προς τον Προφητη
Σαλάτα τρως στο καφενέ
και κανεις παρτυ ρεφενε
μ'έναν αλήτη!

Πέρνεις το βέλος αγκαλιά
μια κουτρουβάλα στα σκαλιά
αυτο είναι γλέντι
Την Κυριακη των Νηστειών
ξυπνάς τσιτσίδι στο γκαζόν
μ'έναν αφέντη!

αφιερωμενο εξαιρετικα (στιγμιαια εμπνευση)

http://pentanostimi.blogspot.com/2010/03/blog-post_5956.htmlhttp://pentanostimi.blogspot.com/2010/03/blog-post_5956.html

376. Η Μεγάλη Νηστεία

Πριν η βιτρίνα μου ραγίσει την καρδιά,
πριν για της έρημου τραβήξω τη φυτεία,
πριν μανουάλια με ανάπηρα κεριά
φωτίσουν δρόμους ανοιχτούς προς τα Χαυτεία,
λέω να πάρω μια στιμμένη πιπεριά
και ν' αρχινήσω από σήμερα νηστεία:

Νηστεύω κρέας, όρκους, λόγια και σιωπές,
νηστεύω εικόνες, στίχους, δράματα και πέη,
νηστεύω αλήθειες, ψέμματα, ντροπές,
νηστεύω χρήματα, σιρόπια, μπάλα, χρέη.

Νηστεύω τρόφιμα, νηστεύω αλαλούμ,
και αλληλούια νηστεύω και αγγέλους,
και μουσικές νηστεύω, ήχους μακρινούς,
νηστεύω πίστη, ελπίδα, θρόισμα του βέλους.

375. το λίκνο του μετανάστη...

Λίκνο λίκνο τον καημό μου
τον μετράω και πονώ
με τα βάρδουλα επ’ώμου
και στομάχι αδειανό

Στράτα παίρνω στράτα αφήνω
τα εμπόδια κομπόστ
φτάνω μέχρι Γερμανία
μήπως φάω κάνα τοστ!..

___________________________
-->> σχόλιο πριν απο λιγο, εδω

374. εμεις στο νοτο

εμεις στο νοτο
μονο πορδες αφηνουμε με κροτο
εμεις στο νοτο

___________________
η εμπνευση απο το ποστ του arkoudos.com

373. άγριες λέξεις: εντός

Η λέξη "εντός" είναι μια άγρια λέξη, όπως περίπου η λέξη "άλγος", η "πέραν", και μερικές άλλες λέξεις που θα περιλάβω κάποτε σε αυτή τη μικρή συλλογή την οποία ξεκινώ σήμερα.

Το έναυσμα (τί λέξη κι αυτή!) μου έδωσε το ποστ του βυτίου με τίτλο "τα ίδια", που ανέβηκε χτες.

Συγκεκριμένα, έγραφε κάπου «Μια σταγόνα ιδρώτα ξεκινά απ' το πίσω μέρος του κεφαλιού της, ακολουθεί τα κόκαλα του σβέρκου, χάνεται εντός της ζακέτας της.» και η θέση όπου βρέθηκε αυτό το "εντός" με τάραξε.

Η επιφανειακή αντίδρασή μου ήταν η εικόνα μιας ζακέτας-δοχείου, εντός του οποίου κύλησε η σταγόνα ή μιας ζακέτας-ψυχής, γεμάτης υγρό συναίσθημα, όπου μια επιπλέον σταγόνα ιδρώτα θα ενσωματωνόταν -θα περνούσε απο την υλική μορφή της στην άϋλη.

Η λέξη αυτή, τοποθετημένη στη θέση που την έβαλε το βυτίο, με βασάνισε αρκετά, ήρθε και στον ύπνο μου και συνέχισε το βασανιστήριο! Εψαχνα να βρω γιατί, για ποιον ακριβώς λόγο με είχε ενοχλήσει τόσο πολύ και (νομιζω ότι) μάλλον το βρήκα.

Η λέξη "εντός", λοιπόν, ανήκει στις λέξεις εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον -μέχρι κορεσμού, δλδ, μέχρι σκασμού, σα να λέμε!- τη δεκαετία του '80, από ανθρώπους που ήθελαν να περάσουν για κάποιοι. Λέξη πολυχρησιμοποιημένη από ποιητές στη σωστή της θέση, αρχισε να ακούγεται από χείλη πολιτικών προσώπων, να βγαίνει μέσα από οδοντοστοιχίες πολιτικάντηδων που το παίζαν δήθεν, ακόμα και η καημένη δασκάλα της κόρης μου στην Α' Δημοτικού την έπαιζε στα δάχτυλα -ίσως θέλοντας να εισάγει τα πιτσιρίκια σε λογοτεχνικά μονοπάτια, δεν μπορώ να υποθέσω τίποτε άλλο.

Φανταζόμουν τότε ότι η λέξη αυτή είχε... αγριέψει! Ηταν έξαλλη για τη κακοποίησή της στα άθλια μπουντρούμια όπου την έβαζαν για ψύλλου πήδημα, χωρίς να σκεφτούν πως η θέση της είναι καθορισμένη αυστηρώς. Η λέξη "εντός" είναι μια ευαίσθητη λέξη, για τούτο, όπως οι πολύ* ευαίσθητοι άνθρωποι, αγριεύει τα μάλα(!) όταν θυμώνει.

Εντός, σημαίνει "μέσα για μέσα", εντελώς "μέσα", κυριολεκτικώς "μέσα", άρα, μια σταγόνα αποκλείεται να χάνεται μέσα σε μια ζακέτα, εκτός κι αν η ζακέτα υπονοείται πως είναι ήδη βρεγμένη και μια ακόμα σταγόνα θα την "πιεί" και αυτή, -τι να κάνει; Επειδή, μια ζακέτα (απο ύφασμα υποθέτω, γιατί διαφορετικά η σταγόνα θα κυλούσε "εκτός" της ζακέτας ή, το πολύ, πάνω στη λεία της επιφάνεια) είναι αδύνατο να βραχεί από μια σταγόνα μονάχα -πριν προφτάσει καν να την ακουμπήσει, θα.. στεγνώξει!

-->> όταν βλέπω μια λέξη που χάνει το νόημά της, το ιδιαίτερα λεπτό νόημά της στη περίπτωση της λέξης "εντός", κάτι σπάει μέσα μου. Θα μπορούσα να γράψω "εντός" μου, αλλά μονάχα αν αυτό που γράφω τώρα δα ήταν ένα ποίημα ή μια φράση βαρειά με απαίτηση ακριβολογίας. Μέσα μου, θα πει "μέσα μου", μέσα στο μυαλό μου, ειδικά εδώ. Εντός μου, θα πει μέσα στη ψυχή μου, κάπου στα κατάβαθα, μέσα για μέσα, εντελώς μέσα, εκεί που δεν μπαίνει φως...

-->> φυσικά, αν είμασταν αρχαίοι, δεν θα υπήρχε άλλη λέξη για να εκφράσουμε το "μέσα", οπότε, θα χρησιμοποιούσαμε πάντοτε τη λέξη "εντός", όπως π.χ. στη Γεωμετρία «εντός, εκτός και επί τα αυτά», αλλά -δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν είμαστε!!!

-->> μόλις τώρα δα, αναρωτήθηκα τι θα λέγαν άραγε οι αρχαίοι αν μπορούσαν να δουν τη τωρινή χρήση (εξέλιξη?) της λέξης "μέσα"... ;)

___________________________________
* θα ταίριαζε και το "λίαν", αλλά εδώ θα έδινε ειρωνική χροιά κι έτσι δεν τό'γραψα