1.014 Γραφικά πρόσωπα της πολιτικής

Πολύ παλιά, δεκαετίες '50-'60, υπήρχε η Μαρίκα Παλαίστη. Στις ομιλίες της έπεφτε το ζαρζαβατικό σύννεφο! Και δεν ήταν αστεία αυτά που έλεγε, ούτε γελοία. Εντάξει, μερικά πράγματι ήταν για γέλια, αλλά το σύνολο των οραμάτων της ήταν αξιοσημείωτο. Παιδεία, Υγεία, Εργα υποδομής, Δικαιώματα γυναικών, όλα πολύ σημαντικά. Μόνο που τα προέβαλε μια γυναίκα και η κατοχύρωση της ψήφου των γυναικών ήταν ακόμα πολύ νωπή -τότε. Η εμφάνισή της επίσης, δεν την κολάκευε καθόλου, ήταν μια τρελόγρια ξεχτένιστη, που φορούσε κάτι ρούχα που κρεμόντουσαν από πάνω της και σερνόντουσαν ξωπίσω της, φορτωμένη διάφορα "στολίδια". Μια προφήτισσα των χίπηδων στο περίπου, να φανταστείς!

Η ΜΑ-ΡΙ-ΚΑ ΣΤΗ ΒΟΥ-ΛΗ αλλάλλαζε το πλήθος (ο κόσμος γέμιζε ασφυκτικά τις αίθουσες) και δώστου αγγούρια και ντομάτες να εκσφενδονίζονται στη σκηνή, γιατί η Μαρίκα δεν μιλούσε σε ανοιχτές, υπαίθριες, συγκεντρώσεις. Μια φορά μάλιστα, είχε κινδυνέψει από "παθιασμένους οπαδούς", επειδή ο ΕΛληνάρας δεν αρκείται στο να χλευάζει, θέλει και έμπρακτα να εκδηλώνει τη δύναμή του πάνω στον αδύναμο.

 

Μετά, στη μεταπολίτευση, υπήρξε ο γραφικός Πέτρος Γαρουφαλιάς, ο υπουργός της Ενωσης Κέντρου, ο εκλεκτός των ανακτόρων, χωρίς τη βοήθεια του οποίου δεν θα υπέβαλλε παραίτηση ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου και -ίσως λέμε- η χούντα να αργούσε καμπόσο να έρθει. Θυμάμαι λοιπόν, το Γαρουφαλιά σε ένα μπαλκόνι στην οδό Ακαδημίας να απαγγέλει το λόγο του, που δεν ακουγόταν καθόλου βέβαια, απόλυτα σκεπασμένος από τις ιαχές του πλήθους: ΠΕ-ΤΡΟ ΠΟΥ ΣΤΗ-ΡΙ-ΖΕ-ΣΑΙ, ΠΟ-ΤΕ-ΘΑ ΠΑ-ΜΕ- ΓΙΑ ΣΟΥ-ΒΛΑ-ΚΙΑ, κλπ κλπ ευτράπελα. Μετά από 10 λεπτά (και πολύ άντεξε!) τα μαζεψε και εγκατέλειψε το μπαλκόνι -μετά τις εκλογές εγκατέλειψε και τον "αγώνα".

 

Σήμερα, βλέπω μερικά πρόσωπα γραφικά επίσης. Οπως π.χ. τον Κ. Ζουράρι (γιο του σεξολόγου/αφροδισιολόγου -μεγάλες πιένες τα αφροδίσια τότε, η σύφιλη και η βλεννόρροια θερίζαν- Ν. Ζουράρι, διαφημίσεις του οποίου βρισκόντουσαν ανελλιπώς σε κάθε φύλλο εφημερίδας -'50-'60 μιλάμε- που σεβόταν τον εαυτό της) να ξεσπαθώνει υπέρ ΠΑΟΚ, βωμών και εστιών!

...μεταξύ μας, προτιμώ τέτοιους ανθρώπους που τα λένε έξω από τα δόντια και δεν κρύβουν τη βλακεία τους πίσω από σοβαροφανείς κουρτίνες. Στο τέλος τέλος, προσφέρουν και γέλιο που είναι πάρα πολύ χρήσιμο στη δύσκολη εποχή που ζούμε!!!

 

-->> θα ρωτήσεις ίσως, «και ποια εποχή ήταν εύκολη;» και σου απαντώ «όλες οι περασμένες εποχές, επειδή η μνήμη έχει πασπαλιστεί με συννεφάκια από ζάχαρη άχνη νοσταλγικού τύπου»...

__________________

ΣΗΜ. γραμμένο το 2009, αλλά σήμερα το ξαναβρήκα

στη φωτογραφία (απο εφημερίδα της εποχής) η Μαρικα Παλαίστη το 1964, 76 χρονών!

1.013 η γερόντισσα

Μια φορά, ήταν ένα κοριτσάκι που δεν έμοιαζε με τα άλλα κοριτσάκια, ήταν ένα κοριτσάκι στα μυαλά ή, μάλλον, ήταν μια γερόντισσα τόσο αγαθή κι αγνή κι απλοϊκιά που απο μέσα έμοιαζε με κοριτσάκι, οπότε, μια φορά ήταν μια γερόντισσα που δεν έμοιαζε με τις άλλες γερόντισσες που ήταν στριμένες κι άγριες και νευρικές και τσίριζαν κι άρπαζαν και δαγκώναν κιόλας με τα λειψά τους δόντια, τα βρωμόδοντα.

 

Το κοριτσάκι αυτό λοιπόν, που απέξω είχε γεράσει κι είχε ζαρώσει αλλά απο μέσα η καρδούλα του ήταν ολόγλυκεια σαν καραμελωμένο μήλο, βρεθήκαν κάτι επιτήδειοι να το γελάσουν και να το κλέψουν, γιατί είχε μεγάλη κληρονομιά από σπάνια και πανέμορφα πράγματα, χώρια το εκπληκτικό χωράφι όπου βρισκόταν χτισμένο το παλάτι του, ένα παλάτι που είχε μπει καρφί στο μάτι όλων των σκατογριών του πλανήτη.

 

(μεταφορικά διαβάζεται)

1.012 διαπίστωση του 2011

Οι τηλεοπτικές εκπομπές αναδύουν μια σιχαμένη ψεμματίλα, τα ραδιόφωνα επίσης, το διαδίκτυο σπαρμένο με χιλιάδες μοναξιές, στο δρόμο οι άνθρωποι ανήσυχοι, στους χώρους συνάθροισης μια απέραντη σιωπή, στις παρέες άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Ενας πέλεκυς στέκει απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας ή μήπως είναι μαύρα σύννεφα σε σχήμα τσεκουριού; Νοιώθω ένα μούδιασμα. Προσπαθώ να διαβάσω, να ζωγραφίσω, να φτιάξω μουσικές, να πληκτρολογήσω εύστοχα σχόλια, αλλά είναι μάταιες οι προσπάθειές μου. Μιλώ σαν ρομπότ, γράφω εντελώς μηχανικά, ακούω μονάχα φοβισμένους ψιθύρους και το πρωινό κελάηδημα των πουλιών. Αποφάσισα ότι το καλύτερο είναι να πετάξω. Χαίρετε.

_______________

γραμμένο την 31η Μαρτίου 2011