999. μια υπόθεση σκοτεινή

1. "Υπόθεση Παγκρατίδη (αθώος ή ένοχος;)", ταινία του Δημήτρη Αρβανίτη

    Μέρος Α': https://www.youtube.com/watch?v=fKFPd1Fajqo
    Μέρος Β': https://www.youtube.com/watch?v=gALEhTkcRpY

2. Κώστας Παπαϊωάννου, "Ο «δράκος» του Σέιχ-Σου, Ενας αθώος στο απόσπασμα (Υπόθεση Παγκρατίδη)", εκδόσεις Ποντίκι, 1988

3. Κώστας Τσαρούχας, "Υπόθεση Παγκρατίδη Αθώος Ή Ένοχος;", εκδόσεις Δωδώνη, 1989

4. "Σημεία των καιρών - Αριστείδης Παγκρατίδης", κανάλι 4Ε, 2019.  Σειρά εκμπομπών του πρώην εισαγγελέα Κώστα Λογοθέτη με νέες πληροφορίες και γνήσια έγγραφα προερχόμενα από τον φάκελο-αρχείο του Αριστείδη Παγκρατίδη.

    Μέρος Α': https://www.youtube.com/watch?v=p_XCviaULEk
    Μέρος Β': https://www.youtube.com/watch?v=TfxyMHq_Dqo
    Μέρος Γ': https://www.youtube.com/watch?v=j7xTgvkVpEk&t=10s
    Μέρος Δ': https://www.youtube.com/watch?v=FRyJSIx4Hww

998. Ενας σκύλος παληκάρι

Οταν ο πατέρας μου ήταν 10 χρονών παιδάκι, είχε φίλο ένα κάτασπρο γερμανικό τσοπανόσκυλο που το φωνάζανε Νέστωρ. Γύρευε τώρα πού είχε βρεθεί αυτό τοα αρχαίο όνομα στα βουνά και τα λαγκάδια της Ρούμελης! Μια νύχτα λοιπόν, ένας λύκος όρμηξε στο κοπάδι και το τσοπανόσκυλο, με βοήθεια τη λαιμαριά με τα ανάποδα καρφιά, αντιστάθηκε σθεναρά καταφέρνοντας να σκοτώσει το λυσσασμένο θηρίο με τα δόντια του. Ο Νέστωρ όμως, αντί για βραβείο έλαβε μια τουφεκιά μετά τη νικηφόρα μάχη που έδωσε εναντίον του λύκου που, πιθανότατα, ήτανε λυσσασμένος. Δυστυχώς, δεν γινόταν αλλιώς.

Αυτή είναι η ιστορία ενός θαρραλέου σκύλου που έσωσε ένα κοπάδι πρόβατα δίνοντας τη ζωή του, πριν από 100 χρόνια σχεδόν, το χειμώνα του 1928. Κάθε φορά που διηγόταν την ιστορία του, ο πατέρας μου πάντα δάκρυζε.

(κάποτε ίσως γράψω περισσότερα)

997. γιορτινές μέρες

μικρό παιδακι πάντα πάγωνα, τουρτούριζα το χειμώνα, μόνο στο σπιτι της γιαγιας μου ειχε ζεστη να σκάει ο τζίτζικας που λενε, και στις γιορτες πηγαιναμε με τη μανα μου να ψωνισουμε μποναμαδες (κατι μικρουτσικα τσόχινα κουκλακια) στα καροτσακια της οδου Αιόλου, κι εκει ήτανε το πιο φοβερό κρυο, έριχνε και βροχή και πάγωνα κανονικά, είναι η εφιαλτικη μου ανάμνηση απο τις γιορτές κι απο τότε δεν τις χωνεύω, ούτε Χριστούγεννα ούτε Πρωτοχρονιά ούτε κατα παραγγελία γιορτές γενικά: γιορτάζω κάθε μέρα και μερικές μέρες λίγο περισσότερο από άλλες, γιορτάζω όποτε θέλω τεσπα, αλλά σέβομαι την επιλογή των άλλων να γιορτάζουνε μονάχα μερικές μέρες το χρόνο και συνάμα τους λυπάμαι κιόλας λιγουλάκι που εχουνε τόσο περιορισμένο γιορτινό ρεπερτόριο!!

996. κανάλια

πετυχαινω κάπου "Να κλείσει ο ΣΚΑΙ που παραπληροφορεί και τρομοκρατεί" και σκέφτομαι ότι αυτό δεν ειναι λυση, να παψει ο κοσμος να το βλεπει επειδη δεν θα υπαρχει αυτο το καναλι. Λύση είναι να υπάρχει κι αυτό και χιλιαδες σαν κι αυτό, αλλά να μη τα βλέπει κανείς! Που θα πάει; θα κλείσουνε μοναχά τους. Να φάει πρόστιμα, οκ, να ξεμπροστιάζεται, οκ επίσης, αλλά για να αποκαλύπτεις τις σαχλες του θα πρέπει να χαλάς ώρες να το βλέπεις, άρα; Κάνε ό,τι κάνω: βλέπω μόνο αυτά που θέλω και με ευχαριστούν. Τώρα, άμα είσαι μαζόχα, τι να σου πω; Βλέπε για να διαμαρτύρεσαι; 😜

995. σκούντα σκούντα

σκούντα σκούντα 

διώξαμε τη χούντα 

ξέμεινε μια φούντα 

απ' την Τραπεζούντα

994. ΕΣΥ

Εμπρός αδέρφι αντιεμβολιαστή! 

κανε πράξη το όραμα 

του Σαμ, του Κυριάκου, του Adonis, 

για Ιδιωτική φροντίδα υγείας! 

Ρίξε κι εσύ το ΕΣΥ! Μπορείς!

993. ένα dr είναι πολύτιμο!

όταν έφτασα Στοκχόλμη (την 1η μου φορά) με το σάκκο τον κυλινδρικό (τύπου ναυτικού αλλά καρρό σκωτσέζικο) και το ταπεινό μου μπλουτζινάκι, με τακτοποίησε ένας νεαρός ξενοδοχοϋπάλληλος σε ένα καμαράκι υπηρεσίας με τη δικαιολογία πως "γινότανε κάποιο συνέδριο και δεν είχαν δωμάτια και αν δεν με πείραζε..." αλλά δεν πρόλαβα να πλύνω δόντια κι ένας σοβαρός κύριος μπήκε, αφού του άνοιξα βέβαια, και με χίλιες υποκλίσεις (τρόπος του λέγειν αλλά υποκλίθηκε!) πήρε το σάκκο και ζητώντας συγγνώμη με οδήγησε σε μια σούπερ σουΐτα(!!) με την ίδια δικαιολογία ότι "γινότανε κάποιο συνέδριο και δεν είχαν δωμάτια και αν δεν με πείραζε..." και να μην ανησυχώ "θα μου τη χρεώνανε στην τιμή του απλού δωματίου" κι έψαχνα να βρω πού βρισκότανε το θαύμα. Πιθανότατα στο μικρό dr που με είχε συμβουλέψει παλιά μια φίλη αυστριακιά να βάζω δίπλα στο όνομά μου όταν υπέγραφα σε ξενοδοχοβιβλία. Αυτά.

992. Προσοχή: μικροκλέφτες εν όψει!

ΠΡΟΣΟΧΗ !! οι μικροκλέφτες εκσυγχρονίζονται!! μπαίνει ενας στο σπίτι σου με πρόσχημα να ελέγξει τον πίνακα της ΔΕΗ επειδή "καποιος κλέβει ρεύμα" και ο βοηθός του ελέγχει τα ντουλάπια και τα συρτάρια σου! μετά τον "έλεγχο" αποσύρονται ήσυχα και κάνεις το σταυρό σου που δεν έκαναν τπτ χειρότερο. Μόλις κλείσει η πόρτα πίσω τους, τηλεφωνάς στο 100 κι έρχονται αμέσως τα παιδιά, ευγενέστατα "θα κάνουμε ό,τι μπορούμε" λέγοντας. 

Το ρυθμό αυτής της "εξέλιξης" κρατούν εκείνοι που διατηρούν ηγετικές θέσεις, κλέβοντας τεράστια ποσά από όλους εμάς χωρίς να τιμωρούνται. 

_____________________

ΣΗΜ. το συμβάν ετυχε σε μια γειτόνισσα χτες το μεσημεράκι.

991. ο μπουφές κι η μικρή του ιστορία

Αυτός είναι ο μπουφές μου. Το ένα από τα φύλλα του τα ακαλιστά, δηλαδή. Η ιστορία του είναι θλιβερή και δεν ξέρω πριν από πόσα χρόνια ακριβώς ξεκινά. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι πριν απο το Β' παγκόσμιο πόλεμο ανήκε στη Δέσποινα. Η Δέσποινα ήταν μια πεντάμορφη νεαρή γυναίκα από την Πόλη, που την ερωτεύτηκε ο Βαγγέλης, ένας από τους αδελφούς του παπού μου του Κώστα. Ο Βαγγέλης δούλευε ασυρματιστής στα καράβια, μας έστελνε όμορφες κάρτες απ' όλο τον κόσμο και μου χάριζε βιβλία του Ιούλιου Βερν. Μου είχε χαρίσει και το βιβλίο του Μποστ, αλλά το πήγαμε πίσω (στον Ελευθερουδάκη) με τη μάνα μου, επειδή ήμουν μικρή, μόνο 12 χρονών, και το ανταλλάξαμε με το "Κάστρο" του Κρόνιν. 

Οταν ερχόταν στην Ελλάδα, μας μιλούσε για ένα τρελό φίλο του ασυρματιστή, που έγραφε στιχάκια και τα έστελνε με τον ασύρματο στα άλλα καράβια. Ενας λόγος που ήθελα να γίνω ασυρματίστρια, παρ 'όλο που δεν καταλάβαινα τι σημαίνει αυτή η δουλειά, ήταν ο θείος ο Βαγγέλης και οι πλάκες που κάνανε με το φίλο του. Εχω χιλιόμετρα λέξεων που θα μπορούσα να γράψω για κείνον, αλλά εδώ θα γράψω για το μπουφέ της Δέσποινας και το πώς έφτασε στα χέρια μου. 

Την ερωτεύτηκε τη Δέσποινα λοιπόν, παντρευτήκανε στην Πόλη και την έφερε με τα προικιά της, έπιπλα και ρουχισμό, στην Αθήνα. Ζήσανε μαζί μονάχα ένα εξάμηνο. Η Δέσποινα ήταν φυματική, πέθανε στη "Σωτηρία" και ο Βαγγέλης ξανάφυγε σε ταξίδι τόσο μακρινό που έκανε τρία χρόνια να γυρίσει κι όταν γύριζε, απο τότε και στο εξής, έμενε στο σπίτι της αδερφής του της μεγάλης. Στο δικό του σπίτι δεν πατούσε και κόντευε να ρημάξει. Από τότε, λέγανε, άλλαξε ο χαρακτήρας του, είχε γίνει αμίλητος κι αγέλαστος, με μια σκιά στα γαλανά του μάτια. Ολα αυτά έγιναν πολύ πριν από τον πόλεμο.

Στον πόλεμο υπηρέτησε στο αγγλικό ναυτικό και δεν ξέρω πώς έγινε αυτό, λίγο μπερδεμένη ιστορία, παντρεύτηκε και μια άλλη γυναίκα, άρρωστη με καρκίνο αυτή τη φορά, και απέκτησε κι ένα γιο, το Μπάμπη. Οταν ο πόλεμος τελείωσε και έχασε και τη δεύτερη γυναίκα του, ξαναμπαρκάρησε αφού εγκατέστησε στο σπίτι του τη μικρότερη αδελφή του την ανύπαντρη, για να το προσέχει. 

Ο Βαγγέλης ο μακαρίτης, είχε αφήσει λεπτομερή διαθήκη, όπου έγραφε καταλεπτώς πού αφήνει όλα τα πράγματά του. Σε μένα άφησε αυτό τον όμορφο σκαλιστό μπουφέ. Είχε προσέξει φαίνεται, πόσο μου άρεσε να παίζω με τα σκαλιστά του λουλούδια. Μπορεί να ήθελε να με ευχαριστήσει κιόλας, επειδή έκοβα τη μαρουλοσαλάτα όπως ακριβώς του άρεσε, ούτε πολύ λεπτή σαν ροκανίδια ούτε πολύ χοντρή σαν επίδεσμους, όπως έλεγε. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...

________________

ΣΗΜ. ο μπουφές τώρα βρίσκεται κοντά στο Λονδίνο

990. μαρτυρία για τον Πόλεμο του '40

«ξεκίνησα ανθυπολοχαγός από το κέντρο Καλαμάτας για το Αλβανικό μέτωπο. Φτάσαμε πριν έρθει ο οπλισμός. Οταν ήρθαν τα κασόνια και τα ανοιξαμε, είδαμε ότι για 11 φανταρους υπήρχαν 3 (τρία) τουφέκια και για μένα 1 πιστόλι. Εδωσα το πιστόλι σε έναν φαντάρο. Το υπόλοιπο βάρος ήταν πέτρες.»

 (μού είχε διηγηθεί κάποτε ένας αναπηρος του ελληνοϊταλικού πολέμου '40-'41)

989. η Χαριτίνη ξεφεύγει δημιουργικά

σήμερα ήρθε η παιδική μου φίλη, η Χαριτίνη, (την ξέρεις καλύτερα από μένα τόσες φορές που την έχω αναφέρει) ήρθε λοιπόν για να μού φέρει κάτι άδεια βαζ άκια για μαρμελάδες και, με την ευκαιρία, άρχισε κουβέντα για τους άγιους ανθρώπους που είχε γνωρίσει, πατέρες απο το ορος, κλπ, και τις εμπειρίες που είχε αποκτήσει, όπως π.χ. ένα τηλεφώνημα από έναν άγιο πατέρα που της είπε ότι την είδε στενοχωρημένη στο όνειρό του και της έφυγε αυτομάτως ο φοβερός πονοκέφαλος που ένοιωθε εξαιτίας μια διαλυμένης σχέσης. Ο άγιος τη συμβούλεψε να βρει κάποιον άλλον και να προχωρήσει στη ζωή της, πράγμα που δεν έχει κάνει μέχρι τώρα αν και έχουνε περάσει καμμιά 50ριά χρόνια από τότε κι εξακολουθεί να στενοχωριέται που δεν ακολούθησε τη συμβουλή. Τι να πει κανείς; Τη ρώτησα απλώς αν έχει κάποιες δημιουργικές ιδέες κι αν έχει γιατί δεν φροντίζει να τις βάλει σε πράξη; Η απάντηση ήταν «τώρα είναι αργά» και της θύμισα ότι από 25 χρονών η απαντησή της παραμένει η ίδια, όπως π.χ. τότε που έλεγε ότι έπρεπε να σπουδάσει φιλολογία και της είχα απαντήσει «ξεκίνα τώρα!» το ίδιο ακριβώς που της απαντούσα για καμμιά 15ετία περίπου. Τι να πει κανείς; Δεν θελω να την πληγώνω κι έτσι χαιρετιστήκαμε λέγοντάς μου ότι θα σκεφτεί τρόπους να ξεφεύγει δημιουργικά και όχι αναμασώντας παλιές ιστορίες. «Πάντα ήθελα να ζωγραφίσω κάτι» είπε λίγο πριν φτάσει το ασσανσέρ και «βάλε ένα χαρτί μπροστά σου και ξεκίνα!» της φώναξα. Για να δούμε...

988. Η κρίση είναι σεξουαλική (2015)

Φαντάσου τις χώρες της Δύσης (στη συνέχεια Ευρωπέος) σαν έναν ώριμο άνδρα και τις αγορές (στη συνέχεια Αγορά) σαν μια απαιτητική νεαρή γυναίκα. Ο καημένος ο Ευρωπέος, μάταια κάνει ό,τι μπορεί για να ικανοποιήσει τις ορμές της Αγοράς. Η γυναίκα είναι λυσσασμένη, όλο ζητάει και ζητάει το ακατόρθωτο. «Τί ήθελα κι έμπλεξα μαζί της», σκέφτεται ο πρώην σοβαρός κύριος, βάζει την τρόικά του να λειτουργήσει (μπορείς να φανταστείς ποια είναι η τρόικα), εκείνη όλο τα μπουρδουκλώνει, είναι αδύνατο να πετύχει κάτι, άσε που κανείς δεν ξεχωρίζει ποιο μέλος της είναι από τα τρία το μακρύτερο. Από αποτυχία σε αποτυχία, από πτώχευση σε πτώχευση, αδύνατον να εξυπηρετήσει ο Ευρωπέος την Αγορά, μένουν κι οι δυο τους δυστυχισμένοι. Η διεύρυνση δεν είναι ποτέ αρκετή, όσα εφαρμοστικά μέτρα και να παρθούν. 

 Υπάρχει όμως και κάτι τι θετικό στην περίπτωση των δυο αυτών ερωτευμένων. Το ότι επιθυμούν να παραμείνουν μαζί, όσο κι αν έχουν μπλέξει τα μπούτια τους, όσο κι αν είναι και οι δυο τους ισχυρές προσωπικότητες και κανείς τους δεν θέλει να υποχωρήσει προς όφελος του άλλου. Τα Μνημόνια δίνουν και παίρνουν μεταξύ τους, όρκοι και Ομόλογα αιώνιας πίστης ανταλλάσσονται κάθε τρεις και λίγο, μεσάζοντες καλούνται να συνδράμουν το ζεύγος με συμβουλές, αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται. Παρ' όλ' αυτά, ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της σχέσης τους. Ο Ευρωπέος χαλαρώνει, δεν επαίρεται πλέον φανερά για τη σοφία και την κουλτούρα του, η Αγορά αρχίζει να ωριμάζει σαν γυναίκα -μπορεί να γίνει και μητέρα σε λίγο- και καταλαβαίνει ότι έχει πολλά να μάθει από έναν ώριμο άνδρα, δεν είναι όλα σεξ στη ζωή, υπάρχει και η αγάπη. 

Ο Ευρωπέος, βέβαια, είναι πολύ δύσκολο να παραιτηθεί από τη σκέψη ενός άνδρα παλαιών αρχών και να εγκαταλείψει εντελώς την απαίτησή του να βρίσκεται αιωνίως από πάνω, αλλά, προκειμένου να χάσει την αγαπημένη του Αγορά -που θα πάει;- θα αποφασίσει όπου νά'ναι να της δοθεί, να αφήσει τον εαυτό του στα χέρια της, να τον κάνει έστω για λίγο ό,τι αυτή θέλει. Μπορεί να μάθει από την Αγορά τί σημαίνει σεξ χωρίς όρια, μπορεί να μάθει και τί εστί βερύκοκκο, ποιος ξέρει... 

«Μα πού τον βρήκα αυτόν το γερομπαμπαλή», λέει η Αγορά από μέσα της «καθόλου εκσυγχρονισμένος, είναι αδύνατο να με καταλάβει και να ικανοποιήσει τις ανάγκες μου», ενώ ταυτόχρονα παίζει με τα λευκά του μπουκλάκια και του τσιμπά τρυφερά το μάγουλο, εντελώς αποφασισμένη πάντως να τον φέρει στα νερά της. Το ζητούμενο είναι λοιπόν να βρεθεί κάποια ισορροπία μεταξύ τους, αλλοιώς η σχέση θα πάει κατά διαόλου, που λένε, πράγμα που κανείς από τους δυο τους δεν επιθυμεί -είναι φουλ ερωτευμένοι, τό'παμε αυτό. 

Αυτή τη στιγμή, το πράγμα βρίσκεται σε φάση συγκρουσιακή, που λένε. Η Αγορά κάνει υπερβολικά ναζάκια για να της δώσει επιπλέον σημασία -ίσως για να της δώσει το πορτοφόλι του ή να της μεταβιβάσει όλα τα περιουσιακά του στοιχεία. Εκείνος έχει μουλαρώσει, όχι επειδή δεν της έχει εμπιστοσύνη, αλλά επειδή όλα αυτά τα θεωρεί προέκταση του ανδρισμού του -και δώσ' του και εξωθεί την τρόικα να πράξει το καθήκον της. Μάταιη ενέργεια, όπως είπαμε όμως, είναι οργανικό το θέμα. 

Ο μόνος που θα δώσει τη λύση είναι ο πανδαμάτωρ χρόνος, όπως πάντα. Σε λίγο, θα καταλάβουν και οι δυο τους ότι τα πείσματα δεν ωφελούν, το αχαλίνωτο σεξ δεν είναι ο μοναδικός συνδετικός κρίκος μεταξύ ερωτευμένων ζευγαριών, θα έρθει η αγάπη η γλυκειά και θα δέσει η μαγιονέζα. Θα γράψουν τότε στο χέρι του ο καθένας λέξεις ερωτικές κι αγαπησιάρικες σε όλες τις γλώσσες, θα αφήσουν πίσω τους τις γκρίνιες και τις φαγωμάρες και θα ξεκινήσουν για ένα μακρύ ταξίδι να γνωρίσουν τον κόσμο. Μακάρι, λέμε, να ησυχάσουμε κι εμείς!

_______________

ΣΗΜ. το κείμενο γράφτηκε στο f/b στις 11 Οκτωβρίου 2015

987. έλεγχοι, έλεγχοι, έλεγχοι

επειδή το θέμα δεν με έχει απασχολήσει και το θεωρώ φυσικό να υπάρχουν διάφορες παραλλαγές και του ανθρώπινου όντος, όπως συμβαινει παντού στη Φύση, δεν καταλαβαίνω την πρεμούρα ταξινόμησης και ταυτοποίησης.. αντί δλδ να τείνει ο πολιτισμός (μας) προς την κατεύθυνση του Ανθρώπου, ότι δλδ είμαστε ΟΛΟΙ άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, (και αυτό να διαδοθεί/επιβληθεί δια της λογικής και όχι με τη βία ή όποια άλλη επιβολή) πάμε να σταμπάρουμε ανθρώπους σύμφωνα με τις κλίσεις/επιθυμίες/ορμονικές/σωματικές/κλπ ιδιαιτερότητές τους. Αυτό που με ανησυχεί είναι τι γίνεται μετά την ταξινόμηση, που ίσως δεν μείνει ως "διευκόλυνση" των κοινωνικών σχέσεων αλλά επεκτείνει τον έλεγχο (μέσω του φύλου) ακόμα περισσότερο, μια και ήδη έλεγχος υφίσταται και καταπίεση υπάρχει και απο την πολιτεία και απο την εκκλησία σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Ηδη το είχα εντοπίσει (σε παλιό ποστ και θα ψάξω να το βρω) πόσο ισχυρός είναι αυτός ο έλεγχος και αδυνατώ να πιστέψω ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί με νομοσχέδια κ.τ.τ.

986. ωραίος σαν ζύθος

Η Ευρώπη βουλιάζει / σπαράζει το πλήθος

κραυγές ακούγονται απο παντού

περνά ο λεβέντης / ωραίος σαν ζύθος

και σαν ξεδοντιασμένη καφετζού...



(παραποίηση γνωστού άσματος)

985. ψάχνε...

ψάχνε, κατακαημένο, καημενούλικο ανθρωπάκι, ψάχνε την αδελφή ψυχή, το αδελφό κόμμα, την αδελφή ομάδα, ψάχνε, αλλά μη ξεχνάς να ρίχνεις και κάνα βλέφαρο μέσα σου, ε (2015)

984. εποχιακά στιχάκια

κι εκεινος έξυνε τ' αυτί του
κοιτάζοντας την κολλητή του
ερχότανε το θωρηκτό
και τα μπωφόρ ήταν οκτώ!

983. περί αρίστων, αριστείας, κλπ

ένας φίλος σπούδαζε στο Παρίσι και με τη διπλωματική του εργασία πέρασαν άλλοι επτά.. φιλικά, βεβαίως.. οι φίλοι αυτοί (οι επτά) γόνοι καλών οικογενειών, με μπαμπάδες σούπερ εργολάβους, αλλά και γιατρούς, κλπ, πέρναγαν ωραία στα παρίσια, με γκόμενες, ουσίες κι οινοπνεύματα και οι περήφανοι μπαμπάδες στέλναν ρευστό και περιμέναν την ημέρα της αποφοίτησης που ήρθε με την επιφοίτηση του Πνεύματος του φίλου μου.. τον οποίον κάναν πως δεν τον ξέραν άμα τη επιστροφή στα πάτρια εδάφη.. τσογλάνια, που σήμερα δρέπουν δάφνες πάνω στις κληρονομημένες εταιρείες, κλπ, και στέλνουν παιδιά κι εγγόνια στα Παρίσια να σπουδάσουν και να αριστέψουν και πάλι με τον ίδιο τρόπο, τον γνωστό τοις πάσι.. και πάλι καλά να λέμε που δεν το αγοράζουν απευθείας από την πηγή το πτυχίο ή το δίπλωμα και ρίχουν και ματιές επιτόπου 

Epikoureios 

Πολύ κακώς ο φίλος τους βοήθησε.. Με τέτοιους ανθρώπους ούτε πυρετό δεν μοιράζεσαι.. 

Rodia 

ήταν βλέπεις φιλαράκια.. κι αυτος ήταν πολύ καλό παιδί.. 

Rodia 

ξανασκέφτομαι τώρα (μετά από πάρα πολλά χρόνια) αυτή την ιστορία και λέω, δε μπορεί, κάπου οφείλεται αυτό το "ταλέντο" να εκμεταλλεύεσαι το φίλο.. τον κολλητό σου.. γιατί δεν ήταν μεγαλύτεροι και ωριμότεροι από τον φίλο μου.. απλώς είχαν το "προνόμιο" της σαπίλας.. φοβήθηκαν, του είπαν, να πουνε στο μπαμπά την αλήθεια.. αλλά πάλι να κοψουν και την καλημερα;.. (σκεφτομαι και γραφω, εμενα αφορουν αυτά.. αλλά και σενα που τα βλεπεις, να προβληματίζεσαι) 

 Φοίβος 

Ο δικός μου παράσιτος, - "ρε μαλάκα, θα με γράψεις κι' εμένα στο μάθημα;" - σκηνοθέτης δήλωσε με τη επιστροφή του στα πάτρια,, αφού διορίστηκε με το 'καλημέρα σας', είχαμε και Πασόκ βλέπεις τότε, πήρε πρόσφατα την σύνταξή (-άρα) του από την ΕΡΤ… Και να'τανε μόνο τέτοια; Εδώ ο άλλος, περαστικός ήταν από 'δω, έγινε και καθηγητής συνταγματολόγος, με μισά εξάμηνα. Και μετά βασίλευσε κι' από πάνω… Για να μη σού πω για την άλλη που με σωρό τα 'πέτσινα' διπλώματα, ανενόχλητη λύνει και δένει 40 χρόνια στο χώρο της 'Δικαιοσύνης'… Έτσι, με το 'ό,τι δηλώσεις είσαι', χτίστηκε η σύγχρονη Ελλάδα! Εγώ, (ευτυχώς), ακόμη στα Παρίσια… Καλή σου μέρα Μαρίνα! 

Rodia 

Καλημέρα Φοίβε! μου έλειψες.. κι έλεγα "τι να γινεται αυτο το παιδί.." και νά'το! νά'το! πετιέται σαν αγνός ξιφομάχος στην κατάλληλη στιγμή!! Ετσι συμβαίνει, δυστυχώς και δεν βλέπω τρόπο αντιμετώπισης.. η διαφθορά (μικρή λέξη για όλα τα τετράπαχα που γινονται ακομα και σημερα) ξεχειλιζει.. δεν είδες που ζητάνε ατιμωρησία (για τα καημενα τα παιδιά, μη χασουν την εξεταστική, κλπ) για τους 106 αποδεδειγμενους αντιγραφεις; Φτυνω και επιστρεφει ο σίελος στη μουρη μου 🙂 αμαν λεμε 😛 και κραταμε τα μποσικα 

Φοίβος 

Ξέχασα να σού πω και για τους καλλιτέχνες. Έκθεση λέει ο ένας, σε μια τρύπα που και να θέλεις να πας, δεν την βρίσκεις. Συναυλία ο άλλος, με 15 άτομα στο υπόγειο. Προβολή της ταινίας με 4 θεατές (προχτές σε μια τέτοια, ήμουν ο ένας από τους τέσσερεις). Άφαντοι σε μια πόλη των 11 εκατομμυρίων κατοίκων! Μετά όμως, στο χωριό, για τους ιθαγενείς που σνομπάρουμε μεν αλλά, για να φτιάξουμε όνομα, αυτούς προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε - για παραπάνω δεν μάς παίρνει - νάαα κάτι συνεντεύξεις-μεταξωτές κορδέλλες στις Λίφες και τα Σιεννιά και πόζες και φωτές, και γλαφυρές αφηγήσεις για τις ένδοξες στιγμές στην Πόλη του Φωτός. Και νάαα τα κατεβατά στα βιογραφικά: ατομική έκθεση στο Παρίσι… Έχει γέλιο, μη μού πεις! Καλή σου μέρα Μαρίνα! ( επαναλαμβάνομαι; ) 

 Rodia 

ΦΤΟΥ!! είχα στείλει δυο έργα στο Λονγκ Αϊλαντ καποτε, αλλα ξέχασα να το εκμεταλλευτώ.. 😉 Να είσαι καλά και να βλέπεις το αστείο των πραγμάτων, όπως το συνηθίζεις άλλωστε!! αυτό κάνει καλό ❤ 

 Φοίβος 

Εμ και συ πια! Άκου ξέχασες… Ασ' το Μαρίνα! Δεν κάνεις για Φιλόδοξος Ντενεκές… (μπη φάιν, γιου του!)

982. Therese

η Therese μου γνώρισε τη Γαλλία όπως λίγοι γάλλοι τη γνωρίζουν απο τη μια άκρη στην άλλη, από τα νησάκια του Ατλαντικού μεχρι τα χωριά της Νοτιας Γαλλιας, καθώς και όλα τα ενδιάμεσα, τα άλογα της Καμαργκ, τα μουσεία του Παρισιού... Ο άντρας της, ο Αντόνιο, καλαβρέζος στην καταγωγή, με πήγε να δω το εργοστάσιο της Ρενώ όπου εργαζόταν ως φωτογραφος πριν το '68 που τον απολύσανε. Ειχε δυο κορες κι έναν εγγονό όταν τη γνώρισα, η μία, που είχε το όνομά μου, πέθανε απο συγκοπή νεότατη, η άλλη κόρη έγινε βουδίστρια και ο εγγονός χάθηκε κάπου στην Αμερική ακολουθώντας τον έρωτά του, μια δαμάστρια αλόγων τσίρκου

981. γενέθλια σήμερα

σαν σήμερα γεννήθηκε η μεγάλη μου κορούλα, το τζιτζικάκι μου, πολύ ευσυνείδητο παιδάκι, από μωρό φαινόταν πόσο λεπτολόγα/ακριβολόγα/κλπ θα γινόταν όταν θα μεγάλωνε, όλα τα έκανε τέλεια, λέμε, και το μόνο που τρέμω είναι μη στριμώχνει πολύ τα εγγονάκια μου! Να θυμάται ότι απλώς στεκόμουν δίπλα της και επικροτούσα τις αποφάσεις της, δεν την ζόριζα δλδ.

980. επιμέλεια εκθέσεων

πριν πολλά χρονια, σε μια εξαιρετικά φορτισμένη στιγμή, έπιασα τα εργαλεία και άρχισα να σιάχνω γυναίκες ακέφαλες, τις είδε μια κυρία (επιμελήτρια τέχνης παρουσιαζόταν) και έδειξε ενθουσιασμό να οργανωσει έκθεση, και και και.. αλλά ήθελε να επιβάλλει "κάποιες μικρές αλλαγές" όπως έλεγε, δλδ να ζωγραφίσω (για την έκθεση που θα οργανωνε) γυναίκες ακέφαλες μεν, αλλά που θα πετάγονται απο μεσα τους λουλούδια και πουλιά.. μπλιαχχχ!!

Ετσι άδοξα τελειωσε η "συνεργασία" μας. Αφου αυτο ηθελε, ε, ας τό 'κανε μονη της! -->> εδω μια γυναικα κλαιει και οδύρεται (αν και πολλοι τη βρισκουν χαρουμενη) Ηταν τοτε που ειχα γνωρισει τη γιατρινα απο Αφγανισταν. Τι λουλουδια και πουλιά να εβγαιναν απο μεσα της; ε;

979. όταν τρώνε δε μιλάνε, ελεγ' η γιαγιά μου

παρά την προκεχωρημένη(!) ηλικία μου, το μυαλό μου διατηρει την ικανότητα σύνθεσης και μπορώ να κατασκευάζω οικοδομήματα σκέψης χρησιμοποιώντας τα λεγόμενα "ψιλά", μικρολεπτομέρειες δλδ, που πιθανότατα περνούν απαρατήρητα, χαμένα μέσα στον ορυμαγδό των (τάχα μου και δήθεν) ειδήσεων. Μάζεψα λοιπόν τις εξής πληροφορίες: 

 

1//1957-58, ερευνητης φυσικος απεκάλυψε στα παιδικα μας αυτακια, στο σχολείο, ότι (σύμφωνα με μελέτες ερευνητων σε ΗΠΑ κυριως) η Μεσόγειος είναι πήχτρα στο πετρέλαιο, μόνο που βρίσκεται βαθειά και αν ποτέ βρεθεί τρόπος άντλησης, αλλίμονό μας. 

 

2//2013, Νοε, ο κ. Τσίπρας στο Τέξας. Τί συζητήθηκε εκειπερα άγνωστο. 

 

3//2015, Απρ, ο κ. Τσίπρας μιλάει περί ελληνικής ΑΟΖ διαβεβαιώνοντας πως όταν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ θα καθοριστούν τα όρια, θα δοθούν προς εκμετέλλευση τα θαλάσσια οικόπεδα και τα έσοδα θα μπουν σε Ταμείο ειδικο για κοινωνικές παροχές, κλπ. 

 

4//2015,Σεπτ, ο κ. Τσίπρας δήλωσε οτι "δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα". Μάλιστα. 

 

Μετά από αυτά, μπορώ να κατασκευάσω ΤΟ οικοδόμημα, συνυπολογίζοντας τον διακαή πόθο όλων (σχεδόν) των συστημικών κομμάτων δια των αρχηγών τους, να συνεργαστούν! Ολοι μαζί, δηλαδή, καίγονται να σώσουν τη χώρα! 

 

Πιθανοτατα, έχει ήδη (ξε)πουληθεί ο υποθαλάσσιος πλούτος που βρίσκεται στη θάλασσά μας, που δεν είναι πλέον δική μαςαλλά ανηκει στην ΕΕ (και τους δανειστες) Ηδη, έχουν υπογραφεί ειδικές Συμφωνίες και τα τοιαύτα, μεταξύ ΕΕ-ΗΠΑ, ίσως και άλλων διεθνών "παικτών". Η Ελλάδα δεν έχει γνώμη, αφού δεν έχει κυριαρχία. Τί γνώμη νά 'χει μια κουτσουλιά στο χάρτη; ε;

 

Σήμερα, ανακεφαλαιώνοντας, διακρίνω την ολοκληρωτική παραίτητη της Ελλάδας από τη διεκδίκηση του υποθαλάσσιου πλούτου. Πώς φτάνω σε αυτό το συμπέρασμα; επειδή δεν μιλάει κανείς για το συγκεκριμένο θέμα. Οι πολιτικοί που εξουσιάζουν τη χώρα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, πιθανότατα δεν μιλάνε επειδή τρώνε!

978. ανάμνηση από Μαδρίτη

μεσα σε ολα, θυμαμαι μια πισινα στη Μαδριτη, παλια.. πολυ παλια.. επι Φρανκο.. να κανει τρομερη ζεστη και λες ολη η πολη ειχε χωθει στη πισινα.. βραζανε κυριολεκτικα σα βατραχάκια στη χύτρα.. ισα που πατησα λιγο ποδαρακι και το τραβηξα αμεσως.. ενα χλιαρο κατρουλόνερο ηταν.. τα αγορια της παρεας μπηκαν βεβαιως μπας και ριξουν καμμια σκουλαρικοφόρα ισπανιδα.. σπάνια συναντούσες τοτε ισπανιδα χωρις σκουλαρικια.. τρυπητά, κρεμαστα, μικρα και μεγάλα.. ενα ειδος μαγικού φυλαχτού.. τι να πω.. τεσπα, τα αγορια επέστρεψαν άπρακτα και με ισχυρές κοιλιακές ενοχλήσεις που εκδηλώθηκαν τις βραδινές ωρες και ειπαν οτι τα πειραξε η σανγρία.. αλλ' απο αυτή είχαμε πιει όλοι..

977. στιχάκια φρικτά

εν τω μέσω της νυκτός 

τα μυαλά τρέχουν εκτός 

κάθε συνειρμός δεκτός

οσοδήποτε φρικτός

976. το βρώμικο σπίτι

σκέφτομαι οτι η χώρα μου, η πατρίδα μου, η Ελλάδα δηλαδή, μοιάζει με ένα ανοικοκύρευτο σπίτι, όπου έχουν μαζωχτεί ένα σωρό άπλυτα πιάτα, σκόνη, λίγδες, απλήρωτοι λογαριασμοί, αράχνες πλέκουν αραχτές στα ταβάνια πολύπλοκους ιστούς, κατσαρίδες τρέχουν αλαλιασμένες να κρυφτούν μόλις φανεί λιγουλάκι φως, σαύρες κι άλλα ερπετά κόβουν βόλτες στα σαλόνια με τα σκωροφαγωμένα έπιπλα, περαστικοί περνοδιαβαίνουν διψασμένοι και πεινασμένοι, κι εμείς κοιμόμαστε. Κι άμα ξυπνάμε καμμιά φορά τσακωνόμαστε συναμετάξυ μας για το ποιος θα πιάσει τη σκούπα και ποιος το φαράσι και ποιος τη σφουγγαρίστρα και μέχρι ν' αποφασίσουμε κουραζόμαστε και το ξαναρίχνουμε στον ύπνο. Κάποτε όμως, θα πρέπει να το συγυρίσουμε αυτο το σπίτι, το σπίτι μας!

_________________________

ΣΗΜ. γράφτηκε 27 Αυγούστου 2017

975. ΖΗΤΕΙΤΑΙ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ υπερφίαλος

ΖΗΤΕΙΤΑΙ αλαζών

στις πλάτες να σηκώσει τις τύχες των μαζών!

_________________

γράφτηκε το 2014, δεν θυμάμαι γι ποιον ακριβώς λόγο

974. 21 Αυγούστου 2015

Την καράφλα μου ξύριζα

όταν ήρθε ο Σύριζα

κι όταν με πήρε αγκαλιά

ξαναφυτρώσανε μαλλιά!

 

Μεσ' στη μαλλούρα μπερδεμένη

τον συγχωρούσα η καημένη,

αλλά, μπορώ τόσα πολλά  να συγχωρήσω;

Θα τον χωρίσω!

 

974. εδώ τα καλά ψευδώνυμα! διαλιέχτε!

Λίνα Πραλίνα

Τίνα Νουγκάτ ή Νούγκατ

Μπακ Λάβας

Τίνα Σόκολα

Α. Γκλέουρας

Τζιν Τόνικ

Αλ Αβαστρός

973. θλίψη για τον φίλο, που μένει αθάνατος

9 Αυγούστου 2015 

οταν βγηκε ο συριζας ειπα με το νου μου.. καλα παιδια φαινονται, ξυπνια, λογικα.. ειναι και πολλοι μηχανικοι εκειμεσα, ε, κατι καλυτερο θα πετύχουν απο τα δικηγορακια και τα οικονομολογακια.. Ατυχως ομως [ατυχέστατα] πριν αλέκτωρ φωνησαι τρις με διεψευσαν. Τζάμπα το ΕΜΠ 

σχόλιο από Panteleimon Anders Kalogiannis - Carlsson 

Και ο Λεβέντης μηχανικάρας και μάλιστα του ΕΜΠ είναι. 😮 Καλό το σχολείο μας, αλλά οι όποιες τεχνικού τύπου δεξιότητες (ή αριστερότητες) δεν μπορούν να καλύψουν ελλείψεις σε άλλους τομείς. Γενικά αν το Πολυτεχνείο ή οι θετικές επιστήμες δεν σε έχουν μάθει να σκέφτεσαι ορθολογικά, βράστα. Ατυχώς υπάρχουν μηχανικάρες που πχ πιστεύουν στο... Ξεμάτιασμα.

972. λέξεις άγνωστες στα λεξικά

θυμηθηκα το ρήμα "πευκοβελονιάζω" κ τη λέξη "πευκοβελόνιασμα" που σημαίνει περνώ γιασεμιά σε τούφα πευκοβελόνες (δεν το βρήκα σε κανενα λεξικο)

971. τατουάζ= η ηδονή του πόνου..?

άμα θες να δείξεις πόσο αντέχεις, άμα γαλουχήθηκες με το ρητό "η αγάπη πονάει" και άλλες σάχλες, και δεν έχεις άλλο τρόπο να σημειώσεις πόσο αγαπάς, πόσο πονάς και υποφέρεις για τον "άλλο" ή πόσο βασανίζεσαι από σκέψεις εναντίον των καταπιεστών σου (γονέων, οικογένειας, άτιμης κενωνίας, σκληρού αμόρε κι ατελείωτου, μοναξιάς, νοσταλγίας, κλπ) βαράς ένα τατού και ξεμπερδεύεις, αενάως μπερδευόμενος/η κι όταν γεράσεις και το δέρμα σου κρεμάσει λες "μα τι μαλακίες έκανα στα νιάτα μου" αλλά έτσι είναι τα νιάτα, άσκεφτα και πληκτικά.

 

μπορεί να θεωρείται σήμερα τέχνη η δερματοστιξία αλλά ξεκίνησε (αν δεν κανω λαθος, από όσα έχω διαβασει κατα καιρους) για λόγους θρησκευτικούς/πνευματικούς και ένταξης στις πρωτόγονες κοινωνίες, που πίστευαν ότι έτσι προστατεύονται και δυναμώνουν οι άνθρωποι.

 

ΔΕΝ το απαξιώνω, γούστα είναι αυτά, αλλά προβληματίζομαι για την αιτία, όπως ψάχνω την αιτία παντού (όσο γίνεται "παντού" δλδ) 

970. η πρώτη μου καλή δουλειά

η πρώτη αξιόλογη δουλειά που πέτυχα μέσω απάντησης σε αγγελία του Δελτίου του ΤΕΕ (και με εξίσου αξιόλογη αμοιβή, που μου επέτρεψε να απεξαρτηθώ από το οικογενειακό περιβάλλον) ήταν η μελέτη του Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου στη Βεγγάζη, λίγο πριν το πραξικόπημα του Καντάφι, που έριξε όχι μονάχα το βασιλιά της Λιβύης αλλά και την πρώτη μου σημαντική δουλειά στα βράχια.. η αλήθεια είναι ότι προσπαθήσαμε να την συνεχίσουμε, αλλά ματαίως.. Τότε, η πρεσβεία της Λιβύης στεγαζόταν --θα το θυμάσαι κι εσύ-- στο μέγαρο Σταθάτου, εκεί όπου σήμερα εκθέτει το Μουσείο Μπενάκη, με μια τεράστια καταπράσινη ανεμίζουζα σημαία στο κέντρο του ημικυκλικού εξώστη

969. τι είχα-τι έχασα...

πάντως, τώρα που το ξανασκέφτομαι, τα χρόνια 2010-2014 έχασα το 57% του ετήσιου εισοδήματός μου (συμπεριλαμβάνω τα δώρα και την επιστροφή φόρου) ενώ με τον Νομο Κατρούγκαλου έχασα 20 ευρά το μήνα επιλέον. Το γράφω επειδή βλέπω να αναφέρεται για έλληνες "χάθηκε σχεδόν το μισό τους εισόδημα" και δεν το βρίσκω σωστό: πάνω από το μισό τους εισόδημα χάθηκε και αυτό που δεν ξέρω είναι πού ακριβώς πήγε, περιμένοντας (ματαίως) να με ενημερώσει κάποιος επιτέλους!

968. συναντήσεις

προχτές θέλησα να με βρω και μού τηλεφώνησα να συναντηθούμε, αλλά κανείς δεν σήκωνε το τηλέφωνο, αλλά και αργότερα που ξαναδοκίμασα και ξανακάλεσα αυτό το αναθεματισμένο βούιζε! «έχω πρόβλημα να με βρίσκω», εξομολογήθηκα σε μια φίλη και τη ρώτησα αν αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα κι εκείνη και μού απάντησε «πώς, βέβαια! συμβαίνει συχνά και σε μένα να με ζητάω και να μη με βρίσκω», και ησύχασα, αλλά με έτρωγε η περιέργεια κι έτσι ξαναρώτησα «και πώς αντιμετωπίζεις αυτή την κατάσταση;» και μου είπε απλά: «μα.. με αδιαφορία, τι άλλο; δεν μου μιλάει ο εαυτός μου, δεν του μιλάω και'γώ!»

967. ζέστη και ζωγραφική

 

ο Σαλβαντόρ Νταλί ζωγράφισε το λυωμένο ρολόι το 1954, όταν έπαιζα Ρομπέν των Δασών στα χωράφια μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Θυμάμαι μια ζέστη αφόρητη κι έναν αέρα ζεστό, που τη δυνάμωνε. Λίβας είναι, είχε πει ο πατέρας μου, κι έτσι έμαθα κι αυτόν τον άνεμο και κατάλαβα το νόημα του στίχου "σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά". Κάτι χωράφια με βρώμη έτοιμη να θεριστεί, ισοπεδώθηκαν. Καλεσμένες ίσως από την πολλή ζέστη, είχαν καταφτάσει και πολλές ακρίδες εκείνη τη χρονιά. Στο ραδιόφωνο άκουγα κραυγές από τα συλλαλητήρια για την Κύπρο "Ε-Ε-ΕΝΩΣΗ" κι ανατρίχιαζα, μάλλον επειδή έβλεπα κιόλας τους μεγάλους να είναι σοβαροί και σκεφτικοί κι ούτε καν τόλμησα να ρωτήσω τπτ.

πληροφ. για Νταλί-->> https://en.wikipedia.org/wiki/Salvador_Dalí

966. ζέστη!

ενα καλοκαιρι, στη γιορτή μου (μερα που ειναι απο τις θερμοτερες μερες των καλοκαιριώνε), είχαμε γιορτάσει με την παρέα στο ζαχαροπλαστειο των τέλειων παγωτώνε (που δεν υπαρχει πλέον) κι ενα φιλος ειχε φέρει μαζί την τελευταια του κατάκτηση, μια ωραια αμερικανίδα. Η ωραία αμερικανίς ήτο ενδεδυμένη στα κατάμαυρα: μαύρο μακρύ ξώπλατο φουστάνι, μαύρο μακρύ φουλάρι τυλιγμένο δυο βόλτες γύρω στο λαιμό, μαύρα ψηλά γάντια, μαύρες καλτσες, μαύρες γόβες, κατάμαυρο πλατύγυρο καπέλλο και... κρύωνε!! ο φίλος τής είχε αγκαλιάσει την πλάτη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα: τουρτούριζε η κοπέλα. Φυσικά, τον πήραμε στο ψιλό τον φίλο, που, άρον αρον την επήρε και φύγανε, μάλλον για να την... ζεστάνει!! 

(ΗΜΑΡΤΟΝ ΘΕ ΜΟΥ ΤΙ ΠΑΩ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕ ΤΕΤΧΟΙΑ ΖΕΣΤΗ)

965. Μαδρίτη και γκασπάτσο

Ντάλα καλοκαίρι, που λες, Μαδρίτη, έψηνε ο Θεός την πέτρα, τηγάνιζες αυγό στην άσφαλτο δηλαδή, και πάω να συναντήσω την Αουρέλια, μια φίλη δι αλληλογραφίας μιας φίλης μου. Ανοιξε η πόρτα και βρέθηκα μπροστά σε ένα θεόρατο πλάσμα, την πανύψηλη και τετράπαχη Αουρέλια. Της εξήγησα ποια είμαι, με πέρασε στα ενδότερα, μου είπε "μια στιγμή" στα γαλλικά κι εξαφανίστηκε. Μετά από λίγο, φάνηκε κρατώντας ένα βαθύ πιάτο γεμάτο με κάτι που μού φάνηκε σαν τραχανάς και "τι στο καλό; τραχανάς με τόση ζέστη;" σκέφτηκα, αλλά δεν ήταν τραχανάς, ήταν γκασπάτσο, μια σούπα δροσερή που φτιάχνουν οι Ισπανοί το καλοκαίρι και την έχουνε στο ψυγείο πρόχειρη για χρήση ανά πάσα στιγμή, που λένε. Την έφαγα όλη, δροσίστηκα, ανταλλάξαμε απόψεις περί των δικτατορικών καθεστώτων μας (μόλις ειχε ερθει η χούντα και στην Ελλάδα) κι έφυγα να συναντήσω την παρέα. Αυτά. Συνταγή για τη σουπίτσα εδω: https://caruso.gr/gazpacho/

964. αρχή σεξισμού

δεν ξέρω πώς ένοιωσες μ' εκείνο το «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο», μπορεί να σού προξένησε ανακουφιστικά συναισθήματα ή να τόνωσε τον πατριωτισμό σου, να σε έκανε υπερήφανο/η, πραγματικά δεν ξέρω. Εμένα πάντως με πάγωσε. Δεν περίμενα καθόλου μια τέτοιου τύπου κραυγή ενθουσιασμού. Ηταν, νομίζω δλδ, η αναγνώριση του σεξισμού από όλο το εθνικό πλήρωμα. Αντι να ψάχνεσαι λοιπόν αλλού για να βρεις "τι φταίει", ψάξε μέσα σου και απάντησε σε σένα: σου άρεσε;

963. απόσπασμα

28 Ιουλίου 2011

στο ταβάνι απλώνεται άμμος κ πρεπει να μαθω να περπατω αναποδα μπας κ φτάσω σε παραλία

________________

ΣΗΜ. απόσπασμα από κάτι που θα γραφτεί κάποτε

962. αυθαίρετα

κάποτε, πολύ πολύ παλιά, τα αυθαίρετα κτίσματα δίναν και παίρναν τις παραμονές εκλογών, όταν ήταν απασχολημένες οι Αρχές με άλλα καθήκοντα δηλαδή, και τότε βιαζόντουσαν οι αυθαιρετούντες να "πέσει η πλάκα" επειδή άπαξ και έπεφτε το μπετόν (κυρίως νύχτα, εξ ού και "νύχτα τό 'χτισε" για τα κακοχτισμένα σπίτια) πάνω στους τοίχους, το κτίσμα ήταν πλέον κατοικήσιμο και απαγορευόταν το γκρέμισμα. 

 

Είχα δει ως παιδάκι ένα σωρό γκρεμίσματα με μαδέρια που τα κραδαίναν χωροφύλακες, πριν πέσει αυτή η έρμη η πλάκα και ήτανε πολύ θλιβερό να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαψουρίζει γονατιστός μπροστά στις Αρχές λέγοντας "για κοτέτσι είναι οι τοίχοι, δεν θα ρίξω πλάκα" αλλά μετά από 2-3 γκρεμίσματα ερχόντουσαν εκλογές και το ταράτσωνε το σπιτουλάκι. 

 

Το Περιστέρι και οι γειτονικοί Δήμοι έτσι ακριβώς χτίστηκαν. Ηταν ακριβώς την εποχή που διαφημιζόντουσαν κατά κόρον οικόπεδα 5 λεπτά από την Ομόνοια, στα κρατικά ραδιόφωνα βεβαίως γιατί δεν υπήρχαν άλλοι σταθμοί, και λέγαν οι μεγάλοι "μα δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας;" και καθώς φαίνεται δεν υπήρχε. Αυτά.

961. Η Λίμνη

 

Τών υψιπέδων τις κατάχλωρες πλαγιές

αφού ξυρίσει μανιασμένο το αγιάζι

ταράσσει τα ύδατα μιάς λιμνης -τού Λοχ Νες,

που στον βυθό της πλάσμα άγνωστο λουφάζει.

 

Κανείς δεν τ' άγγιξε, κανείς δεν τό 'χει δεί,

ποτέ δεν έλαμψε γι αυτό το φώς τής μέρας

κι όμως μορφή τού αποδίδουν αηδή

οι Σκώτοι, όταν αναφέρονται στο "τέρας".

 

Κακό ποιό τάχα να τους έκανε μπορεί;

Απ' τα σκοτάδια όπου τό 'κρυψε η φύση

φαρμακωμένο τους ακούει κι απορεί

κι έχει μιά λίμνη με το δάκρυ του γεμίσει.

 

--

E. Δαμίρας

960. Το Μπαρρρ

Σε τρακάρισα στο μπαρ
αγκαλιά με τον κουμπάρ'
πίνατε ουίσκυ

Σαν τα πίναμε μαζί
με κοιτούσες σα χαζή
κι είπα "τι μου βρίσκει";

Τό 'χω κόψει το ποτό
και των μπαρ το συρφετό
μήπως και γλιτώσω

Μια τυχαία χαζομάρ'
να περάσω από το μπαρ
μ' έκανε να λιώσω

Παραγγέλνω δυο διπλά
τον κουμπάρο τον ξαπλά-
τον πετάω κάτω

Σου αρπάζω το μαλλί
"σε γουστάρω βρε τρελλή"
λέω κι άσπρο πάτο!

Αγκαζέ και λακριντί
πάμε αντάμα στο παχνί
για γερό παιχνίδι

Εσύ θέλεις σεσουάρ
μα κολλά το φερμουάρ
πάει τό 'να αρχίδι!!!

Σκούζω, φέρνεις το εκατό
"θα το κόψω το ποτό"
όρκο ξανακάνω

Οταν ξαναβλέπω μπαρ
και θυμάμαι τον κουμπάρ'
το πουλί μου πιάνω

Οου όου όου!

______________________________

είναι πολύ παλιό (2004, αν θυμάμαι καλά) και ακούγεται εδώ: https://www.podomatic.com/podcasts/rodia/episodes/2014-11-17T06_17_37-08_00

959. έρχεται το φεγγάρι

η λίμνη είναι μαύρη

κάθε βράδυ ασπρίζει το νερό

 

έρχεται το φεγγάρι

958. η προδοσία

πραξικόπημα στην Κύπρο, κυκλοφορώ με τρανζιστοράκι να μη χάσω τίποτα, φτάνω στο πατρικό, με τον πατέρα χέρι χέρι βολτάρουμε μουδιασμένοι στο δρόμο, μια γενική ανακατωσούρα, κόσμος πάει κι έρχεται μουρμουρίζοντας, λέξη δεν ξεχωρίζω, και στο τρανζιστοράκι εμβατήρια διακοπτόμενα κάπου κάπου από ειδήσεις "τι είπε ο ένας και τι είπε ο άλλος", ο ξάδελφος στην Κύπρο κάνει τη θητεία του, τηλέφωνα στο χωριό "μην ανησυχείτε" και καλά, η μάνα του κλαίει, σε λίγες μέρες θα φτάσει με το αεροπλάνο και γραμμή τον πάμε στο τρένο, μαζί με τη γυναίκα του, μουτζουρωμένοι κι οι δυο, ξάγρυπνοι, ανάστατοι, είδαν το Χάρο με τα μάτια τους, η παρωδία "επιστράτευση" καλά κρατεί, το μούδιασμα γίνεται οργή, στο παρατσάκ έρχεται ο αποδράσας εθνάρχης να σώσει τη χώρα, ήμαρτον λέω και λουφάζω

957. γενεαλογία

λογαριάζω δημοσίως: το 1911 που επαντρεύτηκε η νόνα μου η Ολγα ήτανε 18 χρονώνε κι ο παπούς μου ο Κώστας στα 31 του (μια και απόθανε το 1963 στα 83 του χρόνια), η αδερφή του η μικρή, η Μιμίνα, ήτανε 14χρονη, άρα εγεννήθηκε το 1897. Η μάνα τους η Αννα η Ανδριώρισσα απόθανε στη γέννα του Βαγγέλη όντις ήτονε η Μιμίνα στα 7 και ο Ευθύμιος στα 8, άρα απόθανε το 1904, όταν ο παπούς μου ήτανε 24ων. Αρα, η μεγάλη αδερφή η Αγγελικούλα που εμεγάλωσε τα μόμολα, επαντρεύτηκε τον Στάθη το 1909 και απόθανε το 1967 στα 91 της, ήτανε τότε που απόθανε η μάνα τους 28 χρονώνε. Η μεγάλη αδερφή είχε μια κιθάρα κρεμασμένη στον τοίχο, αλλά δεν την άκουσα ποτέ να παίζει. Από το θάνατο τ' αντρός της δεν εξανάπαιξε. Είχε πολύ ωραία φωνή, καθώς ελέγανε, μεταλλική. Τη φωνή της την είχε κληρονομήσει η μικρότερη από τις δυο κόρες της, η Αννα, που την άκουσα να τραγουδάει μια φορά που επηγαίναμε με τη βάρκα Αργοστόλι - Ληξούρι.

Αν τα βάλουμε κάτω, οι 5 γέννες ήτανε: 1876, 1880, 1896,1897, 1904. Δηλαδή, η προγιαγιά μου η Ανδριώτισσα εγένναγε παιδιά για 28 χρόνια! δεν υπάρχουν πληροφορίες αν εγέννησε κι άλλα παιδιά ενδιαμέσως. Και πες πως έκανε το 1ο παιδι στα 18 της, το τελευταίο πότε τό 'καμε; στα σαρανταέξι! Νεότατη δείχνει στη φωτογραφία που υπάρχει, τραβηγμένη τρία χρονια πριν πεθάνει.

956. άρνηση της φύσης

στέγνωσες γέρο κι εσύ γριά φαρφάλεψες

σβουρίζεις στη γειτονιά -τι ψάχνεις νά 'βρεις;

αυτό που νομίζεις πως ο γέρος δεν σού 'δωκε;

 

εσύ γριά τό 'χεις, δικό σου είναι το κουμπί,

 

μια ζωή κάθεσαι πάνω του.

 

κανένας δεν σού φταίει που η πηγή ξεράθηκε.

 

----------

(αφιερωμένο στις γυναίκες που αρνήθηκαν να νοιώσουν)

955. άνθρωποι στα παγκάκια

λιγο πριν την Ολυμπιαδα του 2004, μια καλοντυμενη κομψοτατη κυρια καποιας ηλικιας, ψηλή και λεπτή, είχε κάνει σπίτι της ενα παγκάκι στη στάση τρολλεϋ στο Σύνταγμα. Είχαν μαζευτεί ένα σωρό περίεργοι (μαζι και'γώ) κι ακούγαμε την ιστορία της: ότι κατοικούσε στο κτίριο όπου τωρα στεγαζεται το πάμπλικ, ότι υπόγραψε κάτι χαρτιά που την υποχρέωσαν κάποιοι δικηγόροι, ότι την πέταξαν έξω απο το σπίτι της δυο μερες μετά από την υπογραφή, κλπ κλπ.

Μια κυρία από τον κύκλο των ακροατών προθυμοποιήθηκε να την πάρει στο δικο της σπίτι να παλέψουν για τα δικαιώματά της, αλλά εκείνη αρνήθηκε λέγοντας ότι θελει να μείνει κοντά στο σπίτι της.

 

Ξαναπέρασα απο εκεί και το θέαμα ήταν αποκρουστικό: η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη στο παγκάκι, ξεχτένιστη, βρώμικη και τρισάθλια, κάτω απο το παγκάκι ούρα και αποπατήματα, βρώμαγε ο τόπος. Την επόμενη φορά που ξαναπέρασα, το παγκάκι ήταν καθαρό. "Θα την μάζεψαν μαζί με τα αδέσποτα, εν όψει της Ολυμπιάδας" σκέφτηκα.

954. Μουντιάλ 2010

7 Ιουλίου 2010 

1. Συμπαθω εξισου την Ολλανδια και την Ουρουγουαη και θα ηθελα να κερδισουν και οι δυο, αλλά δυστυχως δεν γινονται θαυματα στις μερες μας -π.χ. μια εξαφανιση των αλλων δυο ομαδων (Γερμ+Ισπ) θα ηταν μια εξαιρετικη λυση και στο καπακι ενα θεϊκο τακουνακι (εν είδει επιφοιτησης του Αγ. Πνευματος στους ιθυνοντες της κυριας ΦΙΦΑ) να δινεται το κυπελλο σε δυο ομαδες! Ζηταω πολλα;

9 Ιουλίου 2010

1. Αυτο που ηθελα απο το Μουντιαλ, νομιζω οτι θα το λαβω το Σάββατο, οταν η Ουρουγουάη θα κερδίσει τη Γερμανία. Ο Diego Forlan μοναχα να ειναι σε φορμα. Αμην!

11 Ιουλίου 2010

1. Τελικα, οταν η νικη δεν ειναι το διακαώς ζητουμενο, το ποδόσφαιρο γίνεται ενα απολαυστικό παιχνίδι σαν το σημερινό. Γερμανία Ουρουγουάη 3-2. Χωρις εσκεμμενα κλοτσομπουνίδια οι παιχτες οργωσαν το γηπεδο -κυριολεκτικα, επειδη εβρεχε και το χορταρι ξερριζωνοταν ευκολα.

953. επιχείρηση Μπατικ

Λίγο πριν πέσει η χούντα, είχε βγάλει έναν Νόμο που άφηνε στους εργολάβους την ευθύνη για τις (αρχιτεκτονικές) μελέτες των κτιρίων. Ετσι, έβαζε ο ιξ εργολάβος ένα τυχαίο προσωπο (σχεδιαστή, στην καλυτερη περιπτωση, ή το παιδί του ή την καθαρίστρια των υπέρλαμπρων γραφειων του, ή, ή, ή...) να κάνει μια μελέτη την οποία ακολούθως πάσσαρε σε ενα σπουδαστη πολ. μηχ. (ΤΕΙ δεν υπηρχαν ακομα για μεγαλυτερη οικονομία) και έτσι γέμισε η Αθηνα (και αλλες πολεις, φυσικα) με τα αριστουργήματα που παραμενουν ακομα όρθια για να τα θαυμάζουμε!

Εμείς λοιπόν, αφού κηδέψαμε το πτυχίο και του κάναμε και μνημόσυνο (κάπου θα σώζονται τα σχετικά τεκμήρια: κειμενο και ηχητικά εφφέ) αποφασίσαμε να το ρίξουμε στις εφαρμοσμένες τέχνες κι έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια με τα μπατίκ.

 

Το γραφείο μεταμορφώθηκε σε εργαστήριο με μακρείς πάγκους και τελάρα, σιδερώστρες παντού, ειδικές μπογιές, μεταξωτά υφάσματα λευκά απο Σουφλί (ευτυχως υπήρχε ακομα τότε παραγωγή) και πέσαμε με τα μούτρα στο μπατίκ!

 

Μόλις τέλειωσε η πρώτη παρτίδα από καμμιά 100στή μέτρα υφασμάτων εξαιρετικής ποιότητας και φαντασίας, οργανώσαμε επίδειξη σε ξενοδοχείο πολυτελείας κάπου κοντά στο Σούνιο, Ωκεανίδα λεγόταν αν θυμάμαι καλά, κατά τα μέσα Αυγούστου 1974.

 

Δυστυχώς για μας και την παραγωγή μας, έπεσε η χούντα τον Ιούλιο, λίγες μέρες πριν τα εγκαίνια της έκθεσης των προϊόντων στο ευγενές κοινό, κι έτσι τα υφάσματα πουλήθηκαν όσο όσο σε συζύγους ιατρών κυρίως, διότι ως γνωστόν εκεί υπάρχει (υπήρχε τότε δλδ) το πολύ χρήμα.

 

Εχω ακόμα 2-3 κομμάτια και τα φυλάω ως κόρην οφθαλμού, που λενε, επειδή είναι αποδεικτικά στοιχεία της πολυπραγμοσύνης μου!

________________________

ΣΗΜ. μόλις τωρα το θυμηθηκα και το εγραψα στο f/b

952. Σταρ

η πρώτη μου επαφή με τα μπλογκς ήταν με μορφή σχολίου στο μπλογκ του αραχτού (ψαχνω να το βρω) με αυτό το πόνημα:

 

Σταρ

 

Πόσο γουστάρ'

να γίνω σταρ!

 

Πήγα σε μπαρ

μπας και τρακάρ'

κανα παπάρ'

να το τσεκάρ'

και να μπουκάρ'

να του τα πάρ'

 

Βρήκα παπάρ'

σαν το θρεφτάρ'

να με κυαλάρ'

 

Του δίνω θάρρ'

για να στανιάρ'

να με φλερτάρ'

και το προγγάρ'

να ξεφρακάρ'

απ' τα δολλάρ'

 

Ομως για σταρ

ούτε χαμπάρ'!

 ____________ 

το βρήκα! το σχόλιο/στιχακι: http://araxtos.blogspot.gr/2005/11/blog-post_24.html

951. ατμόσφαιρα ευτυχίας

 

παλιά, πολύ παλιά λέμε, είχαμε αναλάβει το σχεδιασμό της επίπλωσης των γραφείων μιας μεγάλης αεροπορικής εταιρείας, συνεργαζόμενοι με τον δ/ντή τεχνικων υπηρεσιών της. Ελβετός ήταν και πολύ (μα πάάάρα πολύ) γοητευτικός άντρας, όλαι αι γυναί, απαξάπασαι, πέφταν στα πατώματα μόλις έφτανε στο γραφείο. Κοκκίνιζε σαν κορίτσι, που λένε, μάλλον είχε επίγνωση του ερωτισμού που απέπνεε η παρουσία του.

Μια Κυριακή, για λόγους ταχύτητας της εκκολαπτόμενης μελέτης, τον είχαμε επισκεφτεί στο σπίτι του, όπου αποκαλύφθηκε η οικογενειακή του κατάσταση: Πανευτυχής σύζυγος μιας πεντάμορφης και πανύψηλης Φιλιππινέζας (με απρόσιτο, αυστηρό παρουσιαστικό που ενέπνεε σεβασμό, σαν βασίλισσα στο περίπου εδειχνε) και πατέρας ενός υπέροχου μωρού, ερωτευμένος ως τα μπούνια, που λένε, ξεχείλιζε ο έρωτας από το όλον του. 

 

Μας σερβίραν ένα εξωτικό γλυκό κουταλιού, που δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν, συζητήσαμε για κάποιες μετατροπές και φύγαμε κάπως παραζαλισμένοι από την ατμόσφαιρα ευτυχίας εκείνου του σπιτιού. Η αερ/κή εταιρεία έφυγε σε 2 χρόνια από την Ελλάδα, αλλά την επίπλωση των γραφείων που είχα επιμεληθεί με μεράκι την πήρε μαζί του στα νέα γραφεία στο Παρίσι.

 

Μοιράστηκα μια πολύ ευχάριστη ανάμνηση, ελπίζοντας να σου έφτιαξα τη μέρα.

950. πληροφόρηση

σκέφτομαι πως είναι πολύ λίγοι εκείνοι που γνωρίζουν τί συμβαίνει στη χώρα μας και ελάχιστοι που θέλουν να το μάθουν.. αντιθέτως, είναι πάρα πολλοί όσοι αδιαφορούν και δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα, δεν θέλουν να μάθουν, δεν θέλουν να συμμετάσχουν πουθενά, δεν θέλουν να σκεφτούν καν.. Πώς γίνεται να ενδιαφερθούν να μάθουν περισσότεροι; με ενημέρωση προφορική στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο μετρό, στο περίπτερο, στο ταξί, στο μαγαζάκι της γειτονιάς που πνέει τα λοίσθια ίσως.. ακόμα και στο παγκάκι της πλατείας..

______________

13 Ιουνίου 2014, f/b

949. περί γάμου, κλπ

πριν ακόμα τελειώσω το γυμνάσιο, σκεφτόμουν γιατί άραγε να υπάρχει γάμος και να μην υπάρχει π.χ. ένα συμβόλαιο που να ανανεώνεται κάθε πενταετία, αν συμφωνούν οι συμβαλλόμενοι για την ανανέωσή του, διαφορετικά να λύεται αυτομάτως η συμβίωση.. απλή σκέψη, μόνο που δεν πήγαινε τότε ο νους μου σε κληρονομικά, αναγνωρίσεις παιδιών, κλπ διαδικαστικά που μπερδεύουν το πράγμα.. όλα αυτά, επειδή μου φαινόταν εντελώς γελοία η παράσταση με τα νυφικά και τα συμπαρομαρτούντα.. δυστυχώς, έπεσα και'γώ στη λούμπα δις λόγω "κοινωνικών συνθηκών"

948. σήψη και πάτος

ακούω/διαβαζω «η σήψη φτάνει στο έπακρο» ή/και «ο πάτος είναι κοντά»

Από πότε η ελπιδα των ανθρώπων είναι η σήψη και ο πάτος;

Από πότε λαχταράμε να βρούμε πάτο -για να αναδυθούμε προφανώς- ή/και να σαπίσουμε -για να ξαναγίνουμε φρέσκιοι υποθέτω.

Βρε βλακόμετρα! Τί έχει μεσα στο κεφάλι σας πια! Γιατί με κόφτει εμένα; Γιατί θα με πάρετε μαζί σας ανεγκέφαλοι ηλίθιοι.. στο ίδιο καραβι βρισκόμαστε ωρέ! Ξυπνάτε ωρέ ζαγάρια λέμε

947. οι γιαγιαδες και τα αρχαια ελληνικα

Θυμαμαι ταχτικα τις γιαγιαδες μου και οσα λέγαν, αλλα αυτο δεν με εμποδιζει να σχεδιαζω τη ζωη μου προς το μελλον ουτε οι θυμησες αυτες αποτελουν το αλφα και το ωμεγα των οσων πραττω σημερα και οσων σχεδιαζω για το αυριο. Ιδια, λιγο πολυ, ειναι και η σχεση μου με τη γλωσσα. Υπαρχουν βεβαια μερικοι που ακουν τις φωνες των γιαγιαδων τους σαν ζωντανες και αλλοι που ακολουθουν κατα γραμμα τα ειπωμενα τους, αλλα αυτο δεν αλλαζει το δικο μου προσανατολισμο. Η συζητηση ξεκινησε απο το ποσο χρησιμα ειναι τα αρχαια σημερα και νομιζω οτι ειναι τοσο χρησιμα οσο ειναι και τα λογια των γιαγιαδων. Τα θυμομαστε μεν, αλλα οχι σαν εμποδια. Απλώς, τα θυμομαστε.

946. επετειακό-μνημόσυνο

βρε παιδί μου, από χτες το βράδυ, πριν μάθω για το γεγονός, ένιωσα μιαν ελαφράδα, μιαν ευφορία.. σηκώθηκα, που λες, και άνοιξα το πισι να εργαστώ λιγουλάκι με τα παλιά μου ποστ που τώρα τα σώζω σε ντοκ να κάνω μια ταξινόμηση επιτέλους.. και λέω, δε μπαίνω και στα δίκτυα να δω τι παίζει; και πέφτω φάτσα κάρτα με το νέο της ημέρ.. ουπς! της νύχτας: Ο Δρακουμέλ απόθανε, Ζήτω το Δρακουμελάκι δλδ.. και τότε κατάλαβα πως σίγουρα τό 'χω! το προφητικο χάρισμα ντε! σαν ένα βάρος νά 'φυγε από πάνω μου λέμε.. Ο νεκρός δεδικαίωται, φυσικά, ως σώμα, ως ανθρώπινη ύπαρξη που τά 'φαγε τα ψωμιά της και ήταν μπόλικα και με οικογένεια παινεμένη, δε λέω.. αλλά η Ιστορία του και τα σφάλματά του που έβαλαν την πατρίδα μου και όλους (σχεδόν, εκτός απο τα κουμπαράκια του) τους συμπατριώτες μου σε τόσο μεγάλη ταραχή, παραμένουν για εκδίκαση απο γήινο δικαστήριο, έστω και δικαστήριο συνειδήσεων..

(30 Μαΐου 2017)

945. εκτρώσεις

 

Με αφορμή τις αναισθησιολόγους της Σάμου (ναι, γυναί ήσαν), αριβάρισε απότομα στο νου η εικόνα της φίλης μου της Χαριτίνης.. γράφω συχνά για τη Χαριτίνη, αλλά σήμερα θα αποκαλύψω πως έγινε θεούσα αμέσως μετά από μια έκτρωση.. φαίνεται θα το παθαίνουν συχνά αυτό μερικές γυναίκες.. ίσως ο πόνος της απώλειας, το αναπότρεπτον του πράγματος.. ποιος ξέρει.. εκεί λοιπόν που η καημένη Χαριτίνη είχε όνειρα να βοηθήσει στην εξέλιξη του κόσμου, ανοιχτόμυαλη και πανέμορφη, εκεί ακριβώς την πάτησε και τα μυαλά της ντεραπάρισαν κανονικά.. συνεχίζει να είναι καλός άνθρωπος, αλλά δυσκολεύομαι να την κάνω παρέα επειδή το μόνο θέμα συζήτησης μεταξύ μας είναι ενας δικός της μονόλογος!.. να μου κάνει κατήχηση δλδ.. "άστο παιδάκι μου και τρώγε την πάστα σου" της λέω, αλλά εκείνη συνεχίζει ακάθεκτη να με διαβεβαιώνει για τα καλά που Παραδείσου, τα μαρτύρια των αγίων, το προσεχές ευχέλαιο και να πάω οπωσδήποτε αλλιώς χάνω την ψυχή μου και άλλα πολλά παρόμοια.. τέτοια μεταστροφή σε άνθρωπο δεν έχω ξανασυναντήσει.. διατηρώ τη φιλία αυτή όμως επειδή έχω πολλά να θυμάμαι π.μ. (προ μεταστροφής)

Υποθέτω λοιπόν -έχω το δικαίωμα να υποθέτω, ε- ότι μπορεί και οι γιατρίνες της Σάμου να είχαν καμμιά παρόμοια εμπειρία.. αλλά, αν (λέμε τώρα, ΑΝ) μια διακοπή κύησης οδηγεί κατευθείαν στο θεο και στη θρησκεια (βλ. παπάδες) κανονικά θα έπρεπε να στηρίζουν με ζέση την εφαρμογή του Νόμου που την επιτρέπει..

 

Επειτα, αν για την εφαρμογή κάθε νόμου επικαλείται οιοσδήποτε πολίτης τη συνείδησή του, αποφασίζω να πάψω να πληρώνω φόρους.. το βρίσκω εντελώς ανήθικο να χρηματοδοτώ τους εχθρούς της χώρας μου και των συμπολιτών μου, όσο κι αν προσπαθούν να με πείσουν ότι τους χρωστάω..

______________

ΣΗΜ. παλιές σκέψεις (19/5/2017) στο f/b

944. ο μπαρμπαποστόλης

Ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου (άντε, ένας από τους καλύτερους, γιατί ήμουν τυχερή και γνώρισα πολλους καλούς ανθρώπους) ήταν ο μπαρμπαποστόλης, ένας συνταξιούχος λιμενεργάτης σε ένα νησί του Αιγαίου. Σύχναζε τα βραδάκια στο ίδιο μαγαζί όπου καταλύαμε μετά από ολοήμερη κοπιαστική εργασία (βαστάγαν τα κότσια μας τότε, νεαρούδια γαρ) και, ανάμεσα σε κεράσματα κρασάκι κόκκινο χύμα και ανέρωτο, διηγότανε απίστευτες ιστορίες θαλασσινές, παρόλο που η μοναδική διαδρομή που είχε κάνει στη ζωή του ήταν στα δυο κοντινότερα νησιά με το δικό του. Αφού τέλειωνε τις ιστορίες του, που αλλάζαν κάθε βράδυ, καβάλαγε το γαϊδουράκι του για να πάει στο σπιτάκι σ' ένα χωριό κοντινό, όπου τον περίμενε η αποστόλαινα πυρ και μανία, να του ρίξει κανα μπερντάχι αν τυχόν είχε ξεχάσει καμμιά απο τις παραγγελιές της. Για τούτο, πριν φτάσει στην πόρτα του μαγαζιού, ρωτάγαμε εν χορώ "τα πήρες όλα τα ψώνια μπαρμπαποστόλη;" κι όταν έλεγε "τα πήρα, έννοια σας" ησυχάζαμε. Ηταν φορές όμως που έλεγε "φτου! ξέχασα το αλάτι" ή κάτι άλλο, και τότε, αν είχε ο ταβερνιάρης απο το ξεχασμένο, τού 'δινε καμπόσο για να γλιτώσει το κοπανημα της συζύγου.

943. Μύθοι Αισώπου

ήμουν δεν ήμουν πέντε όταν ήρθε σπίτι μας, στο υπόγειο όπου μέναμε, ένας άνθρωπος να ζητήσει καταφύγιο, αλλά δεν του δόθηκε για το φόβο των ιουδαίων, ένα πιάτο φαϊ και κάτι για το δρόμο και 2-3 ώρες ξάπλα να ξεκουραστεί κομμάτι, έχω ακόμα το βιβλιαράκι που μου είχε χαρίσει "μύθοι Αισώπου" σε έκδοση του βουνού, ήταν δάσκαλος

942. ανταπόκριση απο φουμπουκ 20170416

16 Απριλίου 2017 

όταν η γιαγιά μου είχε πάει στην Ιταλία, μας έλεγε ότι εκειπέρα υπάρχουν μηχανές που βγάζουν μακαρόνια τρεχούμενα και ανοίγεις το στόμα σου από κάτω και σε μπουκώνουν! τώρα πια κατάλαβα ότι η γιαγιά μου έκανε ωραίες πλάκες -κεφαλονίτισσα γαρ

 

16 Απριλίου 2017

ακούω να παίζει η ΕΡΤ3 ρεμπέτικα και Χατζιδάκι, να τεντώνει ο τραγουδιστής τη φωνή του και να μη φτάνει, και θυμάμαι τον Κωστάκη μας που με το "στείλε ουρανέ μου ένα πουλί" τρανταζόταν συθέμελα η σχολή (ενα ταλεντο ακομα πηγε στα αζήτητα)

 

16 Απριλίου 2017 

θα γινόμουν μια φοβερή κλόουν, αλλά δεν το επέτρεψε η εποχή μου (αυτογνωσία)

 

16 Απριλίου 2017 

αγώνας στήθος με στήθος στο δημοψήφισμα το πάνε οι γείτονες, το αποτέλεσμα θα κριθεί απο το μέγεθος των βυζιών -όπως Βρετανία π.χ. όπου έσκισε η Μέι το σουτιέν της

 

16 Απριλίου 2017

Πάει και το Easter.. έγινε Υστερα..

6 σχόλια

Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης

Εις Τέρρα όμως όχι ακόμα! 

Marina Rodia

και φυσικά.. όχι υστέρω! 

Marina Rodia

τα ύστερα του κόσμου λέμε 

Θοδωρής Πι

εις τερρα τα τέρα τα 

Marina Rodia

τα τ' ώτα τον τε νουν τα τ' όμματ' ει (Τειρεσίας) ..ο συνονόματος του Τaxis 

 

Πάτροκλος Χατζηαλεξάνδρου

Πετυχημένο!!!!

 

16 Απριλίου 2017 

ακόμα να φάμε.. μα.. κόκκαλα έχει αυτό το ψητό πια;

 

16 Απριλίου 2017 

βρισκόμαστε ανάμεσα Φουκουσίμα - Τσερνόμπιλ (τρομολαγνεία)

 

16 Απριλίου 2017 

καλή είναι η χαζοχαρουμενιά, τα όργανα όμως αρχίζουν όπου νά'ναι.. το νου μας λοιπόν

 

16 Απριλίου 2017

όολκληρος ο τοίχος ΜΙΛΑΕΙ λέμε

 

 

 

 

 

 

2 σχόλια 

Marina Rodia 

μια παραπομπή, να τη βρισκεις εύκολα: https://zoiagapis.gr/αποψεισ/καπιταλισμός-κομμουνισμός-και-το-παρ

• 

  ZOIAGAPIS.GR

  Καπιταλισμός, κομμουνισμός και το παράδειγμα των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων.

  Καπιταλισμός, κομμουνισμός και το παράδειγμα των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων.
  

  Marina Rodia

  αλλά.. ποιος (θέλει να) θυμαται τους πρωτους χριστιανους, ε; Ωριμασαν έκτοτε βλέπεις

   

  16 Απριλίου 2017

  //Ο επιτάφιος απόψε είναι κάτω από το σπίτι σου.

  Ο κοιμισμένος άστεγος

  δεν του αρκεί να τον προσπεράσεις με το κερί στο χέρι.

  Ούτε κάποια νηστεία σου, θα τον σώσει.

  Οι ολονύκτιες ψαλμωδίες σου δεν θα βρουν δουλειά στον άνεργο

  Μήτε οι ευχές με τα λαγουδάκια του πάσχα στο διαδίκτυο θα αναπληρώσουν τα άδεια μάτια των μεταναστών//

  -->> αυτα πειράξαν μερικα (ας μη τα χαρακτηρίσω αλλιώς) φεησμπουκοπαιδα και κατήγγειλαν τον Ποιητή Tellos Filis

  Maria Kadoglou

  15 Απριλίου 2017 

  Ας μας καταγγείλουν λοιπόν όλους τα φασισταριά που κατήγγειλαν τον Tellos Filis 

  
  

  Μεγάλη Παρασκευή -της λάθος ματιάς.

  Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Εσταυρωμένος,

  γωνιά Τοσίτσα με Πατησίων.

  Είναι στα σύνορα του Έβρου.

  Σταυρώνεται τις νύχτες στης Κακαβιάς, τα χιόνια ποτίζεται όξος μουλωχτά.

  Στο Φαρμακονήσι εξαφανίζεται.

  Στον Άγιο Παντελεήμονα κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου.

  Στον Δενδροπόταμο ξεψυχά.

  Στο πάρκο της ΧΑΝΘ με τη σύριγγα στο χέρι ψιθυρίζει

  «λαμά λαμά σαβαχθανί».

  Έξω από τα supermarket και στις λαϊκές αγορές, φορά ακάνθινο στεφάνι.

  Βλέπεις το αίμα στο μέτωπο ή όχι ακόμη;

  Δεν είναι εκεί στις λαμπάδες, στα προαύλια ναών.

  Ο επιτάφιος απόψε είναι κάτω από το σπίτι σου.

  Ο κοιμισμένος άστεγος

  δεν του αρκεί να τον προσπεράσεις με το κερί στο χέρι.

  Ούτε κάποια νηστεία σου, θα τον σώσει.

  Οι ολονύκτιες ψαλμωδίες σου δεν θα βρουν δουλειά στον άνεργο

  Μήτε οι ευχές με τα λαγουδάκια του πάσχα στο διαδίκτυο θα αναπληρώσουν τα άδεια μάτια των μεταναστών, θύματα του συμμαθητή δουλεμπόρου, που χαιρετάς στα προεκλογικά σαλόνια με κατάνυξη.

  Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Άγιος που θα σε σώσει με το θάνατο του.

  Κοίτα προσεκτικότερα, σταμάτα να φοβάσαι

  και κοίτα.

  Ισως να μη σωθείς βεβαίως,

  αλλά τουλάχιστον θα έχεις

  νιώσει το “πρώτο βήμα”

  Τι σημαίνει, κι αν μια Ανάσταση έχει λόγο ύπαρξης, ή μοναχά σαν αργία των δημόσιων υπηρεσιών, για μια πενταήμερη εκδρομή στην εξοχή μετριέται.

  Τέλλος Φίλης

  2 σχόλια

  Marina Rodia

  γράφει ο Asteris Masouras και συμφωνώ:

  "Ο Tellos Filis είναι απ' τις πιό ευγενικές ψυχές που ξέρω, κι απ' τους λίγους αυθεντικούς ποιητές της εποχής μας. Το Facebook θα παραμένει απαράδεκτη πλατφόρμα έκφρασης όσο ο κάθε αυτόχριστος μουλάς θα μπορεί να κατεβάζει "βλάσφημες" σελίδες (σε καμία περίπτωση το συγκεκριμένο κείμενο δε μπορεί να θεωρηθεί βλάσφημο προφανώς, και γενικά θεωρώ τον όρο σκοταδιστικό κι επικίνδυνο.)

  ΥΓ: Οι φασίστες είναι αμόρφωτοι, απάνθρωποι κι ηλίθιοι, το αποδεικνύουν κάθε φορά που κατεβάζουν τέτοια κείμενα."

  
  

  Marina Rodia

  το ποίημα ολόκληρο, ξανά εδω:

  Μεγάλη Παρασκευή -της λάθος ματιάς.

  Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Εσταυρωμένος,

  γωνιά Τοσίτσα με Πατησίων.

  Είναι στα σύνορα του Έβρου.

  Σταυρώνεται τις νύχτες στης Κακαβιάς, τα χιόνια ποτίζεται όξος μουλωχτά.

  Στο Φαρμακονήσι εξαφανίζεται.

  Στον Άγιο Παντελεήμονα κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου.

  Στον Δενδροπόταμο ξεψυχά.

  Στο πάρκο της ΧΑΝΘ με τη σύριγγα στο χέρι ψιθυρίζει

  «λαμά λαμά σαβαχθανί».

  Έξω από τα supermarket και στις λαϊκές αγορές, φορά ακάνθινο στεφάνι.

  Βλέπεις το αίμα στο μέτωπο ή όχι ακόμη;

  Δεν είναι εκεί στις λαμπάδες, στα προαύλια ναών.

  Ο επιτάφιος απόψε είναι κάτω από το σπίτι σου.

  Ο κοιμισμένος άστεγος

  δεν του αρκεί να τον προσπεράσεις με το κερί στο χέρι.

  Ούτε κάποια νηστεία σου, θα τον σώσει.

  Οι ολονύκτιες ψαλμωδίες σου δεν θα βρουν δουλειά στον άνεργο

  Μήτε οι ευχές με τα λαγουδάκια του πάσχα στο διαδίκτυο θα αναπληρώσουν τα άδεια μάτια των μεταναστών, θύματα του συμμαθητή δουλεμπόρου, που χαιρετάς στα προεκλογικά σαλόνια με κατάνυξη.

  Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Άγιος που θα σε σώσει με το θάνατο του.

  Κοίτα προσεκτικότερα, σταμάτα να φοβάσαι

  και κοίτα.

  Ισως να μη σωθείς βεβαίως,

  αλλά τουλάχιστον θα έχεις

  νιώσει το “πρώτο βήμα”

  Τι σημαίνει, κι αν μια Ανάσταση έχει λόγο ύπαρξης, ή μοναχά σαν αργία των δημόσιων υπηρεσιών, για μια πενταήμερη εκδρομή στην εξοχή μετριέται.

  Τέλλος Φίλης

   

  16 Απριλίου 2017 

  έμεινα Σουηδία 6 μήνες και βιάστηκα να φύγω μόλις άρχισε να αραιώνει η χαίτη

   

  16 Απριλίου 2017

  δεν ξέρω αν φταίει το κλίμα, αλλά όσοι φίλοι μου μείναν Σουηδία καραφλιάσαν

  6 σχόλια

  
  

  Panteleimon Anders Kalogiannis - Carlsson

  Η τεστοστερόνη η πολλή, αυτό είναι.

  
  

  Marina Rodia

  ε, παιδι, πιάσει μια μερίδα τεστοστερόνη!

  
  

  Marina Rodia

  ρώτα τον Anders Panteleimon Pølsen Carlsson 

  
  

  Marina Rodia

  αλλά και ο Niko Genimakis πιθανοτατα γνωριζει.. 

  
  

  Niko Genimakis

  Και στην Ελλάδα, "παρά τρίχα" καραφλός ήμουν.

  
  

  Panteleimon Anders Kalogiannis - Carlsson

  Πιάνει, πιάνει.