τα παλιά τα χρόνια, τότε που ο αξέχαστος Αντώνης Τρίτσης οργάνωνε τα Συνέδρια Αφροασιατικής αλληλεγγύης, έτυχε να συνοδέψω στους Δελφούς ένα γκρουπ από Συνέδρους, μεταξύ των οποίων ήτανε κι ένα σημαντικό πρόσωπο απο το Μάλι (δ/ντής Ταχυδρομείων ή κάτι τέτοιο νομίζω). Ηταν ένας πανύψηλος λιγνός άντρας στα τριάντα του, που τουρτούριζε κάτω από ένα παλτό καμηλό με χιλιάδες μικρές τρυπίτσες --σαν σουρωτήρι ήτανε το παλτουδάκι! Δεν έκανε και πολύ κρύο, αλλά για τους Αφρικανούς ήτανε φαίνεται πολύ κι αυτό, το ελάχιστο για μάς.
Φορούσε λοιπόν υπερήφανα το παλτό του περιδιαβαίνοντας τα αρχαία, λέγοντάς μου ιστορίες για την πατρίδα του, ότι κι εκεί υπάρχουν μαρτυρίες για έναν αρχαίο πολιτισμό που βρίσκεται κάπου κρυμμένος και δεν τον φανερώνουν για να μη τους τον κλέψουν οι Γάλλοι.
Στο πούλμαν στεκόμουν όρθια στο διάδρομο του οχήματος για δυο λόγους : επειδή όλο και κάποιος ήθελε να του εξηγώ κάτι ιδιαιτέρως κι επειδή η θέση του συνοδού δίπλα στον οδηγο δεν βόλευε για τα συχνά πανωσηκωματα(!!) που επρεπε να κανω λόγω ευγενείας της... οικοδέσποινας!
Δίπλα μου, στο διάδρομο, δεν άργησε να ερθει να μου κανει παρέα ενας κοντούλης μελαμψός ανθρωπάκος με κανονικά χαρακτηριστικά, που συστήθηκε σε άπταιστα γαλλικά "λέγομαι Εβαρίστ" (+επιθετο που δεν θυμαμαι) "και είμαι προϊστάμενος στο υπουργειο συγκοινωνιών της Μαδαγασκάρης". Ωραία! ειπα απομεσα μου, άλλη μια εξωτική χωρα!
Ο Εβαρίστ, εξηγησε οτι το ονομα το ειχε δωσει ο νονος του που ηταν θαυμαστης της αρχαιας Ελλαδας, ητανε παντρεμενος και ειχε 11 παιδιά (μπραβο! απαντησα, πότε πρόλαβες;) και μου εξηγησε οτι ηταν μουσουλμανος και τα παιδια τα ειχε απο... τεσσερις γυναικες!!
Με τον Εβαρίστ συζητουσαμε αρκετα πραγματα μεχρι να φτασουμε στους Δελφους, με ειχε μονοπωλήσει κατα καποιο τροπο και ενοιωθε εκπληκτος απο τις απαντησεις που εδινα στις ερωτησεις του. Ετσι, εμαθε π.χ. τι ειναι τα διόδια(!) βεβαιώνοντάς με οτι μολις επιστρεψει στη χωρα του θα εισηγηθει την εφαρμογή αυτου του "κόλπου" να μαζευονται λεφτα για να φτιαχνονται δρομοι, κλπ κλπ. Με τροπο ευγενικο, μετα απο το μισο της διαδρομης περιπου, του ειπα να παει να κατσει στη θεση του, γιατι υπαρχουν πολλοι ακομα που ζητουσανε πληροφοριες. Ο Μαλτεζος π.χ. κοντευε να βγει απο τα ρουχα του!!
Στα Συνέδρια αυτά γνωρίστηκαν πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους, άνθρωποι από όλες τις γωνιές του πλανήτη, αρκεί να αναφέρω ότι στο "δικό μου" γκρουπάκι υπήρχαν Αφρικανοί, Γιαπωνέζοι, Ιρλανδοί κι ένας Μαλτέζος Γραμματέας του Κ.Κ. Μάλτας, που ήτανε κι ο πιο θορυβώδης: ένας θεόρατος, πληθωρικός άνθρωπος, που έκανε όλους να γελάνε λέγοντας ανέκδοτα αλλά και αλήθειες έξω από τα δόντια.
Ο Ιρλανδός ήτανε σιγανό ποτάμι, που λένε, μιλώντας πολυ σιγανά μου είχε διηγηθεί πράγματα από τη ζωή του, για τη φάρμα με άλογα που συντηρούσε με τη γυναίκα του, μια κουκλάρα Αυστριακή της οποίας μου έδειξε και φωτό.
Ο Ιάπων ήταν ο μόνος που μου χάρισε κάτι τι αναμνηστικό από τη χώρα του, ένα μικρό μπλε πανί με μια ζωγραφιά επάνω: μια γκέισσα και ροζ λουλούδια. Το βλέπω κάθε μέρα, είναι κρεμασμένο απέναντί μου και δεν το γλιτώνω!
Αναρτήσεις
This is a FunEL
