658. στρινγκ

σ' έχω πεθυμήσει
στείλε μου το στριγκ σου
ταχυδρόμησέ το
νά'ναι φορεμένο
έβαλα λουκέτο
και σε περιμένω

657. περί Κρέοντος

(νομίζω ότι) ο Κρέοντας ήταν μια κολλημένη προσωπικότητα, κάτι σαν Καντ της αρχαιότητας στο περίπου! προσκολλημένος στους γραπτούς Νόμους και στην εφαρμογή τους, για χάρη των οποίων θυσίασε (πέταξε στα σκουπίδια, καλύτερα!) την αξία της ανθρωπιάς. Από τότε, βασανιζόμαστε με τις γραπτές ορμήνιες και την ερμηνεία τους, αδικώντας συχνότατα και βγάζοντας λάδι (μέσω των "ειδικών") τους αγύρτες και τους λωποδύτες.
__________
ΣΗΜ. να θυμηθώ να τεκμηριώσω σαφώς

656. περί του ονόματος ενός σοφού

ο αρχαίος σοφός Σόλων, αρχικά ονομαζόταν Ψώλων και ένεκα τούτου (που λέμε) δεν του έλειπε τίποτα και ένεκα τούτου (ξαναλέμε) άντλησε δύναμη και έκοψε τα υπέρογκα χρέη και φόρους κι ανακούφισε τότε τον κοσμάκη της εποχής του, έκανε δηλαδή τη λεγόμενη "σεισάχθεια" κι έγινε καρφί στο μάτι των πλουσίων εχόντων και κατεχόντων (πλούτη αλλά όχι μόρια, που λέμε και ξαναματαλέμε) και του αλλάξαν το όνομα και το κάνανε Σόλων, που δεν σημαίνει και τίποτα το σπουδαίο

655. διάβρωση

τα πάντα διαβρώνονται, όλα ξεφεύγουν
καθώς η ροή της άμμου
ο χρόνος τρέχει, γλιστράει
στην κατηφόρα πέφτει

ποια βεβαιότητα, ποια προστασία
θα αντιμετωπίσει
τα στερημένα σου βράδια

δεν μπορώ να σκεφτώ το πλεονέκτημα
χωρίς να κόψω τις φλέβες μου
για ένα κάστρο

τίποτα δεν είναι οριστικό
τίποτα δεν είναι αμετάβλητο

654. περί μακεδονικού

υπάρχει ακόμα το μικρό ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη, όπου έμεινα όταν έδινα εισαγωγικές εξετάσεις. Ανήκε (τότε, για σήμερα δεν γνωρίζω) σε μια οικογένεια μικτή, η μάνα ήταν σλαβομακεδόνισσα. Πολύ όμορφη, παρά τα κάποια χρονάκια της. Επιδερμίδα φίλντισι, που λένε, και μάτια με απαλό βλέμμα καταγάλανο. Δυστυχώς, δεν μπορώ να αποκαλύψω πράγματα που είχαν πέσει τότε στην αντίληψή μου, το μόνο που μπορώ να γράψω είναι η ένθερμη προσήλωση στην ελληνικότητα των κατοίκων πέραν των συνόρων, πόσο αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας αντάμα με Κρητικούς και άλλους Ελληνες αγωνιστές, καθώς και το απέραντο παράπονο της παραγκώνισής τους επειδή δεν μιλάγαν ελληνικά. Η υπέροχη μάνα δεν ήξερε γρυ και, όταν χήρεψε, η διεύθυνση του ξενοδοχείου περιήλθε αναγκαστικά στα χέρια μιας άξιας κόρης, στα μάτια της οποίας για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα αντικρύσει κάτι σαν φλόγες και θυμωμένες αστραπές.
___________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 22/01/2018

653. η κυρία Μίτσα

στην αρχή της Σόλωνος, μετά τη γωνία με Κανάρη όπου υπήρχε το ανθοπωλείο του Χρήστου Ράπτη και πολύ αργότερα ο "οίκος Μπίλι-Μπο", ήτανε το κουρείο του κ. Πιπέρη (θα γράψω αργότερα γι αυτό) και το γιαουρτάδικο του κυρ Κώστα, που είχε μια μικρή στάνη στην αρχή της Ξενοκράτους κι έβοσκε τα προβατάκια του στο Λυκαβηττό, και δεν το λέγαμε γαλατάδικο επειδή δεν πουλούσε γάλα, αυτό μοιραζότανε στα σπίτια της περιοχής πουρνό πουρνό που λένε. Ο τσοπάνης είχε αρκετά παιδιά και μεταξύ αυτών την Μίτσα, που ήταν συμμαθήτρια της μάνας μου στο Μαράσλειο και αργότερα σπούδασε, έγινε οδοντογιατρίνα και φρόντιζε για αρκετά χρονάκια και τις δικές μου οδοντοστοιχίες. Η στάνη δόθηκε αντιπαροχή (όχι που θα τη γλίτωνε!) και σίγουρα θα κατοικούν ίσαμε σήμερα εκεί πέρα μερικοί απόγονοι. Πώς θυμήθηκα αυτή την ιστορία; επειδή κάθε χρόνο λέγαμε στην κυρία Μίτσα τα χρόνια πολλά για τη γιορτή της: Ευθυμίτσα-Μίτσα, και πράγματι ήταν η χαρά προσωποποιημένη, ακόμα κι όταν σκάλιζε δόντια τα μικρούτσικα ματάκια της αστράφταν πίσω από τα γυαλιά, δυο καταπράσινες φλογίτσες! Αν και έχει εγκαταλείψει το μάταιο τούτο κόσμο, που λένε, την θυμάμαι με ευχαρίστηση να με κερνάει ένα γλυκό φτιαγμένο άτσαλα (δεν ήτανε και τόσο λάτρις της κουζίνας και της λεπτομέρειας στην οικοκυρική, το αντίθετο θα έλεγα) αλλά πλήρες ωραίας γεύσης.

652. στο νησί των Καναρίων

μπήκα σ' έν' αεροπλάνο,

οδηγούσε μια σοπράνο

πήγαμε Φουερτεβεντούρα

πίνοντας μία Τεντούρα

κατεβαίνει παραλίες

και τη φάγαν κροταλίες

έμεινα λοιπόν μονάχος

με πλησιάζει ένας φελάχος

μου χαρίζει μια γκαμήλα

κι ένα πανεράκι μήλα

έτσι, βγαίνω κερδισμένος

αν και καταϊδρωμένος

επιστρέφω με τη βία

στην ερίδμητο συμβία

στο παχύ μου μαξιλάρι

με συνόδευαν δυο γλάροι!

άρα, όνειρο δεν ήτο

βεβαιώνει ο Χιροχίτο

που κι αυτός μένει πλησίον

στο νησί των Καναρίων

651. απώλεια

εμένα το F/B μου στέρησε τον καλύτερό μου φίλο, που από παιδιά (νόμιζα ότι) συνεννοούμαστε, ταιριάζαμε, είχαμε τα ίδια οράματα, ενώ εδωμέσα απομυθοποιήθηκε το παραμύθι που είχα στο μυαλό μου. Βέβαια, αύριο θα μου τηλεφωνήσει για να μου ευχηθεί, όπως θα του τηλεφωνήσω επίσης σε κάνα μήνα για τα δικά του γενέθλια, τα τηλεφωνήματα θα διαρκέσουν μια ώρα και βάλε το καθένα, θα πούμε τα νέα μας, θα πιάσουμε το νήμα από εκεί που έμεινε πριν μερικές 10ετίες και το φαινόμενο θα επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, όσο είμαστε ζωντανοί. Αλλά, ξέρω πολύ καλά πως δεν είναι ο φίλος μου ο καρδιακός, πως άλλα οραματίζεται (αν συνεχίζει να έχει οράματα για το μέλλον, πράγμα που αμφισβητώ) άλλαξαν οι αξίες και τα πιστεύω του, στένεψε ο ορίζοντάς του, στέγνωσε μέσα του, είναι πια ένας άλλος άνθρωπος, ένας γκρινιάρης γέρος που δεν θα τον έκανα παρέα αν τύχαινε να τον γνωρίσω σήμερα. Συνυπήρξαμε εδώ για κάνα εξάμηνο, μέχρι που με διέγραψε και μου τηλεφώνησε για να εξηγήσει την αιτία και τον κατάλαβα. Γιατί το γράφω αυτό; Ετσι, για να το μοιραστώ. Μπορεί να συνέβη και σε άλλους το ίδιο.

650. αντίσταση

θυμήθηκα μια φορά που περπατάγαμε με τα (πολύ μικρά τότε) παιδιά μου στο πεζοδρόμιο και ξαφνικά παρουσιάστηκε μια νεαρή κοπέλα πάνω σε μοτοσυκλέτα απέναντί μας. Ναι, ερχόταν καταπάνω μας, πάνω στο πεζοδρόμιο! Σημειωτέον ότι ερχόταν αντίθετα από το ρεύμα των αυτοκινήτων, δηλαδή, θεώρησε καλό να μεταμορφωθεί σε πεζή για λίγο, ώστε να είναι νόμιμη η κίνησή της -ω, Θέ μου, δηλαδή. Στάθηκα βράχος ακλόνητος μπροστά της, με τα μικρά δεξιά-ζερβά απλωμένα κι αυτή μαρσάριζε. Τα μικρά ψιλοτρέμαν, αλλά ήμουν σίγουρη ότι θα υποχωρούσε. Πώς; δεν ξέρω, πές το και δύναμη που αντλούσα από τη λογική μου: αποκλείεται να ήταν διατεθειμένη να σκοτώσει κιόλας για να περάσει! Στεκόμασταν λοιπόν εκεί, απέναντι, δυο μονομάχες, για κάμποσην ώρα, μέχρι που κατέβηκε από το πεζοδρόμιο και πήρε το νόμιμο ρεύμα. Δεν ήταν και τόσο φοβερό, νομίζω, να κάνει τον κύκλο ενός μικρού οικοδομικού τετραγώνου για να βρεθεί εκεί που ήθελε. Αλλωστε, ήταν σε μηχανή καβάλα!
_____________
ΣΗΜ. αποκλείεται να έκανα το ίδιο σήμερα που τα πνεύματα είναι τόσο οξυμένα! θα μας πάταγε!

649. τρόποι παραγωγής

 *

μέσα στο σπίτι περπατώ
κάνοντας γκελ πάνω στους τοίχους
σαν το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ
κι αντί για ήχο βγάζω στίχους!

*

648. Αννέτα -ΙΙ

Ενας υπερήλικας στρατηγός καβάλα στο άλογό του συναπαντήθηκε στα βουλγάρικα χωράφια, όπου γινότανε το έλα να δεις στους βαλκανικούς πολέμους του '12, με ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι γεμάτο δάκρυα και μύξες, χαμένο ανάμεσα στους καπνούς, στον αχαρακτήριστο θόρυβο του πολέμου και στη χαρακτηριστική μυρωδιά του. Γιατί έχει μυρωδιά ο πόλεμος, τόσο απαίσια μυρωδιά που φέρνει δάκρυα στα μάτια, όπως έλεγε η Αννέτα, το κοριτσάκι ντε, αυτό που ανέβασε στα καπούλια του αλόγου του ο στρατηγός και το πήρε μαζί του να το προστατέψει. 

Το έφερε στην Αθήνα, το σπούδασε, κι ανησυχούσε για το μέλλον της μικρής όταν εκείνος θα έφευγε από τη ζωή. Δεν εμπιστευόταν καθόλου τους συγγενείς του, που έβλεπαν με μισό μάτι τη μικρή κι έτσι ακολούθησε τον μοναδικό δρόμο που θα την εξασφάλιζε δια βίου: την παντρεύτηκε. 

Ναι, ένας ογδοντάχρονος και βάλε με μια πιτσιρού! και τι δεν ειπώθηκε και πόσο μαύρισαν την καλή του πράξη τα αδέρφια και τ' ανήψια του, καταλαβαίνεις πιστεύω και δεν έχει σημασία να τα αναφέρω. 

Ο στρατηγός ίσαμε τότε ήταν γεροντοπαλήκαρο εκ πεποιθήσεως, που λένε, αφοσιωμένος στο καθήκον, που λένε επίσης, αλλά το καθήκον προς την πατρίδα δεν εμπόδισε το καθήκον προς το συνάνθρωπο κι έτσι βρέθηκε η Αννέτα εικοσάχρονη με σπίτι δικό της και σύνταξη στρατηγού -δεν ήταν και τόσο υψηλή τότε- που τη συμπλήρωνε με το έσοδο της νοσοκομειακής περίθαλψης. 

Ούτε η Αννέτα παντρεύτηκε ποτέ της, έζησε ελεύθερη και πεθανε σε βαθειά γεράματα. Την περιουσία της την άφησε με διαθήκη στα ανήψια του στρατηγού, του ευεργέτη της. Περιττό να γράψω ότι στον Β' Π. Πόλεμο, το σπίτι της ήταν καταφύγιο για κάθε είδους κυνηγημένους.

647. χοληστερίνη

αν ενδιαφέρει, η γιαγιά μου μπήκε στο νοσοκομείο στα 97 της επειδή έσπασε το πόδι της, και οι εξετάσεις δείξανε 500 και βάλε χοληστερίνη! "και πώς ζείτε;" ρώτησε ο γιατρός "τρώω όταν πεινάω, πίνω όταν διψάω, κοιμάμαι όταν νυστάζω" απάντησε η γιαγιά μου, που πέθανε στα 104 χρόνια της έχοντας τα μυαλά 400, που λένε. Γιατί το γράφω αυτό; για εκείνους που μας τρομάζουν με τις χοληστερίνες, τα τσιγάρα, κλπ κακά πράγματα. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ας μάθει καθένας να παρακολουθεί τον εαυτό του και να μη... πεθαίνει από φόβο κάθε τρεις και λίγο!