646. τον καιρό των τσοπάνηδων

τον καιρό των τσοπάνηδων, τότε που τα προβατάκια και τ' αρνιά βόσκανε στην άπλα, όλα τα χορτάρια ήτανε δικά τους κι όλες οι παραλίες να γλείφουν αλατάκι τα καλοκαίρια να νοστιμίζει το γάλα και το κρεατάκι τους, τότε, εκείνη την εποχή που δεν βρίσκεται και τόσο μακριά, κατεβαίναν οι λύκοι μέσα στη βαρυχειμωνιά να ξεμοναχιάσουν κάνα αρνί να του ρουφήξουν το αίμα να μη πεθάνουν από πείνα κι αυτοί και τα λυκάκια τους, αλλά οι τσοπάνηδες λαβαίναν τα μέτρα τους, που λένε, έχοντας φύλακες στα κοπάδια κάτι γερά κι ατρόμητα σκυλιά, ελληνικά τσοπανόσκυλα κυρίως αλλά και ξενόφερτα που τα βρίσκαν στα παζάρια της περιοχής τους. 
(συνεχίζεται)

645. στο Ιπποδρόμιο

όταν ήμουν πολύ μικρή, ο παπούς μου μ' έπαιρνε μαζί του στο Ιπποδρόμιο, εκείνο που βρισκόταν κάτω κάτω δεξιά στη λεωφόρο του Συγγρού, έτσι τη λέγανε, είχε και διόδια που τα λέγανε "φόρο", ένα ξύλινο μεγάλο κιόσκι δεξιά όπως κατεβαίναμε στο ύψος του Φιξ περίπου, όπου σταμάταγε το ταξί (ο παπούς μου πάντα με ταξί, ποτέ του δεν αγόρασε δικό του αυτοκίνητο ούτε ακίνητο είχε αν και πάμπλουτος) και πλήρωνε το φόρο και συνεχίζαμε για τον Ιππόδρομο του Φαλήρου, όπου βλέπαμε τα άλογα, τα περήφανα αυτά μεγαλόσωμα ζώα, που βάδιζαν ένα γύρω σε κάτι χώρους πριν πάνε να αγωνιστούν στη μεγάλη μακρουλή πίστα κι όποιο ερχότανε πρώτο κέρδιζε και μια φορά ένας κύριος μου σφύριξε στο αυτί "το ένα, το ένα!" κι όταν ο παπούς με ρώτησε "ποιο άλογο θέλεις Μαρινάκι μου" απάντησα με σιγουριά "το ένα!", που κέρδισε βεβαίως, αλλά ο παπούς μου δεν το είχε παίξει "μα ένα παιδί τι να ξέρει" θα σκέφτηκε ο άνθρωπος, αλλά μετά με ρώταγε και με ξαναρώταγε για τις επόμενες κούρσες και'γώ έψαχνα τον κύριο που όλα τα ήξερε και δεν τον έβλεπα πουθενά για να τον ρωτήσω να μου ξανασφυρίξει το σωστό άλογο κι έλεγα στον παπού μου έναν αριθμό στο βρόντο, αλλά οι δικοί μου αριθμοί δεν κερδίζαν και τελειώσαν τα λεφτά που είχε διαθέσιμα και γυρίσαμε σπίτι και η γιαγιά μου τού είπε "να μη το ξαναπαρεις το παιδί μαζί σου" κι έτσι από τότε δεν ξαναπήγα στο Ιπποδρόμιο
___________________
ΣΗΜ. ατάκα κιεπιτόπου μόλις τώρα στο f/b

644. ανμπόξιν

προπόνηση στο ανμπόξιν είχε κάνει ο πατέρας μου μια χρονιά που του χάρισα ένα τεράστιο κουτί, όταν ήμουν δεκαετής παιδίσκη. Το είχα ψωνίσει με το χαρτζηλίκι που μας έδινε κάθε χρόνο για να πηγαίνουμε στο ψιλικατζήδικο να ψωνίζουμε τα πρωτοχρονιάτικα δωράκια μας. Ψιλολόγια, τι άλλο να έπαιρνε κανείς με 4-5 δραχμούλες; Ξετύλιγε λοιπόν, ξετύλιγε, και τίποτα δεν έβρισκε, εκτός από αλλεπάλληλα κουτιά ωραία περιτυλιγμένα, κάπου κάπου ρώταγε με απόγνωση "έχει τίποτα τελικά ή τζάμπα ξετυλίγω;" και του απαντάγαμε εν χορώ και οι τρεις (μια και όλοι μαζί πακετάραμε κάθε χρόνο τα δωράκια) "έχει, έχει!!!" μέχρι που έφτασε στο τελευταίο κουτάκι που περιείχε ένα κουτί ξυραφάκια, αυτό το κόκκινο, για το ξύρισμα. Τι γέλια είχαμε κάνει! Δεν ήταν, βέβαια, ένα τεχνολογικό θαύμα όπως θα το λέγαμε σήμερα, για την εποχή του όμως ήταν και παραήταν!

643. το αίμα νερό δεν γίνεται

ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ την αδερφή του και φρόντιζε γι αυτήν και την οικογένειά της ίσαμε το θάνατό του από το υστέρημα παλιά, αλλά κι από το περίσσευμα αργότερα, έτσι ήταν η παράδοση, ν' αγαπιούνται τ' αδέρφια και να γνοιάζονται μεταξύ τους, κι αυτό το έθιμο συνεχίστηκε σε μας κι ελπίζω να συνεχιστεί και στα παιδιά μου, ν' αγαπιούνται και να γνοιάζονται μεταξύ τους, το αίμα νερό δεν γίνεται που λένε κι αυτό ισχύει ιδίως όταν το αίμα δεν γαλαζοφέρνει, επειδή στις λεγόμενες καλές οικογένειες υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ αδερφών, όπως έχω παρατηρήσει

642. αντί για χριστουγεννιάτικη ιστορία

όταν η μάνα μου ήτανε μικρή, γύρω στα 10-12 νομίζω, πήρε ένα γυφτάκι από το δρόμο κι αφού το έμπασε στο αρχοντικό το έβαλε στη μπανιέρα και τό 'πλυνε, τό 'ντυσε με δικά της ρουχαλάκια και μετά το πήγε στην κουζίνα και το τάϊσε, ενώ η καημένη η Βιτώρια αντιδρούσε απελπισμένα "και τι θα γίνει αν έρθει η κοντέσα μαμά σας και μας τσακώσει, τι θα της πώ; δεν με λυπάστε καθόλου" κι άλλα τέτοια, αλλά η γιαγιά μου άργησε να επιστρέψει και η μάνα μου τη γλίτωσε την κατσάδα και σκέφτομαι συχνά ότι και μόνο γι αυτή της την πράξη σίγουρα της αξίζει μια θέση στον Παράδεισο, αν υπάρχει κι αυτός. (αντί για χριστουγεννιάτικη ιστορία, επειδή δεν ξέρω πότε συνέβη αυτό και η μάνα μου δεν ζει πλέον για να μου πει)
_________________
ΣΗΜ. γράφτηκε ατάκα κιεπιτόπου τώρα δα στο f/b

641. Χριστούγεννα

ο πυρετός ανεβαίνει, τα πορτοφόλια στο κόκκινο, οι κάρτες αναβοσβήνουν, πλησιάζουν Χριστούγεννα, πρέπει να γιορτάσω, πρέπει να γιορτάσεις, να γιορτάσουμε βρε αδερφέ, χειμώνας εδώ, καλοκαίρι στην Αουστράλια κι ο αη Βασίλης με μαγιό, γιορτές με έλατα ακόμα και στην Αφρική (ω, τάνενμπάουμ, κλπ) και μπαλίτσες γυαλιστερές και φάτνες με αρνάκια, μάγους, ένα μωρό στην κούνια με προδιαγεγραμμένο τέλος, όλοι γνωρίζουν ότι θα τον σκοτώσουν στο σταυρό, ένας κινέζος μου είπε κάποτε "δεν καταλαβαίνω γιατί λατρεύετε ένα πεθαμένο θεό", απάντησα "μα.. θυσιάστηκε για την ανθρωπότητα" επειδή κάτι έπρεπε να απαντήσω, να υπερασπιστώ την πίστη των συμπολιτών μου, αλλά το σκέφτηκα μετά καλύτερα και έπαψα να γιορτάζω επειδή έτσι δέχομαι κατά κάποιο τρόπο όλα όσα οι πόλεμοι πετυχαίνουν, την εξαθλίωση και το θάνατο συνανθρώπων σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του πλανήτη κι αυτό δεν το αντέχω κι άμα πάψουν όλα αυτά, ίσως και να ξαναγιορτάσω, λέμε τώρα, ίσως, μπορεί, ποιος ξέρει
________________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε ατάκα κιεπιτόπου στο f/b

640. το σκαντζοχοιράκι

καναδυό φορές το χρόνο, ερχόταν από το χωριό η γιαγιά μου η βλάχα να μας δει και μια φορά έτυχε να είναι καλοκαίρι, πηγαίναμε μεγάλες βόλτες με τη γιαγιά μου και μου μάθαινε τα χόρτα και τα ζούδια, καμμιά φορά χτίζαμε και σπιτάκια από πέτρες, αυτή η γιαγιά ήταν πολύ ανθεκτική στο περπάτημα και υπομονετική στις ερωτήσεις μου που οι μεγάλοι τις βρίσκανε παράξενες, και μια φορά συναντήσαμε μια γκριζωπή αγκαθωτή μπαλίτσα και όρμησα να την πιάσω αλλά η γιαγιά με πρόλαβε και την σήκωσε με τέχνη κι η μπάλα άνοιξε εμφανίζοντας μέσα της ένα ροζουλί πλασματάκι και ρώτησα "τι είναι αυτό γιαγιά;" και μου απάντησε "ένας μικρός σκαντζόχοιρος" και ξαναρώτησα "τι τρώει γιαγιά;" και "του αρέσουν τα σταφύλια" μου είπε και τον πήραμε σπίτι και τον βάλαμε σε ένα μεγάλο μπρούτζινο ταψί κάτω από το ψυγείο μαζί με μπόλικες ρόγες σταφυλιού, από τα σταφύλια που μας είχε φέρει από το χωριό μέσα σε ένα καλάθι με πανί ραμμένο από πάνω του, αλλά την άλλη μέρα που πήγα να χαιρετήσω το σκαντζοχοιράκι δεν το βρήκα στη θέση του, το είχε στείλει η μάνα μου να βρει τη μαμά του που σίγουρα θα είχε ανησυχήσει από την απουσία του. Ετσι κάνουν όλες οι μαμάδες: ανησυχούν.

639. ο Εκτωρ

ο Εκτωρ, πριν τον βαφτίσω έτσι, ήταν ένα ψοφόσκυλο που τριγύρναγε στα χωράφια της Φραγκόκκλησας και μετριούνταν τα πλευρά του από την αδυναμία και το μαδημένο του τρίχωμα τον έκανε να μοιάζει με ψωριάρη. Παρακάλεσα την Αρετή να τον υιοθετήσουμε, να του ρίχνει τίποτα αποφάγια δηλαδή για να στανιάρει. Ετσι κι έγινε και πολύ διακριτικά μάλιστα, μη το πάρουν μυρωδιά οι μεγάλοι, ιδίως η μάνα μου, που, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, μισούσε τα σκυλιά. Ο Εκτωρ λοιπόν, άρχισε να καλοπερνάει με την τροφοδοσία της Αρετής και τα κρυφά χάδια που του χάριζα μόλις έβρισκα ευκαιρία, μέχρι που μας έκανε τη λαχτάρα και.. γέννησε! Μάλιστα. Ο Εκτωρ προέκυψε Εκτορίνα! Το δυστύχημα είναι ότι το πήρε χαμπάρι ο σπιτονοικοκύρης κι έρριξε τα εφτά κουτάβια σε ένα βαρέλι με νερό και τά 'πνιξε. Η Εκτορίνα δυστυχισμένη έκλαιγε χωμένη σε ένα παραδιπλανό βαρέλι, έκλαιγα και 'γώ, έκλαιγε κι η Αρετή. Τα κουτάβια τα θάψαμε στο νεκροταφείο των πουλιών, εκεί που θάβαμε τα ψόφια πουλάκια, στη συστάδα των κυπαρισσιών. Οι γονείς δεν πήρανε χαμπάρι από όλη αυτή την ιστορία, ήμουν σίγουρη γι αυτό τότε, αλλά σήμερα που το ξανασκέφτομαι διατηρώ αμφιβολίες. Ισως δεν θέλησαν να ανακατευτούν, μια και όταν θα το έμαθαν το συμβάν θα ήταν λήξαν.

638. οι γόνοι

τι τα θέλεις, Αντιγόνη,
μας εφάγανε οι γόνοι
κι αν η σκέψη σε πληγώνει,
κάθισε στο παραγώνι

637. ο Ματσοντάλες

Ηταν ένας τύπος με καρό πουκαμισάκι στο καταχείμωνο, που γύρναγε στα μαγαζιά της Πλάκας ανάμεσα στα τραπέζια με βήμα χορευτικό, απομεινάρι μιας πολυομυελίτιδας μάλλον, πουλώντας φυστίκια αιγινίτικα ζεστά ζεστά φρεσκοκαβουρδισμένα. Αφηνε μια χουφτίτσα πάνω στο τραπέζι για δοκιμή και επέστρεφε για να πουλήσει -μια και δύσκολα αντιστεκόσουν στην υπέροχη γεύση τους- ένα (τουλάχιστον) διαφανές σακούλι στενόμακρο, που έμοιαζε με μικρό βλήμα, γεμάτο φυστίκια. Το σακούλι ήταν δεμένο με κόκκινη κορδελιτσα, άλλη μια σαγηνευτική λεπτομέρεια. 

Τον φωνάζαν "Ματσοντάλες" ίσως από τη μπερδεμένη ομιλία του, που -χαμηλόφωνα- διαλαλούσε την πραμάτεια του με μια λέξη που έμοιαζε με το παρανόμι που του είχαν δώσει. Κάπου κάπου, κάνας χλεχλές, τού 'δινε καμιά καρπαζιά, χαϊδευτική ή πιο γερή, στο σβέρκο και ο Ματσοντάλες γέλαγε με ένα χαζό χαμόγελο και πήγαινε στο επόμενο τραπέζι κι όταν άδειαζε το πλατύ και ρηχό του καλάθι, έβγαινε από το μαγαζί και ξαναρχόταν με ανανεωμένο το εμπόρευμα.

Μια φορά, τον παρακολουθήσαμε να δούμε πού είναι η βάση του ανεφοδιασμού και τον είδαμε να ανοίγει το καπό μιας πολυτελούς ολόμαυρης μερσεντές, που ήταν γεμάτο σακούλια με φυστίκια. Ματσωμένος ο Ματσοντάλες ή δούλευε για λογαριασμό άλλων; Ποιος ξέρει... Κάποια στιγμή, χάθηκε από την πιάτσα και κάποιοι είπαν ότι δολοφονήθηκε.

Τον θυμήθηκα επειδή ετοιμάζω ένα δεματάκι που θα έχει μέσα και φυστίκια αιγινίτικα και σκέφτηκα ότι την υπέροχη γεύση των φυστικιών του Ματσοντάλες δεν την έχω πετύχει πουθενά μέχρι τώρα! Ανυπέρβλητη!

636. η Ελενη του κ. Μακη, το μπιμπελο και το στεφανι της

Μια φορα, στη γειτονια του Κολονακιου, σε ενα διοροφο με αυλη, ζουσε ο κ. Μακης, που ηταν αρχιτεκτονας της μοδας εκεινη την εποχη αναμεσα στον Α' και το Β' Πολεμο. Ο κ. Μακης αγαπουσε πολυ τα σκυλια του και τη δουλεια του. Τον κ. Μακη τον αγαπουσε μια Ελενη, κορη καλης οικογενειας, που παρατησε την οικογενεια της για να του αφοσιωθει. Η Ελενη ειχε αναλαβει να διεκπεραιωνει ολες τις βαρετες δουλειες -μεσα και εξω απο το σπιτι- ωστε ο κ. Μακης να μπορει να αφιερωνεται στη δουλεια του και στα σκυλια του. Την Ελενη τη θεωρουσε δεδομενη, σαν ενα επιπλο του σπιτιου του και σαν ενα στολιδι, ενα μπιμπελο σα να λεμε.

Ο κ. Μακης εζησε και λιγα χρονια μετα το τελος του Β' Πολεμου, τοσα οσα χρειαστηκαν για να προλαβω να τον γνωρισω και να ακουσω τι ψιθυριζοταν για κεινον και την "Ελενη του Μακη". «Μα να την εχει ακομα αστεφανωτη», ελεγε η γιαγια μου. «Της εσπασε το ηθικο πια της κοπελας», ελεγε η θεια η Αγγελικουλα. «Μα κι αυτη, γιατι να μενει τοσα χρονια κοντα του», αναρωτιοταν η Βιτωρια μας.

Η Βιτωρια μας εμενε με τη γιαγια μου απο οχτω χρονων κοριτσακι, της την εδωσε η μανα της η κοντεσσα Ελενα μολις παντρευτηκε, μαζι με τα υπολοιπα προικια της, και'γω αναρωτιομουν συχνα γιατι εμενε η Βιτωρια τοσα χρονια μαζι με τη γιαγια μου, τη στιγμη μαλιστα που ετρωγε τα βρισιδια της ζωης της απο τον παπου μου και που, ενω ολο αναξια τη βρισκαν πολλοι απο την οικογενεια, η καημενη η Βιτωρια δεν εφευγε να ησυχασει απο τη γκρινια τους. Ισως εμενε επειδη την αγαπουσαμε εμεις τα παιδια και η γιαγια μου, ποιος ξερει.

Προβληματιζομουν με το "σπασμενο ηθικο" της θειας Αγγελικουλας, επειδη δεν ηξερα τι σημαινει "ηθικο" και νομιζα οτι ειχε καποια σχεση με το μπιμπελο που ελεγε καθε λιγο και λιγακι ο κ. Μακης «εγω τη γυναικα την εχω σαν μπιμπελο» και ηξερα τι σημαινει να σπας ενα μπιμπελο, το εμαθα οταν εσπασα τη μπαλαρινα που ειχε η μαμα μου πανω στο μπουφε κι εβαλε τετοιες φωνες που κατατρομαξα και κρυφτηκα κατω απο το τραπεζι. Ετσι λοιπον, το «σπασιμο του ηθικου» της Ελενης μαλλον θα ηταν σπασιμο της ιδιας της Ελενης απο τον κ. Μακη και καθε φορα παρατηρουσα καλα καλα να δω που ακριβως την ειχε σπασει, ποιο κομματακι δηλαδη της ελειπε.

Πιθανοτατα να της ελειπε το στεφανι που ελεγε η γιαγια μου, δηλαδη να ειχε καποιο στεφανι που το εσπασε ο κ. Μακης και δεν το ξανακολλησε στη θεση του. Που να το ειχε ομως το στεφανι η Ελενη του Μακη; Μαλλον γυρω απο τη μεση της, οπως η μπαλαρινα της μαμας μου. Το στεφανι της μπαλαρινας το κολλησαμε μαζι με τη γιαγια και δεν φαινοταν σχεδον καθολου το κολλημα, ιδιως οταν ηταν τοποθετημενη με την κολλημενη πλευρα προς τον τοιχο. Η Ελενη στεκοταν συχνα κολλημενη στον τοιχο οταν περιμενε τη γιαγια μου στο αντρέ, ετσι πιστεψα οτι θα εκρυβε με αυτο τον τροπο το μερος οπου θα ηταν κολλημενο το στεφανι της, που μπορει να το ειχε κανει θρυψαλλα ο κ. Μακης και γι αυτο να μη γινοταν να κολληθει πια.

Αν ειστε περιεργοι, μπορω να σας πω οτι ο κ. Μακης μολις αρρωστησε βαρεια την παντρευτηκε την Ελενη και εκεινη τον κληρονομησε, αντι για τη γιαγια μου που ηταν η πρωτη του εξαδελφη και πιο κοντινη συγγενης. Η Ελενη, μολις πεθανε ο κ. Μακης, πεθανε κι εκεινη σε λιγους μηνες ξαφνικα και το σπιτι το πηραν κατι ανηψια της και το δωσαν αντιπαροχη κι εγινε πολυκατοικια και πριν λιγα χρονια ειχε ενα σουπερ μαρκετ απο κατω, αλλα τωρα εχω καιρο να περασω και δεν ξερω σε τι κατασταση βρισκεται.
________________
ΣΗΜ. μεταφέρθηκε από εδώ: https://rodia-mixer.blogspot.com/2007/12/blog-post_05.html

635. δημιουργισμός

διαβάζω περί δημιουργισμού και θυμάμαι πόσο είχα θυμώσει με το θείο μου, που, όταν τον ρώτησα πώς ξεκίνησε ο κόσμος, μου απάντησε κάτι για τον Αδάμ και την Εύα και τον Παράδεισο. Τον κοίταξα τόσο δύσπιστα φαίνεται, που το γύρισε το πράγμα σε "καλά, θα μάθεις όταν μεγαλώσεις και πας σχολείο, αλλά δεν είναι και σίγουρο γιατί ούτε'γώ ξέρω πολλά για το θέμα" ή κάπως έτσι, αυτό ήταν το νόημα πάντως και θύμωσα πολύ (απομέσα μου) βέβαιη ότι οι μεγάλοι ξέρουν πολλά πράγματα και τα κρύβουν από μας τους μικρούς. Από τότε, από τα προσχολικά μου χρόνια, ξεκίνησε η αντιπαλότητα *μικροί εναντίον μεγάλων* που ακόμα συνεχίζεται 😜
_______________________
γράφτηκε στις 30/11/2017 στο f/b

634. η απόφαση

Μπηκε στο Καταστημα Κοινωνικης Υγιεινης. Ειχε δυσκολευτει πολυ να παρει αυτη την αποφαση, σημερα ομως το πραγμα ειχε φτασει στο απροχωρητο.

«Εχετε καρτελα;» τον ρωτησαν.
«Οχι» απαντησε.
«Γιατι;» ρωτησε μια ξερακιανη πισω απο το γκισε.
«Επειδη δεν χρειαστηκα μεχρι τωρα τις υπηρεσιες σας» απαντησε χαλαρα.
«Μαρια, κοιταξε να το επιβεβαιωσεις!» φωναξε η ξερακιανη στη χειριστρια του ον λαιν συστεμ.
«Δεν υπαρχει στο αρχειο μας», απαντησε συντομα εκεινη με το ονομα Μαρια.
«Την ταυτοτητα σας, να συμπληρωσουμε τα στοιχεια σας παρακαλω», ειπε η κοπελα που καθοταν στο γραφειο.

Εδωσε την ταυτοτητα του, τα στοιχεια γραφτηκαν σε ενα χαρτονι γαλαζωπο, «περαστε να υπογραψετε», του ειπαν και «αν εχετε διακοσιες δραχμες πληρωνετε, αν δεν εχετε δεν πειραζει», συμπληρωσε η ξερακιανη, εκεινος ειχε και πληρωσε, «περιμενετε να φωναξουν το ονομα σας», περιμενε υπομονετικα μεχρι που ακουσε το ονομα του και ακολουθησε εκεινον που το φωναξε.

Μπηκε πισω απο τον γιατρο στο δωματιο με τους ασπρους τοιχους. Τον τρομαζε το ασπρο χρωμα. «Καθιστε», του ειπε ο γιατρος, αφου καθισε ο ιδιος στο γραφειο του. Οι δυο καρεκλες μπροστα στο γραφειο ηταν και αυτες ασπρες, ντυμενες με πλαστικο -απομιμηση δερματος. Καθισε.

«Τι σας φερνει εδω;» ρωτησε ο γιατρος και εκεινος αρχισε να μιλαει. Στην αρχη βιαστικα και δυνατα, μετα πιο ησυχα. Μιλουσε για ενα σωρο περιφερειακα προβληματα, αλλα για το βασικο προβλημα που τον ειχε οδηγησει στο Κοινωνικο Καταστημα δεν ελεγε λεξη. Κοιταγε τα χερια του, τα νυχια του που θελαν κοψιμο, τα ξυλινα ποδια του γραφειου απεναντι του. Εριχνε και μερικες φευγαλεες ματιες στο προσωπο του γιατρου, που το συμπονετικο του βλεμμα τον προετρεπε να συνεχιζει τη λογοδιαρροια.

«Πως θα χαρακτηριζατε τον εαυτο σας;» ρωτησε ο γιατρος.
«Δηλαδη;»
«Ως ενα ομορφο καλοκαμωμενο αντρα, ας πουμε...»
«Ας πουμε», απαντησε την ωρα που θα ηθελε να πει «ως ενα χαριτωμενο κοριτσι».

«Τελειωσαμε για σημερα», ειπε ο γιατρος, «τι σας χρωστω;» ρωτησε εκεινος, «τιποτε», απαντησε ο γιατρος συμπληρωνοντας «παρτε αυτα τα χαπια και να ερθετε σε δεκα μερες». Χαιρετηθηκαν και βγηκε γρηγορα στο δρομο.

Αρχισε να ξεμακραινει ενω ενοιωθε το κεφαλι του μουδιασμενο μεσα κι εξω. Αποφασισε να περπατησει στη σχεδον αδεια πολη του. Περπατουσε χαζευοντας χωρις σκοπο. Χαζευε βιτρινες και παρατηρουσε τους ανθρωπους που ερχοντουσαν καταπανω του. Ολα τα προσωπα θλιμμενα, ολα τα βλεμματα κοιταζαν κατω. Εδωσε ελεημοσυνη, κατι που δεν συνηθιζε να κανει, σε καποια μαυριδερη χουφτα. Εδωσε και λιγες δραχμες σε κατι μουσικους.

«Την επομενη φορα θα μιλησω», υποσχεθηκε στον εαυτο του. Σιγουρα, θα μιλουσε στο γιατρο για το κομματι κρεας που περισσευε απο το σωμα του και κρεμοταν αναμεσα στα μπουτια του. Σιγουρα θα μιλουσε για το επιπεδο και σκληρο του στερνο, που θα το προτιμουσε φουσκωτο και απαλο. Σε δεκα μερες θα μιλουσε.

Αφησε το ματαιο τουτο κοσμο - η καρδια του τον προδωσε, δεν αντεξε- πριν προλαβει να μιλησει για το προβλημα του στον ειδικο και σιγουρα θα πηγε εκει οπου δεν υπαρχουν διακρισεις: οι αγγελοι δεν εχουν φυλο. Ετσι λενε τουλαχιστον.

___________________
ΣΗΜ. στη μνημη του αξεχαστου φιλου Γιωργου, που δεν προλαβε να γινει Αλεκα -οπως επιθυμουσε. Περασαν κιολας εικοσιτοσα χρονια.

πρωτογράφτηκε στις 24/11/2007, εδώ-->> https://rodia-mixer.blogspot.com/2007/11/blog-post_24.html

633. το PSI (σύγχρονη, οικονομική ποίηση)

Το πιεσάι ειναι πτηνό που τριγυρνά στα όρη,
Είναι μια κότα στρουμπουλή που μοιάζει με βαπόρι
Τρώει ταμεία με λεφτά και στραβοκαταπίνει
Μα όσο κι αν την πνίγουνε, ποτέ της δεν τα φτύνει!
________________
ΣΗΜ. είχε ανέβει στο f/b στις 24/11/2015

632. συναπάντημα στην οδό Μητροπόλεως

ήταν πάνω από 70 χρονών η μάνα μου όταν, περπατώντας στην οδό Μητροπόλεως, στάθηκε απέναντί μας μια γυναίκα πάνω-κάτω στην ηλικία της, ίσως λιγουλάκι μεγαλύτερη, δεν είμαι καλή στην αναγνώριση ηλικιών, κοίταξε καλά καλά τη μάνα μου κι αφού στην ερώτηση "είστε η κόρη του κ. τάδε;" απάντησε θετικά, έσκυψε μπροστά της, της άρπαξε τα χέρια και τα φίλαγε λέγοντας λόγια ποτισμένα με δάκρυα "αχ, ο μπαμπάς σας μάς έσωσε τότε, τόσα χρόνια ήθελα να σας συναντήσω και να το πω", η μάνα μου την θυμήθηκε, αγκαλιαστήκαν και κλαίγανε, δεν ήξερα τι να κάνω και στάθηκα παράμερα κι όταν γυρίσαμε σπίτι έμαθα την ιστορία, που ίσως τη γράψω κάποτε

631. η σκουληκαντέρα

φαντάσου τώρα μια σκουληκαντέρα, αυτό το κακάσχημο σκουλήκι που εμφανίζεται μετά τη βροχή, και μάλλον βγαίνει έξω επειδή γεμίζει το χώμα νερό (δεν ξέρω, ίσως) και παίρνεις ένα ραβδί και το πατάς στη μέση του σκουληκιού (λένε ότι σε όσα κομμάτια το κόψεις τόσα σκουλήκια γίνονται, αλλά μπορεί να είναι και λάθος) και το σκουλήκι ελίσσεται πέρα-δώθε, δεν ξέρει πώς να αμυνθεί, δεν έχει αμυντικό μηχανισμό, που λένε, ώστε να στραφεί να επιτεθεί στο ραβδί, λέμε τώρα, είναι μαθημένο να ζει στα σκοτάδια κάνοντας τρύπες κάτω από το χώμα και το ξαφνικό φως το ζαλίζει, πανικοβάλλεται, και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να λερώνει στρεφόμενο και πιτσιλώντας τη γύρω περιοχή, όσο φτάνει δηλαδή, και μα την αλήθεια δεν το λυπάμαι καθόλου και θα μπορούσα να το κομματιάσω, αλλά πάλι σκέφτομαι μήπως είναι καλύτερα να αφήνουμε τις σκουληκαντέρες στην ησυχία τους

630. ο Ντερτιλής ανατρέπει το νόημα της λέξης "ανδρεία"

"Με παραδέχεσαι; 45 χρονών άνθρωπος και τον πέτυχα με την πρώτη βολή στο κεφάλι" είπε καμαρώνοντας ο Ντερτιλής στον οδηγό του τζιπ του, μετά τον πυροβολισμό που άφησε στον τόπο τον Μιχάλη Μυρογιάννη, ένα νέο 20 χρονών, από τα πρώτα θύματα του Πολυτεχνείου.

ΣΗΜ.1. ο κατάλογος των νεκρών-->> https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%AF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85
ΣΗΜ.2. περί αυτού του Ντερτιλή πρόκειται-->> https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82_%CE%9D%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%82

629. παιδικά ξενύχτια

τα παλιά τα χρόνια, οι μεγάλοι πιστεύαν ακράδαντα ότι τα παιδιά έπρεπε να κοιμούνται νωρίς γιατί "ο ύπνος τρέφει το παιδί κι ο ήλιος το μοσχάρι", αλλά έρχονται στο νου μεγάλες στιγμές ευτυχίας με αξέχαστα ξενύχτια όπου "ο Κολυνός της γριάς", μια ιστορία με πολλές συνέχειες, κάθε βράδυ κι από μία καινούργια, τύφλα νά'χουν τα σίριαλ λέμε, καθώς και η ιστορία του Πλαστήρα, που κάθε τόσο έπεφτε στο πηγάδι και πνιγόταν μαζί με μας, τα παιδιά, που πνιγόμασταν στα γέλια μόλις εκστομιζόταν η φράση "ο Πλαστήρας έπεσε στο πηγάδι και πνίγηκε!!" από τη μικρή μου ξαδερφούλα που τιναζόταν όρθια πάνω στο στρώμα σαν ελατήριο γνωρίζοντας τη θραύση που έκανε (κάθε βράδυ σχεδόν) το εμπνευσμένο της σλόγκαν -ακόμα και το δίχρονο τότε αδερφάκι μου γέλαγε με τη φάση! Φυσικά, οι μαμάδες ερχόντουσαν να μας βάλουν σε τάξη, αλλά, μόλις ακουγόντουσαν βήματα στο διάδρομο και πριν ακουστεί το γύρισμα της μπετούγιας, εμείς κουκουλωνόμασταν καλά και "κάναμε τον ψόφιο κοριό", κατά την προσφιλή ρήση της εποχής.
_______________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

628. "μανία καταδιώξεως" ή "μάχη εναντίον της ευπιστίας"

Με πόση μοχθηρία με κοίταξε η Ρία!
καλύτερα θα τό'χα να με δάγκωναν θηρία!

και πόση προδοσία
κρύβει στο βλέμμα της η Σία!

όμως και του Σταμάτη
το μάτι κρύβει κάτι!
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε 14/11/2017

627. ο Φερχάτζ και η γάτα του

ο Φερχάτζ ήρθε από τις Σέρρες κι έφερε μια μαύρη γάτα, που τη βρήκα ξαπλωμένη έξω από το παράθυρο της κουζίνας. Τίποτα δεν θα ήταν παράξενο, αν το παράθυρο δεν βρισκόταν στον τέταρτο όροφο, αν το όνομα Φερχάτζ δεν μου ήταν εντελώς άγνωστο κι αν ουδεμία σχέση είχα με Σέρρες.
__________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 7/11/2017

626. ο Ρέτος

σκέφτομαι συχνά τον συμμαθητή μου τον Ρέτο (από το Πανάρετος βγαίνει) που μίλαγε όλες τις γλώσσες του κόσμου, ιδίως στις ευρωπαϊκές δεν παιζόταν: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, άφταστος λέμε, αλλά και στις ασιατικές δεν πήγαινε πίσω, μόνο στο μάθημα ξένων γλωσσών πάτωνε και κόντεψε να χάσει χρονιά για την αδυναμία του αυτή. Είναι πάρα πολλά χρόνια τώρα φευγάτος από τον κόσμο τούτο, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, κεφάτος και ντροπαλός συνάμα, αλλά ώρες ώρες τολμηρότατος, αφού (χάρη στην ανάγκη του να διασκεδάζει το σύμπαν) είχε ντυθεί μαθήτρια σε κάποιον αποκριάτικο χορό! Μάλιστα. Μια φοβερή μαθητριούλα, μαυριδερή και τριχωτή με μαύρα κοτσιδάκια, μπλε ποδιά με άσπρο γιακαδάκι κι ένα τεράστιο χαμόγελο ίσαμε τ' αφτιά! Αυτός ήταν ο Ρέτος μας.

625. τον λέγαμε Ντενή

ο Ντένης ήταν γιός της Αννας Φλάμπουρα, γνωστής σε μένα ως "μαντάμ" σκέτο, που ήτανε νταντά της μάνας μου και χάρη σε κείνην πηγαίνανε σινεμά και βόλτες με τη μικρότερη αδερφούλα της, τη νονά μου, στο Σινέ Παρί και στην Αίγλη, χάρη στη "μαντάμ" έμαθα να πλέκω διάφορα μωρουδιακά ρουχαλάκια και παιχνιδάκια, σχέδια ελβετικά βεβαίως γιατί η "μαντάμ" ήτανε ελβετίδα, μια πανύψηλη γυναίκα και κακάσχημη που φόραγε πάντοτε τουρμπάν, συνήθως γκρενά ή πράσινο σκούρο. Τον Ντένη Φλάμπουρα, έναν άνθρωπο χαρούμενο, με την αστεία του κουβέντα πρόχειρη, με τεράστια μάτια πίσω από χοντρούς φακούς, πανύψηλο και άχαρο, (μου θύμιζε τον Αθω από τους τρεις σωματοφύλακες όπως τον είχα σιάξει στο μυαλό μου) τον βρίσκω σε διάφορες εκδόσεις ως επιμελητή, αν ζει θα είναι πάνω από ενενήντα σήμερα, και χαίρομαι που δεν έχει ξεχαστεί εντελώς -->> 

Κάποτε, σε μεγάλη ηλικία, είχε παντρευτεί την Μαρία Κυνηγού, αλλά δεν αναφέρει κάτι το βιογραφικό της.

το σπίτι τους βρισκόταν στη μικρή πάροδο της Καψάλη, ένα κουκλίστικο διαμερισματάκι γεμάτο βιβλία και ζωγραφιές, σκοτεινό γιατί δεν τό 'βλεπε ήλιος, αλλά μαγικό, που μύριζε μέντα και λεβάντα.
_______________
ΣΗΜ. όλοι αυτοί πεθαμένοι, αλλά όχι στη σκέψη μου

624. το άσπρο άλογο

Είχαμε να άσπρο άλογο στην πίσω πλακόστρωτη αυλή.
Μια μέρα, όταν ξύπνησα, είχαν φύγει όλοι -το σπίτι αδειανό.
Γέμισα ένα κουβά νερό, να ποτίσω το άλογο.
Βγήκα στην αυλή, άλογο πουθενά.
“Θα το πήραν μαζί τους, να με γλιτώσουν από το βάρος της φροντίδας του” σκέφτηκα.
Δεν μου πέρασε καν από το νου πως ίσως ίσως με θεωρούσαν ανίκανη να το φροντίσω, όπως είπε κάποιος κακοπροαίρετα.
Τι είχε συμβεί πραγματικά, ποτέ δεν θα το μάθω.
Μου αρέσει όμως να σκέφτομαι την πρώτη εκδοχή.
____________________
ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b στις 3 Νοεμβρίου 2017, ώρα 10:21 μ.μ.
ονειροκρίτης: "Αν ονειρευτείτε ένα λευκό άλογο, θα έχετε οικογενειακή ευημερία και ευχάριστες συναντήσεις με φίλους."

623. ηλεκτρικό μειδίαμα

στη φωτεινή μαρκίζα
κάρφωνες τα μάτια σου τα γκρίζα
κάποιοι σε φωνάξαν Μόνα Λίζα
με φαρδιά σε κύκλωσαν κορνίζα
κι έβγαλαν την πρίζα!

622. "είσαι πολύ όμορφη, αλλά..."

η πρώτη φράση που λέει ένας άντρας σε μια ωραία κι επιθυμητή γυναίκα: "είσαι πολύ όμορφη, αλλά πρέπει να χάσεις κανα κιλό"

μπορώ να γράψω ολόκληρη πραγματεία πάνω στη φράση αυτή και ξεκινάω αμέσως:

Μετά από πολλές 10ετίες προσεχτικής παρατήρησης και βαθειάς μελέτης του ζητήματος, έχω βεβαιωθεί ότι τη φράση αυτή την εκστομίζει κυρίως όχι ένας φοβισμένος άντρας, αλλά κάποιος άντρας που προσπαθεί να κατευνάσει τις απότομα εξεγερμένες ορμές του και βρίσκει τον πιο εύκολο τρόπο: να υποβιβάσει την ωραία και άκρως γοητευτική γυναίκα που έχει απέναντί του, συμπληρώνοντας αμέσως "έχεις χαμηλή αυτοπεποίθηση.. γιατί;" Θα απαντούσα αυτό που μου έρχεται απότομα στη σκέψη "επειδή μόλις μου την κατέβασες βρε μπούρδα!"

Οπότε, μόλις ακούσετε κορίτσια να λέγεται η φράση αυτή, μη του κάνετε το χατήρι να ρίξετε το βλέμμα στο πάτωμα, προτιμήστε να του δείξετε κάτι ντεκαβλέ π.χ. μια ταλαίπωρη γριούλα που περνάει με το σκυλάκι της, και τότε οι ορμες θα πέσουν κατακορύφως (όπως ανέβηκαν) για να συνεχιστεί η συζήτηση. Επειδή, καμμια γυναίκα δεν είναι δυνατό να συζητήσει με έναν άντρα οποιασδήποτε ηλικίας όταν αυτός είναι απασχολημένος να μετράει τα κιλά της!
______________
ΣΗΜ. μόλις πριν από λίγο σημείωσα την σκέψη αυτή στο f/b (την πρώτη φράση, δλδ) και θα συνεχίσω... το θέμα πρέπει να βγει στο φως!

621. ο δράκος

"ο δράκος ανασαίνει με φωτιές"
"είν' ένας δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"έρχετ' ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"φτάνει ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"έφτασ' ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"περνάει ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"πέρασ' ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"έχω ένα δράκο που ανασαίνει με φωτιές"
"είμαι/είσαι ένας δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"είμαι/είσαι ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"

Η ιστορία θα συνεχιστεί ανάλογα με τη φράση που θα ξεκινήσει κι ακόμα δεν έχω αποφασίσει...

Ας δοκιμάσω κάτι:

ο δράκος ανασαίνει με φωτιές
 "ακόμα ζεις;" του λέω
"Πέθανε πια, με καις!"

(επανέρχομαι σύντομα, ελπίζω)

επανήλθα, 21/10/2018:

ένας δράκος ανασαίνει με φωτιές
στα καφτά του τα ρουθούνια
ψήνει γόπες και μπαρμπούνια

620. 19 Οκτωβρίου 2009

Σαν να είχαν γυρίσει τα ρολόγια του χρόνου μερικές δεκαετίες πίσω και να πιάναν το νήμα από την αρχή. Βρε, λες να γίνει κάνα θαύμα; αναρωτήθηκα. Πού ξέρεις; Μπορεί. Μου απάντησα. Μετά, κοιμήθηκα και κανένας εφιάλτης δεν ήρθε να ταράξει τα όνειρά μου. Καλό σημάδι. Σπάνια βλέπω εφιάλτες στον ύπνο μου, μόνο στο ξύπνιο ζω έναν εφιάλτη και αυτός, καθώς φαίνεται, υποχωρεί.
__________________
ΣΗΜ. γράφτηκε αυτή τη μέρα στο f/b και δεν θυμάμαι με ποια αφορμή.

619. μελιδόνηση

Τί μελιδονεί λοιπόν τα νερά
και τούτα εδώ τα ψάρια;
Ποια στεγνά, λυσσαλέα ψαλίδια;
Και τί ξηρασία έχει πια
που τα δανειοβόλα λαμόγια
έξυσαν πόντο – πόντο
τον παγωμένο ιδρώτα;

Διότι αν το δάνειο υπήρξε
η μοναδική προβολή
της περιούσιας εικόνας μας
ανέκαθεν κινούσαμε τα βατραχοπέδιλα
στην πορσελάνη των νιπτήρων
Και πάντα τρέμαμε αληθινοί
από μια νέα υπερωρία!
_______________
ΣΗΜ. το βρήκα γραμμένο στο f/b στις 19/10/2017 και δεν θυμάμαι αν το είχα γράψει νωρίτερα κάπου αλλού.

618. σημειώσεις

1. αν κολλάω διάφορα προθέματα στις λέξεις, σημαίνει πως δεν μπορώ να εκφράσω κυριολεκτικά αυτό που θέλω
2. άμα δηλώσω ποτέ ότι "μου αρέσει η σάτιρα", να με διαγράψετε! Η σάτιρα δεν είναι κάτι που αρέσει ή δεν αρέσει, είναι κάτι που το ζεις, το εκφράζεις, το χαίρεσαι, δεν είναι γλυκό νεραντζάκι

617. κολοτούμπες

έκανες μια κολοτούμπα
και σου κάθησε η θρούμπα
στο λαιμό

έκανες δυο κολοτούμπες
σου αλλάξαν με γαρδούμπες
το θεσμό

έκανες τρεις κολοτούμπες
και αμόλαγες καλούμπες
στο γκρεμό

τέσσερις οι κολοτούμπες
συλλογή από αρλούμπες
και γ.μώ!
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε 12/10/2017 στο f/b

616. το παιδί από το Κούλε

Ηταν παλιά στην παρέα μας
ένα παιδί από το Κούλε
Ενα παιδί χωρίς
ιδιαίτερα χαρακτηριστικά,
άξια να θυμάται κανείς

Μόνο που έλεγε κάθε τόσο
-χωρίς ιδιαίτερο λόγο-
«Εγώ είμαι από το Κούλε» ή
«Εγώ γεννήθηκα στο Κούλε»

Το παιδί από το Κούλε
ήταν ζωντανή γεωγραφία
Θυμόταν απ' έξω όλα τα κράτη της Γης
με τις πρωτεύουσές τους
-κράτη ανύπαρκτα σήμερα,
γιατί ο κόσμος άλλαξε

Η Αφρική άλλαξε,
ήρθαν τα πάνω κάτω και το ανάποδο.
Η Ασία παίζεται ακόμα.
Στην Ευρώπη συνεχίζουν
τις ανακατατάξεις.
Η Αμερική πέφτει λίγο μακριά,
αλλά κι εκεί υπάρχουν αλλαγές

Σήμερα, το παιδί από το Κούλε
θα ήταν μια γεωγραφία
του παρελθόντος,
με γνώσεις χρήσιμες στους ιστορικούς

***

«Εγώ είμαι από το Κούλε»,
έλεγε κάθε τόσο,
αλλά κανείς δεν ρώτησε ποτέ
«κατά πού πέφτει το Κούλε;»
ούτε άνοιξε κανείς ένα χάρτη
να ελέγξει, να το βρει.

«Εγώ γεννήθηκα στο Κούλε»
έλεγε και κανείς δεν πρόσεχε
αυτή τη μικρή φράση,
που ίσως δήλωνε την ανάγκη του παιδιού
να ανήκει κάπου
ή που την επαναλάμβανε
για να μη ξεχνά
την καταγωγή του
ή που ήταν σημαντική για να ξεχωρίζει,
να ξεχωρίζει από τους άλλους
για τους οποίους η καταγωγή
δεν σήμαινε τίποτα
-ή σήμαινε ελάχιστα.

***

Το παιδί από το Κούλε
μια μέρα εξαφανίστηκε.
Κανείς δεν έψαξε να το βρει,
κανείς δεν ξέρει τί τού συνέβη.
ισως να γύρισε στο Κούλε,
ίσως και να πέθανε.

Κάποια μέρα σκέφτομαι
να ανοίξω ένα χάρτη,
να ψάξω να βρω
αυτό το Κούλε,
τον τόπο όπου θέλω να σκέφτομαι
αυτό το παιδί ευτυχισμένο,
με τους δικούς του,
στην πατρίδα που έκλεινε μέσα
στην επαναλαμβανόμενη φράση:
«Εγώ είμαι από το Κούλε»

Το μόνο που με εμποδίζει να ψάξω
είναι ο φόβος
μήπως δεν υπάρχει Κούλε,
μήπως το παιδί αυτό ήταν
ένα πλάσμα ομαδικής παράκρουσης.

***

Χτες, άκουσα ένα γεροντάκι
στο λεωφορείο
να μονολογεί:
«Εγώ γεννήθηκα στα Γρεβενά»
«Ωραία τα Γρεβενά» τού απάντησα,
αλλά δεν με άκουσε
και συνέχισε να μονολογεί...
(2015, f/b)

615. πονοκέφαλος

την ώρα που την είδα

μου ήρθε κεραμίδα

και "ω, μα τον Τουτάτη!

πού πάτε ωραιοτάτη;"

τη ρώτησα κι εκείνη

"να πάρω ασπιρίνη"

απάντησε με πόνο

"πονοκεφάλους έχω

και στο γιατρό μου τρέχω"

πρόθυμος να τη γιάνω

"τον πόνο θα γλυκάνω

με γιατρικό θεσπέσιο"

της λέω και.. τέλος αίσιο!

______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 27/08/2017 στο f/b

614. περί προτεραιότητας

αν δεις μια γιαγιάκα να δίνει τη σειρά της σε νέους ανθρώπους, αυτή είμαι! "έχω χρόνο, δεν βιάζομαι" λέω και παραχωρώ τη σειρά μου στην ουρά. Οταν ήμουν νέα, με είχε εντυπωσιάσει η συμπεριφορά των ηλικιωμένων στη Σουηδία, μου άρεσε που δίναν τη σειρά (αλλά και τη θέση τους στο λεωφορείο) σε νεαρούδια του γυμνασίου και όταν ρώτησα το γιατί, έλαβα την απάντηση "μα, αυτά είναι τα νιάτα, το μέλλον της πατρίδας μας!" και το βρήκα πάρα πολύ σωστό για τούτο το εφαρμόζω. Χρόνο έχω άπειρο άλλωστε, δεν με κυνηγάει κανείς.
______________________________
ΣΗΜ. γραμμένο 1/10/2017 στο f/b

613. περί νταλικιέρηδων

τις πιο ωραίες ιστορίες τις έχω ακούσει από νταλικέρηδες και χειριστές χωματουργικών μηχανημάτων.. ίσως είναι η μοναξιά του τιμονιού που αναγκάζει το μυαλό να σκέφτεται και να γεννάει.. ποιος ξερει.. Τα άλλα μαστόρια τους δουλεύαν, έχουν και μια φυσική συστολη μπροστά σε κυρίες, αλλά όταν κατάλαβαν ότι ακούω χωρίς να σνομπάρω και να ξινίζω, ανοίγαν τις μεγάλες καρδιές που ξεχειλίζαν ιστορίες με φαντάσματα και ξωτικά -συν τοις άλλοις! Ενας Θεσσαλός π.χ. ορκιζόταν ότι είχε δει ξωτικό να τον σταματάει στη μέση του δρόμου, φέρνοντας μάρτυρα και τη σύζυγο, που του έκανε συντροφιά εκείνη τη νύχτα..
_______________________
ΣΗΜ. γράφτηκε 1/10/207 στο f/b

612. περί αγωγών

ψηφίστηκε ομόφωνα από την Κομισιόν η κατασκευή αγωγού μπίρας από Μόναχο προς Αζερμπαϊτζάν, με σκοπό την διάδοση του αλκοόλ προς μουσουλμανικούς πληθυσμούς, ώστε να επιτευχθεί συντομότερα ο εκπολιτισμός τους. Σε δεύτερη φάση, θα κατασκευαστεί αγωγός σαμπάνιας και έπονται οι αγωγοί ρετσίνα-κιάντι-κοκκινέλι-πορτό. Αγωγοί για τσίπουρο και ούζο στο απώτερο μέλλον, μη σηκώσει η Ελλάδα κεφάλι και τους πάρουμε τα σώβρακα ολωνώνε.
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b

611. περί ομιλίας

σκέφτομαι να πάψω να μιλάω γιατί όσο μιλάει κανείς τόσες παπαριές ξεπετιούνται αλλά μέσα στις τόσες μπορεί να βρίσκεται κάτι τι πανέξυπνο και μάλλον δεν θα πάψω να μιλάω αλλά πάλι μάλλον δεν υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσει κανείς την εξυπνάδα από την παπάρα ούτε τα πολλά λόγια από το κουτσομπολιό άρα αφού την ομιλία την κέρδισε ο άνθρωπος μετά από χιλιάδες χρόνια επίπονης προσπάθειας να εκφραστεί μένει να εξακολουθεί να μιλάει μήπως ξημερώσει μια μέρα που θα καταλάβει τι θέλει να πει ο ίδιος αλλά και όσοι τον ακούν 🤔🤪🙄😜🤗😎😮💕  
_______________
ΣΗΜ. έγραψα την 1η Οκτωβρίου 2017στο f/b

610. το παιδάκι από τη Λέσβο

μια φορά κατέθεσα σε ειδικό τραπεζικό λογαριασμό τη μισή μου αμοιβή από μια δουλειά (πολλά χρήματα, δλδ) για να σωθεί ένα παιδάκι 2,5 χρονών που έπρεπε να πάει από τη Λέσβο στις ΗΠΑ για μια δύσκολη εγχείριση.. Η έκκληση είχε γίνει (τότε, παλιά) από τηλεοπτική εκπομπή.. Μετά από λίγο καιρό, έμαθα ότι τα χρήματα ΟΛΑ τα καρπώθηκε ο δικηγόρος της οικογένειας που είχε αναλάβει την προώθηση της καμπάνιας για την οικονομική στήριξη της μάνας και του παιδιού και το παιδάκι, φυσικά, πέθανε.. Υστερα από αυτό, ΔΕΝ ΔΙΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ και συνιστώ στους υποστηρικτές και διακινητές παρόμοιων περιστατικών να έχουν ιδίαν αντίληψη ώστε να μη παίρνουν κόσμο στο λαιμό τους, στηρίζοντας λαμόγια και σιχαμένους υπανθρώπους

609. τα χαπάκια

πριν από 10 χρόνια βρέθηκα μεταξύ σφύρας και άκμονος που λένε, δύσκολα πράγματα, πολύ δύσκολα, και αναγκάστηκα να ζητήσω συνδρομή από ειδικό γιατρό.. πήγα λοιπόν μια φορά, είπα όσα είχα να πω, άκουγε προσεχτικά, απομόνωσε δυο τρεις μικρές φράσεις, τις άκουσα από τα ξένα χείλη σαν καινούργιες κι έφυγα.. στο δρόμο ένιωθα ελαφριά σαν πουλί πετούμενο που λενε, όλα καλά.. ξαναπήγα άλλη μια φορά, επειδή είχα δώσει το λόγο μου πως θα ξαναπάω να του πω τα νέα.. τότε ήταν που μου έγραψε δυο χαπάκια, να τα δοκιμάσω, είπε, θα μου κάνουν καλό.. τα δοκίμασα για τρεις-τέσσερις μέρες κι ένοιωσα ένα πάγωμα, σαν να μην ήμουν η ίδια, σαν να με έβλεπα απέξω μου.. τα έκοψα μαχαίρι που λένε και τηλεφώνησα στον ειδικό γιατρό και "α, πήρατε τα χαπάκια;" με ρώτησε και "πώς αισθάνεστε τώρα;" και "μια χαρά, γιατρέ μου" του απάντησα και "όχι, τα πέταξα γιατί ένιωσα να μου παγώνουν το συναίσθημα" και "σοβαρά; μα ήταν τα πιο ελαφριά.. και τι θα κάνετε τώρα;" είπε, και απάντησα ότι νιώθω πάρα πολύ καλά και τον ευχαριστώ που μου τα έδωσε και με τον τρόπον αυτό κατάλαβα πόσο καλά είμαι.. γιατί τη γράφω αυτή την εμπειρία; μα επειδή σκέφτηκα ότι πιθανότατα χαπακώνονται οι εξουσιαστές για να μη νιώθουν ΤΙΠΟΤΑ.

608. ο κύριος Μπίμπας

ο κύριος Μπίμπας ήρθε στη Β' τάξη, μια και διαδέχτηκε την γλυκύτατη δασκάλα μας στην Α' Δημοτικού, για μεγάλη μου λύπη, γιατί τότε μικρό παιδάκι ήμουν και αυτός ο πανύψηλος και χοντρότατος κύριος (αν και έμοιαζε με τον αγαθότατο κύριο Μικόμπερ του αγαπημένου αναγνώσματος) ήτανε σκέτο καθίκι: πέρα από την τσιριχτή εκνευριστική φωνή που ξεπερνούσε τα ντεσιμπέλ πλανόδιου μανάβη, έδερνε κιόλας χωρίς εξαίρεση όλα τα παιδιά εκτός από το χοντρό αγόρι, γιο συνταγματάρχου, όπως επαναλάμβανε σε καθε ευκαιρία. Ακόμα και μένα χτύπησε με το χάρακα τον μαύρο στους κόμπους των δαχτύλων, δεν ήθελε να δέρνει ανοιχτές παλάμες επειδή δεν πόναγαν όπως έλεγε. Εμεινα καναδυό μήνες σε αυτή την τάξη και αυτό το σχολείο, γιατί μετά έπαθα αδενοπάθεια και γλίτωσα!
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b, αφού διάβασα αυτό το σχετικό ποστ-->> https://simiomatariokipon.wordpress.com/2017/08/15/aristeia/

607. μάτια νερουλά

Υπάρχουν κάτι μάτια νερουλά,
Σαν καταιγίδες που ορμάνε να σε πνίξουν
Άπατες λίμνες και βαθιές, που ξεγελούν,
Τάχατες άκακες πως είναι, λαγαρές,
Μέχρι με χάδια και γητειές να σε τυλίξουν.

606. Belle Ile en Mer

κάποτε, περπατούσα στο νησάκι της Βρετάνης το Belle Ile en Mer, σε χωράφια με άγριο μαϊντανό που έφτανε ίσαμε το γόνατο. Βάδιζα και η ευωδιά του απλωνόταν σε μεγάλη ακτίνα, υγρασία τρομερή, ήταν πρωί, φορούσα την κίτρινη νιτσεράδα μου, η θάλασσα τραβηγμένη στα βαθειά. Το μεσημέρι κατεβήκαμε κάπου 5-6 μέτρα και βαδίζαμε στο βυθό μαζεύοντας μύδια κολλημένα σε όρθιους βράχους, τα χέρια στην ανάταση σχεδόν για να τα φτάνουμε και το βράδυ φάγαμε εκπληκτικό μυδοπίλαφο, μαγειρεμένο απο τον Antonio στο τεράστιο τζάκι που είχε μέγεθος δωματίου.

605. Η οπτική γωνία και ο Αφέντης Πολυροβυθάς

Οπτική γωνία είναι η γωνία υπό την οποίαν μπορείς να δεις τα πράγματα. Η οπτική γωνία διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο κι από μάτι σε μάτι. Αλλιώς βλέπεις τα πράγματα εσύ κι αλλιώς τα βλέπει κάποιος άλλος. Αλλιώς τα βλέπεις με το μάτι το δεξί κι αλλιώς με το αριστερό.

Για να το καταλάβεις, θα σου θυμίσω το παραμυθάκι του "Αφέντη Πολυροβυθά", του κακομοίρη που εκράταγε ένα ρεβύθι κάνοντας όνειρα ότι θα σιάξει χωράφια και χωράφια καλλιεργώντας τις σοδιές απο ρεβύθια που θα γεννούσε αυτό το ρεβυθάκι και που, όταν τον εβάλανε να κοιμηθεί σε τσαλακωμένο κρεββάτι εστριφογύρναγε ολονυχτίς και δεν έκλεισε μάτι ψάχνοντας το ρεβύθι του ανάμεσα στις ζάρες, αλλά την άλλη νύχτα εκοιμήθηκε σαν πουλάκι γιατί τον εβάλανε σε πουπουλένιο στρώμα κι ατσαλάκωτα σεντόνια και δεν τό 'ψαχνε το ρεβύθι του κι αν του ξαγλιστρούσε λιγάκι, ε, με μια ελαφριά κίνηση, τό 'βρισκε ξανά στη χούφτα του και συνέχιζε τον μακάριο ύπνο. 

Ο Πολυροβυθάς έβλεπε τα πράγματα από τη δική του σκοπιά, από τη σκοπιά μη τυχόν χάσει το ρεβύθι του, που ήταν η μοναδική του περιουσία, δηλαδή.
Οι άλλοι το βλέπαν το πράγμα αλλιώς, σύμφωνα με τις δικές τους εμπειρίες και προσλαμβάνουσες, που λένε. Πως δηλαδή εστριφογύρναγε στο κρεββάτι επειδή ήτουνε καλομαθημένος, άρα πλούσιος, και πως ήθελε καθαρά και καλοσιδερωμένα στρωσίδια για να κοιμηθεί ήσυχα.

Ετσι, την έκανε την τύχη του ο Πολυροβυθάς! Μια και τον ενομίσανε πλούσιο που για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο παράσταινε το φτωχό, τον εσιάξανε στα μέτρα των πλουσίων, του δώκανε σπίτια και χωράφια και άμαξες και βολεύτηκε ο φτωχός ο ανθρωπάκος, φύτεψε το ρεβύθι του κι άλλα πολλά ρεβύθια, έκανε οικογένεια με πολλά παιδάκια Πολυροβυθάκια κι έζησε αυτός καλά κι εμείς.. άστα να πάνε!

Αν αυτοί οι "άλλοι" είχανε ή μπορούσανε να δουν τις εμπειρίες του Πολυροβυθά, θα τον επετάγανε από την αρχή με τις κλωτσιές και αν ο Πολυροβυθάς είχε τις εμπειρίες των πλουσίων, δεν θα τόλμαγε καν να χτυπήσει την πόρτα τους. Ετσι δεν ειναι; Ισως όμως και να κάνω πάλι λάθος... (2008)

604. ο ακάλυπτος

ο ακάλυπτος είναι στα όπα του αυτό τον καιρό.. παλιότερα, η νύχτα έφερνε στο μαξιλάρι μου αλυχτίσματα και νιαουρίσματα, διαλόγους ή και μονολόγους παρατημένων ζώων -και ανθρώπων κάποτε κάποτε- αλλά εδώ και μια βδομάδα περίπου το πράγμα έχει αρκούντως αναβαθμιστεί.. η ανάπτυξις που λέγαμε.. αυτή. Ηρθε επιτέλους, τουλάχιστον για μία κυρία η οποία κραυγάζει καλύτερα και από εκείνην στο "Φρανκεστάιν τζούνιορ" αν έχεις ακουστά.. ιπποθέτω ότι γαμείται ανεπαναλήπτως, δια να εξαντλεί όλας τα κλίμακας του πενταγράμμου, ολολύζουσα κατά τις τέσσερις η ώρα, αλλά αυτό θα ήτο ανεκτόν διότι τότε η πλειονότητα των ανθρώπων ροχαλίζει μακαρίως.. μη παίρνεις παράδειγμα από μένα, ε.. σήμερα όμως, το καβλέτο του ακαλύπτου έδωσε ρέστα.. προεξέτεινε το ρεσιτάλ και κατά τας πρωϊνάς ώρας, τουτέστιν ώρες που ο κόσμος είναι έξω για δουλειές, δέκα με δώδεκα και βάλε.. τύφλα νά'χει η Σκάλα του Μιλάνου λέμε.. ίσως (τι ίσως, πιθανότατα μάλλον) η ανεργία είναι εκείνη που αναβάθμισε την σεξουαλικήν ζωήν των ανθρώπων.. μένει άνεργος στο σπίτι ο άνθρωπος και -τι να κάνει;- αντί να βγει στο δρόμο ωρυόμενος "γαμώ την κοινωνία" μένει σπίτι και απολαμβάνει χωρίς ο ίδιος να βγάζει κιχ.. μπορεί να υπάρχουν και πολλές άλλες εκδοχές, να κερδίσαν το λαχείο οι άνθρωποι, να βγήκαν στη σύνταξη, να στείλαν πρώτη φορά σχολείο τα παιδάκια τους και μείναν επιτέλους μόνοι, να διώξαν τα πεθερικά στο χωριό, κλπ κλπ.. σκέψου κι εσύ, όλα τα βάρη σε μένα πια;..

603. δυο περιπέτειες...

1.
μια φορά, παλιά, όταν σπάσαν τα φρένα του αυτοκινήτου, λίγο πριν από τα διόδια της Τραγάνας (αν θυμάμαι καλά) και ο πατέρας πήγαινε το τουτού πέρα-δώθε στη φαρδιά την άσφαλτο (ευτυχώς δεν ερχόταν κανείς από απέναντι κι έκανε αυτό το κολπάκι μπας και ελαττώσει ταχύτητα, όπως αποκάλυψε μετά) τσουλώντας με φόρα τρεμάμενο προς τα κουτάκια των διοδίων, παρακάλαγα (από μέσα μου βέβαια) να βρισκόταν ένα εμπόδιο, ένα περίπτερο ή ένα δέντρο να φύτρωνε επιτόπου, να μας σταματήσει. Κάπως έτσι νιώθω και τώρα, που τραβάει ολόκληρη η ανθρωπότητα φυσέκι προς το γκρεμό. Το αυτοκίνητο σταμαμάτησε μοναχό του, ακριβώς στο πλάι των διοδίων. Αχ, ανασάναμε βαθειά!

2. 
έχω φρενάρει στο τσακ, μόλις άνοιξε στο δρόμο μπροστά μου χάσμα απύθμενο, κάπου στη βόρεια Εύβοια, καταιγίδα διαρκείας, αστραπές, κλπ, και μια κι έπρεπε να περιμένω να ξημερώσει για να με βρουνε, βγήκα έξω και απόλαυσα ένα δροσερό ντουσάκι με σαμπουάν και τα όλα του, που ίσως να ήταν και το τελευταίο μου, αλλά δεν ήταν (ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ξέρω ακόμα)

602. η φαντασία στην εξουσία!

Επιτέλους ήρθε! Εστω και σε οικονομική συσκευασία. Ηρθε η φαντασία στην εξουσία λέμε. Με φανταστικό χρήμα. Ετσι κι αλλιώς, φανταστικό ήταν εδώ και μερικές δεκαετίες, μόνο που τώρα αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο. Το φανταστικό, εννοείται.

Αναρωτήθηκα, όπως και πλήθος άλλοι -υποθέτω- πού βρίσκονται αυτά τα 28 δις ευρά, με τα οποία εγγυάται η κυβέρνηση στις τράπεζες. Η απορία μου λύθηκε ατάκα κιεπιτόπου με τις δηλώσεις του κ. γ. γραμματέα (ή κάτι τέτοιο) των τραπεζών. Είπε λοιπόν αυτός ο κύριος (ονόματα δεν θυμάμαι, δυστυχώς) ότι αυτό το ποσό (ο αριθμός δλδ) δεν είναι πραγματικά χρήματα, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά είναι "εγγύηση" και αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι: το κράτος εγγυάται με φανταστικά χρήματα; δλδ, με ένα φανταστικό αριθμό;

Οπότε, έτσι εξηγείται το φαινόμενο να υπάρχουν τράπεζες που δεν δέχονται χρήματα. Αφού είναι φανταστικά!

Τι ωραία που θα ήταν να ζούμε και με φανταστικά τρόφιμα, να ντυνόμαστε με φανταστικά ρούχα, να πληρώνουμε γενικά με φανταστικά χρήματα!

..ή.. μήπως αυτό κάνουμε μέχρι τώρα; Παίζουμε δλδ ένα παιχνίδι φαντασίας και δεν το έχουμε καταλάβει; Μήπως παίζουν οι εξουσιαστές με μας, τους απλούς πολίτες; Μήπως μας θεωρούν πλάσματα της φαντασίας τους, φανταστικά πιόνια στη σκακιέρα τους; Μήπως θα μπορούσαμε κι εμείς να τους δούμε έτσι; Κι αν τους βλέπαμε ως φανταστικά πλάσματα, μήπως θα μπορούσαμε ευκολότερα να τους εξαφανίσουμε με ένα... ξύπνημα;

Η φαντασία διογκώνεται στα όνειρα, το ξέρουμε αυτό, και για τούτο ένα καλό όνειρο θέλουμε να διαρκεί περισσότερο. Δεν θέλουμε κανείς να μας ξυπνά όταν βλέπουμε ένα υπέροχο όνειρο. Τώρα όμως βρισκόμαστε στη μέση ενός εφιάλτη, έτσι δεν είναι; Ε, λοιπόν, καιρός να ξυπνήσουμε! (2008)

601. ο δίσκος έχει τη δική του ιστορία..

Μια φορά, πολλά χρόνια πριν, την εποχή των χίππιδων αν εχεις ακουστά, δούλευα σε ένα νησί των Κυκλάδων, ένα από τα ωραιότερα.. Εκεί λοιπόν ειχα την ευκαιρία να γνωρισω πολύ κόσμο απο τα πέρατα της Γης, που λένε, και μεταξύ αυτών ένα νεαρό ζευγάρι τρελλά ερωτευμένο, τον Τζαίημς απο το Λονδίνο και τη Σαμάνθα απο τη Φλόριδα. Είχαν γνωριστεί στο καράβι από Αθηνα στο νησι, ερωτεύτηκαν και έμεναν μαζί σε ένα μικρό ξενοδοχείο. Εδειχναν τρισευτυχισμένοι και μάλλον θα ήτανε κιόλας. 

Ενα βραδάκι λοιπόν, εκεί που κουβεντιάζαμε τρωγοπίνοντας σε ένα ταβερνάκι, με ρώτησε ο Τζαίημς αν έχω είδη ραπτικής εκεί που μένω και, στη θετική μου απάντηση, με παρακάλεσε αν γίνεται να έρθει η Σαμάνθα σπίτι μου να μπαλώσει μερικά ρούχα. Ετσι κι έγινε. Για μερικές μέρες, έθεσα το σπίτι στη διάθεσή τους και όταν γυρνούσα απο τη δουλειά ήταν πολύ ευχάριστο να βρίσκω δυο γλυκούς ανθρώπους να με περιμένουν. Εμαθα την ιστορία τους, διηγήθηκα τη δική μου, ανταλλάξαμε ιστορίες δηλαδή. 

Μου έκανε εντύπωση που η Σαμάνθα δεν είχε κατοικήσει ποτέ ως τότε σε κανονικό σπίτι, αλλά έμενε με την οικογένειά της σ' ένα γιωτ! Δεν ήθελε με κανένα τρόπο να συνεχίσει να ζει έτσι και ο Τζαίημς, παρόλο που ήταν σχετικά φτωχός, θα της χάριζε τη ζωή που εκείνη επιθυμούσε στην πατρίδα του, την Αγγλία.  

Αποχαιρετιστήκαμε σχεδόν κλαιγοντας -τι σχεδον, κλαιγαμε!- και, στην άρνησή μου να δεχτώ χρήματα για τη φιλοξενία, ο Τζαίημς με ρώτησε ποιο φιλμ μου άρεσε εκείνο τον καιρό και του μίλησα για το Jungle Book και τα υπέροχα τραγουδάκια του. Μετά απο καμιά δεκαριά μέρες, έλαβα ενα δέμα. Το άνοιξα και νά ο δίσκος που ακόμα τον έχω και τον ακούω καπου κάπου. 

Μια φορά που είχα επισκεφτεί μια φάρμα λίγο έξω απο το Λονδίνο, ο χασάπης έμοιαζε υπερβολικά στο Τζαίημς, ειχε τα μπροστινά του δόντια αραιά σαν του Τέρρυ Τόμας περίπου, αλλά ντράπηκα να ρωτησω. Μάλλον δεν θα μου άρεσε να ήταν... Προτίμησα να μείνω με την ανάμνηση.

600. άνθρωποι πολύτιμοι

θυμήθηκα στην Πολεοδομία του Πειραιά τη φοβερή τσακάλαινα Βασιλική Γρύλλη, μια πανάξια γυναίκα-στρόβιλο που όλα τα γνώριζε απέξω κι ανακατωτά, νόμους και παράθυρα και παραθυράκια.. τι να πρωτοθυμηθω.. Τη συνάντησα μερικά χρονάκια αργότερα, σύμβουλο του αξεχαστου Α. Τρίτση, να περιφέρεται στο υπουργείο ψιλοχαμένη, μια και το εκεί περιβάλλον έπεφτε πολύ στενό για το πιρουεττόζικο μυαλό της. "Αλλά" μου είχε πει σαν να απολογείται "εδώ νοιώθω πιο ασφαλής, εχω κανονικό ωράριο, μπορώ να βλέπω χωρις άγχος την οικογένειά μου" και την κατάλαβα ή έτσι νόμισα -τότε. Παρόμοια περίπτωση είναι και αυτή του Γ. Ρωμανιά, που είναι ζωντανή εγκυκλοπαίδεια περί το ασφαλιστικό. Να τους προσέχουμε αυτους τους ανθρώπους. (2015)

599. θλίψη

Περπατούσα γρήγορα, οι καλεσμένοι μου με περίμεναν και είναι τόσο απαίσιο να φτάνει η οικοδέσποινα μετά τους καλεσμένους! Ετσι σκεφτόμουν τότε και κάτι με έτρωγε μέσα μου, ένοιωθα χάλια, αλλά κάτι θα έβρισκα και θα τα μπάλωνα όπως πάντα. Οπως προχωρούσα λοιπόν βιαστική και αφηρημένη, με μόνο στόχο να φτάσω γρήγορα σπίτι, βρέθηκε μπροστά μου ένα ψηλόσωμο σκυλί χρώματος γκριζωπού με αραιό τρίχωμα στο κεφάλι και τσαλακωμένα μουστάκια -κυνηγόσκυλο νομίζω, έμοιαζε με Drahthaar (εικ)- που με κοίταζε παρακλητικά κόβοντάς μου τη φόρα. Για μια μικρή στιγμή αμφιταλαντεύτηκα. Ηθελα πολύ να το πάρω μαζί μου, να ψάξω για το αφεντικό του, να το ταΐσω, να το φροντίσω, αλλά με περίμεναν οι κοινωνικές υποχρεώσεις και προσπέρασα. Ακουγα τα βηματάκια του τσικ τσικ τσικ πάνω στο πεζοδρόμιο και το βλέμμα του δεν έλεγε να ξεκολλήσει από το μυαλό μου. Εφτασα σπίτι, δικαιολογήθηκα αν και δεν χρειαζόταν -οι καλεσμένοι κάτι είχαν βρει να κάνουν στο μεταξύ. Μίλησα για τη συνάντησή μου με το σκύλο, κάποιος είπε για ένα γέρο που είχε πεθάνει πρόσφατα λίγο παρακάτω και είχε ένα τέτοιο γέρικο σκυλί, κάποιος μίλησε για τα αδέσποτα που τα κάνουν ζωοτροφές, πήγα στον απόπατο και έκανα εμμετό χωρίς να με πάρουν είδηση. Η συγκέντρωση διαλύθηκε μετά τα μεσάνυχτα, πήγα για ύπνο αλλά χωρίς αποτέλεσμα, η εικόνα του βλέμματος με κυνηγά ακόμα. Εφτιαξα, φυσικά, αρκετές ιστορίες με σκύλους, καμία όμως για το σκύλο αυτό με το ανθρωπόμορφο πονεμένο βλέμμα. Ακόμα νοιώθω τύψεις που δεν έκανα κάτι γι αυτό το γέρικο πλασματάκι. (2008)

598. ένα βλέμμα τρομαγμένο

Το βλέμμα, για το οποίο σίγουρα δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από το να σημειώσω έναν αριθμό κυκλοφορίας, με κοίταξε -υγρό και γουρλωμένο σαν από τρόμο για κάτι τι αναπόφευκτο- μέσα από το πίσω αριστερό τζάμι ενός σκουρόχρωμου πολυτελούς αυτοκινήτου. Εκείνο το φθινοπωρινό βραδάκι, κατέβαινα την οδό Ι. Γενναδίου με τα πόδια και, τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να διασταυρώσω την οδό Ραβινέ, μια σκουρόχρωμη λιμουζίνα γεμάτη επιβάτες έστριψε απότομα αριστερά αναγκάζοντάς με να ξανανέβω στο πεζοδρόμιο. Για μια στιγμή, θύμωσα με τον οδηγό που κόντεψε να με πατήσει στρίβοντας τόσο γρήγορα και απροειδοποίητα. Η στιγμή αυτή ήταν αρκετή ώστε να διακρίνω καλά μέσα στο μισοσκόταδο δυο μάτια πάνω σε ένα πρόσωπο σκούρο κολλημένο πάνω στο πίσω αριστερό τζάμι της λιμουζίνας. Τα μάτια με κοίταζαν με τέτοιο τρόπο, υγρά και γουρλωμένα, σαν να με διατάζανε να σπάσω το τζάμι επιτόπου και να ελευθερώσω αυτό το άμοιρο πλάσμα στο οποίο ανήκαν. Δεν έκανα τίποτα, φυσικά, και η ιδέα να σημειώσω τον αριθμό κυκλοφορίας ήρθε λίγο αργότερα. Πέρασε η στιγμή και πέρασα και 'γώ απέναντι. Το βλέμμα αυτό όμως, ακόμα και σήμερα, αποτελεί ένα μυστήριο για μένα. Ερχεται και φεύγει και ξανάρχεται. Εχω πλάσει ένα σωρό ιστορίες γύρω από το βλέμμα αυτό και τον άνθρωπο που το κουβαλούσε, αλλά είναι η μια τρομαχτικότερη από την άλλη και διστάζω να τις επαναλάβω και γραπτώς. Εκείνες τις μέρες συνέβη ένα έγκλημα στην οδό Ραβινέ, ίσως και αυτό το γεγονός να έπαιξε το ρόλο του στη μυθολογία που έπλασα γύρω από αυτό το βλέμμα. Ηταν άραγε μυθολογία; Η δική μου φαντασία έκανε φύλλο και φτερό μια στιγμιαία εικόνα ή αυτό το βλέμμα ήθελε πράγματι να πει όλα αυτά που η εικόνα που σχημάτισα το έβαζε να λέει; Το μόνο σίγουρο είναι πως θα μείνω με την απορία. (2008)

597. Αβρακόμη

το όνομα "Αβρακόμη" το άκουσα πριν πολλά χρόνια στο Αχλάδι, ένα παραθαλάσσιο χωριό της Φθιώτιδας, ανάμεσα Στυλίδα και Πελασγία. Ετσι λέγαν ένα παλιό αρχοντικό, «το σπίτι της Αβρακόμης», που ήταν -λένε- κυρία επί των τιμών κάποιας παλιάς βασίλισσας, νομίζω της Σοφίας, και ζούσε εκεί -λένε- τα τελευταία της χρόνια μέχρι που πέθανε. Οι γεροντότεροι θυμόντουσαν πολυτελείς άμαξες που έφταναν από την Αθήνα. Αυτά τα άκουσα όταν ήμουν αρκετά νέα για να δώσω ιδιαίτερη σημασία και δεν ρώτησα να μάθω περισσότερα. Τότε, ήταν ένα αρκετά ερειπωμένο σπίτι πίσω από κάτι καλαμιές. Σήμερα, δεν ξέρω καν αν υπάρχει ακόμα.

596. πλας Πιγκάλ

αρχές 10ετίας 70, στην Ελλάδα χούντα, ταξίδι διερευνητικό στο Παρίσι, Πιγκάλ, υπόγεια αποθήκη υφασμάτων, να θέλω ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί μόλις ακούω δυο-τρεις κυρίες κομψότατες να ουρλιάζουν σε άπταιστα ελληνικά "εγώ το είδα πρώτη!!!" και "άστο κάτω μωρή!!!" τραβολογώντας κάτι τόπια υφασμάτων.. ντράπηκα αφόρητα λέμε, αλλά ευτυχώς ήμουν μαζί με την Τερέζα που μου έδωσε να καταλάβω το αστείον του θεάματος και σταθήκαμε σε μιαν ακρίτσα και κάναμε χάζι..

595. Αρετή

Η κυρία Αρετή επαντρεύτηκε τον βοηθό του τελωνοφύλακα, όταν ήτανε στα τριανταοχτώ της κι εκείνος μόλις στα εικοσιδυό, εκάμανε τρία παιδιά, τα εσπουδάξανε και τώρα θα είναι γεροντάκια -αν ζούνε, που το εύχομαι!- και θυμάμαι αυτό το ζευγάρι να χαριεντίζονται σαν πιτσουνάκια και να μη τους ενοιάζουνε τα σχόλια των χωριανών τους.
Αυτά τα ολίγα περί ερώτων και διαφορών και μπλα μπλα μπλα
Σημειώνω ότι η κυρία Αρετή ήταν κακάσκημη και ο τελώνης παίδαρος.

594. Πηνελόπη

Η γιαγιά της γιαγιάς μου η κοντεσίνα Πηνελόπη, εκλέφτηκε στα δώδεκά της χρόνια με τον κόντε Αναστάση που ήταν κοντά στα τριάντα του, επαντρευτήκανε κι εκάνανε δώδεκα παιδιά που εζήσανε όλα και ο Αναστάσης επρόκοψε πολύ, έγινε και γερουσιαστής, τότε, πολύ πολύ παλιά, στα 1800τόσα.
Αλλο να μιλάμε για έρωτες και άλλο για αποπλανήσεις, κλπ, κακοπροαίρετες πράξεις, ε;

593. μια κυρά στη Ζανζιβάρη

Ητανε μια κυρά στη Ζανζιβάρη
που έμοιαζε με ψάρι
φωνή δεν είχε μα κολύμπαγε σαν χέλι
κι άμα τη ρώταγε κανείς
"τι κάνεις;" έγνεφε "σηκώνω βάρη".

592. η Ελένα η γιατρίνα

παλιά, ειχα φιλοξενησει μια γυναικα, γιατρινα απο Αφγανισταν.. έμεινε λίγες μερες μεχρι να κανει χαρτια να παει Γερμανια.. μέρα-νύχτα έκλαιγε.. δεν καταλάβαινα τότε, δεν ήξερα.. έλεγε για το 14χρονο γιο της που τον πήρε ο πατερας του και πηγανε στους ταλιμπαν, αλλα τότε δεν είχα ιδέα τι εστί ταλιμπαν και τετοια.. νομιζα πως προκειται για εσωτερικο τους θεμα.. κατι σαν τα δικα μας αλληλομαχαιρωματα τα πολιτικά.. πού να φανταζόμουν ότι ήταν αληθινα και όχι μονο μαχαιρώματα.. καπως ετσι θα βλεπουν οι ξενοι και μας εδωπερα με τη λιτοτητα κλπ.. δεν τους πηγαινει ο νους, που λενε.. καθενας βλεπει τα πραγματα μεσα απο δικες του εμπειριες/ γνωση.
-------------
Η Ελενα ήταν μελαχροινή με κάτασπρη επιδερμίδα και καταγάλανα μάτια. Εύχομαι να ταίριαξε στη Γερμανία.
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

591. πρώτη μέρα στο σχολείο

Κάπου υπάρχει μια φωτογραφία μου από την πρώτη μέρα στο σχολείο, τραβήχτηκε στον Εθνικό Κήπο, πηγαίνοντας προς το σπίτι της γιαγιάς μου, από φωτογράφο της στιγμής, από εκείνους με τα τρίποδα και τις γυάλινες πλάκες. Θυμάμαι πολύ καλά πόσο ενθουσιασμένο ήταν το βλέμμα μου, πόσο άπληστο, λες και ήθελε (είχε βρει τρόπο, δηλαδή!) να καταβροχθίσει τον κόσμον όλο! Μόλις μπήκαμε στο σπίτι της, η γιαγιά άρχισε να παίρνει βαθιές εισπνοές "αααχ! μοσχομύρισε Σχολείο!" λέγοντας.

590. Νέα Ηρακλείτσα

οι πολυθρονες ηταν ξυλινες και βούλιαζαν στην άμμο, ο ήλιος έπεφτε βαρύς και κόκκινος στο βλέμμα, κι η Νέα Ηρακλείτσα στο χάρτη μια τελίτσα...

589. Βαθυστόχαστα

Ψάχνοντας

Το βαθυστόχαστο στίχο

Λιώνει το μυαλό

Γίνεται σούπα

Την πίνω

Ο στίχος

Αφοδεύεται

Βαθυστόχαστα

______________
ΣΗΜ. γράφτηκε 1/9/2014 στο f/b 

588. στην φθινοπωρινή Καστοριά

πριν απο 52 χρονάκια ακριβώς, τέτοιες μέρες - μερες φθινοπωρινές όμως, όχι σαν το παρατεταμένο γαϊδουροκαλόκαιρο που συνηθίζει να μας κατσικώνεται και καλά κάνει γιατί φέτος είπαμε θα παω Σεπτέμβρη διακοπες- τέτοιες μέρες λοιπόν, περπατάγαμε, κάτι νεαρούδια κει πέρα, γύρω απο τη λίμνη της Καστοριάς και βουλιάζαν τα βήματα στα υγρά φύλλα.. ήτανε μούχρωμα, η ώρα που ο ήλιος έχει βασιλέψει και πυκνώνει το σκοτάδι, και μια κοπελίτσα κοντούλα ακολουθούσε με κόπο τα βήματα του δασκαλου και όλο και κάτι μουρμουράγανε και ο Πίπης, ένας επτανησιος συμφοιτητης, φωναζε απο πίσω "πρόσεχε τη γλώσσα σου Ζωίτσα! θα την πατήσεις!" και τότε ήτανε που έμαθα τί εστί γλείψιμο

587. ΔΩΡΕΑΝ τεστ οστεοπόρωσης

Περπατώντας προς το μαγαζάκι όπου, όταν βρίσκομαι Αθήνα, ψωνίζω -σε πολύ καλές τιμές- διάφορα αναλώσιμα υλικά, π.χ. μπαταρίες, σιντιά, φιλμς, λάμπες μακράς διαρκείας, φακούς, θήκες, βιντεοκασέτες, κλπ... περπατώντας λοιπόν από το σταθμό "Πανεπιστήμιο" του ΜΕΤΡΟ σκεφτόμουν ότι μάλλον είναι καιρός να κάνω μια εξέταση για οστεοπόρωση. Η σκέψη αυτή κράτησε ώσπου να φτάσω στο φανάρι της Σταδίου. Οταν πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο, συχέχισα να περπατώ χωρίς να σκέφτομαι τίποτα, μέχρι τη στιγμή που ένιωσα να πέφτω! Από τη στιγμή που το ένιωσα αυτό, μέχρι τη στιγμή που βρέθηκα φαρδιά πλατιά μπρούμυτα κάτω στο πεζοδρόμιο, το μυαλό μου έψαξε για μια βολική πτωτική στάση, θυμήθηκα πώς πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές(!) και, πράγματι, βρέθηκα πεσμένη χωρίς καν να πάθω μια μικρή γρατζουνιά. 

Ξαφνιάστηκα βέβαια, το πρώτο που κοίταξα ήταν τα γυαλιά μου, που έπεσαν και αυτά βεβαίως. Ηταν σώα ευτυχώς. Μετά, ενώ μερικά χέρια με τραβούσαν προς τα πάνω, ψηλάφισα το δεξί μου γόνατο, που πονούσε λιγουλάκι, και το ένιωσα σώο και ζεστό. Μια γυναικεία φωνή είπε «η λακκούβα φταίει, σκοντάψατε στη λακκούβα». Ενας σεκιουριτάς βγήκε από το κατάστημα της ΕΤΕ (Σταδίου 29) και πρότεινε «ελάτε λίγο μέσα να καθίσετε, να συνέλθετε» αλλά ευχαρίστησα και αρνήθηκα ευγενικά. 

Πριν συνεχίσω το δρόμο μου, γύρισα και κοίταξα τη λακκούβα. Ηταν ένα μικρό τριγωνικό κομμάτι πλάκας που έλειπε, αυτό έκανε τη ζημιά. Εψαξα με το βλέμμα να βρω κάτι τι να επισημάνω αυτό το σημείο μη την πατήσει και κάνας άλλος, αλλά δεν βρήκα τίποτα. Σκέφτηκα να μπω στην τράπεζα να πω την ιδέα μου σε κάναν υπέυθυνο εκεί πέρα, αλλά δεν το έπραξα, μια και η σκέψη του συνεχούς εισιτηρίου περιορισμένης χρονικής διάρκειας ήταν σημαντικότερη εκείνη την ώρα. 

Δεν ήθελα να χασομερήσω και... σιγά που θα ενδιαφερόταν ο υπεύθυνος του καταστήματος για τη λακκούβα που βρίσκεται έξω από κατάστημά του! Μέχρι να υποβάλλει τα σχετικά χαρτιά στο Δήμο για να στείλει συνεργείο να αλλάξει τη σπασμένη πλάκα, τρέχα γύρευε πόσες λακκούβες θα δημιουργηθούν ακόμα! ...και συνέχισα το δρόμο μου.

Αυτή η τούμπα ήταν ένα σούπερ τεστ οστεοπόρωσης και με τη βούλα του κ. Νικήτα Κακλαμάνη! Ισως να μη χρειάζεται να υποβληθώ σε παραπανίσια έξοδα.

-->> το μαγαζάκι (Discount Store) το συνιστώ ανεπιφύλακτα, επισκεφθείτε το! (αν υπάρχει ακόμα) Κατεβαίνοντας από τη Στοά του Βιβλίου, ειναι πολύ εύκολο να το ανακαλύψεις. Βρίσκεται στη στοά που αποτελεί νοητή συνέχεια της Στοάς του Βιβλίου, μολις διασχίσεις την οδό Σταδίου.

(Αύγουστος 2008)

586. σοφά λόγια

ενα πρωί περπάταγα σε κήπο ανθισμένο
κι αντίκρυσα ένα πτηνό ξερό βαλσαμωμένο
παρά την παγωμάρα του, μου είπε δύο λόγια:

"αν βγει νέα κυβέρνηση χωρίς νέα λαμόγια
όλη η Ευρώπη θα σειστεί, θα σπάσουν τα κερκέλια
όπου κρατούν τους ουρανούς, θα τρίξουν τα θεμέλια
της γης όπου στεριώνουνται τα όρη και τα δάση
και η Ελλάδα ανακτά όλα όσα έχει χάσει"

αυτά μου είπε το πτηνό κι έφυγα με τη σκέψη
πως ό,τι είναι να συμβεί, εγώ τό 'χω διαλέξει
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 30/8/2015 στο f/b

585. το χρυσόψαρο

Η γυάλα μ' έθρεψε καλά,
αλλά μου πήρε τα μυαλά
και τωρα πλέον ξυπνητό,
μόνο ένα πράγμα σου ζητώ

θέλω σου λέω να κολυμπώ με τα ψαράκια τ' άλλα
δεν ειμαι πια χρυσόψαρο, να ζω μέσα σε γυάλα!

ρεφραιν: βγάλε με απ' τη γυάλα, βγαλε με απ' τη γυάλα! (δις)
_____________________
ΣΗΜ. γραμμένο στις 28/8/2015 στο f/b

584. η θετική πλευρά

Λένε "πάρ' τα όλα θετικά" ή "βλέπε τα θετικά", κλπ, αλλά σκέφτομαι ότι αυτό εξυπηρετεί το αποκοίμισμα της κοινωνίας των πολιτών. Αμα πεινάς, ας πούμε, όσο θετικά κι αν τα βλέπεις τα πράγματα, το στομάχι σου θα σφίγγεται κι όταν κρυώνεις η θετική ματιά αποκλείεται να σε ζεστάνει όσο ένα παλτουδάκι, μια κουβέρτα ή ένα καλοριφέρ. Μόνο που, όταν βλέπεις τη θετική πλευρά, δεν θα διαμαρτύρεσαι και δεν θα ψάχνεις πού οφείλονται τα στραβά, μια και θα αρνείσαι να τα δεις. Η "θετική" ματιά βοηθάει στην απομόνωση του ανθρώπου, στην περιχαράκωση του εαυτού, στον αυτοπεριορισμό του, καθώς και στις πιθανές ενοχές για την "κατάντια" του, όταν αναρωτιέται απομέσα του «μάλλον κάπου φταίω, πώς γίνεται να πεινάω και να κρυώνω αφού όλα είναι καλά;»
Το αποτέλεσμα; Η μόλυνση του περιβάλλοντος οφείλεται εξίσου στη σακκούλα σκουπιδιών της κυρά Μαρίας και στις τσιμινιέρες του εργοστασίου μπισκότων της Φλόριδας -τυχαία παραδείγματα. Ο καρκίνος οφείλεται εξίσου στο τσιγάρο του μπάρμπα Γιάννη σε ορεινό χωριό της Ηπείρου, στα λιπάσματα της κρητικής ντομάτας, και στο λιθάνθρακα της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη -τυχαία παραδείγματα. Η φτώχεια οφείλεται στην εισβολή των κινέζων στις αγορές και όχι στα χαμηλά ημερομίσθια που φέρνουν τα κινέζικα προϊόντα στις ίδιες αγορές. Η Λευκή πυραμίδα της Τακλαμακάν φέρνει τα κακά της παγκοσμιοποίησης και όχι η βλακεία που καλλιεργείται συστηματικά. Η ιδιωτική εκπαίδευση θα σώσει τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα και όχι η συνεπής (και αδιάλειπτη) χρηματοδότησή τους από τους φόρους που πληρώνουμε για το σκοπό αυτό.
Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους και 'γώ αρνούμαι να βλέπω τη "θετική" πλευρά. Επιμένω να σκέφτομαι βλέπεις...
(2008, f/b)

583. η παράγκα του Μεμά

ο θείος ο Μεμάς, ο αδελφός της γιαγιάς μου, είχε ένα ξύλινο σπίτι στη Βούλα, που το είχε φτιάξει μονάχος του και το λέγαμε χαϊδευτικά "Παράγκα" και μόνο παράγκα δεν ήταν. Πηγαίναμε τα καλοκαίρια για τα μπάνια μας, μια μια οικογένεια για να μη στριμωχνόμαστε πάρα πολύ, αφού η δική του (μεγάλη) οικογένεια ήταν σταθεροί καλοκαιρινοί κάτοικοι.. Ο θείος ο Μεμάς ήταν και κυνηγός, πήγαινε τις Κυριακές αξημέρωτα στο βουνό πίσω από την Παράγκα και τουφέκαγε κάνα λαγό ή καμιά αγριόκοτα για το μεσημεριανό μας.. Ετσι ήταν τότε, ο Υμηττός είχε άφθονο κυνήγι. Η Βούλα ήταν εντελώς εξοχικός, άγριος τόπος.
______________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 21/8/2017 στο f/b

582. ένα κομμάτι πανί

εσύ βλέπεις ένα κομμάτι πανί, αλλά σε μένα παρουσιάζεται μέσα από αυτό μια χώρα, μιλάνε αυτοί που μαζέψαν το μπαμπάκι, που διαλέξαν τον τόπο και τη μέρα να το σπείρουν, που ξαγρυπνούσαν φοβούμενοι μια πλημμύρα που θα το κατέστρεφε, που χάρηκαν όταν γλίτωσε και αναστήθηκε γερό κι έδωσε μια πλούσια σοδιά, μιλάνε τα χέρια που το έστριψαν σε νήματα, που το ύφαναν, τα μυαλά που επινόησαν το σχέδιο ύφανσης, όλοι εκείνοι που βάψαν τα νήματα, εκείνοι που σιάξανε τα χρώματα, οι γυναίκες που τραγούδαγαν καλωσορίζοντας τις στιγμές της έμπνευσης, τα παιδιά που μοιράζαν το φαγητό σε υφαντές και υφάντρες, τα παιδικά μάτια μιλούν που κοιτάζαν λαίμαργα τα νήματα να γίνονται πανιά, θέλοντας με λαχτάρα να μάθουνε την τέχνη αυτή τη μαγική, όλα αυτά μου λέει αυτό που εσύ ονομάζεις περιφρονητικά "ένα κομμάτι πανί" και το πετάς στα σκουπίδια επειδή "ο πολιτισμός προόδεψε"
________________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

581. το τρομερό βλέμμα!

έχω ένα τρομερό βλέμμα λοιπόν, καλύτερο κι από του μικρού Νικόλα, αν έχεις μελετήξει.. μπορεί να συλλάβει χαμένη φακή σε μωσαϊκό δάπεδο λέμε.. ίσως και ψύλλους στ' άχυρα, αν μου το ζητούσαν.. όποιος έχανε κάτι στο σπίτι, επιστράτευε αμέσως το βλέμμα μου "Μαρινακι, βλέπεις πού είναι..;" έλεγε και το βλέμμα μου εξακοντιζόταν κατευθείαν στο συγκεκριμένο σημείο και έδειχνε το χαμένο αντικείμενο.. είναι μυστήριο, πράγματι, αυτό που συμβαίνει γιατί, θα περίμενε κανείς ότι με το πέρασμα των χρόνων θα είχε χάσει το βλέμμα αυτήν τη φοβερή ικανότητα, αλλά ευτυχώς, εξακολουθεί ακόμα να την κατέχει.. το διαπίστωσα σήμερα στο φούρνο όπου η κοπελίτσα έψαχνε εναγωνίως το μαραφέτι που σερβίρει το παγωτό και, μόλις έμαθα τι ψάχνει, το βλέμμα μου το κάρφωσε σε χρόνο ντετέ και "αχ, πώς να σας ευχαριστήσω.." είπε η μικρά και ζήτησα να μου βάλει λίγο παγωτό -με το ανευρεθέν εργαλείο φυσικά
_____________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 17/8/2017 στο f/b

580. τι Μασίας τι Μητσίας

φωνή τραγανιστή, διδυμάκι με τη φωνή του δικού μας Μητσία, ωσάν ήπιος βρυχηθμός τίγρεων ή/και αγριογαλών (αναφορά σε αιλουροειδή για το σεξουαλικόν του ήχου), ελαφρώς (ή και βαρέως, ανάλογα το άσμα) παρακαλετή, ωσάν εξευγενισμένον ογκανητόν άλκης ή/και ταράνδου (αναφορά σε πλάσματα του Βορρά, για να ξυπνούν μνήμες Αηβασίληδων και Χριστουγέννων), φωνές τεσπα που φέρνει και προς Υβ Μοντάν (τραγανιστή είχε και αυτός, αλλά ξεροσφύρι, όχι με σαλαμάκι και τουλουμοτύρι όπως Ενρίκο και Μανόλι), και αυτή τη στιγμή κατάλαβα (ΝΑΙ, αλήθεια, γράφοντας τα βλέπεις όλα!) ότι το ενοχλητικόν του συγκεκριμένου τραγανώδους αυτών των δύο φωνών δεν είναι η χροιά αλλά το επαναλαμβανόμενο κλαψ-λυγμ, πράγμα το οποίον παλαιότερα λειτουργούσε και ως γυναικόμετρον "τι, δεν σ' αρέσει ο Ενρίκε Μασίας;" /ή ο Μανόλης Μητσίας, κατά περίπτωσιν/ "ε, δεν είσαι γυναίκα εσύ"! ε, λοιπόν, προκειμένου να παρεξηγηθώμεν, πααίναμε και εις συναυλίας των τραγουδιστών αυτών ευχόμεναι να έχουν σύντομον τέλος. Αυτά.
________________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε ως σχόλιο σε ανάλογο ποστ (παρουσίασης βίδεου με Ενρίκο Μασίας) της χαρης σταθατου στο f/b

579. αναστροφή των Αξιών

παρατηρώ ότι το σεξ, αυτό που όλες οι εξουσίες μέχρι σήμερα προσπαθούν να ελέγξουν ενοχοποιώντας το, με σκοπό να αποδυναμώσουν τους ανθρώπους κάτω απο τρόμους για κολάσεις, αρρώστιες, κλπ, τα γνωστά, πέρασε στο περιθώριο μετά την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης. Ενώ υπήρχε υπερπροσφορά σε περίπτερα, τσόντες, κλπ, η οποία είναι επίσης μια μέθοδος ελέγχου απο την ανάποδη, ξαφνικά έπαψε το νταβαντούρι.Το πάγωμα του συναισθήματος επιχειρείται με διαφορετικό τρόπο, όχι πλέον με την απαγόρευση ή με το υπερμπούκωμα με σεξ και υπονοούμενα περί αυτό, αλλά με αναστροφή των παραδεδομένων Αξιών. Διαπιστώνω ότι σήμερα η Αξιοπρέπεια π.χ, έχει οικονομικό αντίκρυσμα, δεν είσαι αξιοπρεπής αν δεν έχεις γεμάτο πορτοφόλι, η άσκηση λειτουργήματος έχει εκλείψει από το σύγχρονο λεξιλόγιο, το επάγγελμα έχει κερδίσει τα πρωτεία -και την αριστεία- και δεν έχει καμιά σημασία σήμερα να είναι κάποιος χρήσιμος άνθρωπος για την κοινωνία αν δεν αμείβεται! ΜΚΟ και άγιος ο Θεός.
__________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 10/8/2017 στο f/b

578. η τραγουδίστρια

Εμαθα για τη νεαρή τραγουδίστρια από άρθρο στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ, το παλιό περιοδικό σε μεγάλο σχήμα και χαρτί εφημεριδένιο, που κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή. Είχε και εικόνα με την κιθάρα. Ετσι, η φωνή που είχε αρχίσει να ακούγεται στο ραδιόφωνο πήρε σάρκα και οστά κι όταν κατέβηκα Αθήνα, μια φίλη που πήγαινε στην ΑΣΚΤ και ήταν συμμαθήτριά της, αρνήθηκε να μου τη γνωρίσει επειδή, λέει, ήταν πολύ σεμνή, λέει, και είχε κάτι σαν ανθρωποφοβία, λέει. Δεν επέμενα, πήγα όμως δυο φορές και την άκουσα από κοντά και ήταν καλύτερα να ακούω χωρίς να βλέπω. Οχι πως δεν βλεπόταν κιόλας, αλλά μια αιθέρια φωνή περιμένει κανείς να βγαίνει από αντίστοιχο αγγελικό παρουσιαστικό. Οχι πως δεν τό'χε αυτό το αγγελικό, αλλά προς αγγελοκρουσμένο έδειχνε και μένα με τρομάζαν κάπως και τα απέφευγα αυτά και τρίτη φορά δεν πήγα, άκουγα μονάχα και άκουγα πολύ και ταχτικά. Εχω και δίσκο, μπορεί και δυο ή τρεις, αλλά δεν θυμάμαι τίτλους κι άμα δροσίσει κάπως να ψάξω αν επιμένεις. Δεν έβγαζε (νομίζω) μικρά δισκάκια και οι μεγάλοι δίσκοι παραήταν ακριβοί για μένα -τότε- θα προτιμούσα να είχα μονάχα ένα τραγούδι, το τραγούδι της ερήμου ας πούμε και να το ακούω συνέχεια.
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 8/8/2017 στο f/b

577. η σημαία στην παρέλαση

το κράτημα της σημαίας είχε λυθεί στο σχολείο μου: την κρατούσε η ψηλότερη και ωραιότερη μαθήτρια της τάξης, ασχέτως βαθμολογίας.. Γιατί γινόταν αυτό; επειδή η πρώτη μαθητρια ήταν φιλάσθενη (ειχε απαλλαγή απο το μάθημα της γυμναστικης) και η δεύτερη ήταν ένας μπόγος.. να μη βλέπεται δλδ.. (ούτε αυτή έκανε γυμναστική, εννοείται)
______________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 7/8/2017 στο f/b

576. η κυρία Κική

ακούγοντας την Cesaria Evora θυμάμαι την κυρία Κική, μοδίστρα φοβερή, με ατελιέ και βοηθούς, να τραγουδάει τα βραδάκια μετά το σχόλασμα, όταν πηγαίναμε σπίτι της να της κάνουμε παρέα.. καθόμαστε στην αυλή κάτω από τα πεύκα, οι μεγάλοι ουζάκια και σε μας τα παιδιά λεμονάδες και βυσσινάδες.. αλλά το τραγούδι για όλους.. ωραία φωνή, βαθειά αλλά όχι βαρειά, μεταλλική, σαν να παλλόταν.. ολόκληρη ένα όργανο ήταν.. Αν υπάρχει παράδεισος, σίγουρα θα ταχτοποιήθηκε στη χορωδία των αγγέλων..
___________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 7/8/2017 στο f/b

575. σαυροποίηση

Προχτές περπατούσα αμέριμνη, πηγαίνοντας να συναντήσω την παλιοπαρέα, όταν ένιωσα σαν να με γρατζουνάει κάτι πάνω στην αριστερή μου γάμπα. Φορούσα φουστάνι, η ζέστη ήταν ανυπόφορη. Σαν τσίμπημα κουνουπιού μου φάνηκε, δεν έδωσα σημασία "θα βάλω αντικουνουπικό μόλις φτάσω στο ταβερνάκι" είπα μέσα μου και συνέχισα να προχωρώ.

Προχωρώντας, ένιωσα κάτι να σκαρφαλώνει, μπαίνοντας από τον ποδόγυρο του φουστανιού, να γαντζώνεται κατά μήκος του κορμιού μου, από τα πόδια ίσαμε το σβέρκο. Κάτι τι ξερό και λεπτό και παγωμένο, σαν ένα καινούργιο δέρμα και "ελπίζω να μη φαίνεται αυτό ό,τι και νά 'ναι, να μη κρέμεται απο το στρίφωμα" σκέφτηκα χωρίς να πάψω να προχωρώ, έχοντας στο νου μου να συντομέψω τη διάρκεια της συνάντησης ώστε να γυρίσω γρήγορα σπίτι να δω τι στο καλό με είχε βρει. 

Εφτασα στον προορισμό μου και είδα το τραπέζι μας να έχει καταληφθεί από μια παρέα σαυρομούρηδων, που, μόλις με είδαν άρχισαν τα χάχανα. Ενας μάλιστα, με φωνή τσιριχτή, με φώναξε με το μικρό μου όνομα "Μαρίνα! άργησες αλλά τα κατάφερες!" λέγοντας. Την παρέα δεν την έβλεπα πουθενά κι έτσι πλησίασα το γνωστό μου τραπέζι να δω ποιος με φωνάζει κι από πού αντλεί το θάρρος.

Τότε, πρόσεξα τα χέρια τους, που ήταν ανθρώπινα και φόραγαν στολίδια γνώριμα σε μένα. Το βραχιόλι της Καίτης, το ρολόι του Χρήστου, το δαχτυλίδι της Μαρίας, τη βέρα του Μανόλη, και "μα, τι γίνεται εδώ;" ρώτησα φωναχτά. "Ελα τώρα που δεν καταλαβαίνεις" είπε μια άλλη φωνή, τσιριχτή επίσης.

Ακολούθησαν κι άλλες φωνές, ένα πανδαιμόνιο στην ταβέρνα και "τι να καταλάβω;" ρώτησα με τη σειρά μου, για να πάρω την τρομαχτική απάντηση με άλλη μια ερώτηση: "σαυροποιηθήκαμε, δεν το βλέπεις; δεν το νιώθεις;" και "γίναμε σαύρες, ερπετά, όπως θες πες το" συμπλήρωσε μια λεπτούτσικη φωνούλα, που θύμιζε λιγάκι το χαιδευτικό τόνο της Μαρίας και "επιτέλους, μας έμοιασες!" ακούστηκε ο συριστικός ήχος του Τάκη.

Ετρεξα γραμμή στο βεσέ, να βρω καθρέφτη, να δω τι μου είχε συμβεί και είδα! Είδα να με κοιτάζει ένας κροκόδειλος μέσα από το γυαλί. "Οχι, αποκλείεται! αποκλείεται να σας μοιάσω!" κραύγασα, μην αναγνωρίζοντας τη δική μου φωνή, και πέταξα από πάνω μου το φουστάνι, τα παπούτσια, ό,τι φόραγα δηλαδή, κι άρχισα να τρίβω την πλάτη μου στον τοίχο. Λέπια πέφταν στο πάτωμα, ένα βουναλάκι λέπια γκριζοπράσινα σχηματίστηκε στα γρήγορα. Ελυσα τα μαλλιά μου και τα τίναξα. Λέπια πέσαν κι από εκεί. Ξανακοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Ευτυχώς, ο κροκόδειλος είχε φύγει.
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 26 Ιουλίου 2017 στο f/b

574. τα κουκιά

Μιά ιστορία μ' ένα κατόρθωμα της θειάς της Αντριανούλας αυτή τη φορά, είναι τότε που είχε μαγερέψει κουκιά για να φάνε οι σέμπροι ένα μεσημέρι. Δεν τους αρέσανε τα κουκιά κι όλο εφτύνανε τα φλούδια στα τσίγκινα πιάτα τους. «Ετσι εισάστενε, ε;» είπε μέσα της η θειά και το βράδυ τους εμαγέρεψε τα ίδια τα φλούδια με ωραία σάλτσα και μοσκομυρίζανε. «Εφκειό είναι φαί σιόρα Αντριάνα, όχι το που εμαγέρεψες το μεσημέρι!» είπε ο αρχισέμπρος. Πού να μολογήσει το μυστικό του εξαιρετικού φαγητού τότες η θειά η Αντριανούλα. Επερίμενε κάμποσες μέρες, να τελειώσουν οι σέμπροι όλες τις δουλειές κι όταν τους αποχαιρέταγε για καλό χειμώνα, τους τό 'σκασε το πράμα. Για τούτο την εσεβόντανε όλοι αυτήν τη θειά, που εζούσε μόνη της και τά 'βγαζε πέρα σαν άντρας και καλύτερα, για τη σοφία και τη νοικοκυρωσύνη της.
_______________________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν ένα χρόνο στο f/b

573. παπούτσια παιδικά

τα παλιά χρόνια υπήρχε ένα παπουτσίδικο στην οδό Χαρίλαου Τρικούπη, που ανήκε στον κ. Καρακαξίδη -τί όνομα κι αυτό!- από εκεί μου είχε ψωνίσει η μάνα μου μια φορά παπούτσια "Κυριακής χαράς Δευτέρας θλίψης" όπως είχε πει η γιαγιά μου, γιατί δεν αντέξαν ούτε μια βδομάδα.. οι σόλες που ήταν κρεπ ξεκολλήσαν και τα πήγαμε πίσω, αλλά ο κ. Καρακαξίδης ήταν ανένδοτος "το παιδάκι σας είναι ζωηρό μαντάμ, οι σόλες είναι μια χαρά" μας είπε και φύγαμε άπρακτες και η γιαγιά μου με πήγε στου Μούγερ, στη Σταδίου.
__________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 25/7/2017 στο f/b

572. φωτιά στη Βαρυμπόμπη

πριν από πάρα πολλά χρόνια, είχε ανοίξει μια ταβέρνα στη Βαρυμπόμπη, ο "Λεωνίδας", που νομίζω ότι υπάρχει ακόμα, και είχαμε πάει οικογενειακώς μετά από σύσταση μιας φίλης της μάνας μου και φτάσαμε σχετικά νωρίς, πάνω που βασίλευε ο ήλιος, καλοκαιράκι και αργούτσικα και παραγγείλαμε και περιμέναμε την παραγγελία, τα αδέρφια μου ιδιαίτερα ανυπόμονα όπως όλα τα αγόρια όταν πρόκειται για φαγητό, αλλά βγήκε το γκαρσόνι και είπε "φύγετε, κλείνουμε" αλαφιασμένο, δείχνοντας προς το βουνό και φύγαμε άρον άρον κι έβλεπα τις φλόγες να φτάνουν ίσαμε το δρόμο και μια σκόνη σαν να τις ακολουθούσε, ίσως και να ήταν από το χώμα του δρόμου αλλά είχα την εντύπωση ότι η σκόνη ερχόταν μαζί με τις φλόγες, κι έτρεχε το αυτοκίνητο και τα αδέρφια μούγγα, η όρεξη τους κόπηκε ξαφνικά κι αφού πατήσαμε άσφαλτο ηρεμήσαμε κάπως και πήγαμε στην Κηφισιά για πάστες και μπόλικο νερό.
__________________
ΣΗΜ. γράφτηκε χτες στο f/b

570. κουκούτσια

(εμπνευση απο γουφ)
μασημένο πορτοκαλοφέγγαρο
το στόμα του παιδιού
φτύνει διάττοντες
κουκούτσια
_____________
ΣΗΜ. γράφτηκε 22/7/2009 στο f/b

569. χέρι χέρι

ήταν τότε που, πιασμένοι χέρι χέρι με τον πατέρα, περπατούσαμε στο πάρκο της γειτονιάς χωρίς να μιλάμε.. σκεφτόμαστε μονάχα τον μικρό φαντάρο στον Εβρο, τον μεγάλο στα καράβια, τη μάνα με τις πίττες και τις μαρμελάδες της.. άραγε τι μέρα θα ήταν η επόμενη που θα ξημέρωνε; περπατούσαμε λοιπόν, όπως όταν ήμουν νήπιο και μου μάθαινε να μη φοβάμαι.. ένοιωθα όμως το δικό του φόβο κι έσφιγγα το χέρι του, λες για να τον απαλύνω.. η επόμενη μέρα ήρθε σαν νούμερο από θεατρική επιθεώρηση.. η βιαστική επιστράτευση αποδείχτηκε παρωδία και το νησί μισοχαμένο.
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 20/7/2017 στο f/b

568. κήποι σχολικοί

προπολεμικά, το Μαράσλειο είχε κήπο μοιρασμένο σε κομματάκια γης για τα παιδάκια του Δημοτικού, όπου το κάθε παιδάκι φρόντιζε το δικό του κηπάριο και μάθαινε για τη Φύση και τα φυτά από πρώτο χέρι.. σήμερα, τσιμενταρίστηκε ο κήπος, επειδή εκειπάνω χτίστηκε το νέο κτίριο.
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 20/7/2017 στο f/b

567. χειροκροτήματα!

δεκάχρονα κοριτσάκια με κοτσιδάκια περπατούσαμε με την ξαδερφούλα μου φωνάζοντας ενθουσιασμένες λέξεις από την ανάποδη, κυρίως δισύλλαβες, ώσπου έφτασε η σειρά της λέξης "βλάκα" και κάτι εργάτες σε γιαπί παράτησαν τη δουλειά τους στη μέση και χειροκρόταγαν -ενθουσιασμένοι κι αυτοί! Πολύ αργότερα, φέρνοντας τη σκηνή στο νου μου, κατάλαβα την αιτία του ενθουσιασμού τους.
_____________
ΣΗΜ. γράφτηκε 20/7/2017 στο f/b

566. η Αράχνη

Ακονίζει τα γαμψά της νύχια και χαϊδεύει απαλά τα θύματα που πιάστηκαν στα δίχτυα της, πριν τα οδηγήσει τρυφερά σπρώχνοντάς τα προς τον απύθμενο οισοφάγο της, η Αράχνη. Τα ακονισμένα νύχια θα χρειαστούν στην περίπτωση που κάποιο θύμα διανοηθεί να προσπαθήσει να ξεφύγει από τον ιστό. Η κατάσταση ομηρίας είναι τελειωτική και διαφυγή δεν υπάρχει. Διαφορετικά, δεν πρόκειται περί Αράχνης, αλλά περί αράχνης, η οποία δεν έχει καν νύχια.
(δες το μεταφορικά)
__________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 19/7/2017

565. συνύπαρξη

Εκεινος μπερδευεται. Δεν μπορει να καταλαβει τι του ζηταει. Αδυνατει να αποκωδικοποιησει το βλεμμα της. Η ερμηνεια του χαρακτηρα της ειναι πανω απο τις δυναμεις του. Τοσο μυστηριο του ειναι ακατορθωτο να το αντιμετωπισει, για τουτο και γοητευτικοτατο. Διασκεδαζει πολυ μαζι της.
Εκεινη τον βρισκει κατωτερο των προσδοκιων της. Ποτε του δεν θα καταφερει να την καταλαβει. Ολα τα θελει μασημενα. Μπροστα της ειναι ενα χαρτι που τα γραφει ολα -χαρτι και καλαμαρι. Κανενα μυστηριο. Κανενα παιxνιδι. Καμια παρεκκλιση απο το "σωστο" και αναμενομενο. Αυτο καταντα βαρετο.
Πως ειναι δυνατο να συνυπαρχουν ομαλα και σε βαθος χρονου αυτοι οι δυο ανθρωποι;
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b, 18/7/2017

564. η Δανέζα και ο κάγκουρας

κάποτε, η Λίνε από τη Δανία ερωτεύτηκε έναν έλληνα τεχνοκράτη που της έκανε τη ζωή ποδήλατο επειδή μάλλον τη ζήλευε και ήθελε να την μειώνει για να του είναι πιστή.. άβυσσος η ψυχή των "μορφωμένων" ελληνων.. της έλεγε λοιπόν ότι δεν του άρεσε το στήθος της κι εκείνη ήρθε το επόμενο καλοκαιράκι με βυζιά πλαστικά αλλά τζίφος η υπόθεση γιατί ο τεχνοκράτης έδειξε απογοητευμένος και η Λίνε κατάλαβε επιτέλους ότι δεν της άξιζε αυτός ο χαζούλιακας ματσό-κάγκουρας και γύρισε στην πατρίδα της ξαλαφρωμένη.. η Λίνε ήταν περίπτωση ανθρώπου.. ζούσε για ένα διάστημα στην Κριστιάνια, ήρθε στα πεταχτά στην Αθήνα για την κηδεία του Παναγούλη, φρόντιζε γέρους και παιδιά.. εύχομαι να ζει και να είναι καλά.. όσο για τον κάγκουρα, δεν έχω νέα
________________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b, 18/7/2017

563. το παλιό σπίτι

βρήκα σήμερα πρωί πρωί το σπίτι όπου πέρασα αρκετά παιδικά καλοκαίρια, διακρίνεται η γωνιακή βεράντα, στο χωράφι με τα αγκάθια όπου διοργανώναμε αγώνες αγκαθοδρομίας για ξυπόλητους χτίστηκε μια εκκλησία, στο διπλανό αμπέλι ορθώθηκε πολυκατοικία με πιλοτί, οι χωματόδρομοι ασφαλτοστρώθηκαν, τίποτα δεν έμεινε όρθιο εκτός από το παλιό σπίτι που απέκτησε και μαντρότοιχο περιποιημένο, τότε ήταν όλα χύμα, η στάση του λεωφορείου απείχε μισή ώρα και το κοντινό μπακάλικο (μια ξύλινη παράγκα), όπου έφτανες διασχίζοντας έναν ελαιώνα, περί τα είκοσι λεπτά. Σε μισή ώρα (προς την αντίθετη κατεύθυνση) φτάναμε στα βουστάσια για γάλα φρέσκο, που κουβαλούσαμε στο κατσαρολάκι. Δεν ξέρω αν θέλω να πάω να δω την περιοχή από κοντά, μάλλον καλύτερη είναι η εικόνα που φωλιάζει στο μυαλό μου. Τι λες κι εσύ;
_____
ΣΗΜ. ανέβηκε πριν μερικές ώρες στο f/b

562. η βουτιά

μπορείς να πεις ότι ήμουν μια μάνα παράτολμη ή και άμυαλη, μια και βούτηξα στις σπηλιές με 19 μηνών μωρό και διάφορες κυρίες που βρισκόντουσαν στο καράβι με κοιτάζαν κάπως στραβά λέγοντας "αφήστε εδώ το μικράκι, θα το προσέχουμε", αλλά του φόρεσα τα μπρατσάκια και βουτήξαμε μόνο που το νερό ήτανε παγωμένο και βγήκαμε γρήγορα τρέμοντας, χτυπούσαν τα δοντάκια του, το σκούπισα καλά καλά και ηρέμησε, έχοντας ένα φοβερά δυνατό βλέμμα, το βλέμμα του νικητή! το μεγαλύτερο παιδί, γύρω στα εφτά, είχε μεγαλύτερη αντοχή και βγήκε καταχαρούμενο με τους τελευταίους βουτηχτές. Αυτές είναι ωραίες αναμνήσεις.
___________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

561. η καπαρντίνα

η καπαρντίνα σε έπαιρνε μαζί της ανεμίζοντας, τόσες φορές σε είχε πάρει και ποτέ δεν φαντάστηκα πως θα έφευγες μια μέρα μοναχός αφήνοντάς την πίσω, λες και θα μπορούσα να σε ξεχάσω χωρίς να τη χαϊδεύω κάπου κάπου, ακουμπώντας πάνω της το μάγουλο και σφίγγοντάς την στην αγκαλιά μου

560. όνειρα πραγματοποιημένα!

ποιος ο λόγος να ονειρευόμαστε, αν δεν υπάρχει τρόπος να πραγματοποιηθούν τα όνειρα; κάτι τέτοιο είπε, λένε, ο Οσκαρ Ουάιλντ και συνέβη σε μένα να πραγματοποιηθεί ένα όνειρο που είχα δει πριν από 55 χρονάκια: η θάλασσα της Θεσσαλονίκης, λέει, είχε γίνει κάτασπρη σαν γιαούρτι και περπάταγε κόσμος πάνω της, λέει, και ξαφνικά φύσηξε αέρας, λέει, η γιαουρτόπετσα ανανταριάστηκε και ο κόσμος σώθηκε με πολύ χαρούμενο τρόπο, πέφταν ομπρέλες χρωματιστές από τον ουρανό, λέει, κι άρπαζε καθένας από μια ομπρέλα κι ανέβαινε ψηλά και σωζόταν, λέει, και το θυμήθηκα αυτό το όνειρο επειδή στην κάτασπρη παραλία έχουν στηθεί οι ομπρέλες του Ζογγολόπουλου και υπάρχει και κάποιος που σιάχνει αναμνηστικά αντίγραφά τους, αλλά μάλλον ο Οσκαρ δεν εννοούσε αυτό ακριβώς ως πραγματοποίηση ονείρων! (λέω)
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε χτες στο f/b