1.018 Μιμίνα

η αδερφή του παπού μου, η θεία Μιμίνα (εκ του Δήμητρα) το είχε συλλάβει το θέμα, αν και γεννημένη τον προπερασμένο αιώνα. Δεν παντρεύτηκε, δεν απόχτησε παιδιά, είχε ένα σωρό ανήψια και μικρανήψια και μικρομικροανεψουδάκια και τ' αγαπούσε και τα φρόντιζε όλα με τον τρόπο της το γλυκό. Της αρέσαν πολύ τα ταξίδια και δεν ήθελε με τίποτα να κλειστεί σ' ένα σπίτι. Ηξερε καλά τι έκανε, καθώς φαίνεται. Μια φορά που ταξιδεύαμε με το λεωφορείο, όταν ο εισπράκτορας της είπε "προχωρήστε κυρία μου" του έριξε ένα άγριο βλέμμα απαντώντας του "δεσποινίς παρακαλώ" και ήθελα ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί, γιατί τότε ντράπηκα.. δεν κατάλαβα το βαθύ νόημα της απάντησής της.. ήταν τότε ήδη 65 χρονών

1.017 τολ ονειρεμένο

μια φορά σχεδίασα ένα σπίτι για ένα συνάδελφο που είχε κάνει γερό μπαγιόκο δουλεύοντας στα ξένα αλλά είχε απομακρυνθεί από το αντικείμενο της δημιουργικής εργασίας και μου ζήτησε να του σιάξω ένα σπιτάκι με όλα τα μέσα ενεργειακής εκμετάλλευσης, ήλιο, αέρα, κλπ, κι έτσι έγινε και ήμουν πολύ ευχαριστημένη που κατάφερα να το σιάξω και οικονομικό κατασκευαστικά, μονάχα τέσσερα γωνιακά υποστυλώματα χρησιμοποίησα και διαμόρφωσα εσωτερικά επίπεδα για τις διάφορες λειτουργίες, ένα σπίτι κόσμημα λέμε, αλλά ενώ του άρεσε και -υποθέτω ότι- κατάλαβε τη λειτουργικότητά του, αποφάσισε τελικά να κατασκευάσει ένα εξάμβλωμα με 13 στύλους, μπόλικους τοίχους, μια κατασκευή "παραδοσιακή" επειδή έπεσε έρμαιο των ιδεών και παροτρύνσεων φίλων του περί του "που πα ρε καραμήτρο" και "εσύ θα φέρεις το πάνω κάτω, μη χέ δηλαδή" και κατάλαβα ότι ο έλληνας πολλά ξέρει να λέει και να φαντάζεται αλλά τη στιγμή της μεγάλης απόφασης λακκίζει και ακολουθεί την πεπατημένη οδό της "σιγουριάς" και της αποβλάκωσης, την οδό "των πολλών" από όπου δύσκολα ξεφεύγει κανείς και έτσι δύσκολο το βλέπω να ξεφύγουμε ακόμα κι εμείς οι λίγοι και για τούτο δεν απόχτησα σπίτι δικό μου ποτέ παρά μετακομίζω μονάχα, αλλά πού θα πάει, θα το στήσω μια μέρα το τολ των ονείρων μου στο χωραφάκι κοντά στη θάλασσα με το βουναλάκι από πίσω (2007, f/b)

1.016 η Χαριτίνη προβλέπει

πριν απο λίγο (5 Μαΐου 2020) συνάντησα τη φίλη μου τη Χαριτίνη που πηγαινε βόλτα το σκυλάκι της και, ανάμεσα στα ωχ για τους πόνους που τη βασανίζουνε την καημενούλα, με ενημέρωσε εν τάχει και εμπιστευτικά (κανα 5λεπτο μόνο) για να μην ανησυχώ(!) ότι θα γίνει ενας σύντομος πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας, ότι οι Ρώσοι θα καταστρέψουν την Τουρκία αλλά η ΕΕ δεν θα τους υποστηρίξει κι ετσι εξασθενημένους θα τους διαλύσει η Κίνα, που θα φτάσει μέχρι το Παρίσι και δεν θα αφήσει πέτρα για πέτρα εκειπέρα, αλλά οι Κινέζοι μας αγαπάνε και θα καταστρέψουν όλες τις χώρες εκτός απο την Ελλάδα που τη θεωρούνε ισότιμη και σεβαστή λόγω Ιστορίας! θες κι άλλη γνώση; σε επόμενη συνάντηση θα φροντίσω να κρατάω κινητο για μαγνητοφώνηση.

1.015 φιλοσοφική φάρσα

πριν καμμια 25ριά χρονάκια περίπου, δυο αποφοιτοι της Φιλοσοφικής Αθηνών αποφάσισαν να στησουν μια φάρσα: συνέγραψαν μια ποιητικη συλλογή κανοντας κοπτικη ραπτικη σε ποιηματα γνωστων μεγαλων ποιητών και, αφού ανακάτεψαν καλά καλά στίχους και ποιητές, υπεβαλλαν το κατασκεύασμα στην Επιτροπη κρατικων βραβειων ποίησης (ή όπως λέγεται τεσπα, περάσαν και χρονια και δεν θυμαμαι ακριβως τιτλους). Η Επιτροπη αποφασισε ομοφωνα για τη βράβευση του έργου, αλλά υπήρξε ενα προβληματακι: δεν δεχοταν δυο ονοματα, δλδ δεν δεχοταν συνδημιουργους ποιητες, οπότε έπρεπε να αποφασισουν οι φερέλπιδες νεοι ποιος θα ηταν επικεφαλης ώστε να παρει το βραβειο! Επειδή τα παιδιά ήταν έντιμοι χαρακτήρες, που λένε, σκέφτηκαν ότι είχαν πετυχει το στοχο τους, το ξεφτίλισμα των κριτών δλδ, και αποκάλυψαν το κόλπο, αφού εξασφάλισαν βεβαια να μείνει το πράγμα σε στενά ορια, να μην ασκηθει καποια δίωξη δηλαδή ούτε να δοθεί δημοσιότητα στο θέμα. Πώς το ξέρω; σιγά που θα το αποκαλύψω!!