968. συναντήσεις

προχτές θέλησα να με βρω και μού τηλεφώνησα να συναντηθούμε, αλλά κανείς δεν σήκωνε το τηλέφωνο, αλλά και αργότερα που ξαναδοκίμασα και ξανακάλεσα αυτό το αναθεματισμένο βούιζε! «έχω πρόβλημα να με βρίσκω», εξομολογήθηκα σε μια φίλη και τη ρώτησα αν αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα κι εκείνη και μού απάντησε «πώς, βέβαια! συμβαίνει συχνά και σε μένα να με ζητάω και να μη με βρίσκω», και ησύχασα, αλλά με έτρωγε η περιέργεια κι έτσι ξαναρώτησα «και πώς αντιμετωπίζεις αυτή την κατάσταση;» και μου είπε απλά: «μα.. με αδιαφορία, τι άλλο; δεν μου μιλάει ο εαυτός μου, δεν του μιλάω και'γώ!»

967. ζέστη και ζωγραφική

 

ο Σαλβαντόρ Νταλί ζωγράφισε το λυωμένο ρολόι το 1954, όταν έπαιζα Ρομπέν των Δασών στα χωράφια μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Θυμάμαι μια ζέστη αφόρητη κι έναν αέρα ζεστό, που τη δυνάμωνε. Λίβας είναι, είχε πει ο πατέρας μου, κι έτσι έμαθα κι αυτόν τον άνεμο και κατάλαβα το νόημα του στίχου "σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά". Κάτι χωράφια με βρώμη έτοιμη να θεριστεί, ισοπεδώθηκαν. Καλεσμένες ίσως από την πολλή ζέστη, είχαν καταφτάσει και πολλές ακρίδες εκείνη τη χρονιά. Στο ραδιόφωνο άκουγα κραυγές από τα συλλαλητήρια για την Κύπρο "Ε-Ε-ΕΝΩΣΗ" κι ανατρίχιαζα, μάλλον επειδή έβλεπα κιόλας τους μεγάλους να είναι σοβαροί και σκεφτικοί κι ούτε καν τόλμησα να ρωτήσω τπτ.

πληροφ. για Νταλί-->> https://en.wikipedia.org/wiki/Salvador_Dalí

966. ζέστη!

ενα καλοκαιρι, στη γιορτή μου (μερα που ειναι απο τις θερμοτερες μερες των καλοκαιριώνε), είχαμε γιορτάσει με την παρέα στο ζαχαροπλαστειο των τέλειων παγωτώνε (που δεν υπαρχει πλέον) κι ενα φιλος ειχε φέρει μαζί την τελευταια του κατάκτηση, μια ωραια αμερικανίδα. Η ωραία αμερικανίς ήτο ενδεδυμένη στα κατάμαυρα: μαύρο μακρύ ξώπλατο φουστάνι, μαύρο μακρύ φουλάρι τυλιγμένο δυο βόλτες γύρω στο λαιμό, μαύρα ψηλά γάντια, μαύρες καλτσες, μαύρες γόβες, κατάμαυρο πλατύγυρο καπέλλο και... κρύωνε!! ο φίλος τής είχε αγκαλιάσει την πλάτη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα: τουρτούριζε η κοπέλα. Φυσικά, τον πήραμε στο ψιλό τον φίλο, που, άρον αρον την επήρε και φύγανε, μάλλον για να την... ζεστάνει!! 

(ΗΜΑΡΤΟΝ ΘΕ ΜΟΥ ΤΙ ΠΑΩ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕ ΤΕΤΧΟΙΑ ΖΕΣΤΗ)

965. Μαδρίτη και γκασπάτσο

Ντάλα καλοκαίρι, που λες, Μαδρίτη, έψηνε ο Θεός την πέτρα, τηγάνιζες αυγό στην άσφαλτο δηλαδή, και πάω να συναντήσω την Αουρέλια, μια φίλη δι αλληλογραφίας μιας φίλης μου. Ανοιξε η πόρτα και βρέθηκα μπροστά σε ένα θεόρατο πλάσμα, την πανύψηλη και τετράπαχη Αουρέλια. Της εξήγησα ποια είμαι, με πέρασε στα ενδότερα, μου είπε "μια στιγμή" στα γαλλικά κι εξαφανίστηκε. Μετά από λίγο, φάνηκε κρατώντας ένα βαθύ πιάτο γεμάτο με κάτι που μού φάνηκε σαν τραχανάς και "τι στο καλό; τραχανάς με τόση ζέστη;" σκέφτηκα, αλλά δεν ήταν τραχανάς, ήταν γκασπάτσο, μια σούπα δροσερή που φτιάχνουν οι Ισπανοί το καλοκαίρι και την έχουνε στο ψυγείο πρόχειρη για χρήση ανά πάσα στιγμή, που λένε. Την έφαγα όλη, δροσίστηκα, ανταλλάξαμε απόψεις περί των δικτατορικών καθεστώτων μας (μόλις ειχε ερθει η χούντα και στην Ελλάδα) κι έφυγα να συναντήσω την παρέα. Αυτά. Συνταγή για τη σουπίτσα εδω: https://caruso.gr/gazpacho/

964. αρχή σεξισμού

δεν ξέρω πώς ένοιωσες μ' εκείνο το «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο», μπορεί να σού προξένησε ανακουφιστικά συναισθήματα ή να τόνωσε τον πατριωτισμό σου, να σε έκανε υπερήφανο/η, πραγματικά δεν ξέρω. Εμένα πάντως με πάγωσε. Δεν περίμενα καθόλου μια τέτοιου τύπου κραυγή ενθουσιασμού. Ηταν, νομίζω δλδ, η αναγνώριση του σεξισμού από όλο το εθνικό πλήρωμα. Αντι να ψάχνεσαι λοιπόν αλλού για να βρεις "τι φταίει", ψάξε μέσα σου και απάντησε σε σένα: σου άρεσε;

963. απόσπασμα

28 Ιουλίου 2011

στο ταβάνι απλώνεται άμμος κ πρεπει να μαθω να περπατω αναποδα μπας κ φτάσω σε παραλία

________________

ΣΗΜ. απόσπασμα από κάτι που θα γραφτεί κάποτε

962. αυθαίρετα

κάποτε, πολύ πολύ παλιά, τα αυθαίρετα κτίσματα δίναν και παίρναν τις παραμονές εκλογών, όταν ήταν απασχολημένες οι Αρχές με άλλα καθήκοντα δηλαδή, και τότε βιαζόντουσαν οι αυθαιρετούντες να "πέσει η πλάκα" επειδή άπαξ και έπεφτε το μπετόν (κυρίως νύχτα, εξ ού και "νύχτα τό 'χτισε" για τα κακοχτισμένα σπίτια) πάνω στους τοίχους, το κτίσμα ήταν πλέον κατοικήσιμο και απαγορευόταν το γκρέμισμα. 

 

Είχα δει ως παιδάκι ένα σωρό γκρεμίσματα με μαδέρια που τα κραδαίναν χωροφύλακες, πριν πέσει αυτή η έρμη η πλάκα και ήτανε πολύ θλιβερό να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαψουρίζει γονατιστός μπροστά στις Αρχές λέγοντας "για κοτέτσι είναι οι τοίχοι, δεν θα ρίξω πλάκα" αλλά μετά από 2-3 γκρεμίσματα ερχόντουσαν εκλογές και το ταράτσωνε το σπιτουλάκι. 

 

Το Περιστέρι και οι γειτονικοί Δήμοι έτσι ακριβώς χτίστηκαν. Ηταν ακριβώς την εποχή που διαφημιζόντουσαν κατά κόρον οικόπεδα 5 λεπτά από την Ομόνοια, στα κρατικά ραδιόφωνα βεβαίως γιατί δεν υπήρχαν άλλοι σταθμοί, και λέγαν οι μεγάλοι "μα δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας;" και καθώς φαίνεται δεν υπήρχε. Αυτά.

961. Η Λίμνη

 

Τών υψιπέδων τις κατάχλωρες πλαγιές

αφού ξυρίσει μανιασμένο το αγιάζι

ταράσσει τα ύδατα μιάς λιμνης -τού Λοχ Νες,

που στον βυθό της πλάσμα άγνωστο λουφάζει.

 

Κανείς δεν τ' άγγιξε, κανείς δεν τό 'χει δεί,

ποτέ δεν έλαμψε γι αυτό το φώς τής μέρας

κι όμως μορφή τού αποδίδουν αηδή

οι Σκώτοι, όταν αναφέρονται στο "τέρας".

 

Κακό ποιό τάχα να τους έκανε μπορεί;

Απ' τα σκοτάδια όπου τό 'κρυψε η φύση

φαρμακωμένο τους ακούει κι απορεί

κι έχει μιά λίμνη με το δάκρυ του γεμίσει.

 

--

E. Δαμίρας

960. Το Μπαρρρ

Σε τρακάρισα στο μπαρ
αγκαλιά με τον κουμπάρ'
πίνατε ουίσκυ

Σαν τα πίναμε μαζί
με κοιτούσες σα χαζή
κι είπα "τι μου βρίσκει";

Τό 'χω κόψει το ποτό
και των μπαρ το συρφετό
μήπως και γλιτώσω

Μια τυχαία χαζομάρ'
να περάσω από το μπαρ
μ' έκανε να λιώσω

Παραγγέλνω δυο διπλά
τον κουμπάρο τον ξαπλά-
τον πετάω κάτω

Σου αρπάζω το μαλλί
"σε γουστάρω βρε τρελλή"
λέω κι άσπρο πάτο!

Αγκαζέ και λακριντί
πάμε αντάμα στο παχνί
για γερό παιχνίδι

Εσύ θέλεις σεσουάρ
μα κολλά το φερμουάρ
πάει τό 'να αρχίδι!!!

Σκούζω, φέρνεις το εκατό
"θα το κόψω το ποτό"
όρκο ξανακάνω

Οταν ξαναβλέπω μπαρ
και θυμάμαι τον κουμπάρ'
το πουλί μου πιάνω

Οου όου όου!

______________________________

είναι πολύ παλιό (2004, αν θυμάμαι καλά) και ακούγεται εδώ: https://www.podomatic.com/podcasts/rodia/episodes/2014-11-17T06_17_37-08_00

959. έρχεται το φεγγάρι

η λίμνη είναι μαύρη

κάθε βράδυ ασπρίζει το νερό

 

έρχεται το φεγγάρι

958. η προδοσία

πραξικόπημα στην Κύπρο, κυκλοφορώ με τρανζιστοράκι να μη χάσω τίποτα, φτάνω στο πατρικό, με τον πατέρα χέρι χέρι βολτάρουμε μουδιασμένοι στο δρόμο, μια γενική ανακατωσούρα, κόσμος πάει κι έρχεται μουρμουρίζοντας, λέξη δεν ξεχωρίζω, και στο τρανζιστοράκι εμβατήρια διακοπτόμενα κάπου κάπου από ειδήσεις "τι είπε ο ένας και τι είπε ο άλλος", ο ξάδελφος στην Κύπρο κάνει τη θητεία του, τηλέφωνα στο χωριό "μην ανησυχείτε" και καλά, η μάνα του κλαίει, σε λίγες μέρες θα φτάσει με το αεροπλάνο και γραμμή τον πάμε στο τρένο, μαζί με τη γυναίκα του, μουτζουρωμένοι κι οι δυο, ξάγρυπνοι, ανάστατοι, είδαν το Χάρο με τα μάτια τους, η παρωδία "επιστράτευση" καλά κρατεί, το μούδιασμα γίνεται οργή, στο παρατσάκ έρχεται ο αποδράσας εθνάρχης να σώσει τη χώρα, ήμαρτον λέω και λουφάζω

957. γενεαλογία

λογαριάζω δημοσίως: το 1911 που επαντρεύτηκε η νόνα μου η Ολγα ήτανε 18 χρονώνε κι ο παπούς μου ο Κώστας στα 31 του (μια και απόθανε το 1963 στα 83 του χρόνια), η αδερφή του η μικρή, η Μιμίνα, ήτανε 14χρονη, άρα εγεννήθηκε το 1897. Η μάνα τους η Αννα η Ανδριώρισσα απόθανε στη γέννα του Βαγγέλη όντις ήτονε η Μιμίνα στα 7 και ο Ευθύμιος στα 8, άρα απόθανε το 1904, όταν ο παπούς μου ήτανε 24ων. Αρα, η μεγάλη αδερφή η Αγγελικούλα που εμεγάλωσε τα μόμολα, επαντρεύτηκε τον Στάθη το 1909 και απόθανε το 1967 στα 91 της, ήτανε τότε που απόθανε η μάνα τους 28 χρονώνε. Η μεγάλη αδερφή είχε μια κιθάρα κρεμασμένη στον τοίχο, αλλά δεν την άκουσα ποτέ να παίζει. Από το θάνατο τ' αντρός της δεν εξανάπαιξε. Είχε πολύ ωραία φωνή, καθώς ελέγανε, μεταλλική. Τη φωνή της την είχε κληρονομήσει η μικρότερη από τις δυο κόρες της, η Αννα, που την άκουσα να τραγουδάει μια φορά που επηγαίναμε με τη βάρκα Αργοστόλι - Ληξούρι.

Αν τα βάλουμε κάτω, οι 5 γέννες ήτανε: 1876, 1880, 1896,1897, 1904. Δηλαδή, η προγιαγιά μου η Ανδριώτισσα εγένναγε παιδιά για 28 χρόνια! δεν υπάρχουν πληροφορίες αν εγέννησε κι άλλα παιδιά ενδιαμέσως. Και πες πως έκανε το 1ο παιδι στα 18 της, το τελευταίο πότε τό 'καμε; στα σαρανταέξι! Νεότατη δείχνει στη φωτογραφία που υπάρχει, τραβηγμένη τρία χρονια πριν πεθάνει.

956. άρνηση της φύσης

στέγνωσες γέρο κι εσύ γριά φαρφάλεψες

σβουρίζεις στη γειτονιά -τι ψάχνεις νά 'βρεις;

αυτό που νομίζεις πως ο γέρος δεν σού 'δωκε;

 

εσύ γριά τό 'χεις, δικό σου είναι το κουμπί,

 

μια ζωή κάθεσαι πάνω του.

 

κανένας δεν σού φταίει που η πηγή ξεράθηκε.

 

----------

(αφιερωμένο στις γυναίκες που αρνήθηκαν να νοιώσουν)

955. άνθρωποι στα παγκάκια

λιγο πριν την Ολυμπιαδα του 2004, μια καλοντυμενη κομψοτατη κυρια καποιας ηλικιας, ψηλή και λεπτή, είχε κάνει σπίτι της ενα παγκάκι στη στάση τρολλεϋ στο Σύνταγμα. Είχαν μαζευτεί ένα σωρό περίεργοι (μαζι και'γώ) κι ακούγαμε την ιστορία της: ότι κατοικούσε στο κτίριο όπου τωρα στεγαζεται το πάμπλικ, ότι υπόγραψε κάτι χαρτιά που την υποχρέωσαν κάποιοι δικηγόροι, ότι την πέταξαν έξω απο το σπίτι της δυο μερες μετά από την υπογραφή, κλπ κλπ.

Μια κυρία από τον κύκλο των ακροατών προθυμοποιήθηκε να την πάρει στο δικο της σπίτι να παλέψουν για τα δικαιώματά της, αλλά εκείνη αρνήθηκε λέγοντας ότι θελει να μείνει κοντά στο σπίτι της.

 

Ξαναπέρασα απο εκεί και το θέαμα ήταν αποκρουστικό: η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη στο παγκάκι, ξεχτένιστη, βρώμικη και τρισάθλια, κάτω απο το παγκάκι ούρα και αποπατήματα, βρώμαγε ο τόπος. Την επόμενη φορά που ξαναπέρασα, το παγκάκι ήταν καθαρό. "Θα την μάζεψαν μαζί με τα αδέσποτα, εν όψει της Ολυμπιάδας" σκέφτηκα.

954. Μουντιάλ 2010

7 Ιουλίου 2010 

1. Συμπαθω εξισου την Ολλανδια και την Ουρουγουαη και θα ηθελα να κερδισουν και οι δυο, αλλά δυστυχως δεν γινονται θαυματα στις μερες μας -π.χ. μια εξαφανιση των αλλων δυο ομαδων (Γερμ+Ισπ) θα ηταν μια εξαιρετικη λυση και στο καπακι ενα θεϊκο τακουνακι (εν είδει επιφοιτησης του Αγ. Πνευματος στους ιθυνοντες της κυριας ΦΙΦΑ) να δινεται το κυπελλο σε δυο ομαδες! Ζηταω πολλα;

9 Ιουλίου 2010

1. Αυτο που ηθελα απο το Μουντιαλ, νομιζω οτι θα το λαβω το Σάββατο, οταν η Ουρουγουάη θα κερδίσει τη Γερμανία. Ο Diego Forlan μοναχα να ειναι σε φορμα. Αμην!

11 Ιουλίου 2010

1. Τελικα, οταν η νικη δεν ειναι το διακαώς ζητουμενο, το ποδόσφαιρο γίνεται ενα απολαυστικό παιχνίδι σαν το σημερινό. Γερμανία Ουρουγουάη 3-2. Χωρις εσκεμμενα κλοτσομπουνίδια οι παιχτες οργωσαν το γηπεδο -κυριολεκτικα, επειδη εβρεχε και το χορταρι ξερριζωνοταν ευκολα.

953. επιχείρηση Μπατικ

Λίγο πριν πέσει η χούντα, είχε βγάλει έναν Νόμο που άφηνε στους εργολάβους την ευθύνη για τις (αρχιτεκτονικές) μελέτες των κτιρίων. Ετσι, έβαζε ο ιξ εργολάβος ένα τυχαίο προσωπο (σχεδιαστή, στην καλυτερη περιπτωση, ή το παιδί του ή την καθαρίστρια των υπέρλαμπρων γραφειων του, ή, ή, ή...) να κάνει μια μελέτη την οποία ακολούθως πάσσαρε σε ενα σπουδαστη πολ. μηχ. (ΤΕΙ δεν υπηρχαν ακομα για μεγαλυτερη οικονομία) και έτσι γέμισε η Αθηνα (και αλλες πολεις, φυσικα) με τα αριστουργήματα που παραμενουν ακομα όρθια για να τα θαυμάζουμε!

Εμείς λοιπόν, αφού κηδέψαμε το πτυχίο και του κάναμε και μνημόσυνο (κάπου θα σώζονται τα σχετικά τεκμήρια: κειμενο και ηχητικά εφφέ) αποφασίσαμε να το ρίξουμε στις εφαρμοσμένες τέχνες κι έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια με τα μπατίκ.

 

Το γραφείο μεταμορφώθηκε σε εργαστήριο με μακρείς πάγκους και τελάρα, σιδερώστρες παντού, ειδικές μπογιές, μεταξωτά υφάσματα λευκά απο Σουφλί (ευτυχως υπήρχε ακομα τότε παραγωγή) και πέσαμε με τα μούτρα στο μπατίκ!

 

Μόλις τέλειωσε η πρώτη παρτίδα από καμμιά 100στή μέτρα υφασμάτων εξαιρετικής ποιότητας και φαντασίας, οργανώσαμε επίδειξη σε ξενοδοχείο πολυτελείας κάπου κοντά στο Σούνιο, Ωκεανίδα λεγόταν αν θυμάμαι καλά, κατά τα μέσα Αυγούστου 1974.

 

Δυστυχώς για μας και την παραγωγή μας, έπεσε η χούντα τον Ιούλιο, λίγες μέρες πριν τα εγκαίνια της έκθεσης των προϊόντων στο ευγενές κοινό, κι έτσι τα υφάσματα πουλήθηκαν όσο όσο σε συζύγους ιατρών κυρίως, διότι ως γνωστόν εκεί υπάρχει (υπήρχε τότε δλδ) το πολύ χρήμα.

 

Εχω ακόμα 2-3 κομμάτια και τα φυλάω ως κόρην οφθαλμού, που λενε, επειδή είναι αποδεικτικά στοιχεία της πολυπραγμοσύνης μου!

________________________

ΣΗΜ. μόλις τωρα το θυμηθηκα και το εγραψα στο f/b