1.585 Ψυχική Υγεία

Η μερα της Ψυχικής Υγείας μου θύμισε κάτι μεγάλους χαλκάδες που είχα δει να βρίσκονται στα ερείπια μιας Μονής κάπου στη Β. Ελλάδα, όπου είχα πάει με ομάδα του ΑΠΘ για αποτύπωση. Το κτίσμα είχε καταρρεύει (όλοι οι περιμετρικοί τοίχοι ένας σωρός από πέτρες) αποκαλύπτοντας το υπόγειο, έτσι βγήκαν στο φως του ήλιου το δάπεδο και οι τοίχοι του, όπου ήταν στερεωμένοι οι μεγάλοι σιδερένιοι χαλκάδες. Οταν ρωτησαμε τί ήταν και σε τί χρησίμευαν, λάβαμε την απάντηση του ντόπιου ιερέα που έπαιζε το ρόλο στιγμιαίου ξεναγού: «εδώ δένανε τους τρελλούς για να θεραπευτούν» κι όταν επιμείναμε «και είχε αποτέλεσμα η θεραπεία;» ρωτώντας, ήρθε η φωτισμένη απάντηση «και βέβαια! με τη βοήθεια και του Αγίου Πνεύματος, φυσικά».

1.399 Θα λήξει ποτέ η τιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα;

Μεταφέρω ενα σχόλιο - απαντηση:
(νομίζω ότι ειναι καλή τροφή για σκεψη, όπως λέει το σχετικό τσιτάτο)

# Epanechnikov
Ας ερευνήσουμε καλύτερα τα βαθύτερα αίτια της απίστευτης αδυναμίας της ελληνικής κοινωνίας να αξιολογήσει ορθά καταστάσεις, να αναδείξει τους άξιους και να επιβραβεύσει τους εργατικούς!

# Rodia
Συνεχιζοντας την προταση/συλλογισμό του Epanechnikov (προς διαφορετική κατεύθυνση) διερωτωμαι αν πραγματι πρόκειται περί αδυναμίας και αν πραγματικα η αξιολόγηση των καταστασεων δεν ειναι ορθή. Αν, δλδ, οι εργατικοι ειναι οι αληθινα άξιοι και όχι τα κορόιδα.

Στον πολιτισμό που διανύουμε, ανέκαθεν οι πολλοί εργαζόντουσαν για να απολαμβάνουν οι λίγοι. Οπότε, δεν ειναι παράξενο που προσπαθεί ο καθένας να ανήκει στους προνομιούχους "λίγους", οι οποίοι απολαμβάνουν τον κόπο των "πολλών". Αυτό, βέβαια, δεν συμβαίνει μονάχα στην Ελλάδα.. ίσως μάλιστα να συμβαίνει πολύ λιγότερο στη χώρα μας από όσο σε άλλες, πιο προηγμένες, χώρες.

Φυσικά, μερικοί από τους "πολλούς" και άξιους και εργατικούς, καλύπτουν/με με τη δημιουργικότητα ως επενδύτη την εργασιομανία τους/μας, αλλά αυτό δεν αναιρεί την προηγούμενη απορία μου. Ο άνθρωπος ως ζων (και σκεπτομενος) οργανισμός εχει αναγκη την εργασια, τη δημιουργικη εργασια. Η καταναγκαστική δουλειά, το να "ζει με τον ιδρωτα του προσώπου" του, δλδ, είναι κατάρα -το είπε και ο Πανάγαθος.

Προς άρσιν λοιπον της αράς αυτής, με την οποία εξεδιώχθη εκ του Παραδείσου, ο άνθρωπος σκέφτηκε δημιουργικά και σκάρωσε ένα σωρό μηχανές που ελαφραίνουν τον κόπο της παραγωγής τροφής, ενδυσης, κλπ. Το πράγμα θα πήγαινε σπουδαία -θα ειχε ευτυχη έκβαση- αν δεν βρισκόντουσαν οι "λίγοι" που είπαμε πιο πάνω.

Αρα, το πρόβλημα είναι το αιώνιο, που καμμιά επανάσταση ίσαμε τώρα (με προεξάρχουσα τη Γαλλικη, που πηγε στραφι) δεν κατάφερε να λύσει: η εκμετάλλευση ανθρώπου απο ανθρωπο. Οθεν, μπορούμε χωρίς τύψεις να αντιγυρίσουμε (μέσα έξω, σαν γάντι ή σαν καλτσα) τη συζήτηση*. Νομιζω, δλδ..
__________________________
*να μη συζητούμε δηλαδή για την τεμπελιά του έλληνα και ότι δεν αξιολογεί ορθά, επιβραβεύοντας τα λαμόγια αντί για τους άξιους. Μπορεί, απλως, να προηγούμαστε κατά πολύ απο την εποχή μας.

1.375 περί ορίων (ειδικής) αντοχής

Συναντησα καπου μια κυρια που διεδιδε ποσο καλος ειναι ο μοναχος Εφραιμ και τον συνιστουσε για να κανει αγιασμους και ευχελαια (50€ το ελαχιστο) σε μια ομηγυρη “καλων γυναικων” -της εκκλησιας, που λενε. Πώς βρεθηκα εκει, μη ρωτας, ειναι απορρητο! Ρωτησα την κυρια αυτη, αν εχει ακουστα τα όσα γνωριζει το πανελληνιο (κατα κ. Μοιραρακη!) για τη παρτη του μοναχου(!) αυτου και η κυρια απαντησε οτι «ο καλογερος εχει διασυνδεσεις και θα βοηθησει το γιο της, οποτε…»

 

Πιάσ’το αυγό και κούρευτο, δηλαδή.

 

Το πήγα πιο μακρια το πραγμα «μα, το βρισκετε θεμιτο να συγχρωτιζεστε με κλεφτες;» αλλα η κυρια εστριψε το λαιμο της και ανοιξε κουβεντα με τη διπλανη της απο την αλλη μερια.

Ρώτησα (απο μεσα μου) τον εαυτο μου «μα πώς μπορείς τόση υποκρισία;» και εφυγα ακροποδητί, για να μη χρειαστει να δωσω εξηγησεις στη φιλη μου τη θεούσα, που με ειχε παρακαλεσει να τη συνοδεψω εκειπερα. Καλή είναι η ενημερωση, να ξερουμε τι τρεχει διπλα μας, αλλα υπαρχουν και ορια -αντοχης!

1.251 υποσχέσεις προς θρησκευομένους

Με τρομάζει η θανατολαγνική τάση που αναπτύσσεται στις διάφορες θρησκείες, ιδιαίτερα στο χριστιανισμό που τον διδάχτηκα. Ολοι οι καταναγκασμοί και τα σκληρά "πρέπει" διαμορφώνουν επί σειρά αιώνων γενιές ανθρώπων υποταγμένων στις διάφορες εξουσίες, διδάσκουν τον άνθρωπο να αντλεί δύναμη (οξύμωρο, αλλά έτσι είναι) απο την υποταγή του.

 

Οπως ο δημόσιος υπάλληλος υποτάσσεται για να έχει ασφάλεια στο μέλλον, όταν θα πάψει να παρέχει το δυναμικό του στο κράτος, έτσι και ο άνθρωπος που αποζητά την εξουσία της θρησκείας υποτάσσεται σε αυτή ώστε να έχει ασφάλεια στο μέλλον, μετά θάνατο δηλαδή, κάτι που παρέχεται από τις περισσότερες θρησκείες επαρκώς! 

 

Αυτό είναι το μεγάλο ατού του χριστιανισμού, η υπόσχεση για ζωή αιώνια. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα που ανατρέπει τη διδασκαλία περί αγάπης και αλληλοφροντίδας σε "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε" μια και αφήνει εντέχνως το παραθυράκι της μετάνοιας, έστω και την τελευταία στιγμή. (21/4/20016)

1.147 η αρπαγή

κάτι που έμαθα σήμερα: μού είπε μια κυρία στο φούρνο, αφού με ρώτησε αν πιστεύω στην Αγία Γραφή και έλαβε την απάντηση πως δεν μου αρέσει το ρημα "πιστεύω": α, εγώ πιστεύω στην αρπαγή! τι είναι πάλι αυτό; ρωτησα και μού εξήγησε πως άμα ερθει ο οξαποδώς και καταστρέψει τον κόσμο θα κατέβει ο Ιησούς και θα πάρει μαζί του (θα αρπάξει, δλδ) τους καλούς και θα τους σώσει!

Επιτέλους, μαθαίνουμε και χρήσιμα πράγματα.

______

2 Μαρτίου 2022

1.101 οι θαυματουργές επιστολές

τα παλια τα χρονια, καθε μερα βρισκαμε κι απο μια "επιστολη του Αγιου Αντωνιου" στην πορτα μας. Ηταν κανονικο γραμμα, χωρις γραμματοσημο ομως, που έγραφε διαφορα που επρεπε να κανουμε ή να μη κανουμε, οδηγιες απο τον Αγιο Αντωνιο υποτίθεται. Στο τελος εγραφε οτι έπρεπε να γραψουμε 30 φορες την "επιστολη" αυτη και να τη μοιρασουμε, αλλιώς θα παθαίναμε διάφορα κακά πράματα. Ειχε και παραδειγματα βεβαιως, όπως π.χ. "ο κ. Γιαννης που δεν το εκανε αυτο πεθανε, ο κ. Παναγιωτης εχασε τη δουλειά του, η κα Μαρία αρρωστησε βαρια, η κα Ελένη εχασε το παιδι της", κλπ κλπ. Κάποτε, φαίνεται πως βαρέθηκε ο επιστολογράφος και χάσαμε την καθημερινη διασκέδαση.