1.547 γενικά περί σινεμά

τα παλια τα χρόνια, τραβηχτικά έργα στο σινεμά ήταν εκείνα με τους φοβερούς έρωτες που είχαν μυστηριώδες τέλος ή και δεν τέλειωναν καθόλου αφήνοντας τη φαντασία του θεατή να το σενιάρει κατά βούληση, ενώ σήμερα αρκεί ένα γραβατωμένο αγόρι που την πατάει από τύπους του σιναφιού του: όλο το κοροϊδεύουν και στο τέλος ξυπνάει αλλά είναι αργά.

έκοψα το πολύ σινεμά όταν άρχισα να βλέπω 5-6 πρωτότυπα έργα κάθε βράδυ --στον ύπνο μου!

αν και καλό κορίτσι, που λένε, με πήγαν μια φορά (σούρνοντας) η πονηρούτσικη ξαδέλφη μου με τον καλό της σε ένα καουμπόικο, λέγοντας ότι είχε πλάκα αυτό το σινεμά, το θρυλικό Ροζικλέρ, θα τρώγαμε και σουβλάκια, κλπ κλπ. Το έργο άρχισε, ούτε που θυμάμαι ποιο ήταν, η κνίσσα του ψημένου κρέατος αρωμάτιζε την ατμόσφαιρα, βρώμαγε και ιδρωτίλα, άστα να πάνε, ήταν και τό έργο μάπα, στα πρώτα 10 λεπτά ήθελα να φύγω τρέχοντας αλλά έμενα λόγω εξαδέλφης. Στη μισή ώρα επάνω -τσάφ!- πετάχτηκε ένα μόριο στην οθόνη και τότε σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς κουβέντα. Μάλλον η αισθητική μου (από τότε) ήταν πολύ ανεπτυγμένη και δεν τα σήκωνε όλ' αυτά και μάλιστα ταυτόχρονα! Κατηγορήθηκα για ελιτισμό, φυσικά, όχι που θα τη γλίτωνα!

εφαγα σουβλακια υπεροχα (μετά απο κάτι 10ετίες) σε θερινο σινεμα (εφερνε ταινιες ποιοτητας, σπουδαιες) στη Σαμο, κερασμα του ιδιοκτητη προς το φιλοθεάμον κοινό!!