1.486 τι να πεις για μερικές μαμάδες;

Στο δρόμο, σήμερα (13 Σεπτεμβρίου 2019), βλέπω μια νεαρή μαμά με το μικρό της γιο (Α' Δημοτικού, φαντάστηκα γιατί βγήκαν από το σχολείο) να έρχονται προς εμένα. Ο μικρός χοροπήδαγε κοιτάζοντας με θαυμασμό το (πολύ ωραίο) γκραφίτι, στόλισμα του σχολικού τοίχου, "κοίτα μαμά, κοίτα!" λέγοντας, τη στιγμή που διασταυρώθηκαν οι αντίθετες πορείες μας. Η μαμά άρχισε τότε να τσιρίζει "αυτά είναι υποκουλτούρα" και συνέχισε, απαντώντας ίσως σε ερώτηση που δεν ακούστηκε, "και ζωγράφος να τά'κανε, υποκουλτούρα είναι!" εντείνοντας το τσίριγμα "κατάλαβες;" Ούτε καν έστριψα να δω πίσω μου το ανατριχιαστικό πλάνο που απομακρυνόταν. Μαύρισε η ψυχή μου και δίστασα πολύ να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά το έγραψα τελικά γιατί υπάρχουν και αυτά. Δυστυχώς, συμβαίνουν. Και ποιος σώζει άραγε αυτές τις παιδικές ψυχούλες;

Θυμήθηκα σε μια παλιά μου έκθεση μια παρόμοια μαμά να τραβολογά το 4χρονο κοριτσάκι της για να βγουν άρον άρον από την αίθουσα μη τυχόν μολυνθεί από τα χρώματα "αυτά είναι του σατανά" λέγοντας.

(θλίψη βαρειά, από τις ελάχιστες φορές που λυπάμαι πραγματικά)