1.521 χύμα στο κύμα

ατμοσφαιρικό λέω ένα φιλμ όταν με κάνει να ζω (σε ολόκληρη τη διάρκεια της προβολής του), εκτός από τις ζωές των ανθρώπων που παίζουν τους διάφορους ρόλους (αυτό συμβαίνει με όλα τα έργα του σινεμά, θες δε θες ακολουθείς τους ηθοποιούς και μπαίνεις στη ζωή που διαδραματίζουν!) σε κάποιον άλλο τόπο, που δεν γνωρίζω, δεν έχω επισκεφτεί και ούτε θα ήθελα να βρεθώ ποτέ εκειπέρα, έναν τόπο αδιάφορο.

Αδιάφορο σκέτα: ούτε *τελικά αδιάφορο*, που σημαίνει πως συμπεραίνω, ούτε *παντελώς αδιάφορο*, επειδή δεν κατάφερα να καταλάβω ακόμα για ποιο λόγο μπαίνουν (κοτσάρονται, καλύτερα) διάφοροι επιθετικοί ή επιρρηματικοί προσδιορισμοί σε πολλά γραπτά και βιβλία με ηχηρούς τίτλους προσφάτως, τα οποία βιβλία γράφουν συγγραφείς που θέλουν να καταξιωθούν κάποτε, όσο το δυνατό συντομώτερα βεβαιως, ωστε να εξαργυρώσουν εν ζωή τον κόπο τους να σκοτώνουν τα κείμενά τους με το πολύ μπούκωμα από καλολογικά στοιχεία!

το εκνευριστικό είναι ότι επιπλέον αυτών υπάρχουν και άστοχες περιγραφές τόπων τους οποίους ο αναγνώστης γνωρίζει απέξω κι ανακατωτά, οπότε αναρωτιέμαι γιατί δεν έκανε μια βολίτσα ο/η συγγραφέψ στα μέρη που περιγράφει ώστε να δει ότι μερικοί δρόμοι δεν συναντιούνται και ότι προς την κατεύθυνση που γράφει δεν ανηφορίζουν; μια βολτίτσα λέμε, όχι ανασκαφή σε ιστορικά αρχεία!

επίσης, κάτι τι ακόμα που δείχνει έλλειψη της γνώσης της ελληνικής γλώσσας είναι η σύνδεση λέξεων (ονόματα+επιθετικοί προσδιορισμοί, το "κοτσάρισμα" που ανέφερα ήδη) άσχετων μεταξύ τους, η οποία σύνδεση δεν δικαιολογείται ούτε με το ελαφρυντικό (που έψαξα με συμπάθεια να βρω) του ποιητικού λόγου ή/και την ελαφρώς σουρεάλ εκδοχή του.

μερικά από τα βιβλία αυτά, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν *ενδιαφέροντα* αν λιγόστευαν τον όγκο τους ή αν γίνονταν σενάρια για το σινεμά. Επιμένουν όμως να είναι ογκώδη και δεν το καταλαβαίνω ούτε αυτο: ισως να φταίνε οι εκδότες που πιέζουν για ξόδεμα περισσότερου χαρτιού ώστε να δικαιολογείται η τιμή τους, ποιος ξέρει...

μέσα λοιπόν στα καλολογικά στοιχεία που λέγαμε, χάνεται η υπόθεση του έργου και λεω (απομέσα μου και δυνατά για να μη ξυπνήσω τους γείτονες μια και διαβάζω συνήθως τη νύχτα) λέω λοιπόν: ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΕΓΡΑΨΕΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΠΟΥΡΔΑ ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ; (ή ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ, αναλόγως τον/την συγγραφέα.

συνεχίζοντας με επαινετικά συμπονετικό λόγο: αφού θα μπορούσε να ήταν ένα καλό βιβλίο (ή/και αριστούργημα, μερικές φορές) γιατί το πάστωσες με τόσα επίθετα και επιρρήματα; στην τελική, γιατί το σκότωσες; τι σού 'φταιξα και με παιδεύεις βραδιάτικα;

σκέφτομαι όμως και το άλλο: μπορεί και να φταίει το βραδινό διάβασμα. Με το φως της μέρας ίσως και να το είχα εγκαταλείψει μετά τις πρώτες σελίδες. Υπάρχει και κάτι ενθαρρυντικό, ότι ίσως μερικά από αυτά τα βιβλία να αναδεικνύονταν πραγματικά, ως προς την πλοκή και τα ευρήματά τους, από έναν καλό σεναριογράφο. Αυτά.

Αααα! update!! το σημαντικότερο δεν έγραψα: για την ευθύνη των διάφορων Σεμιναράδων που "παραδίδουν" μαθήματα δημιουργικής γραφής. Αν υπήρχαν τέτχοια μαγαζάκια, νομίζω (σίγουρη είμαι, τι "νομίζω"!!) ότι δεν θα υπήρχαν οι τεράστιοι συγγραφείς που θαυμάζουμε σήμερα και ανέκαθεν και στον αιώνα τον άπαντα. Σκέψου δλδ εναν Κάφκα (πάω στα εύκολα, μην αναφέρω Τολστόι και πάθεις τπτ) να γεννιέται σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής!!! ΕΛΕΟΣ λεμε πχια και ΗΜΑΡΤΟΝ.