1.446 δεν υπάρχει αποτυχία!

βγήκανε τ' αποτελέσματα, ειδα πως δεν περνάω και τί έκανα; ανέκρουσα πρύμναν, που λένε. Ατάκα κιεπιτόπου! με ρωτάει ο πατέρας μου "δεν θες να ξαναδώσεις;" (εισαγωγικες διναμε τοτε σε καθε σχολη ξεχωριστα, δεν υπηρχαν τα ακαδημαϊκά απολυτηρια, κλπ) και είπα ότι θέλω να αλλαξω πεδίο, να μάθω γλώσσες κι ετσι γράφτηκα στα γρήγορα να μαθω γερμανικά - ισπανικά. Περάσαν δυο μήνες και βγάζει ο Παπαντρέου ενα φετφά που αυξάνει τον αριθμό των εισακτέων κατά 30% κατεβάζει και τις βάσεις, να μπαίνει δλδ κανείς με βαση το 10 (άριστα, τότε) αλλά και μονο στο ενα βασικο μαθημα ηταν αρκετό. Ετσι, πέρασα και στο Φυσιογνωστικό Αθηνας με 10 έκθεση και 0,5 χημεία!! (εκθεση και χημεια ητανε τα βασικα μαθηματα) Ευτυχως, ειχαν ανακοινωθει πρωτα τα αποτελεσματα της αρχ/κης ΑΠΘ και έφυγα για Θεσ/νικη δρομαίως, παρατώντας τις ξένες γλώσσες σύξυλες! ελπίζω να μην εχασαν τπτ εξαιτίας μου.

Γιατί τα γράφω αυτα; επειδή η αίσθηση αποτυχίας καλλιεργείται κυριως απο το περιβάλλον. Κανείς δεν μού είπε οτι απέτυχα, κανείς. Ούτε εγώ το είπα σε μένα!! Οταν βρίσκουμε τοίχο, τον παρακάμπτουμε, τον γκρεμίζουμε για να περάσουμε ή ακόμα καλύτερα... τον πηδάμε! εξαρτάται βεβαια κι απο το πώς φαντάζεται καθένας τον τοίχο: μπορεί να είναι ενα χαμηλό μαντράκι.