1.459 κάποτε ήταν ένας Γιάννης

στη γειτονια είχαμε το Γιάννη, εναν ανθρωπάκο για όλες τις δουλειές που λένε. Σκάψιμο, περιποίηση ζώων και φυτών; ετρεχε ο Γιάννης. Για ένα κομματι ψωμι -κυριολεκτικά. Κοιμοτανε κατω απο ενα γεφυρακι που υπηρχε τοτε στης "γριας το πήδημα". Η τοποθεσια εχει πλεον χαθεί κατω απο την ασφαλτο μαζι με το γεφυρακι, ο μεγαλος δρομος εστειλε τις πλημμυρες σε χαμηλοτερα μερη του λεκανοπεδίου, κατα Γλυφαδα μεριά.

Ο Γιαννης, λοιπον, ηταν αυτο που λεμε σημερα "νοητικα υστερημενος", αν δεν το καταλαβες. Αυτη η ιδιότητα προσέλκυε σφαλιάρες και κοροϊδίες απο τους "εξυπνους" της γειτονιας. Είχε και αδερφό, δίδυμο κιόλας, εναν "έξυπνο" μπακάλη, που η γυναίκα του δεν τον ήθελε στο σπίτι τους. Μόνο τις φτωχες εισπράξεις του θελανε στην οικογενεια για να τού τις φυλάνε.

Εμείς τον αγαπάγαμε το Γιάννη. Σε αυτόν οφείλεται το καθάρισμα του κήπου απο τις πέτρες, με το κοσκίνισμα του χώματος. Το χειμώνα ερχόταν και κοιμότανε στο υπόγειο, δίπλα στο καζάνι του καλοριφέρ και ηταν ευτυχισμενος: ζεστούλα και ησυχία, τι αλλο θελει ενας κανονικος ανθρωπος; Α! κι ένα πιάτο φαΐ, που η μάνα τού σερβίριζε κάθε μέρα στο τραπέζι του κήπου, γιατί ο Γιάννης δεν ήθελε να μπαίνει σε σπίτια, δεν του άρεσε. Ηθελε τη γη, το χώμα, τα λουλούδια και τα ζωάκια.

Μια μέρα τον χασαμε, είχε πολλες μερες να φανεί και ρωτησαμε τον αδερφό και "α, ο Γιάννης... τον πάτησε το λεωφορείο" απάντησε. Ετσι πήγε ο Γιάννης: η ζωούλα του άδοξη στη Γη, αλλά ο Παράδεισος κρύβει εκπλήξεις! αν υπάρχει, σίγουρα ο Γιάννης θα καλοπερνάει εκειπέρα.