1.646 μικρή περιπέτεια υγείας

διαβάζω πολλά περί γιατρών και φακελλακίων και νομίζω πως ήρθε η ώρα για την αντίθετη γνώμη -κατόπιν εμπειρίας- τη δική μου: Πριν από μερικούς μήνες, πήγα να σηκωθώ ένα βραδάκι γύρω στις 10:30 για να πάω για ύπνο και.. δεν! δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου λέμε και δεν καταλάβαινα κιόλας γιατί συνέβαινε αυτό το πρωτόγνωρο πράγμα. Με υπέρμετρο κόπο και γαντζωνόμενη στους τοίχους και στα έπιπλα κατάφερα να φτάσω το τηλέφωνο και να τηλεφωνήσω στα επείγοντα και στη μικρή μου κόρη, που έφτασε νωρίτερα από το νοσοκομειακό, καθότι πολύ κοντά και αστραποβαδίζουσα. Σε μισή ωρίτσα λοιπόν, φτάσαμε στο εφημερεύον, στα επείγοντα περιστατικά, όπου με περιλάβανε -ένας ένας, με τη σειρά του- όλοι οι γιατροί, έκανα παρέλαση από όλα τα τμήματα, όπου εξετάστηκα εξονυχιστικά, με ξετίναξαν σαν να λέμε. Το μόνο που δεν κατάφεραν ήταν να μου πάρουν την πίεση, επειδή δεν αντέχω να πιέζομαι! Κατά τις 8:00 το πρωί της επόμενης μέρας, αφέθηκα ελεύθερη, με το πρόβλημα άλυτο: εξακολουθούσα να μη μπορώ να περπατήσω, όχι τόσο πολύ όσο την προηγούμενη, αλλά έπρεπε να κρατιέμαι από κάπου -να γραπώνομαι δηλαδή.

Η άσκηση του γαντζώματος από τους τοίχους ήταν πολύ αστεία, ένιωθα σαν τον σπάιντερμαν! Επίσης, έλεγα στην κορούλα μου "μην ανησυχείς, θα πεθάνω υγιής!" και το διασκεδάζαμε!

Ο/Η νευρολόγος του νοσοκομείου, απαίτησε να μελετήσει λεπτομερέστερα τις νοσοκομειακές εξετάσεις στο ιατρείο του/της (δεν διευκρινίζω το φύλο για ευνόητους λόγους) και πήγα σε δυο μέρες και μου έκανε πλήρη περιγραφή του τι περίπου συνέβη, κατά την κρίση και την εμπειρία του/της χωρίς να δεχτεί φράγκο. Το τόνισε μάλιστα, ότι είναι υποχρέωση του γιατρού να φροντίζει για την υγεία του ανθρώπου, να τον γιατρεύει, και μετά από αυτό ένιωσα αναπτερωμένη και αισιόδοξη για τη νέα γενιά γιατρών στη χώρα μας!

Γενική κατάρρευση μετά από υπερβολική κόπωση, ήταν το πόρισμα του δικού μου γιατρού, του ομοιοπαθητικού, στον οποίο ανάφερα όλα τα συμπτώματα καταλεπτώς, έλαβα τη σχετική αγωγή (υποχρεωτική ξάπλα διαρκείας συν ένα σκεύασμα) και μετά από 15 μέρες ήταν σαν να μην μου είχε συμβεί ποτέ τίποτα. Το μειονέκτημα του νοσοκομείου διαπίστωσα πως είναι η άρνηση των γιατρών να ακούσουν την ιστορία του ασθενή, λες και όλα οφείλονται σε τεχνικά ζητήματα του οργανισμού. Ρωτούν π.χ. τι έφαγες και αν ακούς καλά, αλλά όταν εξηγείς ότι για έναν τουλάχιστον μήνα είχε αποδιοργανωθεί η ζωή σου και βρισκόσουν στην τσίτα, που λένε, δεν δίνουν σημασία: εξετάζουν τα επί μέρους χωρίς να δίνουν σημασία στο όλον, όπως ακριβώς με το φεγγάρι και το δάχτυλο. Αυτά. Α! το μάθημα που πήρα είναι ότι πρέπει να ξεκουράζομαι -δεν είμαι παιδάκι.
___________________
γράφτηκε στις 27 Οκτωβρίου 2017 στο f/b