είχε ξεποδαριαστεί να ψάχνει, απο τα χαράματα έψαχνε το μικρότερο δωμάτιο που θα μπορούσε να βρεθεί σε ξενοδοχείο. Γιατί το μικρότερο; επειδή ήθελε να στριμωχτεί κάπου, δεν τη μπορούσε πια την άνεση, ηθελε να μαζέψει τα μυαλά του, να σφηνώσει κάπου, να αναγκαστεί να σκεφτεί να βρει λύση για όλα όσα τον βασανίζαν. Τελικά, κατά το μεσημεράκι, στάθηκε τυχερός, η επιθυμία του εκπληρώθηκε, πέτυχε το δωματιάκι των ονείρων του!
Ηταν απρόσωπο και στριμωχτό, με μια απαίσια κουρτίνα σ' ενα παραθυρο που δεν έβλεπε πουθενα, όλα σε χρώμα μπεζουλί αντιπαθητικό, όλα καταπώς τα επιθυμούσε, λευκά στρωσίδια νεκροτομείου, όλα τέλεια για να είναι αληθινά, που ευτυχώς ήταν!
Το μόνο που άλλαξε ήταν η θέση της μικρής πολύχρωμης κουρελουδίτσας: την έβαλε κατά μήκος του κρεββατιού, έβγαλε τα παπούτσια του, ξάπλωσε κι άρχισε να σκέφτεται.
___________________
(η φωτο κλεμενη)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου