1.603 Περιδιαβαίνω αδιάφορα, σκορπιζόμενη διαρκώς

Αυτό κάνω όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Μάλλον εννόησα νωρίς το άσκοπο του βίου, το άχρηστο της σκοπιμότητας, την αδυναμία του λόγου να πείσει χωρίς έργο, την απόσταση από τη σκέψη στην πράξη, την ευκολία να φιλοσοφείς/παπαρολογείς, κλπ κλπ, πράγματα που μερικοί άνθρωποι περνούν ολόκληρη ζωή χωρίς αυτές τις παράξενες ανακαλύψεις.

Ο άνθρωπος (όπως και όλα όσα υπάρχουν στον πλανήτη) γεννιέται και πεθαίνει έτσι, χωρίς λόγο και αιτία, φορτωμενος με την αναγκαιότητα να ζήσει όσο πάει, όσο σηκώνει, όσο του είναι γραφτό που λένε. Ενα γραναζάκι στην ολότητα (και αντιπαλότητα) των πόλων Καλού-Κακού, Αναγκαίου-Περιττού, κλπ, των αντιθέσεων που στοιχειώνουν τις σκέψεις και τις πράξεις του.

Φέρνουμε την αντίφαση μέσα μας, ΕΙΜΑΣΤΕ η αντίφαση προσωποποιημένη! Πρώτα παλεύουμε να στρώσουμε το μέσα μας -αφού το ανακαλύψουμε- και ύστερα βγάζουμε το σώψυχο έξω με διάφορες σκοπιμότητες. Αν (και όταν) καταλάβουμε ότι η σκοπιμότητα (αυτο που λέμε "ΓΙΑ ΝΑ") είναι κάτι τι άχρηστο, ίσως και να βρούμε αυτο που λένε "Ευτυχία". Τουλάχιστον αυτό που θα μας κάνει να τα βρούμε με τον εαυτό μας.

Δηλαδή, να αγνοήσουμε τους περίφημους "άλλους"; Απαπαπαπα!! Απλώς, να συνυπάρχουμε στο εξής σαν αεράκι, αδιάφοροι και σκορπιζόμενοι. Να μοιράζουμε τα κομμάτια μας σαν ζαχαρίτσα και σαν αλεύρι στο σύμπαν κι όποιος θέλει και του αρέσει να φτιάχνει κέικ! Ενα πολύτιμο κέικ ανθρωπιάς, εννοείται...