1.323 μια επιστροφή

Χτες, απο το μεσημέρι ταξίδευα ως το βράδυ, που έφτασα στο ΕΛ Βενιζέλος. Μετρό δεν είχε μετά τις οχτώ. Ταξί δεν ήθελα να πάρω. Πήρα λεωφορείο για Σύνταγμα. Πορεία στην Αμερικάνικη πρεσβεία, πήγαμε απο Αλεξάνδρας, χασομέρι, φτάσαμε Σύνταγμα μετά τις δέκα. Τρόλλεϊ. Τσούλημα και φόρτωμα και ξεφόρτωμα και ξαναματαφόρτωμα και ξαναξεφόρτωμα δυο τσουλητές -ευτυχώς- βαλίτσες. Εφτασα σπίτι σώα και αβλαβής, ανέβασα τα μπαγκάζια, πήγα για σοκολατίνα και σουβλάκια, όλα οκ. αλλά το ψυγείο αποψυγμένο -είχα κατεβάσει το γενικό το ζώον! ΦΤΟΥ! Ταχτοποίηση του ψυγείου, καθάρισμα, πέταμα τα χαλασμένα τρόφιμα. Ενα μπανάκι, μια ταινία, και στα μπλογκς τα παραμελημένα τόσες μέρες. Παράλληλα, αρχειοθέτηση του νέου υλικού μου και οργανόγραμμα των επόμενων κινήσεων για το επόμενο ταξίδι που θα κάνω σε μερικές μέρες. Εχω καιρό για να σκεφτώ το ταπεινό μου σαρκίον; ΟΥ. που θα πει ΟΧΙ. Ελεγχος του τηλεφωνητή, σημείωση για τα αυριανά τηλεφωνήματα. Το πρωί λαϊκή και σούπερ μάρκετ για ανανέωση τροφίμων, μαγείρεμα, μπουγάδα, θα κατέβω να ψωνίσω μελάνια και βιντεοκασέτες. Α! Να μη ξεχάσω να παραγγείλω και λάδι. Πολλά; Οχι δα, απλώς τα απαραίτητα! Υπνος; Οταν νυστάξω! Πόρισμα; Ακολουθώ το ρυθμό μου. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οταν πεινάω τρώω, όταν διψάω πίνω, όταν νυστάζω κοιμάμαι. (20/1/2006)