βγήκα πετώντας από το κτίριο γραφείων, έχοντας στο χέρι το εισιτήριο που θα με πήγαινε αεροπορικώς στη Στοκχόλμη να παραστώ στο Συνέδριο περί νοσοκομείων, κλπ, και μετά θα πήγαινα Ούμεο να βρω τα φιλαράκια μου, όταν τον είδα να έρχεται καταπάνω μου στην πολύβουη διάβαση πεζών. Ξέρεις, τότε, παλιά, οι διαβάσεις πεζών στο Σύνταγμα ήταν... αδιάβατες! κατακλυσμένες από τόσο πλήθος που σκούνταγες για να διαβείς, σαν να βρίσκεσαι μέσα σε λεωφορείο-πήχτρα. Παρόλ' αυτά, τον είδα! με κοίταξε ξαφνιασμένος εξακοντίζοντας το φιδίσιο βλέμμα που πριν απο (εχμ.. 8 χρονάκια νωρίτερα) με ειχε μαγέψει. Τι στραβωμάρα και'γώ πχια!! Ερχότανε που λες προτείνοντας χέρι για χειραψία, λες και... Νομίζοντας δλδ πως είχα μνήμη χρυσόψαρου και είχα ξεχάσει και μου είπε «α, ώστε με γνώρισες, ε;» ΤΟ ΒΙΑΣΤΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΝΩΡΙΖΑ; απάντησα στεντορείως και το πλήθος έστρεψε το βλέμμα να δει το τέρας που γλίστρησε τρέχοντας να χαθεί. Αυτή ήταν η μικρή μου εκδίκηση, αυτο που όλα τα τέρατα του είδους του φοβούνται: η έκθεση σε κοινή θέα των "κατορθωμάτων" τους. Εκτοτε, αν και περάσανε πάνω απο πενηντα χρονάκια, θυμάμαι τη σκηνή και γελάω. Γελάω με το χάλι ενός ανθρώπου τιποτένιου, θεωρώντας την τραυματική εμπειρία μια εμπειρία ζωής σημαντική, που μού έδειξε ότι υπάρχουν και κακοί στον κόσμο αυτόναν και η θλίψη μετακόμισε αυτομάτως πάνω του: τον λυπάμαι περισσότερο από μένα, γιατί μόνο για λύπηση είναι αυτα τα πλάσματα τα βδελυρά, που δεν αξίζουν ούτε να τα δείρει κανείς γιατι θα λερώσει τα χέρια του.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου