τι ωραία που είχαμε περάσει παλιά στο Κίνι, με παρέα διαλεχτή, κουβέντες συνωμοτικές πώς θα πέσει η χούντα, νυχτερινά μπάνια στο φως του φεγγαριού, κλπ. Τωρα που το σκέφτομαι, πάνω από τους μισούς είναι κιόλας πεθαμένοι, αλλά δεν μού λείπουν. Τα πρόσωπα, τα γέλια κι οι μιλιές βρίσκονται μέσα μου και μακάρι να υπήρχε μια κινηματογραφική μηχανή εγκεφάλου να τους δείξω και σε σένα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου