όλη νύχτα βρισκόμουν παρέα με εναν ιππότη και πολεμάγαμε τους κακούς. Εννοείται ότι και'γώ ιππότης ήμουν, αλλά πολύ νεαρός, ο μεγαλύτερος μού μάθαινε την τέχνη του φονεύειν με μια σπαθιά! Τα σπαθιά μας ήταν ακριβώς σαν αυτό που κρατάει ανεμίζοντάς το ο Μπρανκαλεόνε στα σκιτσάκια των τίτλων: τριγωνικά.
Πολεμάγαμε που λες, δηλαδή δεν πολεμάγαμε ακριβώς, είχαμε στήσει καρτέρι σε μια μπανιέρα υπαίθρια όπου θα έπεφτε ο κακός, λουσμένος σε οχετό που θα έπεφτε καταρρακτωδώς παρασέρνοντάς τον. Αλλά έπεσε ο οχετός χωρίς να τον παρασύρει και πήγαμε και στήσαμε αλλού καρτέρι, όπου ευτυχώς έπεσε στα σπαθιά μας παρασυρμένος από άλλον οχετό, μικρότερης εμβέλειας.
Και βαράγαμε σπαθιές ξεγυρισμένες πάνω στη χοντρή του κοιλιά μέχρι που τον αφήσαμε εντελώς σέκο. Μετά από αυτό, με ρωτάει ο μεγάλος «και τώρα, πάμε για μπύρες;» αλλά ήθελα να μείνω μόνος (μόνη δλδ) και πήρα ένα χωματόδρομο και σκεφτόμουν πώς και πού να κρυφτώ, μη τυχόν μού την πέσει κανείς από τη συμμορία του κακού και με λιανίσει και μένα.
Πήγαινα πήγαινα ώσπου τέλειωσε το μονοπάτι και βρέθηκα σ' ένα δάσος. Επεσα και κοιμήθηκα κι ευτυχώς ξύπνησα στο κρεββάτι μου!!
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου