πριν από καμμιά τριανταριά χρόνια, εργαζόταν σε γειτονικό γραφείο μια νέα γυναίκα, παντρεμένη με δυο παιδιά, που ερχόταν κάθε πρωί κλαμένη, πότε με μελανιασμένο μάτι και πότε με μώλωπες στο πρόσωπο, φόραγε πάντα μακρυμάνικα πουκάμισα κι έτσι κανείς δεν μπορούσε να δει αν υπήρχαν μελανιές και σε άλλα σημεία. Μια μέρα ήρθε στο δικό μας γραφείο, για να γλιτώσει από το "σύζυγο" που τον είδε να παρκάρει και σίγουρα θα την αναζητούσε στο γραφείο όπου δούλευε -μάλλον για να της ρίξει κάνα μπερντάχι ακόμα, ποιος ξέρει. Φτιάξαμε καφέ και την ξομολογήσαμε, παροτρύνοντάς την με ρωτήσεις τύπου "τι μένεις σ' αυτή τη σχέση κοπέλα μου;" και "γιατί δεν χωρίζεις;" λαβαίνοντας ασυνάρτητες απαντήσεις τύπου "για τα παιδιά" και "φοβάμαι τη μοναξιά". Ελπίζω να έχει επιζήσει. Τι άλλο να πω;
Η ιστορία γράφτηκε στο f/b το 2019
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου