και που λες, η Χαριτίνη άμα δει μωρό ή νήπιο απλώνει ενα λιπόσαρκο χέρι (το δικο της) και το πλησιάζει απειλητικά προς το μικρό κεφαλάκι. Ωπ! (αντιστέκομαι στην απειλή, ετοιμη να σφαλιαρισω κιολας τη γριέντζω) Μα γιατί; το κεφαλάκι να χαϊδέψω μόνο... (εξηγει ψιλοπανικόβλητη) Το ρώτησες το μωρό κυρά μου αν θέλει να το ακουμπήσεις; ε; Γιατί δεν το σέβεσαι; Αυτό σημαίνει έλλειψη σεβασμού προς τους μικρούς ανθρώπους κυρία Χαριτίνη, που δεν εισαι καθόλου κυρία αμα κάνεις τέτοια πράματα. ΟΥΦΦΦ.
Με το ζόρι απόφευγα τις επιθέσεις προς τα κεφαλάκια των παιδιών μου, και όχι μονο τα κεφαλάκια, γιατί η Χαριτίνη δήλωνε επανειλημμένα τη σφοδρή της επιθυμία που προκαλούσε τρόμο: "αχ, πόσο θά 'θελα να τσιμπήσω τα μαγουλάκια μέχρι να στάξει αίμα!" Μα την αλήθεια, αυτο ηταν το (εντελώς δρακουλέ) απωθημενο της, που ελπίζω να τής έμεινε απωθημένο.
---------------------
με αφορμή ένα στάτους απελπισμένης παιδαγωγού που πέρασε πριν λίγο απο τη χρονογραμμή μου
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου