1.172 ο πενηντάρης

στα εικοσιεφτά μου, δουλεύαμε με το συνάδελφό μου το Χάρη σε ένα κυκλαδίτικο νησί, όπου κάθε απομεσήμερο τρώγαμε στο ταβερνείο που σύχναζαν τα μαστορια επειδή είχε το φτηνότερο και καλύτερο φαΐ. Είχε και τζουκ μποξ κι ακούγαμε απίθανες μουσικές, από βαρειά λαϊκά μέχρι άριες με το Μάριο Λάντσα! στο τζουκ μποξ αυτό, λοιπόν, καθε φορά ένας τύπος, πριν καθησει να φάει, έβαζε το αγαπημένο του άσμα, τον "πενηντάρη", που ητανε το σουξέ της εποχής, ίσως επειδή έπαιρνε δύναμη για το δεσμό που τον ένωνε με τη σπιτονοικυρά του. Τότε, κοιταζόμαστε με το Χάρη και γελάγαμε με τα μάτια, γιατί ήταν ασύλληπτο στην ηλικία μας να εννοήσουμε ότι πράγματι ενας πενηντάρης (μπορεί να) είναι "ένας νέος της εποχής" όπως αναφερότανε στους στίχους του άσματος.