και βγαίνω που λες να ψωνίσω καπνό, φρυγανιές και κάπαρη. Σαν επιχείρηση Κεραυνός η φάση. Μαντηλοδεμένη και με γιακά σηκωμένο, με ψιλα μπόλικα να μη χρειαστούν ρέστα, με σακκούλα δική μου, όλα σένια. Στο δρόμο, ψυχή ζώσα. Μόνο ένα σκυλάκι με μια κυρία κυκλοφορούσαν. Στα ταμεία ευγενέστατοι, κάνανε κρα να δουν άνθρωπο ως φαίνεται. Επέστρεψα σπίτι. Αλλη κατάσταση. Βγάζω παπούτσια, πλένω χέρια. Με πυκνή σαπουνάδα πλένω και τη βρύση, γιατί πώς θα την ξαναπιάσω μετά όταν θα θέλω να ξαναπλύνω χέρια; Μιλάμε, μεγάλη εφευρετικότητα! Βγάζω μπουφάν και ρούχα, ξαναπλένω χεράκια, τακτοποιώ ψώνια, ξαναπλένω χέρια και γυαλιά και όλα εντάξει. Παρόλ' αυτά έχω μια φοβερή φαγούρα, αλλά δεν με πειράζει να το παθαίνω μια φορά στο τόσο, κάθε 10 μέρες που θα χρειάζεται να βγαίνω. Τώρα, δουλειάάάάάά Α! ξέχασα: απολύμανα με καθαρό οινόπνευμα τα πακετάκια με τον καπνό.
-------------------
ΣΗΜ. γραμμένο στις 20 Μαρτίου 2020
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου