1.171 μάθημα ανθρωπιάς

μόλις εννιά χρονών κοριτσάκι βρέθηκα μαζί με άλλα παιδιά λίγο μεγαλύτερα στην καινούργια μας γειτονιά, ένα χωριό κοντά στην Αθήνα. Κάθε χρόνο αλλάζαμε σπίτι, λόγω ενοικιοστασίου. Το "ενοικιοστάσιο" ήταν ένας νόμος που όριζε ότι αν ο ενοικιαστής μείνει πάνω απο ενα χρονο στο ίδιο σπίτι δικαιούται να παραμείνει όσο θέλει χωρίς να μπορεί ο ιδιοκτήτης να τον διώξει.

 

Τεσπα, βρέθηκα με κείνα τα παιδιά και, ως κοινωνικό όν απο τα γεννοφάσκια μου, ήθελα να ενσωματωθώ στην παρέα.

 

Αυτά τα παιδιά κορόιδευαν μια κατακαημένη γυναίκα ακαθόριστης ηλικίας (γριά την έβλεπα τότε) με ρούχα κουρελιασμένα, τη Νικόλαινα, φωνάζοντας τι θα της έκαναν, κάτι φριχτά πράγματα δλδ: θα την κούρευαν, θα την έγδυναν, θα τη δέρνανε, κλπ. Εκείνη φώναζε διάφορες βρισιές κι έκλαιγε και τα παιδιά γελάγανε.

 

Τότε, σε μια έξαρση ανταγωνισμού, είπα (που να μού κοβόταν η γλώσσα) ότι όλα όσα λέγανε τα παιδιά στη γυναίκα τα είχαμε ήδη κάνει μαζί με τον πατέρα μου!! κι ακόμα περισσότερα: την είχαμε δέσει πίσω απο το αυτοκίνητο και την τραβάγαμε στις λάσπες, κι ό,τι άλλο έβαζε η φαντασία μου που, απο παιδική που ήτανε, ξαφνικά... ενηλικιώθηκε!! Τα παιδιά, μετά απο αυτό, αντί να με κάνουν ηρωΐδα της παρέας, απομακρύνθηκαν μουρμουρίζοντας.

 

Την άλλη μέρα, με πήρε καταμέρος ο πατέρας και με ρώτησε: «τί έλεγες χτες Μαρίνα στα παιδιά;» δαγκώθηκα και δεν απάντησα. «Τί ξέρεις γι αυτή τη γυναίκα;» ξαναρώτησε και «τίποτα, πρώτη φορά την είδα χτες» απάντησα.

 

Ολο αυτό ήτανε μια ευκαιρία να μιλήσουμε για τους αδύναμους ανθρώπους, που έχουν την ανάγκη μας. Να τους φροντίζουμε και να τους προστατεύουμε και ότι ήρωας δεν είναι κάποιος που φέρεται άσχημα στους αδύναμους, όποια αδυναμία κι αν έχουν, στο σώμα ή/και στο μυαλό. Αυτό ήταν το πρώτο μάθημα συμπεριφοράς, το πρώτο μάθημα ανθρωπιάς, που έλαβα στη ζωή μου. 

 

Ντράπηκα, φυσικά, ίσαμε κει που δεν παίρνει και σε 2-3 μέρες πήγα στο καλυβάκι της Νικόλαινας μερικά απο τα κουλούρια που είχε φτιάξει η μάνα μου. Χτύπησα την πόρτα αλλά δεν μού άνοιξε και τα άφησα στο σκαλάκι απέξω. Κανείς δεν με είδε, τα παιδιά δεν ήταν εκει και δεν ξαναζήτησα την παρέα τους.

 

-------------------------

απο τότε ξεκινησα να διαβαζω σοβαρα βιβλια, όπως Ρομπεν των Δασων, Ιστοριες απο το Αρχαιο Θεατρο, Ιβανοης, Αθλιοι, κλπ. Τέρμα τα 3 γουρουνάκια, ο Γοργοπόδαρος και η Κοκκινοσκουφίτσα. Τοτε ακριβως ξεκινησα και το ξεσκονισμα της βιβλιοθηκης της γιαγιας μου.