1.134 Αχ, αυτοί οι τριαντάρηδες

Πολλοί μιλούν και  γράφουν για την σημερινή γενιά των τριαντάρηδων, για να προλάβουν να προϊδεάσουν γι’ αυτό που θα ακολουθήσει, για να τους σφετεριστούν πολιτικά άλλη μια φορά, για να τους υπερασπιστούν μπροστά στον γκρεμό που τους έλαχε (άσχετα αν αυτοί τους έσπρωξαν προς τα εκεί)…κάποιοι λένε είναι η γενιά πάνω από την οποία θα περάσει ο οδοστρωτήρας… η γενιά της κατάθλιψης… η γενιά αναλώσιμο υλικό…

Πολλά λέγονται από ανθρώπους που δεν ανήκουν όμως σ’ αυτήν την γενιά… άνθρωποι που όχι απλώς δεν θα έπρεπε να μιλάνε, αλλά αντίθετα να χαμηλώνουν το κεφάλι και να σιωπούν… δεν τους ζήτησε κανείς να μιλήσουν για κάτι που δεν μπορούν να αγγίξουν. Αυτοί  λοιπόν  ας αναλογιστούν και ας κάνουν τον απολογισμό  για την δική τους γενιά. Ας μετρήσουν τα σημερινό κοινωνικοοικονομικό πολιτικό γίγνεσθαι  σαν δική τους αποτυχία, σαν έναν φερετζέ που φορούσαν οικειοθελώς  δεκαετίες τώρα, επιδεικνύοντας μονάχα δύο όμορφα μάτια και περιφέροντας  ένα απλανές  βλέμμα, δήθεν  ρομαντικό, δήθεν ανθρωπιστικό. Ο φερετζές τραβήχτηκε απότομα και η ασχήμια αποκαλύφθηκε, όσο για τα μάτια κατάντησαν μυωπικά…

Η σημερινή γενιά των 30 εκεί που καθόταν αμέριμνη σ’ενα παγκάκι και ρέμβαζε ξαφνικά  έφαγε ένα χαστούκι..αχ, αυτή η γενιά… ρέμβαζε και λέω ρέμβαζε γιατί ενώ στα αμφιθέατρα μάθαινε την σχέση της παραγωγικότητας με την ανάπτυξη θεωρούσε την ανάπτυξη κεκτημένο δικαίωμα και την παραγωγικότητα επιλογή… αυτή η γενιά πονοκεφάλιασε από το χαστούκι αλλά σε λίγο θα συνέλθει…

Είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση οι σημερινοί τριαντάρηδες… έχουν την θεωρία… ω, ναι την  έχουν… έχουν την ευφυΐα και το ένστικτο… γνωρίζουν τις πρακτικές… οσμίζονται την προπαγάνδα από χιλιόμετρα… αυτό που πρέπει  οπωσδήποτε να  ξεφορτωθούν είναι οι προσδοκίες των άλλων γι’ αυτούς… και οι άλλοι μέχρι στιγμής τους ήθελαν να βαυκαλίζονται…

Φτάνει ο θρήνος για μια γένια που ακόμα δεν έχει αναπνεύσει… δεν χρειάζεται… ας κρατήσουν τα μοιρολόγια για τις συνειδήσεις τους… οι τριαντάρηδες απαλλαγμένοι από ψευδαισθήσεις μπορούν και καλούνται να διαμορφώσουν από την αρχή μια πραγματικότητα. Καλούνται  να  πλάσουν έναν ψυχισμό και μια βιοθεωρία βασισμένη στο όραμα και στην ουσία. Καλούνται να πράξουν…

Ας καθησυχάσουμε  αυτούς που κοιτούν  εμάς τους τριαντάρηδες  συγκαταβατικά, λέγοντας τους πως όλα θα γίνουν όπως πρέπει… όλα όμως… και οι ευθύνες θα καταλογιστούν εκεί που πρέπει… και μην θλίβονται  γιατί εμείς θα βρούμε τον τρόπο και θα βουτήξουμε στην ουσία των πραγμάτων… θα δημιουργήσουμε, θα γράψουμε, θα οραματιστούμε και ο τρόπος αυτός δεν θα είναι δανεικός αλλά δικός μας…τώρα αν τα δημιουργήματα μας φοβίσουν, τα γραπτά μας σοκάρουν, το όραμα μας ξαφνιάσει… λυπάμαι είναι που το καλούπι  επιβάλλεται να σπάσουμε…

Εμείς λοιπόν οι τριαντάρηδες, μες την ‘’ατυχία’’ μας ας θεωρηθούμε τυχεροί…όπως τα μωρά ανακαλύπτουν τον κόσμο και χαίρονται με τα απλά πράγματα και μπορούν με απίστευτη ευκολία και χαμογελούν, έτσι και εμείς ας ανακαλύψουμε τον κόσμο από την αρχή…ας γνωριστούμε με την ουσία και ας αρχίσουμε να χαμογελάμε..έστω και αν στην αρχή θα χαμογελάμε με δάκρυα στα μάτια…γινόμαστε πιο δυνατοί. Ας προσδιορίσουμε από την αρχή τις αξίες μας (αν δεν έχουμε ας αποκτήσουμε), τις σταθερές μας… μη σταθούμε στις ήττες… άλλωστε η μεγαλύτερη νίκη θα είναι στην δύση μας, το μέλλον που θα παραδώσουμε…

Ακόμα να  υπενθυμίσουμε  πως η ιστορία καταγράφει τις αποτυχίες και αυτό δεν μπορεί  να το αλλάξει κανείς… με κανένα συγχωροχάρτι ή μοιρολόι… αυτοί που σήμερα με ανηθικότητα και θράσος δηλώνουν ‘’μαζί τα φάγαμε’’, δεν μπορούν να εξαγοράσουν με τίποτα  την στάμπα του ‘’αποτυχημένου’’ στους αιώνες…

____________________

ΣΗΜ. κείμενο της Μαρίας Αρχιμανδρίτη, γραμμένο το Φεβρ. 2011