1.119 οικογενεια 1/12

Γεννήθηκα το μήνα της χρονιάς που η θεία Μιμίνα, η μικρότερη αδερφή του εκ μητρός παπού μου, θα συμπλήρωνε σε λίγους μήνες τα σαρανταεφτά της χρόνια.

Η θεία Μιμίνα, βαφτισμένη Δήμητρα, ήταν αυτό που λένε αφράτη γυναίκα, με όλα τα χαρίσματα της αφρατοσύνης και όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στο χαρακτήρα. Τη θυμάμαι ντυμένη πάντα με λουλουδιαστά φουστάνια που ανέμιζαν γύρω της, με γυαλιά ηλίου χειμώνα - καλοκαίρι να προστατεύουν τα πρασινογάλανα αστραφτερά της μάτια, με χαμόγελο φωτεινό και με τρανταχτό γέλιο που ανάσταινε και νεκρούς, αλλά και με φωνή στεντόρεια ικανή να διατάζει ή και να μαλώνει όποιον έκανε το λάθος να της αντιστέκεται.

Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απόχτηκε δικά της παιδιά, αν και λάτρευε όλα τα παιδιά του κόσμου και ιδιαίτερα εμάς τα μικρανεψούδια της, και τη λατρεία της αυτή την έδειχνε με κάθε τρόπο: με διάφορα ψιλολόγια, δωράκια σε κάθε ευκαιρία όπως π.χ. μετά την επιστροφή της από ταξίδια διακοπών, με λίγες καραμέλες στις απλωμένες μας φουχτίτσες κάθε φορά που ερχότανε να μας επισκεφτεί, με πρωτότυπα πραγματάκια σε γιορτές και γενέθλια. Ακόμα έχω μερικά από αυτά και γελάω με την ανάμνηση των στιγμών που μού χαρίστηκαν.

Υπήρχαν φήμες ότι είχε ερωτευτεί κάποτε κάποιον ανεπιθύμητο στην οικογένεια που αργότερα έγινε καθηγητής και πρύτανης Πανεπιστημίου. Ο τύπος βαρέθηκε να την περιμένει, παντρεύτηκε, απόχτησε πέντε παιδιά κι όταν η γυναίκα του πέθανε ξανάψαξε την πρώτη του αγάπη, αλλά η θεία Μιμίνα τον απέρριψε και με το δίκιο της. (συνεχίζεται)