μ' όποιο δάσκαλο καθησεις, τετοια γραμματα θα μαθεις, λεει η παροιμία και φαινεται σωστή γιατί εδω και αιωνες η απομυθοποίηση του σεξ και ο απολυτος έλεγχος του σωματος ειναι το πρωτο ζητουμενο απο τους καλλιτεχνες που το σωμα ειναι το μοναδικο όργανο έκφρασης της τέχνης τους. Το θέμα που εγείρεται ειναι αν αυτός ο τροπος διδασκαλιας ειναι ο μοναδικος. Δεν ξέρω, δεν μπορω να φανταστω άλλον. Νομιζω ότι καλυτερα να εξευτελιζει ο δασκαλος θεατρικης τεχνης τον μαθητευτόμενο, παρά να περιμενουμε άριστες ερμηνειες απο προσωπα που εξευτελισε οποιοσδήποτε άλλος. Τοτε, δε θα μιλουσαμε για ηθοποιους, αλλα για βασανισμενους ανθρωπους και ο καθε βασανισμενος δεν μπορει να ειναι ηθοποιος, το αντιθετο μαλλον. Ουτε σε μενα αρεσουν ολα αυτα που ακουγονται και θα ητανε πραγματικα απαισια και σιχαμερα αν συνεβαιναν π.χ. στη γειτονια μου.
(παρακαλω να μη γίνει παρανόηση, το ψαχνω το θεμα)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου